A Girl like Her (2015)

Viel me niet tegen! De manier van filmen zal niet iedereen aanspreken maar het past wel helemaal bij de huidige tijd. Beetje scripted reality. De hoofdrolspelers (vooral Hunter King als Avery) kunnen goed acteren en ze zien er ook goed uit dus best kans dat we daar meer van gaan horen. Het verhaal is redelijk standaard, wat dat betreft geen grote verrassingen ofzo. Echter laat het wel weer net een andere kant van het pesten zien. Echt heel diep ging dit niet, maar het is zeker niet alleen een oppervlakkig pestverhaal. Lijkt een beetje op het tv-programma Project P van RTL en het is zeker actueel. Best het kijken waard, zeker voor jongeren van die leeftijd.

Het einde waarin Jessica haar ogen opent had van mij niet gehoeven eigenlijk. het was ook wel suf geweest als alles weer koek en ei was, maar eerst zo'n medische prognose en dan ineens je ogen openen is ook wel vreemd. Wel mooie gedachte als reactie op de inzichten van Avery, maar niet heel reeel. Als je toch een open einde wilt, was dat laatste shot niet nodig geweest.

wat begint als een (lijkt het ) oprecht verhaal over een meisje dat gepest word op school door een groep andere meiden verzand op het laatst in een soort happily ever after verhaaltje dat qua geloofwaardigheid volledig uit de bocht vliegt .
wie kan nou echt geloven dat Avery na het terugzien van haar eigen pesterijen opeens vol berouw begint te huilen , het kwam bij mij totaal ongeloofwaardig over, zeker nadat je het eerste uur van de film een karakter ziet waar totaal geen greintje empathie bij te bespeuren valt .
Ze is min of meer een verwend onsympathiek kind , en haar moeder lijkt daar grotendeels debet aan te zijn want zij maakt haar kind tot het middelpunt van de familie en kritiek is niet toegestaan .

Het gaat zelfs zo ver dat het gedrag van de dader min of meer met de mantel der liefde word bedekt
en er zelfs word gezegd hoe dapper ze wel niet is , het deed mijn hoofd schudden van ongeloof .
van dader naar slachtoffer

Ik kreeg verder sterk de indruk dat de regisseuze geforceerd geprobeert heeft er een soort happily ever after eind aan te breien en dat deed sterk afbreuk aan het realistische eerste uur van de film .
jammer want het acteerwerk van de cast was goed .

Dit soort film mogen ze wel wat meer tonen op middelbare scholen. Komt sterk over! Een simpel verhaal met een goede opbouw en duidelijke boodschappen. Ook goed geacteerd. Zitten kritische noten in zoals het typisch aankaarten van een te laks schoolbeleid tegen pesten, de vraag 'wie is hier nu het slachtoffer' met verwijzing naar los-zand-gezinnen enzovoort... Alle perspectieven worden mooi belicht.

Moet toegeven dat ik even 'cringete' wanneer ik de pestkop zag huilen. Heb het altijd al moeilijk gevonden om sympathie op te brengen voor dat soort mensen, ongeacht uit welk soort gezin ze komen of hoeveel ze hebben meegemaakt. Maar het statement uit de film dat 'gekwetste mensen degene zijn die kwetsen' of anders gezegd dat pesters doen wat ze doen om eigen onzekerheden, schaamte of trauma's te verstoppen klopt natuurlijk volledig, en dus ook dat zij hulp nodig hebben. Niets dat we nog niet weten, maar goed dat dit ook even aan bod komt

Wat betreft de laatste 10 seconden... Laten we die maar vergeten en niet rond de pot draaien. Het doet afbreuk aan de ernst van het thema. Zelfmoord is de doodsoorzaak nummer 2 onder jongeren, hoeveel gevallen hangen niet (on)rechtstreeks samen met uitsluiting/pesten/laag zelfbeeld en depressies die leiden tot... Dus nee, geen happy ending maar voor de rest was dit wel een goeie eye-opener

Pesten. Het is helaas een inmiddels wijdverspreid (soms dodelijk) virus. In deze rauwe mocumentary wordt niet alleen aandacht geschonken aan het slachtoffer van pesten, maar ook aan de dader en het waarom. Een soms benauwende film, die een breed publiek verdient, zeker op middelbare scholen.

Het afwisselend gebruik van cameratechnieken maakt de film erg indringend. In zijn genre (films over pesten) een van de beste die ik ken. Ik kan me voorstellen dat actieve bullebakken hier toch wel van schrikken (althans dat mag ik toch hopen).

Goeie film over een tienermeisje dat gepest wordt op school en een zelfmoordpoging onderneemt. Een documentaire-achtige film over pesten die soms wat te dik is aangezet. Desalniettemin is het verhaal geloofwaardig neergezet en weten de personages de stereotypen te ontstijgen. Tegen het einde wordt de film steeds aangrijpender.

Pffff... Kan niet anders zeggen dat dat het erg stil werd op de bank! Wat een ontzettend meeslepende en aangrijpende film. Zou verplichte kost moeten zijn op alle scholen.

4*

In het begin vond ik het allemaal wat verwarrend, maar vrij snel kwam ik er dan toch helemaal in. Ik heb zelfs even getwijfeld of het geen echte documentaire was (en stiekem even opgezocht of dat zo was).

Op sommige fronten scoort deze film erg hoog, op andere fronten toch wat minder. Het had waargebeurd kunnen zijn, (poging tot) zelfmoord door pesten is helaas niet ongebruikelijk. Het verhaal eromheen was ook duidelijk en pesten gaat vaak ook op deze manier in het dagelijks leven. Het acteerwerk was goed, King was voor mij overduidelijk de beste in deze film.

Wat ik hierboven lees, zoals dat de geloofwaardigheid 'ver uit de bocht vliegt', ben ik het absoluut niet mee eens. Oké, het is dan wel heel toevallig dat er net toevallig een documentaire wordt gemaakt op de middelbare school, maar voor de rest vind ik het juist wel erg geloofwaardig. De spijt achteraf is ook iets wat je vaak tegenkomt, maar dan is het te laat.

Er zijn twee punten die ik wat minder sterk vond, allereerst de overgang tussen 'het was maar een dolletje' en 'ik ben een pester' ging veel te snel. Hier gaat vaak een heel proces aan vooraf en dat heb ik toch wel gemist. Het was van het één op het andere moment. De confrontatie met de videobeelden kan natuurlijk zoiets oproepen, maar ik had graag daartussen nog enkele momenten gezien waarop ze zelf al wat meer besef zou krijgen. Het einde ben ik ook geen groot fan van. Heel abrupt stopt de film er eigenlijk ineens mee. Ik had graag nog wat meer informatie gekregen. Het had geen zoetsappig einde hoeven te zijn, integendeel, maar had graag de reactie van Jessica gezien op bijvoorbeeld het filmpje van Avery.

Voor de rest eigenlijk een prima film waar ik weinig op aan te merken heb. Een film die de realiteit onder ogen brengt en wat mij betreft op veel middelbare scholen getoond mag worden. 4*.

Originele, intelligente en suggestieve benadering van het probleem "pesten".

In een reality-stijl (de eerste 5 minuten dacht ik in een documentair te zitten) wordt de wereld van de tiener geschetst : kwetsbaar en niet bereid er buiten te treden.

Film belicht meerdere aspecten van het pesten : de impact van ouders en school, de opvoeding, de weerloosheid van het slachtoffer, de wellust van de "dader".

Het slot van de film kwam wel als een verrassing maar leek mij de spijt om de aangerichte schade in een positief daglicht te plaatsen. Pesten berust evenwel op menselijke onvolmaaktheden en zal, ondanks het verhogen van een subtiele waakzaamheid van de omgeving en het inbrengen van het inzicht van de dramatische gevolgen, heel moeilijk volledig uit te roeien zijn. Maar er dient aan gewerkt. Films als deze zijn echter heel positief en kwalitatief is "A Girl like Her" minstens even goed als "Harmony Lessons", "Spijt" en "Aterträffen".

Ik woon in een heel rustige straat en iedere schooldag, verzamelen zich wat verderop een achttal jonge (gemiddeld 17 jaar) meisjes met de fiets om dan gezamelijk naar school te rijden. Als ze dan voorbijrijden zijn ze druk bezig met elkaar te praten en dan denk ik : hier passeert een wereld.

Ik ben echt even stil zo na afloop..

Erg aangrijpend drama over pesten en hoe een diepe impact dit op iemands leven kan hebben. Door de documentary style een erg realistische kijk op het leven van twee tieners en hun omgeving. Wat mij opviel waren de ijzersterke acteerprestaties van zowel de gehele cast. Droeg zeker bij aan het realisme. Verder keurig in beeld gebracht, had niet het idee dat ik af en toe wat misliep. Het einde bezorgde mij zelfs een behoorlijke brok in de keel.

Even ondersteboven van. Twijfelde tussen 4 en 4,5*, maar zou niet weten waarom ik niet voor het laatste zou kiezen. Gevoelsmatig was dit nagenoeg perfect.

Wat was dit een ontroerende film! In het begin vond ik alles nog verwarrend, al die verschillende videobeelden achter elkaar, maar ik kwam al snel mee in het verhaal. Ook al zijn er een paar clichés, het blijft een erg meeslepende film waar ik mezelf ook lichtelijk in terug kan herkennen. Vroeger op de basisschool had ik zelf helemaal geen vrienden, of tijdelijke vrienden. Ik werd zelf niet gepest, maar ik voelde me, vooral tijdens de pauzes, erg alleen. Iedereen uit mijn klas was erg hecht met elkaar, behalve een ander meisje en ik. Aangezien ik haar irritant vond, begon ik haar de hele tijd af te snauwen als ze bij mij kwam. Verder leidde het tot niks. Ik weet niet of je dat echt pesten kan noemen, maar ik herken mezelf wel in Avery. Ik heb zulke pesterijen, gelukkig, nog nooit meegemaakt, daarom begrijp ik ook nooit waarom het slachtoffer op laatst niet naar haar ouders gaat om hulp, maar dat is mijn persoonlijke mening. Het einde ontroerde mij al helemaal, ik heb best vaak gehuild. Ik zou het zeker goed vinden als mijn school zo'n film eens laat zien in het klaslokaal.

Als horrorfan vind ik het altijd even wennen als andere genre's found footage films gaan maken, en dat was bij deze film ook.

Verhaal technisch is de film ijzersterk en het acteerwerk is prima. Ik vond wel dat het einde weer een typische 'feel good' vibe heeft, zoals bij wel meer van dit soort films. Ik had toch liever gehad dat het een open einde was geweest met kans op een vervolg, of dat je mag bedenken wat er met Jessica gebeurde.

De film staat op Netflix, en raad ik hem dus zeker aan. Als je ook Found Footage kan waarderen.

Een melodrama in docu stijl over een tienermeisje dat gepest wordt op school en de hand aan zichzelf slaat. Een camerateam probeert te achterhalen hoe het zover heeft kunnen komen, ook volgen we het leven van het populairste meisje van de school.

Ik vond er in het begin niet veel aan, het leven van tienermeisjes op school vind ik dan ook verre van interessant. Ook de documentaire stijl is iets waar ik niet zo van hou, maar dat is een kwestie van smaak. Als het eindelijk tot de kern van de zaak komt, het pesten, wordt het gelukkig wel interessanter. Jammer dat het allemaal enorm wordt aangedikt, bovendien vond ik het eigenlijk weinig verrassend.

Geinig dat iedereen hier roept dat dit found footage is, terwijl dat maar net vijf minuten in de hele film is. Dat zijn wel veruit de beste minuten en de enige bestaansreden van deze film en had van mij langer mogen duren. Dat was oprecht en kwam goed over. De rest is in die docustijl die nooit overtuigt, daarvoor zijn er te veel camera's aanwezig en kan ik niet geloven dat bepaalde beelden real life gefilmd zouden zijn, in de zin dat men dat nooit accepteert, de personen zelf niet maar ook een beschermende school niet. Dat stijltje wordt een gimmick en vooral een vervelende gimmick en doet afbreuk aan de hele film. Buiten dat had dit ook wel iets minder clichématig mogen zijn, maar nee, het is het populaire meisje dat... Enfin, King is wel een prima actrice (net als haar nog betere zusje) en ze is gewoon ook fijn om naar te kijken.1,5*.

A Girl Like Her

Indrukwekkende film. Vreemd dat A Girl Like Her een beetje onder de radar is gebleven, want ik vind het een film die echt iets te zeggen heeft over pesten onder tieners, en de desastreuze gevolgen ervan. Ja, op het laatst wordt er iets te veel op het gevoel van de kijker gespeeld en de film probeert door de documentaireachtige manier van filmen realisme uit te stralen, maar 100% realisme is natuurlijk niet mogelijk. Maar dat zijn twee minpunten, en voor de rest is A Girl Like Her een integer gemaakte film met veel rauwe emotie en een originele insteek.

Want de film focust zich op pester Avery, en dat is een gewaagde keuze die geweldig uitpakt. Want zoals in de film ook wordt aangegeven, als je pesten wilt aanpakken dan moet je bij de oorzaak beginnen. En de ontwikkeling die Avery in de film doormaakt is erg sterk weergegeven, met de moeilijke relatie met haar ouders en de vele persoonlijke issues. Het pesten wordt niet goedgepraat, maar er wordt een degelijke verklaring voor gegeven. Vooral in haar laatste scene is Hunter King weergaloos, en zelfs thuis vanaf de bank voel je de emotie. Ainsworth als de gepeste Jessica, en Bennett, Cotton en Boyd (als ouders van Jessica) acteren ook allemaal ijzersterk. Jessica wordt als personage ook goed uitgewerkt, en je ziet haar steeds meer aan de pesterijen ten onder gaan. De pesterijen zelf zijn weerzinwekkend, en je hoopt alleen maar dat het er in het echte leven niet zo erg aan toegaat. Tegen beter weten in waarschijnlijk.

Niet perfect.

Erg TV-achtig dit, en ik snap niet helemaal goed waarom Amerikanen er zo verzot op zijn als dit soort onderwerpen op deze manier worden neergezet. Misschien omdat het met extra emotie komt? Ik kan mezelf er in ieder geval moeilijker in verplaatsen als kijker.

Het eerste gedeelte van de film wil niet heel erg boeien, maar het is ergens wel herkenbaar. De film kiest voor een docu-achtige aanpak maar vergeet af en toe dat het dit moet voorstellen. De excuusjes om de camera erbij te pakken zijn erg mak en de film lijkt eigenlijk zo erg in het spoor te treden van een reguliere TV-film qua verloop dat ik me afvraag waarom ze überhaupt voor deze aanpak hebben gekozen.

Acteerwerk is prima, maar wel een beetje sterk aangezet soms. Iets te sterk aangezet vaak, waardoor een hoop emotionele momenten geen impact hebben. De tieners doen het wel erg leuk. Ik kan me alleen vaak moeilijk in de film verplaatsen omdat ik de situaties niet altijd herken. Natuurlijk zijn de problemen die worden behandeld wel bekend, maar het gedrag van de tieners is vaak zo sterk aangezet dat het nergens heel geloofwaardig wil worden.

Het is ook niet altijd even interessant, en het gevoel dat de film vooral een reguliere film is zorgt voor wat twijfels richting het schrijfwerk. Het is allemaal erg binnen de lijntjes en veilig geschreven, maar heel af en toe iets humaner. Vaak is het sterk aangezet, maar soms ook subtiel en dan schiet de film de bal vol in het doel.

De montage van de pesterijen zijn bijvoorbeeld erg wreed en komen eigenlijk wel binnen. De emotionele bui van Ainsworth daarna is ook precies goed. De film duurt niet al te lang en vervalt niet in te veel zijplotjes. Het had uiteindelijk best een goede film kunnen zijn, maar ik denk uiteindelijk dat ze het docu-idee hadden moeten laten vallen. De voordelen van deze aanpak moeten het namelijk afleggen tegen de nadelen ervan.

Tevens vind ik dat de docu-makers die met camera en al de kamer van Ainsworth-in-coma komen binnenwandelen en de emotionele momenten van de ouders volop in beeld brengen zo ongekend respectloos dat ik soms even vergeet dat pesten het hoofdonderwerp van de film is.

Ik klink erg negatief misschien, maar de film is wel best vlot en kent een duidelijk doel. Acteerwerk van de kinders is ook gewoon passend, de pesterijen zijn wreed en de film kent hier en daar wel sterke momenten. Jammer dat die momenten soms een beetje omvergeslagen worden door wat verkeerde regiekeuzes.