A Girl like Her (2015)

Hun.....waarom in NL zo weinig gekeken?

Viel me niet tegen! De manier van filmen zal niet iedereen aanspreken maar het past wel helemaal bij de huidige tijd. Beetje scripted reality. De hoofdrolspelers (vooral Hunter King als Avery) kunnen goed acteren en ze zien er ook goed uit dus best kans dat we daar meer van gaan horen. Het verhaal is redelijk standaard, wat dat betreft geen grote verrassingen ofzo. Echter laat het wel weer net een andere kant van het pesten zien. Echt heel diep ging dit niet, maar het is zeker niet alleen een oppervlakkig pestverhaal. Lijkt een beetje op het tv-programma Project P van RTL en het is zeker actueel. Best het kijken waard, zeker voor jongeren van die leeftijd.

Het einde waarin Jessica haar ogen opent had van mij niet gehoeven eigenlijk. het was ook wel suf geweest als alles weer koek en ei was, maar eerst zo'n medische prognose en dan ineens je ogen openen is ook wel vreemd. Wel mooie gedachte als reactie op de inzichten van Avery, maar niet heel reeel. Als je toch een open einde wilt, was dat laatste shot niet nodig geweest.

Niet mijn idee van een interessante film, ik vond het saai en zo cliché. Geen bijzondere personages, welnee, de schrijvers hebben blijkbaar naar wat typische Amerikaanse tienerseries gekeken en hup, daar hadden ze hun personen. De groep populaire meisjes, de pestkop met de problemen thuis en getergde oudere broer, het onschuldige slachtoffer met beste vriend die heel handig is met sneaky cameraatjes, enz: is er werkelijk iemand die dit nog verrassend vind?? Mij verveelde het in ieder geval en ik vind dit ook een zeer slechte manier van een script schrijven.

Misschien een leuke film voor mensen die vroeger ook naar die typische RTL 4 films keken, maar voor de rest niet echt de moeite waard.

Goede vraag. Ook de vraag waarom het op IMDB nog zo weinig is beoordeeld. Ik vind het namelijk een ijzersterke foundfootagefilm. Deze steekt boven zoveel films binnen het genre uit. Zeker bioscoopwaardig en het verdient meer aandacht en lof.

4,5

wat begint als een (lijkt het ) oprecht verhaal over een meisje dat gepest word op school door een groep andere meiden verzand op het laatst in een soort happily ever after verhaaltje dat qua geloofwaardigheid volledig uit de bocht vliegt .
wie kan nou echt geloven dat Avery na het terugzien van haar eigen pesterijen opeens vol berouw begint te huilen , het kwam bij mij totaal ongeloofwaardig over, zeker nadat je het eerste uur van de film een karakter ziet waar totaal geen greintje empathie bij te bespeuren valt .
Ze is min of meer een verwend onsympathiek kind , en haar moeder lijkt daar grotendeels debet aan te zijn want zij maakt haar kind tot het middelpunt van de familie en kritiek is niet toegestaan .

Het gaat zelfs zo ver dat het gedrag van de dader min of meer met de mantel der liefde word bedekt
en er zelfs word gezegd hoe dapper ze wel niet is , het deed mijn hoofd schudden van ongeloof .
van dader naar slachtoffer

Ik kreeg verder sterk de indruk dat de regisseuze geforceerd geprobeert heeft er een soort happily ever after eind aan te breien en dat deed sterk afbreuk aan het realistische eerste uur van de film .
jammer want het acteerwerk van de cast was goed .

Dit soort film mogen ze wel wat meer tonen op middelbare scholen. Komt sterk over! Een simpel verhaal met een goede opbouw en duidelijke boodschappen. Ook goed geacteerd. Zitten kritische noten in zoals het typisch aankaarten van een te laks schoolbeleid tegen pesten, de vraag 'wie is hier nu het slachtoffer' met verwijzing naar los-zand-gezinnen enzovoort... Alle perspectieven worden mooi belicht.

Moet toegeven dat ik even 'cringete' wanneer ik de pestkop zag huilen. Heb het altijd al moeilijk gevonden om sympathie op te brengen voor dat soort mensen, ongeacht uit welk soort gezin ze komen of hoeveel ze hebben meegemaakt. Maar het statement uit de film dat 'gekwetste mensen degene zijn die kwetsen' of anders gezegd dat pesters doen wat ze doen om eigen onzekerheden, schaamte of trauma's te verstoppen klopt natuurlijk volledig, en dus ook dat zij hulp nodig hebben. Niets dat we nog niet weten, maar goed dat dit ook even aan bod komt

Wat betreft de laatste 10 seconden... Laten we die maar vergeten en niet rond de pot draaien. Het doet afbreuk aan de ernst van het thema. Zelfmoord is de doodsoorzaak nummer 2 onder jongeren, hoeveel gevallen hangen niet (on)rechtstreeks samen met uitsluiting/pesten/laag zelfbeeld en depressies die leiden tot... Dus nee, geen happy ending maar voor de rest was dit wel een goeie eye-opener

Pesten. Het is helaas een inmiddels wijdverspreid (soms dodelijk) virus. In deze rauwe mocumentary wordt niet alleen aandacht geschonken aan het slachtoffer van pesten, maar ook aan de dader en het waarom. Een soms benauwende film, die een breed publiek verdient, zeker op middelbare scholen.

Het afwisselend gebruik van cameratechnieken maakt de film erg indringend. In zijn genre (films over pesten) een van de beste die ik ken. Ik kan me voorstellen dat actieve bullebakken hier toch wel van schrikken (althans dat mag ik toch hopen).

'I thought it was easier to put up a wall and be the one to control others. And it's not... it's not right'

Soms moet je beseffen dat een film niet jou als doelgroep heeft en dat daarom bepaalde keuzes worden gemaakt die jou persoonlijk niet zo aanspreken. Want er is op het eerste gezicht van alles aan te merken op A Girl Like Her.

Het einde waarin alles goed lijkt te komen wordt veelvuldig genoemd, de muziekkeuzes zijn vaak erg zoetsappig, het verhaal is voorspelbaar. Stuk voor stuk punten die de kijkervaring voor de doelgroep - tieners die hier zelf iets mee 'moeten' - intenser zullen maken.

Wat betreft dat veelbesproken einde: ik vind het ijzersterk. Jessica lijkt het te overleven en de ogen van bullier Avery worden geopend. Goedkope, veilige manier om de stoom te laten ontsnappen van een verhaal dat anders té tragisch werd voor bepaalde mensen? Nee. Want juist de Avery's van deze wereld zijn de doelgroep - pestkoppen die zelf net zo goed slachtoffer zijn.

Want had Jessica het overleefd en was Avery als de grote boze wolf naar voren geschoven, hadden de bulliers alle recht om hun hakken in het zand te zetten. Op een kwetsbare leeftijd heb je al snel het gevoel dat de hele wereld tegen je is en niemand je begrijpt. Aanval lijkt dan de beste verdediging.

Juist doordat Avery hier als medeslachtoffer uit de bus komt, zal waarschijnlijk iets met haar soortgenoten doen. Opeens ontstaat het besef dat ook hún verhaal ertoe doet; waarschijnlijk de enige manier om echt iets aan het grote probleem te doen. Een keuze van Amy S. Weber die gewaagder en vooral ook veel intelligenter is dan je in eerste instantie zou beredeneren.

En dat is lang niet het enige positieve aan A Girl Like Her. Want hoewel ik - kind noch ouder noch leerkracht - niet tot de primaire doelgroep behoor, ga ik flink op in een verhaal dat me op papier niet direct zou aanspreken. Voor een heel groot deel zit hem dat in het acteerwerk. Ik geef toe dat ik even moest spieken of het geen 'echte beelden' zijn, zo intens worden meerdere rollen vertolkt.

Met name de acteurs die Avery, Jessica's ouders en Brian vertolken, laten hun tranen rollen alsof ze het verhaal zelf tot in hun tenen beleven. In combinatie met de documentairestijl - 'mockumentary' vind ik geen sterke term omdat ik daarbij direct aan een parodie denk - komt het meeste daardoor heel oprecht en rauw over, ook al zitten die zoetsappige randjes eraan.

Als ik ergens een broertje dood aan heb, zijn het regisseurs die álles op hun prekerige boodschap gooien en daarbij vergeten dat hun film ook nog audiovisueel aantrekkelijk moet zijn. A Girl Like Her is daar verrassend genoeg geen voorbeeld van, terwijl het ondertussen naar alle waarschijnlijkheid zijn doel zal bereiken.

Knap.

Ik ben het helemaal eens met Zwolle84 en heb hier vrij weinig aan toe te voegen.

Een behoorlijk goede en aangrijpende film met uitstekend acteerwerk wat mij echt deed verbazen.

Zeker één van de betere drama films over het onderwerp pesten.

Een 3,5* van mij.

Goeie film over een tienermeisje dat gepest wordt op school en een zelfmoordpoging onderneemt. Een documentaire-achtige film over pesten die soms wat te dik is aangezet. Desalniettemin is het verhaal geloofwaardig neergezet en weten de personages de stereotypen te ontstijgen. Tegen het einde wordt de film steeds aangrijpender.

Pffff... Kan niet anders zeggen dat dat het erg stil werd op de bank! Wat een ontzettend meeslepende en aangrijpende film. Zou verplichte kost moeten zijn op alle scholen.

4*

Wow! Hier worde je wel even stil van. Ik ben zelf gepest op de middelbare school en herken alles uit de film. Gelukkig was het digitale tijdperk toen minder en werd ik nog niet zo hevig lastig gevallen via het internet (wel al op de telefoon). Dit is een film die elke middelbare school moet laten zien aan de leerlingen. Juist om de reden dat de pesters niet doorhebben wat zij aanrichten. Ze hebben het simpelweg niet door. Ze zijn met zich zelf bezig. Het acteer werk is echt goed. Ik had het idee dat ik naar een waargebeurd verhaal zat te kijken. Mijn complimenten!

In het begin vond ik het allemaal wat verwarrend, maar vrij snel kwam ik er dan toch helemaal in. Ik heb zelfs even getwijfeld of het geen echte documentaire was (en stiekem even opgezocht of dat zo was).

Op sommige fronten scoort deze film erg hoog, op andere fronten toch wat minder. Het had waargebeurd kunnen zijn, (poging tot) zelfmoord door pesten is helaas niet ongebruikelijk. Het verhaal eromheen was ook duidelijk en pesten gaat vaak ook op deze manier in het dagelijks leven. Het acteerwerk was goed, King was voor mij overduidelijk de beste in deze film.

Wat ik hierboven lees, zoals dat de geloofwaardigheid 'ver uit de bocht vliegt', ben ik het absoluut niet mee eens. Oké, het is dan wel heel toevallig dat er net toevallig een documentaire wordt gemaakt op de middelbare school, maar voor de rest vind ik het juist wel erg geloofwaardig. De spijt achteraf is ook iets wat je vaak tegenkomt, maar dan is het te laat.

Er zijn twee punten die ik wat minder sterk vond, allereerst de overgang tussen 'het was maar een dolletje' en 'ik ben een pester' ging veel te snel. Hier gaat vaak een heel proces aan vooraf en dat heb ik toch wel gemist. Het was van het één op het andere moment. De confrontatie met de videobeelden kan natuurlijk zoiets oproepen, maar ik had graag daartussen nog enkele momenten gezien waarop ze zelf al wat meer besef zou krijgen. Het einde ben ik ook geen groot fan van. Heel abrupt stopt de film er eigenlijk ineens mee. Ik had graag nog wat meer informatie gekregen. Het had geen zoetsappig einde hoeven te zijn, integendeel, maar had graag de reactie van Jessica gezien op bijvoorbeeld het filmpje van Avery.

Voor de rest eigenlijk een prima film waar ik weinig op aan te merken heb. Een film die de realiteit onder ogen brengt en wat mij betreft op veel middelbare scholen getoond mag worden. 4*.

Knap gemaakte mocumentary .

En het onderwerk gaat mij erg aan het hart.

Maar op de een of andere manier hakte er minder in dan ik gezien de reacties hier had verwacht .

Heftig .

Originele, intelligente en suggestieve benadering van het probleem "pesten".

In een reality-stijl (de eerste 5 minuten dacht ik in een documentair te zitten) wordt de wereld van de tiener geschetst : kwetsbaar en niet bereid er buiten te treden.

Film belicht meerdere aspecten van het pesten : de impact van ouders en school, de opvoeding, de weerloosheid van het slachtoffer, de wellust van de "dader".

Het slot van de film kwam wel als een verrassing maar leek mij de spijt om de aangerichte schade in een positief daglicht te plaatsen. Pesten berust evenwel op menselijke onvolmaaktheden en zal, ondanks het verhogen van een subtiele waakzaamheid van de omgeving en het inbrengen van het inzicht van de dramatische gevolgen, heel moeilijk volledig uit te roeien zijn. Maar er dient aan gewerkt. Films als deze zijn echter heel positief en kwalitatief is "A Girl like Her" minstens even goed als "Harmony Lessons", "Spijt" en "Aterträffen".

Ik woon in een heel rustige straat en iedere schooldag, verzamelen zich wat verderop een achttal jonge (gemiddeld 17 jaar) meisjes met de fiets om dan gezamelijk naar school te rijden. Als ze dan voorbijrijden zijn ze druk bezig met elkaar te praten en dan denk ik : hier passeert een wereld.

Deze film stond al heel lang op mijn lijstje en ik heb hem nu dus eindelijk gezien.

Om te beginnen was dit een van de meest aangrijpende films die ik ooit gezien heb. Ik vind over het algemeen Drama films niet zo interessant maar dit spreekt me altijd wel aan. Ik heb er echt moeite mee om deze recensie te typen omdat ik niet zo goed weet hoe ik uit mijn woorden moet komen. Het begint met de zelfmoord. Ik was nog niet helemaal in de stemming van de film dus het raakte mij nog niet echt. Verder in de film zie je steeds meer hoe Jessica er bij is gekomen om zelfmoord te plegen. Je ziet ook maar weer dat ze er helemaal niks mee doen op scholen ook al weten ze precies hoe alles te werk gaat. Net zoals veel andere zullen zeggen vind ik dat hier veel mee aandacht aan besteed moet worden. Na het einde toe word het allemaal nog een tikkie heftiger. Je ziet hoe ze bijna dood gaat en hoe moeilijk de ouders het er mee hebben. Ook krijgt de pestkop te zien wat ze heeft aangericht bij Jessica, en vond ik het ook erg mooi om te zien hoe ze haar excuses aanbied door een filmpje op YouTube (of zoiets) te zetten. En ja deze film bevat een hoop clichés maar dat doet er voor mij allemaal niet toe. Ik heb het niet droog kunnen houden en dat zegt al veel als ik een film ga kijken.

Ik vind het heel goed dat ze er een Found Footage achtig iets van gemaakt hebben. Als je Netflix hebt zou ik deze film zeker een keertje op zetten als je tijd hebt. Een mooi plekje in mijn top 10 dat zeker.

Ik ben echt even stil zo na afloop..

Erg aangrijpend drama over pesten en hoe een diepe impact dit op iemands leven kan hebben. Door de documentary style een erg realistische kijk op het leven van twee tieners en hun omgeving. Wat mij opviel waren de ijzersterke acteerprestaties van zowel de gehele cast. Droeg zeker bij aan het realisme. Verder keurig in beeld gebracht, had niet het idee dat ik af en toe wat misliep. Het einde bezorgde mij zelfs een behoorlijke brok in de keel.

Even ondersteboven van. Twijfelde tussen 4 en 4,5*, maar zou niet weten waarom ik niet voor het laatste zou kiezen. Gevoelsmatig was dit nagenoeg perfect.

Wat was dit een ontroerende film! In het begin vond ik alles nog verwarrend, al die verschillende videobeelden achter elkaar, maar ik kwam al snel mee in het verhaal. Ook al zijn er een paar clichés, het blijft een erg meeslepende film waar ik mezelf ook lichtelijk in terug kan herkennen. Vroeger op de basisschool had ik zelf helemaal geen vrienden, of tijdelijke vrienden. Ik werd zelf niet gepest, maar ik voelde me, vooral tijdens de pauzes, erg alleen. Iedereen uit mijn klas was erg hecht met elkaar, behalve een ander meisje en ik. Aangezien ik haar irritant vond, begon ik haar de hele tijd af te snauwen als ze bij mij kwam. Verder leidde het tot niks. Ik weet niet of je dat echt pesten kan noemen, maar ik herken mezelf wel in Avery. Ik heb zulke pesterijen, gelukkig, nog nooit meegemaakt, daarom begrijp ik ook nooit waarom het slachtoffer op laatst niet naar haar ouders gaat om hulp, maar dat is mijn persoonlijke mening. Het einde ontroerde mij al helemaal, ik heb best vaak gehuild. Ik zou het zeker goed vinden als mijn school zo'n film eens laat zien in het klaslokaal.

Als horrorfan vind ik het altijd even wennen als andere genre's found footage films gaan maken, en dat was bij deze film ook.

Verhaal technisch is de film ijzersterk en het acteerwerk is prima. Ik vond wel dat het einde weer een typische 'feel good' vibe heeft, zoals bij wel meer van dit soort films. Ik had toch liever gehad dat het een open einde was geweest met kans op een vervolg, of dat je mag bedenken wat er met Jessica gebeurde.

De film staat op Netflix, en raad ik hem dus zeker aan. Als je ook Found Footage kan waarderen.

Een melodrama in docu stijl over een tienermeisje dat gepest wordt op school en de hand aan zichzelf slaat. Een camerateam probeert te achterhalen hoe het zover heeft kunnen komen, ook volgen we het leven van het populairste meisje van de school.

Ik vond er in het begin niet veel aan, het leven van tienermeisjes op school vind ik dan ook verre van interessant. Ook de documentaire stijl is iets waar ik niet zo van hou, maar dat is een kwestie van smaak. Als het eindelijk tot de kern van de zaak komt, het pesten, wordt het gelukkig wel interessanter. Jammer dat het allemaal enorm wordt aangedikt, bovendien vond ik het eigenlijk weinig verrassend.

Geinig dat iedereen hier roept dat dit found footage is, terwijl dat maar net vijf minuten in de hele film is. Dat zijn wel veruit de beste minuten en de enige bestaansreden van deze film en had van mij langer mogen duren. Dat was oprecht en kwam goed over. De rest is in die docustijl die nooit overtuigt, daarvoor zijn er te veel camera's aanwezig en kan ik niet geloven dat bepaalde beelden real life gefilmd zouden zijn, in de zin dat men dat nooit accepteert, de personen zelf niet maar ook een beschermende school niet. Dat stijltje wordt een gimmick en vooral een vervelende gimmick en doet afbreuk aan de hele film. Buiten dat had dit ook wel iets minder clichématig mogen zijn, maar nee, het is het populaire meisje dat... Enfin, King is wel een prima actrice (net als haar nog betere zusje) en ze is gewoon ook fijn om naar te kijken.1,5*.

Deze film is zo ongegeneerd en lomp dat je er met plaatsvervangende schaamte naar kijkt.

- fout amerikaans emo expoitaion.

A Girl Like Her

Indrukwekkende film. Vreemd dat A Girl Like Her een beetje onder de radar is gebleven, want ik vind het een film die echt iets te zeggen heeft over pesten onder tieners, en de desastreuze gevolgen ervan. Ja, op het laatst wordt er iets te veel op het gevoel van de kijker gespeeld en de film probeert door de documentaireachtige manier van filmen realisme uit te stralen, maar 100% realisme is natuurlijk niet mogelijk. Maar dat zijn twee minpunten, en voor de rest is A Girl Like Her een integer gemaakte film met veel rauwe emotie en een originele insteek.

Want de film focust zich op pester Avery, en dat is een gewaagde keuze die geweldig uitpakt. Want zoals in de film ook wordt aangegeven, als je pesten wilt aanpakken dan moet je bij de oorzaak beginnen. En de ontwikkeling die Avery in de film doormaakt is erg sterk weergegeven, met de moeilijke relatie met haar ouders en de vele persoonlijke issues. Het pesten wordt niet goedgepraat, maar er wordt een degelijke verklaring voor gegeven. Vooral in haar laatste scene is Hunter King weergaloos, en zelfs thuis vanaf de bank voel je de emotie. Ainsworth als de gepeste Jessica, en Bennett, Cotton en Boyd (als ouders van Jessica) acteren ook allemaal ijzersterk. Jessica wordt als personage ook goed uitgewerkt, en je ziet haar steeds meer aan de pesterijen ten onder gaan. De pesterijen zelf zijn weerzinwekkend, en je hoopt alleen maar dat het er in het echte leven niet zo erg aan toegaat. Tegen beter weten in waarschijnlijk.

Ik vond het wat teleurstellend, maar de verwachtingen lagen misschien wel hoog. Ik ken helaas vrij veel over deze thematiek. Ik vond bepaalde delen wel wat sterker en bepaalde dan weer wat zwakker. Het was goed dat het eindelijk eens ging over een meisje dat gepest wordt. Volgens mij is uit dit de eerste pestfilm uit de eigenlijk al vrij veel pestfilms die ik al gezien heb dat over een meisje gaat. En voor mij zet deze film initieel ook de wereld van de meisjes goed neer met hun obsessie met gewicht verliezen, met het territorium afbakenen in de wc's, met bijna altijd slecht gehumeurd te zijn en het slechte contact met de ouders. Het komt heel herkenbaar over.

Wel is het zo dat er een plotse persoonlijkheidsverandering in de film voorkomt die niet echt natuurlijk is. Berouw zal in zoveel gevallen niet oprecht zijn, of op een andere manier gebeuren. Niet op een manier waarop die plots in tranen zal uitbarsten. Maar eerder minimaliseren en ten hoogste fake oprechtheid.

Wel ga ik akkoord met dat sommige pesters zelf ook veel problemen hebben, en dat dit hun soort uitlaatklep is. Al is dat zeker niet bij iedereen zo. Maar ik denk dat het minder subtiele gepest van die aard is (de meer klassieke variant van pesten, omdat het niet subtiel is, en dat komt vaker voor arme jongeren of beroepsscholen / CDO en het vrije onderwijs). Dat is ook de variant van pesten, waar het tot een fysieke confrontatie kan komen, maar dat is dan al echt in extreme gevallen. Vandaag de dag kan ik ook wel geloven dat in tijden van digitalisering zoiets je blijft achtervolgen thuis, terwijl je je vroeger enigszins nog je rust had. Al was er vroeger ook "geen politieke correctheid" en minder sociale controle, en in die tijdsgeest kan het pesten wel zwaarder geweest zijn. Net zoals dat in andere landen zoals Rusland, de Verenigde Staten, Frankrijk of Estland ook het geval is.

De grootste fout van de film is door de last volledig op de pester te gaan leggen, en niet op de mede-pesters. Voor mij zijn meelopers even erg als de pester zelf. En in deze film wordt er niet ingezoomd op de meelopers of de mensen die niets doen, want voor mij zijn die ook telkens opnieuw in fout. Het is in de praktijk ook zelden zo dat één iemand pest. Maar voor de gepeste zal het altijd voelen dat een hele klas of een hele school iemand zal pesten, omdat niemand het voor hem zal opnemen, en omdat hij er quasi alleen voor staat. En het "actieve" pesten gebeurt altijd door een zeer grote groep, zoals het uitsluiten of het opdringen van een negatief zelfbeeld. Pesten is een plaag, en niet iets dat je kan oplossen door één enkel individu aan te pakken, en Tada, het gepest is op een magische manier is verdwenen. Ik vind dat de film een verkeerd signaal verstuurt door dat op deze manier aan te pakken, en door de pester ook nog eens berouw te laten tonen (wat echt wel een heel kleine minderheid zal zijn).

Mijn ervaring leert me dat de grootste pesters (op de meer katholieke scholen en in België ASO en TSO-scholen) juist de mensen zijn die inderdaad veel zelfvertrouwen uitstralen, uit een rijk en deftig gezin komen, en dan uiteindelijk ook voor een moeilijke en gerenommeerde studierichting op de universiteit gaan. En dat stereotiepe beeld is meermaals bevestigd door mij. Maar meestal is het dus wel een groepsactiviteit, en niet iets dat door een individu wordt aangemoedigd, en waar anderen daar dan maar aan meedoen. Zo zit het totaal niet in elkaar.

En dan dat einde... Is dat een soort van "het komt allemaal toch goed"-einde. Zelfs al overleeft iemand zo een gebeurtenis. Dan nog blijft zo iets je gehele leven achtervolgen en is je leven inderdaad verwoest voor de rest van je leven. Of je nu dood of levend bent, maakt weinig uit. Als dat meisje nu mijn beste vriendin geweest zou zijn, zou ik liever gehad hebben dat ze dood zou zijn, zodat ze niet meer moet lijden. It doesn't get any better. Pesten zal uiteindelijk je leven vormen, en hetgeen daarop volgt is het allemaal niet waard.

Qua stijlfiguur was ik ook verkeerd geinformeerd trouwens. Ik dacht dat het hier om een found footage film ging, terwijl het hier om scripted reality of een soort van scripted documentary ging. Ik vond het een beetje een vreemde stijlfiguur die nog altijd werkt, maar door de stijlfiguur ging wat van de geloofwaardigheid verloren. Ofja... een documentaire gebaseerd op waargebeurde events zou natuurlijk nooit van de grond geraakt zijn, en zou nooit dergelijke beelden kunnen opleveren hebben. Maar de pestkop die vrijwillig meewerkt aan het project waar zij er dan uiteindelijk slecht uitkomt. Het deed wel wat raar allemaal soms.

En weer tranen in de ogen bij het slotstuk. Je zou het afgaande op het plot en de trailer niet verwachten, maar dit blijft een van de meest emotionele en krachtige films van de laatste jaren. Een klassiek, eenvoudig maar heel sterk uitgewerkt verhaal met daaroverheen heel goede acteerprestaties van vrijwel de gehele cast, maar vooral van Avery en de ouders van Jessica. De dikke 8 blijft staan.

Over een paar dagen wordt hij van Netflix verwijderd, dus sla je slag als je hem nog niet hebt gezien.

Bedankt voor de tip Zwolle84. Dan ga ik hem zeker nog kijken!

Waar kun je trouwens vinden wanneer en welke films van Netflix verwijderd worden?

https://www.moviemeter.nl/netflix/lastchance

Niet perfect.

Erg TV-achtig dit, en ik snap niet helemaal goed waarom Amerikanen er zo verzot op zijn als dit soort onderwerpen op deze manier worden neergezet. Misschien omdat het met extra emotie komt? Ik kan mezelf er in ieder geval moeilijker in verplaatsen als kijker.

Het eerste gedeelte van de film wil niet heel erg boeien, maar het is ergens wel herkenbaar. De film kiest voor een docu-achtige aanpak maar vergeet af en toe dat het dit moet voorstellen. De excuusjes om de camera erbij te pakken zijn erg mak en de film lijkt eigenlijk zo erg in het spoor te treden van een reguliere TV-film qua verloop dat ik me afvraag waarom ze überhaupt voor deze aanpak hebben gekozen.

Acteerwerk is prima, maar wel een beetje sterk aangezet soms. Iets te sterk aangezet vaak, waardoor een hoop emotionele momenten geen impact hebben. De tieners doen het wel erg leuk. Ik kan me alleen vaak moeilijk in de film verplaatsen omdat ik de situaties niet altijd herken. Natuurlijk zijn de problemen die worden behandeld wel bekend, maar het gedrag van de tieners is vaak zo sterk aangezet dat het nergens heel geloofwaardig wil worden.

Het is ook niet altijd even interessant, en het gevoel dat de film vooral een reguliere film is zorgt voor wat twijfels richting het schrijfwerk. Het is allemaal erg binnen de lijntjes en veilig geschreven, maar heel af en toe iets humaner. Vaak is het sterk aangezet, maar soms ook subtiel en dan schiet de film de bal vol in het doel.

De montage van de pesterijen zijn bijvoorbeeld erg wreed en komen eigenlijk wel binnen. De emotionele bui van Ainsworth daarna is ook precies goed. De film duurt niet al te lang en vervalt niet in te veel zijplotjes. Het had uiteindelijk best een goede film kunnen zijn, maar ik denk uiteindelijk dat ze het docu-idee hadden moeten laten vallen. De voordelen van deze aanpak moeten het namelijk afleggen tegen de nadelen ervan.

Tevens vind ik dat de docu-makers die met camera en al de kamer van Ainsworth-in-coma komen binnenwandelen en de emotionele momenten van de ouders volop in beeld brengen zo ongekend respectloos dat ik soms even vergeet dat pesten het hoofdonderwerp van de film is.

Ik klink erg negatief misschien, maar de film is wel best vlot en kent een duidelijk doel. Acteerwerk van de kinders is ook gewoon passend, de pesterijen zijn wreed en de film kent hier en daar wel sterke momenten. Jammer dat die momenten soms een beetje omvergeslagen worden door wat verkeerde regiekeuzes.

Na hem opnieuw bekeken te hebben liet ik mijn gedachten nog eens de vrije loop .

Onze maatschappij heeft er geen probleem mee om mannen genadeloos onder de bus te gooien ( om maar een populaire amerikaanse term te gebruiken) als ze dader zijn , en zeker als het slachtoffer een vrouw is .

Maar is de dader ook een vrouw dan weet de maatschappij zich er geen raad mee, en probeert zich in alle bochten te wringen om voor de dader verzachtende omstandigheden aan te dragen.

Dat cultuurfenomeen zie je zich hier ontvouwen in de manier hoe dit verhaal verteld word en het plot zich ontvouwd en alles uiteindelijk met de mantel der liefde moet worden bedekt , drama en emoties overheersen alles en dat puur en alleen omdat de dader ook een meisje is .

Denk je eens in en stel je voor hoe de toon van het verhaal zou zijn geweest als de pestkop een jongen zou zijn geweest , hij zou veel harder gestraft zijn en verzachtende omstandigheden zouden niet ter sprake komen .

Dit cultuurfenomeen is kenmerkend voor onze westerse maatschappij maar de VS Canada en ook Australie zijn hier extreme voorbeelden van .

Er word sterk geacteerd door de cast maar de werkelijke kracht van de film ligt in de onbedoelde maar duidelijke culturele boodschap die erin verweven zit , die van het wegkijken als een dader een vrouw is .

In de film zelf word ook nog eens een extra trap na gegeven aan het slachtoffer door de hulpverleners de focus te laten leggen op de daderes .

Ik lijkt me vrij aannemelijk dat sommige school shootings een root hebben in extreem pestgedag .