Meningen

Herzien in de bioscoop en mijn score blijft na al die jaren wel staan. Op momenten een prachtige film en zeker toen in 2000 waar Rome met cgi echt tot leven werd gewekt, meer dan in de oudere grotere epossen. Maar ook een film die soms wat bezwijkt onder haar gewicht en soms wat uit balans is. Die eerste actiescène is prachtig in beeld gezet, en ook enkele scènes daarna zijn fraai. Maar zeker de gladiatorengevechten worden toch een beetje repetitief op den duur. Daarnaast vind ik de film qua verhaal ook niet altijd even boeiend, met soms wat erg zwaar drama. Die 150 minuten vliegen trouwens wel voorbij en dat is zeker de verdienste van Scott maar dat komt ook doordat de film op een bepaald vlak nogal simplistisch en vederlicht vermaak is, ondanks al het zware drama. Helemaal matchen doet dat niet. 3,5*.

Ik vroeg me tijdens het kijken vooral af waarom deze film moest komen. De opbouw, thematiek, verschillende personages: dat alles is redelijk gelijk aan deel 1. Niets in deze film rechtvaardigt een tweede deel.
Nu vond ik deel 1 geen meesterwerk maar toch zeker wel een behoorlijke film en ook met een zekere herkijkwaarde. Maar dat alles heeft deel 2 een pak minder. De hoofdrol is ditmaal voor Mescal die wat kleurloos rondloopt en de film racet van set piece naar set piece en het script is vol en rommelig waardoor Mescal ook niet echt de kans krijgt zijn personage op te bouwen. Zijn woede die in hem zit is geen moment geloofwaardig. Vergelijk dat eens met Crowe zoveel jaar geleden: hem snapte je. Dan doen Pascal en vooral Washington (die met duidelijk plezier speelt en elke scène steelt) het pakken beter.

Verder ziet het er allemaal wel aardig uit maar dat is vooral budget. Neem die eerste scène met de aanval op die stad. Er komt wat bloed in voor maar vergelijk dit met de landing in Saving Private Ryan: die intensiteit wordt hier nergens gehaald. Constant had ik het gevoel naar een opgepoetste versie van de werkelijkheid te kijken met alle clichés van dien (die twee keizers bijvoorbeeld) en net iets te veel over the top. En ach de pacing is niet slecht waardoor die 150 minuten wel redelijk zijn uit te zitten maar om nu te zeggen dat de film goed is? 2,5*.

Heel behoorlijke film. Wat Shyamalan goed doet is een wat bevreemdend sfeertje creëren met heel haast stille subtiele muziek, weinig geluid soms sowieso en wat rare situaties, maar dat is goed. Split ken ik wel, Unbreakable niet en als ik zo de samenvatting daarvan lees miste ik wel. Vooral dat hele gedoe rond comics waarop dit gebouwd is voelt nu erg geforceerd aan en vind ik binnen deze film niet heel goed passen, al begrijp ik wel dat dat nu net uit die film kwam. Maar goed, heel erg storen doet dat niet al maakt het de film zeker niet beter. Echt heel spannend of geweldig is de film nergens, maar zij zakt ook nergens door een ondergrens.

Er zijn ook drie prima acteurs, al hebben Willis en Jackson veel minder te doen en dat is jammer, al wordt dat wel weer goedgemaakt door McAvoy die weer helemaal los mag gaan met nog meer persoonlijkheden dan in split, maar altijd in zijn rol blijft zonder overdrijven. Heel knap en goed gedaan.

Verder duur de film dik twee uur, maar het tempo is uitstekend en ik heb me eigenlijk geen seconde verveeld. Alleen het einde wordt wat gerekt omdat Shyamalan dan nog wat belangrijke zaken moet melden en dat voelde niet heel lekker, hoewel ik begrijp dat hij zo lang door ging. 3,5*.

Lichte tegenvaller. Wat me vaak tegenstaat bij dit soort films is dat ze eigenlijk niet echt een puzzel zijn waar je als kijker nog bij kan denken eraan mee te doen, maar je een script geven, vaak met wat verrassingen en zaken die soms vergezocht zijn waardoor er juist elke vorm van bewondering ontbreekt. Deel 1 wist zich redelijk daaraan te onttrekken en was gewoon een vermakelijk ding, dit vervolg heeft er toch wel last van. Uiteindelijk wil ik als kijker nog wel weten hoe het zit maar valt de clou toch gewoon tegen. En de hele aanloop sleept soms wat erg. Wel na die twist halverwege wordt de film leuker en boeiender, om in de finale toch weer in te zakken. James Bond doet het prima verder en van Monae ben ik altijd wel fan (Bautista kan ik ook goed hebben trouwens) maar een groot deel van de cast is magertjes en hun personages zijn volstrekt inwisselbaar. Alle scènes die vooral om hen draaien zijn nooit interessant. Ook visueel wordt er weinig gedaan, behalve af en toe leuk met Craig's blauwe matrozenpakje (?) tegen groene of oranje achtergronden als fijn contrast. Maar verder karig gefilmd. 2,5*.

Deze gezien n.a.v. Burton's Ed Wood. Leuk om vanuit die film bepaalde scènes dan te herkennen. En nee, goed is de film niet maar superslecht ook weer niet. De film oogt een jaar of 20 ouder voor mijn gevoel overigens maar dat geeft wel wat sfeer mee. Sowieso een project met durf en duidelijk van iemand die veel wil vertellen. Dat waardeer ik. Visueel ook af en toe mooi met contrastrijk zwart-wit en één leuk moment met dat Pull the strings waarin de onderkant van het beeld de mensen toont en daarboven Lugasi. Geinig gedaan. Maar verder qua tempo, acteren, dialogen allemaal weinig verheffend en gewoonweg enorm saai. Door de korte duur nog wel uit te zitten. 2,0*.

Aardige docu wel die vooral gaat over verspilling in de voedselketen en niet bij de consumenten. Er komt wel af en toe de vraag voorbij waarom er zo veel wordt verspild, maar daar blijft het wat bij hangen, ook al komt Ripert (chef van Le Bernardin) nog wel met een interessante opmerking dat voedsel te weinig kost om er echt de waarde van te zien. Verder richt de docu zich op enkele lokale initiatieven die meer dan alleen sympathiek zijn, maar ook niet meer dan een druppel op een gloeiende plaat. Er daar blijft het hangen. Ik heb de korte Netflix-versie gezien, geen idee of de lange versie dan de verdiepingsslag maakt naar oplossingen en verder kijkt naar de oorzaken. Dat miste ik wel om dit echt een goede film te vinden. Visueel probeert de regisseur af en toe wat en zo blijft het geheel flitsend en soepel wegkijken. 3,0*.

Lang en traag vooral en zoals stinissen al zegt, iets te veel richting komedie. Dat helpt dan ook niet dat de film bijna 120 minuten duurt - 90 was echt voldoende geweest want er wordt echt gezocht om de film maar te laten duren. En twee dagen later ben ik het meeste alweer vergeten. 2,0*.

Matig, door twee redenen: het tempo en de muziek. Nu kan ik de muziek van Murdoch best hebben en hij heeft met zijn band toch een klein meesterwerk afgeleverd, maar die kleine fijne liedjes zijn vooral zo sterk door zijn stem. Zingt een ander het, dan is het al gelijk minder, naast dat de liedjes ook niet van dat wereldniveau zijn. En als je de halve film vol stopt met muziek als een musical, dan gaat dat vervelen. Verder is het tempo ook niet goed, ongetwijfeld doordat de film steeds stilvalt bij de nummers, maar ook andere scènes lijken allemaal net te lang te duren.

Verder wel een leuk sfeertje, Emily Browning is mooi als altijd en zelfs fysiek redelijk afgevallen om wat van haar rol te maken (en dat doet ze ook), maar het wordt toch eens tijd dat ze weer in een fatsoenlijke film gaat spelen, want ze kiest wel een hoop rotzooi uit. Een uur is deze film best te doen, maar uiteindelijk duurt het allemaal veel te lang.

Best aardig, al konden me de personages an sich niet eens zo boeien. Niet hu nukken, niet hun handelingen, niet hun persoon. Dat maakt dat de film best nog wel een lange zit is, ondanks de korte speelduur en enkele goede oplevende scènes, al zitten er ook stukken in die compleet niet in de film lijken thuis te horen (iets met een oog uitdrukken). Maar de sfeer is erg fijn, het stadje wordt mooi neergezet zo, het acteren van de meesten is goed met Jenkins als uitschieter en af en toe is het wel aardig gefilmd. 2,5*.

De eerste keer dat ik deze film zag bleef ik verward achter. Wat had ik zojuist gezien? Een enorm sfeervolle film in een mooi okerachtig kleurfilter met enkele acteurs die alle op de toppen van hun kunnen zaten. Dan mag Brando wel de show stelen of Pacino tonen waarom hij onderkoeld zoveel beter is dan al schreeuwende, maar misschien waren stiekem Caan (heerlijk losjes) of Duvall (stijver maar precies goed) nog wel beter. En werkelijk elke bijrol ook wordt subliem ingevuld, zozeer ook dat allen je bijblijven ook lang na de film.

De locaties zijn goed, de vele zijplotjes interessant en genoeg uitgewerkt om hun functie te hebben binnen het geheel en enkele scènes en ideeën die erbovenuit springen, waaronder die centrale scène met de moord door Pacino eerst te laten zitten weer en zo de spanning op te voeren. Blijven over enkele prachtige natuurbeelden op Sicilië (de enige plek ook waar Pacino af en toe lacht) waar je de zomerse hitte gewoon voelt en sommige heerlijke momenten als bijvoorbeeld aan Pacino wordt uitgelegd hoe je spaghetti voor veel personen bereidt.

Maar de film lijkt ook een vreemde stuurloze koers te nemen en aan het eind wist ik niet precies waar de film nu heen wilde gaan. Pas later zie je dat dit hel bewust is gedaan waar langzaam maar subtiel de aandacht verglijdt van Brando naar Pacino en hij de Godfather wordt (een term die voor mij niet aan een persoon is verbonden maar aan een functie). Na de zoveelste herziening nog steeds 5,0*.

Op een druilerige voetballoze zondagmiddag als deze, is het voor mij altijd tijd weer eens een klassieker uit de kast te pakken. En hoewel een Singin’ in the Rain wel heel goed voor je humeur is dan, besloot ik mee te gaan in de sfeer en deze beste sequel/prequel aller tijden te kijken – het was ook echt te lang geleden al.

Deze tweede Godfather is zowel een voorloper, als vervolg op het eerste deel. In de prequel wordt Vito gevolgd die vlucht uit Sicilië, in New York aankomt en daar langzaamaan de koning van de onderwereld wordt. In de sequel wordt zijn zoon Michael gevolgd die vooral zijn familie wil beschermen, maar daarin veel te ver gaat. De beide verhalen zijn niet eens heel spectaculair -al worden ze beide wel prima uitgewerkt- maar dienen vooral als kapstok voor allerlei thema’s die Coppola nogal aan het hart gaan. Daarnaast zijn ze ook erg mooi verweven met prima overgangen die op zichzelf al heel veel zeggen.

Twee verhalen dus. Ik lees weleens (ook hierboven) dat de stukken niet bij elkaar horen, maar dat is natuurlijk onzin. Behalve de mooie contrasten in de film rond de persoon Michael -die totaal anders is dan zijn vader- is dit ook, zo heb ik weleens gelezen, een parabel over de Verenigde Staten zelf en alle immigranten. Dat land is bij uitstek een land dat is gebouwd op die immigranten - ooit gastvrij voor haast eenieder en langzaamaan in zichzelf gekeerd. Vito is het oude Amerika, Michael het nieuwe. Vito was een eervol man die op een redelijk eerlijke wijze nog mensen doodde, Michael speelt het via vieze politieke spelletjes. Maar het is ook een ode aan Amerika, een toon van dankbaarheid is constant te zien. Alleen al als kleine Vito aankomt in de haven van New York, met de muziek die aanzwelt en de beelden van Lady Liberty, tegenwoordig een leuke toeristische attractie, toentertijd een baken van hoop voor miljoenen. Coppola laat dat op een enorm respectvolle en dankbare manier zien. “I Believe in America” zijn de legendarische openingswoorden uit deel één. Coppola gelooft dat ongetwijfeld nog, al wordt er aan dat geloof wel behoorlijk geknaagd.

De film wordt gesteund door twee fantastische acteerprestaties. Ten eerste is er Al Pacino als Michael Corleone – in beginsel geen slecht persoon die zijn zaken echt legaal wil krijgen en er voor zijn familie zijn. Dat is te zien in kleine gebaren als een reactie op een tekening van een van zijn kinderen. Maar langzaamaan haalt de realiteit hem in en verwordt hij tot een emotieloos persoon die vergeten is lief te hebben en denkt dat zolang de zaken goed gaan, alles goed gaat. Al Pacino kruipt echt in de huid van Michael en laat zien dat er nog een mens zit, maar wel een die vergeten is dat hij dat is. Zijn lege betekenisvolle blikken zeggen genoeg: wat mij betreft de beste acteerprestatie aller tijden. En dan is er nog DeNiro die in de huid van Vito kruipt. Brando maakte die rol in ’72 onvergetelijk, DeNiro is zo mogelijk nog beter, met een enorme ingetogen rol, een zelfverzekerd aura en de vriendelijkheid zelve. In die kleine drie kwartier die DeNiro heeft zet hij een prachtpersonage neer. Zijn snor is overigens een briljante keuze, iets waar toentertijd weken over gesteggeld is.

Ook anderen zitten prima in hun rol. Diane Keaton zet een krachtige Kay neer die volstrekt begrijpelijk bij Michael weg wil. Maar als je goed nog eens de film bekijkt heeft zij effectief maar enkelen minuten speeltijd en toch weet ze heel wat te maken. Duvall is prima als Tom Hagen die vooral eeuwige trouw heeft gegeven aan de familie, maar ook inziet dat hun levens niet de juiste kant uitgaan. Cazale heeft dan ten slotte nog een mooie rol als broer Fredo, een man die niet veel kan, maar daar ook naar behandeld wordt, terwijl er nog genoeg eer in hem zit. Vooral in één scène waarin hij alles eruit gooit knettert het absoluut.

Visueel is de film overigens schitterend. De prequel is vooral in oker- en sepia-achtige tinten geschoten. Niet enkel geeft dat een warm en sfeervol gevoel (zowel New York als Sicilië), maar ook een authentiek beeld en is ook net anders dan het gedeelte rond Michael. Zo zorgt de fotografie altijd voor duidelijkheid in welke tijd men zit. De sequel kent ook veel geeltinten, maar is ook voorzien van blauw, wat soms lekker scherp contrasteert en ook de kleur van de immer koeler wordende Michael is. Coppola kiest voor lange statige shots en soms heerlijke bewegingen horizontaal. Vooral de scène met de moord op Fanucci is een prachtig voorbeeld, hoe de camera door de optocht en langs de daken glijdt, gesteund overigens door heerlijke muziek. Sowieso is de muziek de hele film bijzonder sfeerversterkend en passend.

Ja, dit blijft een meesterwerk. Inhoudelijk boeiend, fantastisch gefilmd en gespeeld en over ruim drie uur geen moment dat verveling inslaat. 5,0*.

Wat deze film vooral nekt is de rommelige chaotische plot. Buiten dat het niet hoort dat de realiteit en dan vooral een heel bepaalde gebeurtenis (dood van de paus, zij het met een andere naam) zo wordt vermengd met de film, heb je ook het idee dat Coppola gewoon maar een verhaal nodig had om zijn thema's kwijt te kunnen. Maar dat had ook zonder gekund. Sterker, een Pacino die gewoon terug wil naar Sicilië (en terugdenkt aan die paar gelukkige maanden dat hij daar was) omdat hij oud wordt zou veel krachtiger zijn. Nu krijg je een weliswaar goed geschoten film maar ook één die lang niet altijd overtuigt.

De sfeer is er nog wel maar anders. Het okerachtige palet blijft, maar de wereld is veranderd. Typerend is dat eerste shot van New York met de twin towers en andere gebouwen van staal, beton en glas en niet meer die wat gezellige bebouwing van bruin steen en art deco-versiering. De wereld is killer en zakelijker, hetzelfde geldt voor Michaels vijanden. Ook het acteerwerk is prima met een opvallend fijne Pacino die heel erg Michael Corleone is, allicht ook door zijn kapsel dat gewoon anders is dan Pacino normaal heeft. Garcia heeft ook een prima rol van wat vervelend joch in het begin naar iemand die enorm krachtig wordt aan het eind. Vooral weet hij de herinnering op te roepen aan Caan's Santino zonder dat hij een typetje wordt. Maar de bijfiguren komen nauwelijks aan bod. Vooral Connie's rol hangt er maar wat bij, terwijl je het idee hebt dat ze ergens wel heel belangrijk is geacht maar tijdens het monteren voor de helft eruit is gesneden.

De film duurt weer bijna drie uur en verveelt eigenlijk nergens. De scène aan het eind is een prachtig stukje suspense en ook emotioneel oprecht. Ook Sicilië ziet er prachtig uit. Maar als geheel drukt de plot te zwaar en is de film net te licht. Een fijn weerzien met Corleone, maar ergens blijf je altijd verlangen naar de eerste twee delen. 3,5*.

Zo, wat was dit slecht. De film is voor 99% opgetrokken uit cgi - hele slechte cgi trouwens want het lijkt eerder een videogame dan dat het realistische special effects zijn. Vooral als de goden veranderen in beesten ziet het er echt niet uit, maar sowieso is de hele look van de film wat kitscherig. 99% cgi dus, maar soms dacht ik dat de film volledig uit de computer kwam, als je ziet dat bij geen van de acteurs maar een greintje emotie op het gezicht zat. Bij sommige zal dat aan het talent liggen, bij anderen (Rush bijvoorbeeld) was het gewoon de silly rol en die acteurs zullen ook wel weten met welk materiaal ze te maken hadden. Waarom zou je je best doen? Matig verhaal verhaal verder en emotioneel bedoelde scènes glijden zo langs je heen. Ook omdat de makers nergens tijd voor de personages nemen. Immers, men moet verder naar de volgende grote set piece.

Het ergste is nog wel dat het nergens spannend of meeslepend wordt. Problemen worden vaak simpel opgelost en de goden zijn altijd precies zo sterk als het verhaal dat verlangt. Moet de schurk winnen (anders is de film al snel voorbij) dan wint die. Moet de held winnen (er moet immers een einde komen aan de film) dan wint de held. Een euvel dat Transformers ook kende. De film was ook erg donker gefilmd en dat 3D-brilletje maakt het er ook niet beter op. Dat 3D voegde sowieso helemaal niets toe, maar je moet als studio toch je geld terugverdienen. En ja inderdaad zoals vaker aangehaald, er is wel een blik mooie vrouwen opengetrokken. Maar als ik dat wil zien kan ik dat beter ergens anders doen. Scheelt een hoop ergernis. 0,5*.

Erg fijne film die behoorlijk aan mijn verwachtingen voldeed.

Niet dat het nu echt geweldige cinema is, maar het is uitstekend bioscoopvermaak. De film moet het vooral van suspense hebben en van sfeer. Edwards kiest een beetje voor het Jaws-recept met een lange opbouw en zonder eerst al te veel te tonen. Dan blijft de spanning erin en als eenmaal de hel los barst, dan voelt dat ook zo.

Oké, de personages zijn dunner dan bordkarton en hun hele bestaansrecht wordt nooit gegeven en ze hebben zo weinig speeltijd dat die vraag nog eens verstrekt, al is het daardoor ook dat het niet stoort doordat er nodeloos veel nutteloze scènes in zitten. Ook onze Japanner en zijn assistent die de hele film mogen uitleggen voegen weinig toe, en zijn eigenlijk de enige die mij wel wat kriebels geven; ze zijn me iets te uitleggerig. Wel fijn dat er nergens vervelende liefdesperikelen inzitten, oervervelende sidekicks of halsbrekende toeren om aan een monster te ontsnappen zoals zo vaak gebeurt. Nee, de film is niet per se een meesterwerk, maar weet al die onzin grotendeels echt keurig te vermijden en richt zich puur op haar sterke punten, en die zijn heel erg goed.

De sfeer is echt apocalyptisch en duister en wordt ook zo getoond (dat shot als ze uit het vliegtuig springen). De opbouw is ook mooi en verrassend (pas halverwege merk je dat niet Godzilla de grote schurk wordt) en de heel serieuze toon kan ik goed hebben. Met dit soort films ga je of vol voor de fun (Battleship) of vol voor het serieuze, en met de zware thema's die de film behandelt lijkt dat tweede me een juiste keuze. Het tijdsverloop is te kort om echt van een epische angst voor totale uitroeiing te kunnen spreken (dat deden Pacific Rim maar ook zelfs een Independence Day beter) maar het is op momenten zeker merkbaar en geeft de film echt waarde.

De actie is ook erg sterk en komt vooral zo goed over door die opbouw. Investeer daar nu in en je krijgt dan vanzelf een uitstekende pay-off. En oké, eerlijk is eerlijk, het einde is dan wel iets te veel afgeraffeld, maar wat je tot die tijd krijgt is subliem: dat gevecht in San Fran, het monster dat ontwaakt in Japan, de ineenstorting van de kernreactor, maar ook prachtige omgevingen zoals de zone in quarantaine (al was die me in vijftien jaar wel iets teveel begroeid, maar een kniesoor die zich daaraan stoort).

Verder voegt 3D weinig toe en maakt het geheel allicht net iets te donker, is de muziek me eigenlijk niet echt opgevallen, is geluid echt heerlijk en de special effects erg goed. Al met al 3,5*.

Deze film kent twee uitersten: eindelijke eens fatsoenlijke gevechten met grote monsters, bij daglicht, met veel verwoesting en overzichtelijk met veel panoramashots. Heerlijk. Daarvoor kijk ik dit soort films. En daarop scoort de film alle punten.
Maar ook een volslagen idioot verhaal, geen interssante personages (die vooral ballast daarmee zijn en irriteren en vervelen) en ook een hele wereld die niet meer geloofwaardig is. Twee grote monsters? Daar kan ik in meegaan. Die hele hollow earth? Die niet. Kortom: de film was steeds wachten op weer zo'n groteske clash tussen de monsters en een heerlijk toetje op het eind, maar de film kent ook heel veel en lange geeuwmomenten. 2,5*.

Mwoh. Drie jaar terug kregen we eindelijk volledige verwoesting bij daglicht te zien na twee films rond Godzilla die veelal in het donker speelden. In deze film komt die verwoesting netjes terug maar de wow-factor is toch een stuk lager. Deels doordat er niets nieuws in zit, deels doordat het nogal rommelig gefilmd is en deels door de vrij lelijke cgi en look. Die openingsscène alleen al. De achtergronden lijken een soort ode aan oude films met die kleuren en haast schilderachtige uitstraling, maar in zo'n moderne film werkt dat niet (en geen idee of het een ode is of gewoon onkunde).

Wat ook meespeelt: inhoudelijk is dit ding enorm zwak (vergelijk dit met de recente Japanse Godzilla-film) waardoor de nadruk op verwoesting komt. Maar na zoveel films vol cgi red je het niet meer enkel daarmee, dan moet je wel meer doen. Die grote ontploffing in de Japanse film was wel indrukwekkend. Maar ook als ik beelden terugzie van Godzilla uit 2014 dan zit daar zo veel visuele kracht in. Daar zat een regisseur in de stoel die een visueel idee had en dat uitstekend uitvoerde vol fijne momentjes die blijven werken. In deze Godzilla x Kong zit eigenlijk geen enkel memorabel shot.

De film gaat wel vlotjes maar slaat verder ook nergens op en is vrij lui. Als er een probleem is, dan is er altijd weer een stuk onbestaandbare techniek dat men kan gebruiken. Veel recente Marvel-films hadden daar ook steeds meer van te lijden. Al met al een hele matige film die echter niet verveelt (ook omdat de film deels een zoektocht is en ik als kijker ook niet precies weet wat er gaat gebeuren, dus de film houdt wel de interesse vast) maar ook verder echt helemaal niets doet. 2,5*.

Tegenvaller. De eerste film vond ik heel behoorlijk, vooral vanwege de visuele stijl en sterke opbouw. Dat is in deze film niet meer aanwezig. De film racet aardig snel van a naar z zonder enige opbouw van suspense. Visueel is het vooral heel donker en grauw. Soms zitten er mooie plaatjes in, maar veelal is er te weinig te zien. En in zo'n film wil ik juist de monsters in volle glorie zien. Verder is dat gedoe met dat gezin nauwelijks interessant en zitten er wel net iets te veel toevalligheden in dat het op een gegeven moment begint te irriteren.

Dat is een enorme bak kritiek, maar ik heb me niet eens verveeld. Opvallend, maar toch. Dat mag best punten opleveren. Ten slotte is de cgi ook zeer overtuigend, maar jammer dat het zo donker is. 2,5*.

Best geinig dit, leuk idee ook om 20.000 jaar te laten verstrijken. Film vermaakt constant, art direction is prima en het monster ziet er goed uit (zeker de echte Godzilla aan het eind die echt bad ass is en doet verlangen naar het volgende deel). Animatie is op momenten fraai, al ben ik niet altijd even groot liefhebber van die combinatie met computeranimatie. Dat oogt te nep en is soms gewoonweg lelijk. 3,5*.

Wel geinig, vooral het idee dan waaruit de plot voortkomt, maar nogal mager uitgewerkt. Het zijn vooral de typetjes die Schluter en Smulders spelen die de film opbreken. Schluter is een rijkeluisvrouw ja, maar ze krijgt dan ook de opdracht nog te praten over het strand van Mongolië. Sorry, dat gaat me te over. Daarnaast is de rol van Smulders gewoon minder interessant en beide verhaallijnen zijn te veel voor 50 minuten dus worden maar half uitgewerkt. Had alleen voor die van Schluter gekozen en je had een betere film kunnen hebben.

Wel een fijn stijltje waarin is geschoten en de muziek is aardig. Verder vraag ik me af of de regisseur wel wist hoe hij de boel moest eindigen. Dit is een sfeerportret ja waar niet echt een eind aan hoeft te zitten, maar het was nu nogal afgeraffeld. Al was het laatste shot met die muziek erbij wel mooi. 2,5*.

Prettig niets-aan-de-hand-filmpje. Fijne sfeer, drie acteurs die met zichtbaar plezier spelen en af en toe heb je dit ook gewoon nodig. Je had hier veel meer kwijt gekund over de economische crisis, maar soms hoeft dan gewoon niet. Film verveelt verder geen moment, maar wordt ook nergens bijzonder. Buiten de zaal is de film alweer vergeten, maar wel anderhalf uur prima als luchtig vermaak. 3,0*.

Lichte tegenvaller. Nu wist ik wel dat het monster er niet uit zou zien, maar ik was vooral benieuwd naar de rest van de film zoals het tijdbeeld of de verwerking van een nucleair trauma. En dat komt veels te kort aan bod. Juist die kleine momenten dat de bevolking in angst leeft, op de vlucht slaat et cetera zijn de beste momenten, maar die zijn te weinig aanwezig. Ook wordt vaak te letterlijk gezegd dat men moet stoppen met de atoomproeven. Had dat niet subtieler verwerkt kunnen worden?
Wel was de centrale scène waar Tokyo is as wordt gelegd erg sterk gefilmd. Bij nacht, dus valt die pop (of man in pak?) niet zo op en er zaten af en toe erg mooie zwart-witshots in. 2,5*.

Zeker The Oceanic Six. Ik kan me ook heel behoorlijk vinden in je stuk, enkel geef ik net een iets lagere score. Maar deze film hoort zeker bij het beste dat dit jaar is uitgekomen.

Het einde is iets te melodramatisch en te veel Hollywood. Dat van de schietstoel zag je al van verre aankomen (waarom wordt een deel van een gesprek anders ineens van veraf getoond zodat je het niet hoort? Waarom zegt men net in een speech dat in de oorlog schietstoelen niet werden ingepast omdat mensenlevens toen niet veel telden?). Dat Noriko nog leeft niet per se maar voelt echt onnodig.

Maar och wat zitten hier verder veel kwaliteiten in. Allereerst de setting in het kapotgebombardeerde Japan van net na de oorlog. Japan met een trauma, ook vanwege de twee atoombommen. Maar ook vol schuldgevoelens van een kamikazepiloot die niet durfde (echt nog de oude cultuur, leef kort en hevig en val snel zoals de Sakura elk jaar doet) en verdriet. Hier hoort Godzilla thuis, hier is die immers uit ontstaan.

En ja, blijkbaar kostte de film een schijntje maar het ziet er echt heel goed uit. Zeker, de Amerikaanse versies zien er net iets beter uit maar deze film doet weinig daarvoor onder en als Godzilla een halve stad opblaast met zijn atomic breath dan zat ik wel vol bewondering te kijken. Vaak ook vol suspense en met op momenten indrukwekkende actie. In ieder geval is de angst goed voelbaar.

Verder helpt mee dat de personages ook goed geschreven zijn. De personages zijn onderdeel van die tijd, van die periode en dus meer dan een zoveelste gezinnetje dat aan een ramp ontsnapt. Dit zijn mensen die it een drama komen, willen opbouwen en opnieuw in en drama komen. Het gaat hier ergens over en je gaat echt om ze geven. Ondanks het Hollywood-einde voelde ik hem wel. Enige echte kleine minpuntjes zijn het bij tijden iets te theatrale acteerwerk en soms loopt de film net iets te stroperig. 4,0*.

Iets beter dan het tweede deel omdat het tempo wat beter is waardoor het nooit echt saai wordt en af en toe worden er filosofisch interessante dingen gezegd, maar verder is het ook een heleboel vaag geneuzel en weer weinig actie. Tegen het eind wordt het wat meer, maar inderdaad nog steeds statisch. Zo kijk je 15 minuten naar een stilstaande Godzilla die gebeten wordt door King Ghidorah en dat is het. Jammer, want in deze wereld had veel meer gezeten. En aan het eind ontploft Godzilla? Anders snap ik dat niet. 2,5*

Veel minder dan het eerste deel. Wat traag, het is lang wachten op Godzilla en aan het eind wordt het wat vaag allemaal met die techniek. Production design en animatie vind ik wel erg sterk, zowel de natuur die lekker vochtig en warm overkomt alsook de de door mensen gecreëerde ruimtes of die grote stad (die zichzelf heeft gebouwd?). De momenten met Godzilla zelf steken er wel boven uit, maar er zitten te veel zwakke en vreemde momenten in om hierin te worden meegetrokken. 2,5*.

Tegenvaller. Geen idee ook waar het precies aan lag, maar ik raakte - zeker het eerste uur niet- maar niet in de film. Het geluid dat een beetje op de achtergrond was gemixt kan het zijn, de wat kleine projectie in de bios (waar sowieso iets niet helemaal lekker zat met soms een vreemd lichtschijnsel links in beeld) of gewoon dat de film nergens onder de huid kruipt. Het leek allemaal eerder een wat gezapige samenvatting dan een goede brok cinema. Dan mag de soundtrack wel heel erg lekker zijn en een beetje dromerig ook waardoor dat allemaal vrij origineel lijkt, het gleed ook allemaal langs zonder dat je er erg in had. Buiten dat soms bepaalde nummer helemaal niet bij de beelden leken te horen maar gewoon lukraak eronder waren gemonteerd.

McConaughey doet zijn best met vadsig buikje en constant ook in zo'n vies wit onderbroekje in beeld, maar speelt eerder een typetje. Dan deed Keaton dat beter in The Founder, en Ramírez in deze film ook. Daardoor gaat zijn personage nooit leven en aan het eind wreekt zich dat wel als meer op zijn psyche wordt ingezoomd, al is dat laatste uur wel wat beter dan het eerste. Maar ook daar had meer ingezeten als weliswaar de intriges over elkaar heen buitelen, maar als geheel het toch vlak is. Al met al een film met potentie, maar waar te weinig wordt uitgehaald. 2,5*.

Ik heb de versie gezien met muziek en commentaar. De toevoeging was over het algemeen zeer goed, al werd er soms te veel gepraat. De beelden zeggen genoeg, minder tekst was krachtiger geweest.

De muziek was wel mooi, met als uitschieter tijdens de dansscène in de kroeg. Als de melodie inzet die ook is gebruikt voor 'Once upon a dream' van (meen ik) Tchaichovsky.

Daarnaast vele prachtige scènes die per deel al goed zijn, maar ook prima in het geheel passen. Naast een enkele glimlach (een echte komedie is het niet) leef je vooral mee met Chaplins personage. Knap.

Dit zijn wel de biopics zoals ik ze graag zie: een niet al te lange periode of een bepaalde gebeurtenis als kapstok om iets van de mens mee te geven. Een heel leven vertonen lukt toch niet (en Wikipedia vertelt je in 10 minuten meer) en vaak heb je nog geen idee wat voor persoon die hoofdpersoon nu was. Dat gaat hier al beter, hoewel de film niet superdiep gaat kan je wel enig beeld krijgen van Golda Meir (althans hoe Mirren die invult). Verder is dit een boeiende episode die gebruikt wordt, zeker de politieke dimensie, die gezien de huidige situatie ook nog eens weer actueel is. Verder degelijk geschoten, jammer van het Engels (maar wel Hebreeuws over de radio) en die stukjes rond dat kankeronderzoek vond ik minder goed passen. 3,5*.

Film werd met de minuut minder interessant. Het begint nog wel aardig, maar wat volgt is een wat rommelig geheel in een wereld die nooit voor mij gaat leven, ondanks dat het er allemaal wel aardig uitziet. Ik kon er in ieder geval niet in meegaan en daarmee was de film niet boeiend voor mij. En zijn dat twee lange uren vervolgens. De acteurs (vele grote namen) lopen er maar wat verdoold rond en het kindacteurtje is ook niet altijd even overtuigend als ze emotie moet tonen. De cgi van de beesten is gewoon vreselijk. 1,0*.

Beetje rare film, ik vroeg me echt af waar ik naar had gekeken. Heel erg seventies ja. Met die zoom en die registrende camera die fijn is, maar ook met erg gedateerd acteerwerk en dit ding oogt soms als een amateurfilm. Soms ook enorme sprongen in het verhaal voor mijn gevoel, soms zelfs in een scène (hoezo worden die twee verliefd? Waar kwam dat ineens vandaan). Op een bepaalde manier aardig eens gezien te hebben met mooie muziek maar dat is het dan ook. 2,5*.

Goed beschouwd slaat die hele openingsscène nergens op. Bond loopt over een dam, in de verte zien we een vrolijk (Zwitsers, al maakt dat in dezen niet uit) dorpje in het warme groen, Bond springt ervan af, landt op wapenfabriek, blijft afdalen en aan het eind zit hij bovenop een berg (of althans, een stuk hoger) midden in een besneeuwd landschap. Ga je die scène analyseren, dan blijft er weinig van over. Maar de film wordt met zulk een vaart en flair gebracht dat je geen tijd hebt daarover na te denken. En dat tempo blijft de hele tijd aanwezig waardoor je één van de plezierigste Bonds hebt naar te kijken.

De eerste Bond dus sinds de val van de muur, en ook de eerste waarin hij duidelijk in Rusland zit (in A View to a Kill ook al, maar dat werd niet bij naam genoemd). Dan mocht Bond wel de Koude Oorlog als oorsprong hebben, het einde daarvan geeft dus ook mogelijkheden om nu eindelijk in Rusland te filmen, want niet alleen die wapenfabriek is het decor, ook St. Petersburg met één van de fijnste scènes uit de hele reeks. Ultiem hoogtepunt heeft te maken met een stropdas en het rechttrekken daarvan.

Verder zijn beide Bond girls mooi (Famke Jansen is nog echt jong en aantrekkelijk hier) en is vooral de schurk sterk ditmaal. Bean is sowieso een fijne karakteracteur, maar hij weet hier iets dreigends mee te geven en een pijn diep van binnen. De beste rol heeft dan weer Judi Dench die een geweldige M neerzet. Ze straalt autoriteit uit, met een enorm schild om haar heen, maar toch een mens daarachter. En dat met slechts enkele minuten film. Het is ook volstrekt begrijpelijk dat zij in latere films een grotere rol kreeg. Brosnan zelf als Bond zit direct goed in zijn rol, met een naturelle uitstraling alsof hij volkomen onbevangen dit project is ingestapt. Zijn Bond is een mix van de harde Dalton, met de charme van Connery (zij het niet zoveel) en de losheid van Moore (zij het gelukkig ook niet zoveel) en daarbij een bepaalde kilheid die goed past bij de eenzame Commander Bond.

Zoals gezegd bevat de film een enorm tempo. Na de sterke theme song (geschreven door Bono en The Edge) direct die wegrace en scène op scène volgt, alle direct van belang voor de plot. Zo krijg je weinig rustmomenten (pas tegen het eind met een beetje aan Caribische sfeerbeelden) maar wordt de film nooit pompeus. De actie is netjes gedoseerd en afwisselend en opwindend genoeg om niet te vervelen. De muziek is goed en zweept soms de sfeer lekker op.

Perfect is de film niet. Boris Grisjenko is vrij vervelend en door het enorme tempo is het soms een wat licht beestje. Maar verder is dit puur jeugdsentiment - geen Bond-film zag ik zo vaak als deze - en allicht de beste van de reeks. 4,0*.