Meningen

Deze film haalt het niet bij American Pie (als ik een vergelijking moet trekken kom ik altijd daar uit). Vooral door de weinige humor en slechte acteurs. Waarom komen toch altijd die extravagante types terug in dit soort films. Ook humor was bijna niet te ontdekken (een enkele grap gezien) of slecht uitgevoerd (vergelijk de ouders even met Eugene Levy)

De samenhang met Shakespeare's Midsummer night's dream is heel aardig. Ook de uitvoering van het stuk was prima. En de glimlach van Dunst blijft betoverend. Verder weinig interessante film.

Veel meer komedie dan misdaad en dan het soort dat ik niet leuk vind. Ik had wel een enigszins luchtige film verwacht maar hier vond ik de toon er net te over gaan om nog plezier uit te halen. Verhaal wist me mede daarom ook weinig te boeien. De acteurs hadden duidelijk plezier met dit lichte vermaak maar ik beduidend minder. Visueel ook weinig bijzonders te zien. 1,5*.

Dit zijn wel films die mij liggen met weinig plot en een sereen tempo. Lekker wegkijken naar losse scènes en mooi ingetogen acteerwerk. Ik vind de personages zelf overigens niet altijd even sterk, soms wat te apathisch en daar heb ik weinig mee, maar als geheel intrigeert de film voldoende voor een goede voldoende. Zeker met sommige mooie stadse beelden en fijne sfeer. 3,5*.

Het eerste kwartier is nog het beste, waar een heerlijke beklemmende sfeer wordt neergezet. Dat huishouden met de paffende mama, de weinig ruimte, de vreselijke inrichting en dan de dag met fans van Hans Teeuwen. Van die goedkope plastic stoelen in een triest zaaltje. Tragisch haast. En je weet: er bestaan echt dit soort mensen die hun hele leven laten afhangen van hun idool. Heerlijk hoe Ebbinge zo treffend een bepaalde sfeer neerzet (zoals hij later ook in Matterhorn zou doen) Jammer dus dat, zodra er verhaal inkomt, de film behoorlijk aan kwaliteit verliest.

Want de rest is nogal oninteressant en wat vaag (wat wil Ebbinge eigenlijk?) Een film noir maken? Jamie Grant is verder een mooi meisje, maar geen heel geweldig actrice dus de film dragen is haar lastig. Wel ziet ze er in haar jurk fantastisch uit, en dat lichte kleurtje werkt geweldig in die dansscène waar met behulp van belichting zij vaak als enige overblijft in een verder zwarte ruimte. Erg mooi. Wel leuke bijrollen van Ton Kas en een foute Porgy Fransen. Overigens gaat Ebbinge driemaal echt de fout in: bij de entree van Hans in huis (met die muziek), de entree in het kasteel (met het Rex van Mozart) en Hans naar boven de trappen op (met het Lacrimosa) - dat is gewoon pure kitsch zonder enig goed gevoel. Jammer, want Mozartmuziek bij het haardvuur werkt weer wel. 3,0*

Prima Telefilm. De regisseur heeft oog voor mooie plaatjes, ook in samenhang met de prima muziek en veel behoorlijke ideeën. En een leuke typisch Nederlandse omgeving daar in Almere. Ook de centrale liefde is wel aardig. Veel minder nadruk om het homo-zijn en alle problemen daarbij in de maatschappij. Het komt erin voor, maar gelukkig in mate. Wel moet de regisseur nog wat werken aan tempo, het middenstuk zakt wat in bijvoorbeeld en ik was lang niet altijd geboeid door het grotere geheel, veel eer de kleinere losse momenten. Maar de acteurs (ook de beide zusjes vallen op) en de nuance en volstrekte nuchterheid houden de film erop. En jammer van Jenny Arean, veruit de beste rol, maar zij is zoveel beter dan het matige materiaal dat ze krijgt. Dat had veel snediger gekund. Het is dat Arean er nog heel wat van maakt. 3,0*.

Een documentaire zoals ik ze graag zie: camera aan en draaien maar. Een heel enkele maal praat deze Chapman tegen de regisseur (zonder dat er een vraag is gesteld) maar meestal niet. In de 50 minuten die behoorlijk vol zitten krijg je weliswaar een uitvergroot beeld maar ook redelijk goed beeld van zijn werk en de problemen die spelen. Verder kijkt het geheel lekker weg. 3,5*.

In de basis wel oké maar veels te veel plot en te gemaakt (voor drama maar ook om maar weer de plot vooruit te helpen naar weer een obstakel) om te overtuigen. Qua sfeer wel oké, prettig ingetogen geacteerd en ergens wel een boeiend inkijkje in die maatschappij, maar dat is vooral een mooi omhulsel in een net iets te lange en zwakke film. Het eindshot is trouwens prachtig. 2,5*.

Niks bijzonders. Een redelijk onderhoudende film die me volledig koud laat. Waar Oshii's film probeert een thematiek erin te rammen met filosofische gesprekken (maar dat stoorde niet) probeert men dat hier meer op een naturelle en emotionele manier maar lukt ook nooit, mede door de kille vertolking van Johansson. Ik kan die manier van acteren wel begrijpen, maar het maakt ook dat ze me in haar zoektocht nergens meenam. Verder soms wel aardig geschoten met sterke muziek, haast een kleurrijke versie van Blade Runner. Maar vaak ook niet geloofwaardig en cartoonesk aanvoelend, al kan dat liggen aan het 3D. 3D dat verder natuurlijk geen enkele toegevoegde waarde kent. Zeker het begin kent nog wel enkele fraaie scènes en aardige momenten maar die worden steeds minder. Door de geringe duur nog wel goed uit te zitten. 2,5*.

Aardig filmpje dat redelijk makkelijk wegkijkt en ook wel een zeker plezier kent. Zeker de eerste 20 minuten waarin het vooral herkenbaar is waar een stel kinderen zich vastbijt in een 'groot' avontuur. Jammer eigenlijk ook dat de film dat kinderlijke verliest en tegen het eind uit de bocht vliegt. Visueel wel heel matig, een beetje uit een videogame van begin deze eeuw, ook al probeert men esthetisch best wat moois te maken, de kwaliteit is gewoon te laag. 2,0*.

Ik weet niet helemaal wat ik ervan moet vinden. In de regel in een fijn ritme geschoten met mooie plaatjes en ook wel enige emoties, maar al die losse scènes samen zijn uiteindelijk te lang. Sowieso het laatste halfuur, daar kon ik inhoudelijk minder mee. Wel knap hoe de focus van Mara naar Affleck gaat, maar ik vond dat eerste stuk interessanter. Zelfs als we vijf minuten kijken naar Mara die taart eet. 2,5*.

Geweldige film. Naast het uiterlijk heeft de film ook daadwerkelijk wat te zeggen.

Prima rollen, vooral van Birch (hoe onaantrekkelijker ze zoch maakt, hoe beter ze eruit ziet, maar dat terzijde) en de altijd goede Buscemi. Johansson had dan weer wat minder in te brengen, maar haar uitstraling zelf zorgt al voor de nodige inbreng. Daarnaast mooi en rustig gefilmd en een prima score.

Dan het inhoudelijke. Waar slaat de titel op. Ik heb ergens gelezen dat het vooral had te maken dat het leven uit de stad is, enkel nog grote lichtreclame en de grijze massa. Een spookstad als het ware, zonder enig volk. Een aanklacht op de veranderende en verkillende maatschappij. Twee prachtige voorbeelden zijn de man die zoekt naar 8 1/2 en het restaurant in de 50's-stijl, waarin de ober zich met voornaam voorstelt. Een echt persoon, niet een nummer. Als vroeger. Een mooie boodschap, lijkt me.

Prima film van Polanski, een kruising tussen Chinatown en [The Shock-Doctrine[/i], maar dan gewoon minder goed. Is dat erg, nee, want er is nog steeds een fijne prent. Vooral door Polanski, die door timing en sfeer voor de juiste spanning weet te zorgen. De beelden op het regenachtige eiland zijn vaak mooi. Desolaat, grauw, naargeestig. Maar wel o zo sfeervol.

De plot zelf is een dertien uit een dozijn, met puzzelstukjes id eop hun plaats vallen. En ondanks dat het behoorlijk actueel is, is het niet heel verrassend. Op een gegeven moment ken je het wel. Dat werkt overigens het eerste deel nog wel, want wat het is, daar ben ik dan wel altijd benieuwd naar. Maar uiteindelijk viel het enigszins tegen. Al ga je door de l laatste twist toch weer twijfelen
De acteurs zijn redelijk goed. MCGregor heeft de juiste kop en is overtuigend. Brosnan vond ik net iets te glad, Olivia Williams is goed en een Tom Wilkinson is heerlijk als vriendelijke maar toch o zo enge professor. Ook andere bijrollen zijn prima vertolkt.

Maar het is vooral Polanski die de film haar flair geeft. Elke beeldje is prachtig uitgepuurd (dat beeld van McGregor bij de donkere terminal parkeerplaats moederziel alleen. En hoewel ik soms typische belichting mis (als in Frantic en Death and the Maiden) zorgen de beelden zelf voor sfeer. Als dat dan ook nog eens goed geschoten is, heb je toch een esthetisch mooie film. Ook in de laatste scènes ( dat briefje van man tot man en het laatste shot) geven deze film net die meerwaarde aan kijkgenot. 3.5*

Niet zo slecht als de trailer deed vermoeden. Nu ja, de humor is nog steeds even afgrijselijk en irritant, maar de film heeft z'n momenten, vooral als er wat spannendere scènes inzitten en ook de computereffecten zijn vrij overtuigend, zelfs met dat nutteloze 3D-brilletje op.

Maar goed, de film is verder wel strontvervelend. Ik ben al geen film van een stel kibbelende kerels (de eerste twee films van een Guy Ritchie) maar een stel vrouwen dat zo doet is zo mogelijk nog erger. Na een halfuur begin je dat ook wel zat te worden en dan moest Leslie Jones nog komen. Overigens overdrijf ik wel, want het is vooral McCarthy die het doet, Wiig is best rustig, McKannon zowaar leuk (ook dat kapsel staat haar erg goed) en zelfs Jones is nog te behappen. Anderzijds zijn ze nergens echt grappig en zelfs Hemsworth is pijnlijk om te zien. Aan alles straalt af dat hij een grappige rol heeft, maar nergens komt dat eruit. Had een serieuzere film gemaakt en ik had allicht nog wel een voldoende kunnen geven.

Maar sowieso werkt de humoristische insteek niet echt. In de jaren 80 werkte dat ergens nog wel; cheesy kon toen best, maar nu gewoonweg veel minder. Back to the Future of Gremlins moet je ook niet opnieuw verfilmen. Dat sfeertje toen maakte de film wel, nu mis je dat echt, ondanks dat de film verder er wel prima uitziet. 1,5*.

De film barst van de clichés - het vroegwijze jonge zusje en de sukkelige oudere broer, die types kennen we nu wel inmiddels. En dit is zeker geen geweldige film, maar wel één met veel plezier gemaakt en dat spat ervan af. Sfeervol, vermakelijk en met een fijne 80s vibe en een lekkere soundtrack (gewoon zomaar even Funkadelic die langskomt). Echt spannend of geweldig wordt het allemaal nergens, het script is ook gewoon te zwak en racet vooral van scène naar scène, maar zo als bioscoopvermaakt prima om een keertje te zien. 3,0*.

Vermakelijk wel. Alleen al die eerste scène zit prima in elkaar, lekker overzichtelijk ook. Ook prima dat de plot lang het mysterie verborgen houdt en op momenten de nadruk ligt op de jonge Phoebe die prima wordt neergezet. Hier merk je ook denk ik wel de schrijver Reitman, het familiaire wordt gewoon fijn neergezet. Ook zo'n momentje tussen Rudd en Coon dat hij zich afvraagt hoever hij mag gaan in zijn rol als stiefvader. Prima en heel realistisch.

Jammer dat de finale wel wat is afgeraffeld, de film nergens echt verrast, visueel wat saai is en met Nanjiani de vervelendste acteur van het moment heeft met helaas een best grote rol. Hij is echt nooit grappig en alle momenten met hem slaan helemaal dood. Voorts zit de film wat vol met jong en oud en behoudens Phoebe krijgt niemand echt aandacht genoeg. 3,0*.

Tegenvaller. Ana de Armas is erg leuk en Chris Evans een fijne vent, maar die laatste is in deze rol wat kleurloos en er is onderling nul chemie. In zoverre konden de personages me weinig boeien. Enkele actiestukken zijn wel prima en het eerste uur is de film vermakelijk en het tempo prima. Daarna zakt de film wel ver weg en eindigt behoorlijk teleurstellend. 2,5*.

Aardig, maar de film liet me ook volledig koud. Dan blijft een redelijk vlot verteld verhaaltje over dat nergens verveelt, maar ook nergens bijzonders wordt. Af en toe een mooi shot, maar lang niet zo sfeervol als echte film noirs. Acteerwerk is redelijk met een spetterende stralende Hayworth die de hele film met gemak draagt. Wat een kapsel, wat een lach, wat een uitstraling. Een Glen Ford staat er wat bleekjes naast, maar dat past wel helemaal bij zijn rol dus is ook niet vervelend. Een klassieker die ik eens wilde zien, maar de dag erna maakt het al geen indruk meer. 3,0*.

De leukste stukken zijn juist de organisatorische. Het concert (of eigenlijk twee, ik had eerst niet door dat het concert dat je zag nog niet hét concert was) zelf is niet heel spetterend. Saai in beeld gezet, muzikaal wat vlakjes en de matige geluidskwaliteit helpt ook niet waardoor het concert nogal ver weg klinkt. Verder nul context, enkel beelden. Maar wat die Hell's Angels daar nu precies deden? Echt begrijpelijk wordt het niet. Als sfeerbeeld en tijdsdocument is dit ding best oké nog wel maar als filmisch product weinig memorabel. 3,0*.

De eerste associatie die ik had met de titel was natuurlijk dat geweldige nummer van de Stones - ik dacht dan ook dat het daar wel ergens mee te maken zou hebben. Niettemin was ik wel benieuwd, vooral door een bepaalde gebruiker hier. Ik wist ook niet wat ik kon verwachten en het resultaat is niet heel slecht, al werd ik er ook niet wil van.

Het begint vooral met Hudgens die ik nooit helemaal kon accepteren. Je ziet haar teveel acteren. Het begint al met haar uiterlijk dat wel erg overdreven is (helemaal opvallend als al die andere jongeren in dat tehuis er wel normaal uitzien) maar ook haar gedrag en tics vind ik niet altijd overtuigen. Een beetje zoals Meryl Streep die vergeet in een personage te glijden en ook vooral acteert. Daarnaast is het verhaal niet heel bijzonder en eindigt nogal, tja, niet echt woorden voor. Ik werd er wel een beetje onpasselijk van. Daarnaast een aardig inkijkje in de wereld van de pleegzorg, maar dan zie ik liever een film als Short Term 12 over dit soort thema's die net een wat mooier en strakker afgekaderd beeld gaf.

Enfin, de muziek is wel leuk passend bij de leefwereld en geeft flair aan die scènes waarin het gebruikt wordt, de film ziet er af en toe aardig uit, Brendan Fraser heeft echt een mooie rol, het is leuk Darth Vader te zien en éénmaal toont Hudgens wel degelijk iets van haar talent (bij de bevalling). En ik heb me redelijk vermaakt zij het niet met volle interesse. 2,5*.

Fanning ziet er mooi uit zo met roodgekleurd haar en heeft een goed accent en speelt heel behoorlijk. Ook de aankleding van de film klopt en het hele kleurgebruik in de fotografie die weinig uitbundig is, maar wel passend. De jazz is mooi, maar past dan weer totaal niet.

Maar dan, als sfeerimpressie mist de film behoorlijk wat. Waarom Ginger zo bang is voor De Bom is voor mij onbegrijpelijk - ik leefde toen niet en de film weet ook niet dat gevoel goed over te brengen. Sterker, haar gedrag soms slaat helemaal nergens op. Ook de wat soapachtige taferelen zijn niet geslaagd en als geheel blijft de film niet boeiend genoeg. 1,5*.

FIlm die helemaal in mijn straatje ligt doordat we vooral een registrerende camera krijgen die het wel en wee van twee mensen volgt, in dit geval op een dag dat ze niet gewenst zijn. De film werkt ook op meerdere niveaus. Als aanklacht tegen fascisme en als eventueel liefdesverhaal. Er zijn geen verklaringen verder hoe men achter zo'n leider aan loopt, enkel een registratie van de dag dat iedereen zijn zwarte hemd aantrekt en uitloopt naar de parade. De parade zien we nooit, maar is altijd op de achtergrond aanwezig, zoals dat gaat met een regime als dat van Mussolini. Het is er altijd.

En dan blijven er twee mensen (naast de conciërge) letterlijk achter in de flat, beide ongewenst. De vrouw is dat ook, maar dat merk je niet zo in het begin. Ze zwaait haar familie uit en is zelf ook idolaat van Mussolini. Ze ontmoet dan Mastroianni en langzaam komen de twijfels naar boven, begint ze het licht te zien. Het einde is ook zo fraai en wrang. Loren heeft dan wel het licht gezien, morgen moet ze gewoon weer op om haar gezin te helpen. Al kan zij nog blijven, voor Mastroianni is het helemaal klaar.

Beide acteurs staan ook geweldig te acteren, heel ingehouden met een palet van emoties die nooit helemaal naar boven borrelen, op een heel enkel moment ineens na, zeker richting het einde. Maar dan komt het ook binnen. Loren kende ik nog niet zo, Mastroianni wel en dit is wat mij betreft allicht zijn beste rol.

Nu ja, hoewel sommige lange shots en camerabewegingen erg fijn zijn mis ik net die briljante shots om hier de volle score aan te geven. Maar hij komt wel dichtbij. 4,5*.

Geinig dat iedereen hier roept dat dit found footage is, terwijl dat maar net vijf minuten in de hele film is. Dat zijn wel veruit de beste minuten en de enige bestaansreden van deze film en had van mij langer mogen duren. Dat was oprecht en kwam goed over. De rest is in die docustijl die nooit overtuigt, daarvoor zijn er te veel camera's aanwezig en kan ik niet geloven dat bepaalde beelden real life gefilmd zouden zijn, in de zin dat men dat nooit accepteert, de personen zelf niet maar ook een beschermende school niet. Dat stijltje wordt een gimmick en vooral een vervelende gimmick en doet afbreuk aan de hele film. Buiten dat had dit ook wel iets minder clichématig mogen zijn, maar nee, het is het populaire meisje dat... Enfin, King is wel een prima actrice (net als haar nog betere zusje) en ze is gewoon ook fijn om naar te kijken.1,5*.

Toen Hirsch wist dat Cuthbert zijn tegenspeelster zou worden, en hij in het script "zoenscène" zag, wat zou er door hem zijn gegaan? De kijker kan alleen maar jaloers zijn, en de rest van de film is ook verrassend vermakelijk.

Ditmaal geen poep-pies-seks-grappen maar oprecht leuke situaties, een fijn koppel, een paar grappige bijpersonen (Kelly!) en twee vrienden die zowaar niet irritant zijn (dat is al heel wat in tienersekskomedies). Cuthbert verder is de Goddelijkheid zelve en Hirsch is schattig en zet een prima rol neer waarin je zijn twijfel en zijn kleine leventje goed leert kennen. En het wordt een koppel om van te houden. Verder is de opbouw ook redelijk onconventioneel, wat ook maakt dat de film toch minstens 20 minuten te lang aanvoelt en de laatste scènes zijn zeker niet de beste. Daarnaast een heerlijke soundtrack en een bijzonder tedere mooie kus zo ergens aan het begin.

Overigens blijft het inhoudelijk allemaal wat mager uitgewerkt, al is het daar de film ook niet naar. Anderzijds zit die inhoud er wel verstopt, alleen doet men daar weinig mee, terwijl dat best had gekund (denk aan Perks of Being a Wallflower) omdat de ingrediënten voor een mooie Coming of Age film er wel zijn.. Dit is in wezen een zoveelste variant op The Apartment, en met een aardige hoofdpersoon die verder niets heeft in zijn leven behalve school of werk en dat pornobuurmeisje kan dat echt wel leiden tot een goede dramafilm. Maar niemand is nog zeker op het idee gekomen. Voor deze 3,5*.

Ongelooflijk hoe een film kan evolueren. Zonder enige voorkennis (die ik dan wel weer had overigens) kan het laatste stuk behoorlijk hard aankomen. In een Amerika van de jaren 50 merk je al wel snel dat het bij de buren niet helemaal pluis is, maar wat eerst begint met treiteren ontaardt in een volwaardige nachtmerrie.

Uitstekend spel van de meesten - vooral moeder Ruth was zeer eng, met dat accent vol harde uitspraak dat Amerikanen vaker hebben en altijd vol aan het woord. Ze is overduidelijk geschift, en alcoholist, maar net als de hele film wordt alles zeer rustig en subtiel gebracht waardoor ook de omslag bijzonder geloofwaardig overkomt. Daarnaast bevat de film enkele zieke martelingen die echt bij me aankwamen (dat heb ik niet heel vaak).

Jammer alleen dat ik met veel vragen bleef zitten. Waarom belt David niet eerder de politie? En meer dan dat soort. Ook de rol van zijn ouders wordt wat afgeraffeld. Verder was er visueel weinig te genieten. De look van de jaren 50 was er wel, maar niet heel overdadig, alsof duidelijk daarop bezuinigd was. Ook de fotografie heb ik weleens mooier of bijzonderder gezien. Al met al 3,5*.

Ook al was het boek niet heel bijzonder, noch als thriller noch als roman, dan nog kan je met een verfilming er best wat uit halen. Met een film moet je toch de helft schrappen, dus zolang je de goede aspecten maar erin laat kom je al aardig ver. Heel af en toe komt dat goede ook wel langs en heeft de film op zijn beste momenten - al zijn die spaarzaam- iets weg van een heel behoorlijke psychologische thriller. Op zijn vaker voorkomende slechtere momenten is dit een vreselijk RTL 4-dinsdagavonddrama.

We krijgen dus éne Rachel als hoofdpersoon, alcoholica en iemand die haar leven sowieso niet echt op de rails heeft. Daar heb je al een basis waar je heel wat mee kan. Want wat is waar en wat is verzonnen in het hoofd van Rachel? Alles kan. Schrijfster Hawkins deed in ieder geval nog haar best dit naar voren te brengen, al heeft ze geen thrillertalent en zag je elke plotwending van mijlenver aankomen waardoor dit niet werkte. Maar in de film is dit hele idee eigenlijk helemaal losgelaten. In plaats daarvan krijgen we af en toe wel een idee van de chaos in Rachel's hoofd, an sich ook goed verfilmd, maar de regisseur is meer benieuwd naar alle onderlinge relaties (op de niet boeiende manier) en wie nu wie neukt. Zo krijg je dus een drammerige film met veel gehuil en meer soap dan thriller - spannend wordt de film eigenlijk ook nooit.

Emily Blunt staat dan nog wel aardig te acteren maar krijgt een matig script mee. Van Bennett ben ik wel fan, maar dit soort rollen zijn niet voor haar weggelegd en nergens is ze geloofwaardig. Het is verder wel leuk Lisa Kudrow in een heel klein rolletje te zien, en ze maakt daarin van iedereen veruit de meeste indruk. De rest is allemaal wat kleurloos, net als de muziek trouwens die wat doormoddert op de achtergrond. Je vraagt je af waar Heartless uit de trailer is gebleven, want die trailer was dus wel goed.

Blijft over dat de plaatjes best mooi zijn. Engeland en Londen zijn verruild voor New York en haar omgeving en dan niet het postmoderne Manhattan maar vaak de wat nettere buitengebieden met wat oudere bebouwing. Met de winterse landschappen zonder sneeuw geeft dit best een hele prettige sfeer die zo typisch is aan de herfstfilms die nu weer komen. Zo waan je je nog wel even in een andere wereld, één van de hoofdzaken waarom ik graag films kijk. Daarom nog 1,5*.

Een verhaal als de doorsnee BBC-detective, met een krantenjongen in de rol van de rechercheur en extraatje in de persoon van miss Salander, waarvan ik me dan afvraag wat die boeken zo bijzonder maakt (klopt, ik heb ze niet gelezen). Wel een regisseur die boven het bronmateriaal kan uitstijgen met mooie beelden, heerlijke montage, die weet hoe een verhaal vertelt moet worden (de snelheid in die eerste paar minuten ook) en een paar uitstekende acteurs ernaast.

Craig is prima en doet nergens denken aan Bond. Wel aan Indiana Jones (als hij die bril op doet), maar dat is dan weer geen nadeel. Ook uitstekende bijrolacteurs hoe klein de rol ook is. En natuurlijk Mara als Salander, vol kracht en overtuiging, met niet enkel de beste rol maar die ook nog eens een het best vertolkt.

Overigens vraag ik me af waarom niet gekozen is dit verhaal te verplaatsen naar de USA, als er dan toch Engels gesproken wordt. Zoals ook Insomnia van Noorwegen naar Alaska verhuisde, of Let the right one in niet at te lang geleden. Dit verhaal zou in feite overal plaats kunnen vinden.

3,5 *, vooral omdat het als film best goed is, met lekkere muziek, mooie beelden, goed spel en een heerlijk tempo. En dat op een dertien-uit-dozijn verhaal met nogal teleurstellend eind. Tja, hulde aan Fincher dus (hier verdien je dus eigenlijk een Oscar mee).

Aardig, alleen verloor de film in het tweede deel een beetje de aandacht. Was het eerst nog een fris feelgood-filmpje, beetje soort Shawshank "het is wel niet de meest fijne locatie maar laten we er het beste van maken" Redemption, daar ontstpoort de film tegen het einde een beetje. Verkeerde keuzes die worden gemaakt en die sfeer uit het eerste deel verdwijnt. Deels zal natuurlijk het boek (dus het leven van de schrijfster) gevolgd worden, maar erg sterk vond ik het niet. Wel prima acteerwerk waarbij vooral Jolie opvalt die met goede make-up en goed spel iets verdorvens en verdrietigs heeft. Allemaal heel diep (de film gaat nooit over de ziekte eigenlijk maar alleen over het verblijf van Ryder in die inrichting) of bijzonder wordt het nergens, maar met de fijne muziek (Wilco!) en redelijk tempo valt dit lekker weg te kijken. 3,0*.

Visueel best mooi, in die semi-docustijl, met mooie gele kleuren en vaak sterke kadreringen. Verder is Grey goed gecast, want hoewel ze niet meer gezichtsuitdrukkingen kent dan 'verveeld' past dat wel uitstekend bij haar personage. Verder is het inhoudelijk soms best aardig, met de kritiek op en vooral het beeld van de maatschappij. Maar de film is ook gewoon doodsaai. Deels komt dat allicht omdat er geen plot in zit maar we vooral wat losse scènes krijgen, maar deels ook door de saaie dialogen van personages die me niets kunnen schelen en gespeeld door acteurs die er weinig van weten te maken en die dialogen vullen een groot deel van de film. En allicht bewust, maar na die ruzie tussen Grey en haar vriend, met dat beeld van dat hotel/restaurant op de achtergrond deed me erg denken aan het eind van La Notte. Qua thematiek kan het maar zo. Verder 2,0*.

De film bestaat eigenlijk uit vier kortfilm waarvan de eerste twee (en vooral de eerste) erg sterk zijn wat betreft sfeer en beelden en de laatste twee (en dan vooral de laatste) een stuk minder. Dat maakt ook dat de film uiteindelijk minder en minder wordt en de aandacht wat verliest. Er gebeurt niet zoveel maar de sfeer is des te beter en mooie zwart-witfotografie. En veel (mooie, het moet gezegd) borsten in beeld. Soms is dat ook gewoon meer dan voldoende. 3,0*.

Deze film wordt een beetje gebracht als arthouse, waarschijnlijk omdat die Koreaans is. En is een film niet in het Engels of Nederlands, dan is dat al snel het geval voor veel mensen. Maar was deze film in Hollywood gedraaid in het Engels dan was dat vermoedelijk anders geweest want het is naast een goed gemaakte film vooral een hele plezierige film te kijken. Bouwend op sfeer maar ook enorm plotgedreven. Weinig arthouse aan.

Wat opvalt is hoe knap er meerdere genres ogenschijnlijk eenvoudig worden gemixt zonder dat het gaat schuren. Wat begint als spannende komedie eindigt in horror, thriller en drama. En het zijn vooral losse scènes die de film echt maken, naast de prachtige luxueuze uitstraling en fijne beeldvoering. Wat ook werkt is dat er niet echt slechte mensen in de film zitten. Die twee rijke mensen praten wel met dedain over stinkende arme mensen, maar doen dat niet in het openbaar, dus ze willen geen gevoelens kwetsen. En het zijn simpelweg wel aardige mensen die uiteindelijk wel anderen toelaten. De armere mensen grijpen gewoon hun kans op een beter leven, maar echte diefstal is het niet want ze werken wel. Hoogstens stelen ze de baan van een ander, die ander die net precies het enige wat nare personage is.

En de film is heel Koreaans, waarin het wederom om status gaat - welke Koreaanse film ik ook kijk, dit thema komt altijd terug. En dan zal ik als westerse kijker ongetwijfeld nog heel veel symboliek en nuances hebben gemist, maar gelukkig is de film op basisniveau wel gewoon een begrijpelijke leuke film waardoor dat geen nadeel is. Hoogstens mis ik wat extra klasse. Maar die prachtige scène met alle zware regenval, die is voor iedere mens wel te begrijpen.

Het is overigens geen perfecte film. Soms is de film net iets te klinisch en kil. Af en toe ook net iets te veel toevalligheden en dommigheden om maar de plot vooruit te helpen. Ook moest ik na de twist halverwege weer even in de film komen. En aan het eind gaat de film te lang door. Maar met gemak hoort dit bij het beste van dit jaar. 4,0*.