Meningen

Tegenvaller, vooral doordat get verhaal en de hoofdpersoon mij niet echt boeiden. Wel sfeervol met soms mooie beelden, of dat nu druk Tokyo is of de lege binnenlanden van China. Maar het is ook een trage film die vaak genoeg tegen de verveling aanzit. 2,0*.

Na het fantastische Café Lumière kreeg ik als tip om deze Millennium Mambo te zien, een film die nog beter was. Uiteindelijk is het dat niet geworden voor mij, maar het is zeker een fijne film.

Net als in Kôhî Jikô is dit vooral een sfeerportret van een meisje in een bepaalde wereld. Er zit weinig plot in, maar des te meer sfeer en vooral is het een schets uit iemands leven. En dat soort films vind ik gewoonweg fijn om te kijken. Wel is het zo dat ik mij met Vicky minder kon identificeren en het geheel ook wat minder herkenbaar is - het leven in de uitgaanswereld vol techno en het omgaan met fout volk is toch minder in mijn straatje. Wel uitstekend geacteerd, vooral door Qi die met haar naturelle mimiek heel veel voor elkaar krijgt. En ze is ook gewoon bloedmooi.

Allicht ziet deze film er wel mooier uit dan Kôhî Jikô. Prachtige kleuren, prima standpunten en soms lekkere muziek. Wel miste ik soms een beetje wat flow en had ik het idee soms wat te missen in de verhaalvoortgang. Misschien dat dat aan de korte versie ligt die ik heb? Maar als geheel is het wel een behoorlijk portret van een meisje in een grote stad met wat problemen in haar privéleven. Overigens dat ik wel, hoe kan je het zo lang met die jaloerse loser uithouden? Met z'n geblondeerde haartjes.

Absoluut wel een regisseur waar ik meer van wil zien, en dat me wat meer helpt om Aziatische cinema te gaan kijken (iets dat ik wel als doel heb komende tijd). 3,5*.

Als sfeerportret van een stad erg mooi, met die beelden van rijen auto's (prachtig gemaakt met een beetje zoom) en flatgebouwen en 'neon-reclames die glitterend lonken' en van de levens van mensen erin. Maar juist die levens zelf van de hoofdpersonen, die boeien een stuk minder. Vooral op opervlakkig niveau, hoe ze eenzaam zijn in de grote stad (en een Sofia Coppola portretteerde dat ooit ook veel beter, maar ook Antonioni deed dat vaak beter) gaat het nog wel, maar op dieper niveau niet. En richting het einde komt de nadruk steeds meer daarop te liggen. Terwijl dat niet Yang's sterkste kant is. Hij is goed in sfeer scheppen, maar de inhoud boeit minder. De kritiek die ik gaf bij The Terrorizers geldt hier ook wel een beetje, maar net wat minder sterk allemaal. Dus de score is nog net wel wat hoger. Afgerond naar boven 3,5*.

Geinig, ergens gaat Qi Shu op een bed zitten met hetzelfde (Ikea-)dekbed als ik heb. Qi Shu vind ik sowieso een fijne actrice en bijzonder aantrekkelijk om te zien.

Verder een wat moeilijke film omdat Shu dus twee rollen speelt en je niet altijd weet welke van de twee je nu voor je hebt, vooral niet als er één is verdwenen en je gewoon voelt dat er een twist aan kan komen. Je weet als kijker dus nooit waar je naar kijkt, bij deze film werkte dat niet. Dat en het onderkoelde spel maakt het een film die op een afstand blijft. Wel fraaie beelden, vooral in het theater. 2,5*.

Film die helemaal in mijn straatje ligt qua thema's en uitwerking. Het is alleen jammer dat de personen me zelf een stuk minder interesseren. Het meeste had ik nog met het meisje dat het meest normaal leek. Verveeld, maar zonder op het oog vreemde leefsituatie en gewoon met een baantje. Daartegenover staan een ietwat te veel rebellerende zoon en natuurlijk die kleine crimineel waar ik sowieso weinig mee heb, al worden de meesten wel mooi ingetogen en met gevoel gespeeld waardoor ze zelfs iets van sympathie krijgen maar ik had liever andere personen gezien, dan had het een meesterwerk had kunnen zijn. Nu lijkt het eerder een film van mensen die zich tegen de maatschappij afkeren omdat ze te lui zijn, niet omdat de maatschappij voor hun zo slecht is. Dat laatste leek het meisje nog het meeste te hebben, al is haar achtergrond niet bekend verder.

Wel is de regie erg sterk en is duidelijk vanuit de Taiwanese New Wave voortgekomen. En hoewel Tsai af en toe de rust, het ritme en een fijngevoeligheid van Hou mist - vooral de motorritjes duren te kort om te hypnotiseren- maakt hij dit weer goed met een enorm goed gevoel voor kadrering en vooral het kiezen van betekenisvolle locaties. Haast achteloos staat een camera zomaar ergens op een hoekje en wordt nergens de nadruk ergens op gelegd maar krijg je precies genoeg informatie mee zodat die grootstad waar het afspeelt echt gaat leven. Of dat nu straten vol scooters zijn of het nachtleven bij neonlicht. De stad is sfeervol van zichzelf en Tsai weet hoe dit te filmen. Mooie muziek ook met een fijne mix van elektro en ambient (al ken ik dat terugkerende deuntje wel ergens van). 4,0*.

Prima Ozon dit. Goed tempo, uitstekend geacteerd, boeiend verhaal en sterke karakterschetsen. Visueel erg degelijk en ook een tikje saai hoewel dit geen film is om allerlei spectaculaire dingen te doen met de camera. Dit is echt auteurscinema. Er zitten misschien wel iets te veel plotjes en zijpaden in waardoor ze alle stuk voor stuk niet helemaal top werken. Deels is dit ding drama maar het stukje misdaad gaat op den duur wel de boventoon voeren maar blijft ook een beetje hangen. Het dramadeel en de schets van de mensen en het dorp vond ik duidelijk wel beter. 3,5*.

Dit moet zo ongeveer de slechtste Bond-film zijn. De film mist sowieso veel sfeer en heeft nergens een eigen smoel, iets dat je van de films met Moore in ieder geval nog wel kon zeggen, hoe matig een Moonraker ook was.

De actie is vooral om te huilen. In die jaren was het een hype met hypermontage te werken (gelukkig is dit een beetje weggezakt, alleen Bay denkt dat het nog hip is, al kan dat ook zijn om zijn gebrek aan talent tot regisseren te camoufleren) en men ging hier vrolijk in mee, iets dat volstrekt tegen het stijlvolle karakter van Bond in gaat. Goede regisseurs kunnen hier al weinig mee, en dat is nog zonde van hun talent ook, maar ook regisseurs zonder talent voor actiescènes konden nu los gaan. Het begint al met die eerste autoachtervolging, en gaat scène na scène door - pas tegen het eind duren shots ineens langer dan een seconde- waardoor de film wild, schreeuwerig en druk is, maar vooral volstrekt onduidelijk waardoor elke spanning ontbreekt. Bond zal aan het eind wel de stof van zijn mouwen kloppen, maar hoe hij daar zo geraakt?

Daarnaast racet de film door zonder weinig rustmomenten of sfeerproevingen. Met 106 minuten (inclusief aftiteling) is de film kort en daar had makkelijk een kwartier extra bijgekund, juist omdat de film rond de persoon Bond best interessant is. De plot rond de schurk van dienst is dan overigens weer volstrekt oninteressant, een beetje een Licence to Kill, al had die nog een beetje gevoel voor stijl. Het is dan ook jammer dat er weinig rustpunten in zitten, want daar is Forster volledig op zijn plek. Die scène halverwege waar Bond de Vodka Martini leert kennen (shaked natuurlijk) of tijdens de opera. Vooral die laatste scène is gewoon uitstekende cinema, met een juiste toon en tempo.

De acteurs moeten redden wat er te redden valt. Craig is prima maar krijgt te weinig rustmomenten om echt iets moois neer te zetten, terwijl dat er wel in zat. Dench als M krijgt steeds meer te doen en blijft altijd mysterieus, nu eens hard en ijzig, dan weer warm van haar agent. Arterton krijgt helemaal niets te doen maar is mooi en Kurylenko overtuigt niet echt. Overigens is zij met verwilderde haarbos veel leuker om te zien dan wanneer ze net van de kapper afkomt. 1,5*.

p.s. Ik las mijn stukje dat ik in 2009 schreef nadat ik bovenstaande had neergepend, maar het was verbazingwekkend hoeveel ik het met mezelf eens nog ben na 6 jaar.

Ongetwijfeld toentertijd enorm vernieuwend (losjes, buiten gefilmd, een kind als serieuze hoofdrol), maar met dit soort films is het afwachten wat er zoveel jaren later na al die ontwikkelingen in cinema nog van over is. Dat is dan vooral nog een fris filmpje met enkele gedenkwaardige en mooie momenten, zoals in die draaimolen of de lange shots aan het eind dat dat geweldige freeze frame. Maar het is ook een film die in het middenstuk wat sleept, visueel verder niet denderend is en heden ten dage gewoon weinig bijzonder zou zijn. 3,5*.

Kaluuya is altijd een reden om naar een film te gaan en ook nu is hij is weer het kijken waard met zijn prettige naturelle uitstraling (al was zijn bad ass rol in Widows ook goed), maar de regie is helaas niet helemaal top.

Regisseuse Matsoukas heeft vooral videoclips geregisseerd (enkele uitstekende overigens, met onder meer een zalige dollyzoom in Rihanna's S&M) en dat is goed te merken in deze film. De plaatjes zijn mooi, warm en sfeervol en er zitten veel mooie losse momenten in. of dat nu dat fotomoment is op de motorkap of een heerlijk stuk in een bluesbar. Ook de beelden van Amerika, vooral de vervallen wijken zijn sterk.

Maar als verhalenverteller is ze minder. Op de film duurt de film simpelweg ook te lang met op sfeer gerichte maar erg trage scènes en had de montage scherper gekund. Verder heeft mrklm hierboven al helder verwoord wat het thema is, maar in de film zelf vond ik dat minder sterk naar voren komen. Zeker tegen het einde verandert de film meer van road movie in een film die leunt op thema's en dat vloekt omdat die scènes een beetje verrassend komen en niet echt in de film passen. Die scène met die demonstratie en dat joch dat een agent neerschiet past thematisch dan wel goed, maar is in de film een beetje een losse flodder. Dus al met al wat onevenwichtig en langdradig, maar de goede punten overheersen. 3,0*.

Documentaire die een aantal jaar te laat is uitgekomen want een jaar of 10 terug was ik groot fan van Queen; toe had ik hem graag gezien en ongetwijfeld hoger beoordeeld.

Ik kan wel zeggen dat Queen de belangrijkste band uit mijn leven is geweest aangezien daar mijn muzikale odyssee begon. Nu luister ik de muziek veel minder, maar ik merk dat ik zo alle liedjes nog kan meezingen en door de hoge score was ik ook wel benieuwd. Nu is de docu best informatief en neemt de tijd om alles te behandelen, maar echt diep gaat hij nergens op in en als je de band een beetje kent zit er weinig nieuws bij (enkel wat beeldmateriaal).

Ook wordt de docu redelijk degelijk gepresenteerd met die chronologische volgorde maar wel in een snedige montage. in een leuke mix van oude en nieuwe interviews en beelden van studiowerk en concerten, allemaal kort genoeg om niet te vervelen. Maar wederom, echt goed wordt het daardoor ook nergens. Dus uiteindelijk kabbelt het lekker weg zonder echt te sprankelen, enkel tegen het einde aan wordt het wat emotioneler. 3,0* en de muziek maar weer eens opzetten.

Ergens zo rond aflevering 5 kwam de klad er wat in. Dan zit er een aflevering lang weinig nieuws meer in, om vervolgens in de zesde aflevering ineens veel meer op de psyche te vallen, maar ik vond dat binnen het geheel toch wat uit het niets komen. Die afleveringen daarvoor waren vooral veel meer plot en de verslaving kwam maar zijdelings langs. Het meeste nog in de eerste aflevering in dat tehuis. Vooral de passie van de hoofdpersoon - voor in dit geval schaken- wordt enorm sterk getoond. Maar de verdere psyche van haar vond ik minder sterk naar voren komen.

Dat neemt niet weg dat er ook heel veel goeds in zit. Soms heerlijk zwierig camerawerk, mooie decors, kostuums, tijdbeeld en een goed tempo. Meestentijds heb ik me zeer goed vermaakt, juist door die zaken. En het stralende middelpunt is Taylor-Joy toch echt wel. Wat (zeer passend) onderkoeld, maar met een enorme sterke uitstraling. 3,5*.

Het mooie camerawerk en de fijne Schneider geven de film een voldoende. Inhoudelijk weet de film niet altijd te boeien en het einde vond ik toch wat raar, maar de korte speelduur zorgt er in ieder geval voor dat de verveling niet toeslaat. Maar ik miste vooral chemie tussen de spelers, dus als romance weet deze film niet te overtuigen. 3,0*.

De film begint sterk, en is qua toon ook anders dan de eerste film. Opener, meer geluid, meer actie. En enorm goed geschoten actie ook (dat shot vanuit die auto!). Even denk ik dan: is dit wat Aliens na Alien was? Maar daarna gaat de film op hetzelfde stramien verder van de eerste film. Dat is ten eerste jammer, want de film brengt niets nieuws. Nu was het eerste deel een geweldige film, maar deze herhaling van zetten hoef ik dan niet per se te zien. Hoewel er echt goede momenten in zitten zoals die scène op 3 fronten tegelijk en je als kijker niet echt weet wat er gaat komen, die is uitstekend geschoten en vol spanning. En daarnaast is de uitwerking minder. Zeker het middenstuk sleept wat doordat de film niet echt weet welke kant het uit wil. En ook wordt te veel gewerkt met jump scares. Richting het einde wordt het weer beter, juist doordat er dan wat nieuwe elementen in voorkomen. Maar ook daar dacht ik: hoe veel beter was het geweest het begin en einde langer te maken en het midenstuk eruit halen. De plot is zo dun, daar hoef je het niet om te laten. Maar eerst een stuk waarin de mens wordt afgeslacht, daarna een stuk waarin de mens ermee leert leven terug kan vechten. Origineel? Niet per se. Maar juist die eerste 15 minuten tonen dat de regisseur het wel in zich heeft enorm goed actie te kunnen regisseren. En als de uitwerking goed is, prima toch?
Nu wel, een herhaling van een goede film maakt geen slechte film natuurlijk. Maar het had veel beter kunnen zijn. 3,0*.

Dit is bij uitstek zo'n film die ik echt geen tweede keer hoef te zien, maar die voor eenmaal wel uitstekend is. Bijzonder ook dat het in de bios zo stil was. Alsof men begreep dat je gewoon je mond moest houden. Dan heb je het als regisseur goed gedaan. Direct al in de eerste scène de sfeer neerzetten zonder al te veel achtergrondinformatie en die spanning blijft de rest van de film. Een film vol goede ideeën die nog beter zijn uitgewerkt. Op momenten enorm spannend, op andere weer teder en lief maar altijd met het onheil dat erboven hangt. Fraai production design en goed spel van de acteurs.

Ja, er zijn wat puntjes op aan te merken zoals ook hierboven al vaak genoeg is aangegeven. Men is niet altijd even consequent met geluiden en daarnaast moet je als kijker erin meegaan dat men verder nooit een hard geluid maakt. Ook het feit dat men vanuit de regering of het leger, die ongetwijfeld veilig ondergronds op veel plekken zitten, nog niet erachter is gekomen wat de zwakke plekken zijn is niet heel geloofwaardig. Maar het lef van de makers en het frisse van de film verdienen een hoog cijfer. 4,0*.

Matig, vooral vanwege het basisverhaal boeit de film eigenlijk niet echt. Dat komt mede door de erg vlakke vertolkingen. Lupita Nyong’o, ooit heel sterk in 12 Years a Slave, blijft enorm aan de oppervlakte hangen en wist me nergens te raken. De film zoekt echter nadrukkelijk rustige momenten voor uitdieping van personages en drama en daar faalt de film; vaak valt de film echt stil en wordt deze saai. Jammer, want de beelden van New York zijn geweldig (met dat stof doet het denken aan 9/11), de actie is ook prima en ergens is de film gewoon een fijne interessante aanvulling binnen dit universum. Bijvoorbeeld de angst helemaal in het begin (al duurt dat stiekem allemaal net te kort). Helaas levert dat geen goede film op over de hele breedte. 2,5*.

Matig. Het verhaal zelf kan een opzet zijn tot iets heel aardigs, alleen wordt dat om zeep geholpen door de nodige clichés. Ook is de fotografie te duister en oogt nogal goedkoop zo met dat blauwe filter. Verder is het acteerwerk nergens heel fantastisch. Maar toch, het kijkt aardig weg, er lopen twee mooie dames constant door beeld en de muziek van Beethoven is altijd goed, zeker de Mondscheinsonate aan het eind in combinatie met de beelden. Sowieso zaten er nog een aantal scènes in die best goed zijn, alleen te weinig voor een echte behoorlijke waardering. 2,0*.

Goed is de film niet, maar slecht wil ik hem niet noemen. Dat komt puur en alleen door Pierre Bokma die hier een masterclass acteren staat te geven. Een raar typetje, eng en vies, ver over de top maar toch altijd volstrekt geloofwaardig; Bokma weet precies aan de goede kant van die hele dunne lijn te blijven. Maar dat is dan ook het enige echt positieve punt. Atsma irriteert in ieder geval niet, dat is dan zijn toevoeging aan de film. De rest van de cast is wel heel erg matig, meer niveau schooltoneel. Verder weinig bijzonder ook allemaal. Spannend wordt de film echt helemaal nergens ook, iets dat toch best mag bij een thriller. Het kijkt wel makkelijk weg. 2,5*.