Audrie & Daisy (2016)

Matig.

Nobele bedoelingen waarschijnlijk met deze docu. Helaas komt het toch allemaal wat onecht op mij over. Ik mis een beetje de Larry Clark rauwheid bij dit soort docu's. Er is een duidelijk een sexueel moraal onder jongeren dat niet helemaal klopt. Maar het blijft hier toch op het dr. Phil niveau hangen. Het gaat nooit echt de diepte in. Uiteindelijk komt de ware sponsor ook van de film om de hoek kijken. Een zelfhulp groepje dat laat zien dat je elkaar nodig hebt. Fijn allemaal. Maar wil je echt dat de kijker met een gevoel achter blijft, moet je als makers verder durven gaan. Niet duidelijk geregisseerde ouders en jongeren.

2 sterren.

Eens met Macmanus.

Een docu die een onderdeel vormt van een morele opstand in Amerika. Eentje die het woord "rape" al aardig uitgehold heeft en "innocent until proven guilty" vervangen heeft door "believe the woman". 't Is allemaal een beetje creepy en opdringerig, en da's jammer.

Want je hebt geen docu nodig om te weten dat er achter dit soort gevallen toch iets meer zit dan een paar tieners die iets teveel op hebben. Dat is op zich ook al een probleem uiteraard, wordt ook verrassend makkelijk over gedaan in deze docu, maar jah, veel nuance mag er niet toegevoegd worden aan de discussie. Demoniseren en taboe maken zijn de wapens van het morele geweten.

't Is best tragisch dat mensen die toch al een vreselijk periode achter de rug hebben daarvoor misbruikt worden. Dat ze bij dit soort organisaties steun vinden zal best en dat er wel wat mag veranderen daar (zowel qua rechtspraak als mediageweten) is ook duidelijk, maar toch laat het allemaal een redelijk wrange nasmaak achter.

Een docu van deze tijd. Eenzijdig, opdringerig en georchestreerd.

1.5*

Documentaire over het sexueel misbruik op tienermeisjes en het daaropvolgende gepest via social media. Ik vind zulke verhalen eigenlijk altijd wel indrukwekkend, dus het verhaal van Audrie Potts maakte zeker indruk op me. Je hoort tegenwoordig eigenlijk veel te vaak zulke verhalen over tieners die zelfmoord plegen om dergelijke redenen. Ik vond het goed dat ze ook de jongens/daders aan het woord lieten in de documentaire. Ik kreeg het gevoel dat die tienerjongens gewoon niet doorhadden hoeveel invloed zulke sexuele handelingen op meisjes hebben en ik denk dat dat vrij normaal is geworden tegenwoordig: jongens die misbruik maken van meisjes, terwijl ze onder invloed zijn of iets dergelijks, en daar dan niet het kwade van inzien. Ik voel me daar zelf ook betrokken bij, dus het doet me gewoon veel om zulke verhalen te horen.

Het verhaal van Daisy ging me wat te lang door, en het was misschien beter geweest als er wat meer algemener werd ingegaan op dit probleem in de maatschappij. Toch vind ik het wel een goede zaak om zoiets meer in de openheid te krijgen.

*3.5

Audrie Pott en Daisy Coleman maakten afzonderlijk van elkaar hetzelfde mee. Deze minderjarige tieners waren zo dronken dat een aantal jongens hen seksueel vernederde en beelden daarvan verspreidde. Beide n probeerden een einde te maken aan hun leven, alleen Daisy slaagde daar niet in. Wat deze terugblik onderscheidt van andere documentaires over seksueel misbruik, is dat twee van de verantwoordelijken voor de vernedering van Daisy (anoniem) juridisch verplicht werden om mee te werken aan deze documentaire. Hun verklaringen zijn veelzeggend, maar dat geldt zeker ook voor Darren White, de sheriff van Nodaway County. Zij schetsen de toxische mannencultuur die (blijkbaar) typerend is voor dit soort Amerikaanse stadjes.