Audrie & Daisy (2016)

Vanaf 23 september te zien op Netflix

Erg goede documentaire over hoe in Amerika er een beetje zwakjes met dit soort verkrachtingszaken wordt omgegaan.

Matig.

Nobele bedoelingen waarschijnlijk met deze docu. Helaas komt het toch allemaal wat onecht op mij over. Ik mis een beetje de Larry Clark rauwheid bij dit soort docu's. Er is een duidelijk een sexueel moraal onder jongeren dat niet helemaal klopt. Maar het blijft hier toch op het dr. Phil niveau hangen. Het gaat nooit echt de diepte in. Uiteindelijk komt de ware sponsor ook van de film om de hoek kijken. Een zelfhulp groepje dat laat zien dat je elkaar nodig hebt. Fijn allemaal. Maar wil je echt dat de kijker met een gevoel achter blijft, moet je als makers verder durven gaan. Niet duidelijk geregisseerde ouders en jongeren.

2 sterren.

Eens met Macmanus.

Een docu die een onderdeel vormt van een morele opstand in Amerika. Eentje die het woord "rape" al aardig uitgehold heeft en "innocent until proven guilty" vervangen heeft door "believe the woman". 't Is allemaal een beetje creepy en opdringerig, en da's jammer.

Want je hebt geen docu nodig om te weten dat er achter dit soort gevallen toch iets meer zit dan een paar tieners die iets teveel op hebben. Dat is op zich ook al een probleem uiteraard, wordt ook verrassend makkelijk over gedaan in deze docu, maar jah, veel nuance mag er niet toegevoegd worden aan de discussie. Demoniseren en taboe maken zijn de wapens van het morele geweten.

't Is best tragisch dat mensen die toch al een vreselijk periode achter de rug hebben daarvoor misbruikt worden. Dat ze bij dit soort organisaties steun vinden zal best en dat er wel wat mag veranderen daar (zowel qua rechtspraak als mediageweten) is ook duidelijk, maar toch laat het allemaal een redelijk wrange nasmaak achter.

Een docu van deze tijd. Eenzijdig, opdringerig en georchestreerd.

1.5*

Documentaire over het sexueel misbruik op tienermeisjes en het daaropvolgende gepest via social media. Ik vind zulke verhalen eigenlijk altijd wel indrukwekkend, dus het verhaal van Audrie Potts maakte zeker indruk op me. Je hoort tegenwoordig eigenlijk veel te vaak zulke verhalen over tieners die zelfmoord plegen om dergelijke redenen. Ik vond het goed dat ze ook de jongens/daders aan het woord lieten in de documentaire. Ik kreeg het gevoel dat die tienerjongens gewoon niet doorhadden hoeveel invloed zulke sexuele handelingen op meisjes hebben en ik denk dat dat vrij normaal is geworden tegenwoordig: jongens die misbruik maken van meisjes, terwijl ze onder invloed zijn of iets dergelijks, en daar dan niet het kwade van inzien. Ik voel me daar zelf ook betrokken bij, dus het doet me gewoon veel om zulke verhalen te horen.

Het verhaal van Daisy ging me wat te lang door, en het was misschien beter geweest als er wat meer algemener werd ingegaan op dit probleem in de maatschappij. Toch vind ik het wel een goede zaak om zoiets meer in de openheid te krijgen.

*3.5

Ik vond het echt heftig zeg

Vandaag Athlete A (2020) gezien van deze makers en die vond ik bijzonder indrukwekkend. Dus dan ga je kijken wat ze nog meer hebben gemaakt.

Tot mijn verbazing kwam ik er achter dat ze ook verantwoordelijk zijn voor deze documentaire over de een aantal dagen terug overleden Daisy Coleman. Bijzonder tragisch.

Netflix-docuster Daisy Coleman op 23-jarige leeftijd overleden | AD.nl

Normaal zou ik zoveel tragiek overslaan maar ergens voelt het nu als verplichte kost. Het lijkt me een heftige kijkervaring dus ik ga eerst maar eens Athlete A laten bezinken.

En weer een sterfgeval in deze tragische geschiedenis.

DPG Media Privacy Gate - ad.nl

Ik dacht eigenlijk een beetje het zelfde als wat Macmanus en Onderhond schrijven. Verschrikkelijk wat er gebeurd is, maar kon hier toch weinig mee.

Audrie Pott en Daisy Coleman maakten afzonderlijk van elkaar hetzelfde mee. Deze minderjarige tieners waren zo dronken dat een aantal jongens hen seksueel vernederde en beelden daarvan verspreidde. Beide n probeerden een einde te maken aan hun leven, alleen Daisy slaagde daar niet in. Wat deze terugblik onderscheidt van andere documentaires over seksueel misbruik, is dat twee van de verantwoordelijken voor de vernedering van Daisy (anoniem) juridisch verplicht werden om mee te werken aan deze documentaire. Hun verklaringen zijn veelzeggend, maar dat geldt zeker ook voor Darren White, de sheriff van Nodaway County. Zij schetsen de toxische mannencultuur die (blijkbaar) typerend is voor dit soort Amerikaanse stadjes.