menu

Hier kun je zien welke berichten mjk87 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Escondidas (2014)

Alternatieve titel: Hidden Away

2,5
Beetje duffe film. Alles blijft op de vlakte, ook door de grote hoeveelheid aan onderwerpen en thema's die worden aangesneden waardoor niets echt goed werd uitgewerkt. Het tempo is ook net te traag en als kijker ga je niet mee waardoor het ook wat saai en oninteressant is. Daarnaast missen veel beelden echte zeggingskracht. Veel shots hebben achtergronden uit de focus, terwijl juist de omgevingen zo mooi kunnen zijn en een bepaald beeld van een bepaald leefmilieu kunnen schetsen. In de laatste scène, als er shots komen van een stil Bilbao, dan is dat er ineens wel. Verder wel goed geacteerd, vooral door de jonge Alcarazu die heel veel zegt met zijn blikken. M'n sympathie krijgt de film wel, een echt hoog cijfer niet. 2,5*.

Aanmodderfakker (2014)

2,0
Punt één, schijtlelijke titel en een wat flauw woordgrapje. Lamlul (als je toch seksueel gescheld wil) of Lambal waren beide prima titels geweest.

Punt twee, de film zelf is ook een fikse tegenvaller. De opzet is er wel, en hier kan je alle kanten mee uit. De tragikomische kant die men uitgaat is zelfs een prima keuze. Maar als je het er allemaal zo dik oplegt en alle subtiliteit laat varen, dan wordt de film gewoon vervelend en ook pijnlijk ongrappig. De acteurs missen ook komisch talent en timing om er nog wat van te maken. Roos Wiltink is ergens nog een dieptepunt, maar ja, die is, met haar pony (ik houd van pony's) wel gewoon woest aantrekkelijk, dus maakt dat allemaal wat minder uit. Daarnaast had er als gezegd nog veel meer uitgehaald kunnen worden, maar daar wordt niet voor gekozen. Ja soms krijg je hints naar onze huidige maatschappij, maar in de overdrevenheid is dit niet meer serieus te nemen.

Oprecht, er zaten enkele grappige momenten in, de beeldvoering is af en toe best fraai met dat bekende shot in de Media Markt als hoogtepunt en vooral de muziek is sterk. Daarnaast is dit vooral heel erg Tros, net als pakweg Flikken of Ivo Niehe; het is niet goed, maar kijkt wel ongelooflijk gemakkelijk weg en kans op verveling is er niet. Daarom toch 2,0*.

Abel (1986)

2,5
Absurdisme, bij mij vaak een kwestie hit or miss, en dan vaker die miss. Ook bij deze Abel smaakte mij dat niet. Soms zitten er dan wel geslaagde stukken in (die haringscène of die achtervolging tijdens die vergadering), maar dat zijn slechts kleine momentjes. Het is niet slecht, het verveelt niet, de sfeer is uniek, maar ik vind het gewoon niet echt leuk om naar te kijken. De bijrollen worden alle wel leuk neergezet met die twee ouders als droogkomische figuren en een voor mij volstrekt onherkenbare en magere Annet Malherbe. Van Warmerdam zelf vind ik dan echt nergens overtuigen of ook maar ergens geloofwaardig, niet binnen dat absurdistische, niet als dit een meer realistische film was. Hij lepelt zijn teksten echt op in plaats van ook maar iets dat lijkt op acteren. 2,5*.

About Time (2013)

2,0
Matig. Op zich heeft de film best heel leuke stukjes die echt grappig zijn, maar na een tijd geloofde ik het wel. Ook is een enkele scène best mooi met de muziek, of bijvoorbeeld in het museum met die bewegende beelden op de achtergrond is ook erg mooi, maar verder is het saai gefilmd en echt chemie hebben beide protagonisten ook niet echt. Maar buiten dat bevalt de zoetsappigheid me niet echt, de sfeer valt tegen en lang niet alles is even interessant. 2,0*.

Abraham Lincoln: Vampire Hunter (2012)

2,5
Aardige film waar heel wat meer in had kunnen zitten. De wellicht grootste president van de USA ooit als vampierjager, dat is een leuk en origineel idee. Ook wordt de strijd tegen de vampiers heel aardig verwerkt met enkele grote gebeurtenissen die ook echt hebben plaatsgevonden. Al had de echte Lincoln (onder meer 4 kinderen) wel iets meer gelijk mogen zijn aan deze filmvariant.
Het acteerwerk is heel behoorlijk, al is er niemand die echt een memorabele rol heeft. Allen doen hun werk, maar ook niet meer dan dat. De fotografie is best mooi met goede belichting. Ook de decors, kostuums en hele aankleding zien er goed uit. Enkel de CGI in grootse scènes laat te wensen over. Wel is de hele setting in het Amerika van toen (met het oude Zuiden, het Capitool in aanbouw etc) wel leuk om te zien. Blijft immers een uiterst boeiende periode.

Maar het is wel een actiefilm, dan is het wel zo jammer dat de vele actie zo slecht geregisseerd is. De ideeën zijn niet slecht (op die paarden bijvoorbeeld is iets nieuws voor mij maar veelal erg rommelig, onoverzichtelijk en nogal over the top dus volstrekt ongeloofwaardig. Vampieren wil ik accepteren, gewone mensen die onmogelijke dingen doen voor gewone mensen niet. Ook is de actie te veel van hetzelfde. Op een gegeven moment weet je het wel met het afhakken van hoofden met een bijl.

Neemt niet weg dat ik me meestentijds wel heb vermaakt, alleen jammer dat de actie zelf zo mager was uitgewerkt. 2,5*

Abrazo de la Serpiente, El (2015)

Alternatieve titel: Embrace of the Serpent

3,0
Ongetwijfeld qua thematiek heel boeiend (al maakt dat voor mij een kijkervaring op het moment an sich weinig uit), maar als film wat duf in elkaar gezet. De film is in zwart-wit, waar ik allerlei redenen voor lees maar geen idee of er echt een inhoudelijke reden voor is. Het maakt in ieder geval dat het een gevoel van authenticiteit geeft, zeker met het wat korrelige beeld. Maar het geeft ook een vervreemding doordat de jungle niet knalgroen is. Het is alleen jammer dat het zwart-wit zelf nergens echt mooi gebruikt wordt. Af en toe met zonlicht dat fel op de bladeren schijnt of wat weerspiegelingen in het water, maar daar blijft het bij. Verder kabbelt de film maar wat vooruit en vind ik dat gespring in de tijd ook niet echt goed. Het haalt je uit de flow steeds van de losse verhalen. Hierboven schreef iemand de vergelijking met Apocalypse Now. Ik kan dat indenken, zij het dat je daar echt de jungle (en de waanzin) in werd getrokken en hier steeds eruit valt doordat men weer teruggaat naar de andere tijd. En van Jan Bijvoet was wel duidelijk dat het geen Duitser was. Hij had echt een te Nederlands (of Vlaams dus zo bleek mij achteraf) accent. Verder wel een aantal mooie losse scènes en op zich kijkt het allemaal wel aardig weg. Maar dat maakt niet dat ik eraan moet denken de film nog een keer te zien. Daarvoor maakte de film eigenlijk geen indruk. 3,0*.

Abrir Puertas y Ventanas (2011)

Alternatieve titel: Back to Stay

2,0
Matige film. De titel betekent zoiets als 'deuren en ramen openen', wat zeker slaat op het begin in de broeierige warmte van de Argentijnse zomer, maar als dan eenmaal de winter invalt moet die titel wat anders betekenen. Ik zie het zelf als het moment van de grote schoonmaak, de frisse lucht die naar binnen mag, om daarna verder te kunnen. Geen idee of dat klopt, maar gezien het verhaal zou dat weleens kunnen.

Ik denk verder dat gauke perfect weergeeft waar het hier aan schort. Onbegrijpelijke spanningen tussen de zusjes maken het al dat de film afstandelijk blijft, maar ook de vele stille momenten die saai zijn (vooral dat) en niet altijd even duidelijk zijn. Ja, verveling komt voor bij de zusjes, maar dan ook zeker bij mij. Dan werd dat in Jarhead toch beter gedaan. Jammer, want een enkele scène is best fraai (met Back to Stay als hoogtepunt), de camera beweegt mooi en de sfeer wordt wel goed neergezet. Ook een leuk contrast tussen zomerhitte en winterkoude. Alleen, de film van net 90 minuten voelt aan als dik drie uur. Er zat maar geen schot in en verveelde me behoorlijk. 1,5*.

Accidental Love (2015)

0,5
Geen idee wat men hiermee wilde, maar een komedie op deze manier maken werkt nooit. Bijzonder onleuk, met veel overdreven acteerwerk, rare soundtrack op de achtergrond (die je bewust laat zijn dat het niet serieus is) en verder ook vervelend en lelijk gefilmd. Deed me ook denken aan het pijnlijk slechte Scrubs. Maar als iets een komedie nu goed laat worden, is als men het heel serieus benadert. Overigens is de'humor' hier ook echt van een abominabel niveau. Nauwelijks uit te zitten. 0,5*.

Accountant, The (2016)

3,0
Vermakelijk, al glijdt de film het tweede uur een beetje het belachelijke in. Sowieso is het eerste deel meer karakterschets en komedie en het tweede deel meer thriller en dat eerste uur vond ik veel beter. Niet dat Affleck nu zo geweldig is, hoewel hij met zijn beperkte talent wel goed emotieloos kan blijven, want zijn manier van autist spelen was met de botte bijl (zoals hierboven ergens ook al zo omschreven). Toch zorgt het wel voor een komische noot, ook als hij zonder emotie en uiterst precies iedereen een kogel door het hoofd jaagt. Ik geloof ook wel dat dat moment dat Rvdz noemt zo bedoeld was. Sowieso is de actie fijn en hard en vooral dat geluid is geweldig. Als Affleck op de boerderij oefent met zijn geweer dreunen die knallen geweldig na.

Maar goed, dat tweede uur kent ineens plottwist na plottwist die ook nergens voor nodig zijn en mij eigenlijk een beetje ongeïnspireerd en saai overkwamen. Verder is het acteerwerk wisselend. Kendrick is dan een frisse tegenhanger, maar niet echt nodig in de film. Simmons aardig maar op de automatische piloot. En Addai-Robinson hangt er ook maar een beetje bij. Al met al wel nog wel vermakelijk. 3,0*.

Ace in the Hole (1951)

Alternatieve titel: The Big Carnival

4,0
Sterk. Nog steeds nu ook erg actueel: als er iets gebeurt, men staat erbij. Niet eens zozeer om te kijken wat er is, maar vooral om even uit de sleur te komen en erbij te horen. Dat doet Wilder ook zo sterk in deze film, waarin men lekker kampeert, hamburgers gaat eten, de kermis opgaat. En wat er met de man in mijn gebeurt doet niets eens zo zeer ter zake. Juist die hele sfeerimpressie rond het centrale verhaal maakt deze film bovengemiddeld goed. De eigenlijke plot is niets eens zo heel bijzonder uitgewerkt en vooral Douglas is zeker in het begin niet heel overtuigend. Te theatraal, maar door de film heen valt dat allemaal wat meer op zijn plek. Wel leuk is het tijdsbeeld rond de journalistiek, maar ook de kleding met veel hoge broeken en erg wijd. Douglas heeft zelfs bretels en een riem, ook geinig. Jammer is wel dat Wilder er niet voor heeft gekozen dat Douglas uiteindelijk zonder schaamte als overwinnaar eruit kwam. Het is nu een beetje een laf einde, hoewel Douglas dit wel overtuigend brengt. Het laatste shot was wel fenomenaal.

Achtste-groepers Huilen Niet (2012)

Alternatieve titel: Cool Kids Don't Cry

3,5
Joep, doe je mobiel weg! WTF? Dit is groep 8.

In dat zinnetje en die scène zit direct alles wat beter had gekund in deze film. Joep zelf en de rol, nogal voorspelbaar en vervelend, die veel te blije juf en het nogal hippe gedrag vol scherpe zinssneden van twaalfjarigen. Dan lees je hierboven dat het er zo af en toe aan toegaat, maar toch, ik had ze zeker 4 jaar ouder geschat. En dat alles is jammer want dat had de film niet nodig, die is verder al goed van zichzelf.

Een erg mooie rol van Obbeek leidt ons door de film. Nu is een meisje van 11 met kanker een dankbaar onderwerp voor een film maar het kan al snel leiden tot makkelijk scoren en overgedramatiseerd geneuzel. Maar niets van dat alles. Overal weet de film de juiste toon aan te slaan, vooral in de kleine scènes (juf die langs het lege tafeltje loopt en even dat aanraakt, dat soort werk) en ook een scène bij de MRI wordt niet nodig uitgerekt. Prima regie dus.

Dan werken de afgelikte look en erg fijne muziekscore ook wel mee natuurlijk. Sowieso de gehele geluidsmix werkte prima met vaak wegvallend geluid en dan de nadruk op muziek of een tikkende bal. De montage verder was ook heel behoorlijk. Daarnaast prima acteerwerk over de breedte. De rol van paps en mams was ook net lang genoeg, de dokter was erg fijn (die afgeschoren snor viel te verwachten maar werkte verdomd goed) en ook de zusters in het ziekenhuis deden het prima. Alleen die takkeherrie van het slotlied had van mij niet gehoeven.

Hartverwarmende cinema, alleen jammer van Joep. Maar wel is dit een bewijs dat kinderfilms niet kinderachtig hoeven te zijn. 3,5*.

Act of Violence (1948)

3,5
Wel een vrij sterke noir. Op dramatisch vlak overtuigt deze niet helemaal. Je merkt dat wel dat de centrale relatie tussen Leigh en Heflin belangrijk wordt geacht, maar deze krijgt ook gewoon te weinig speeltijd. Daarnaast werkt het overdreven acteerwerk ook niet altijd.
Wat overblijft is wel een vrij sfeervolle film die nergens verveelt, leuk dat leven van de gewone Amerikaan van vlak na de oorlog geeft en mooie fotografie kent met diepe zwarte schaduwen. Daarnaast zijn er twee scènes die erbovenuit springen. Die eerste is bij het echtpaar thuis als Parkson buitenom loopt, met dat gesleep van zijn voet maar ook de kraan die nog loopt. En de laatste scène op dat rangeerterrein waar de muziek wegvalt, er veel wide shots zijn en alleen de wind op de geluidsband te horen is. Zo'n scène doet vermoeden dat de film een jaar of 30 jonger is. 3,5*.

Acts of Violence (2018)

Alternatieve titel: Brothers for Life

2,5
geplaatst:
Hele slechte film. Acteerwerk is bedroevend (zelfs Willis lijkt te slapen), actie is matig in beeld gezet en verhaaltje is simplistisch, ook de uitwerking die heel licht is. De schurken van dienst hebben ze wel heel snel opgespoord bijvoorbeeld, maar het meest absurde is wel dat de drie broers een hele speurtocht opzetten om de verloofde van één te redden, waarna als wraak zomaar de vrouw van een andere broer wordt doodgeschoten zonder dat de film er verder echt bij stil blijft staan. Idioot gewoon.
Maar, het kijkt wel enorm makkelijk weg. Echt verveeld heb ik me niet. En op momenten wel sfeervol en best mooi en kleurrijk geschoten. Ik kan daarom geen heel lage score geven. 2,5*.

Adams Æbler (2005)

Alternatieve titel: Adam's Apples

3,5
Soms heel erg grappig. Vreemd sfeertje ook, enorm droog geacteerd (de nazi lijkt ook de enige normale persoon tussen die malloten met Mikkelsen voorop) en een fijn tempo. De leuke locatie met die witte kerk maakt het af. Het is wel, dat als de humor wat minder naar voren de komt de film ook steeds wat inkakt. Inhoudelijk als verfilming van het boek Job is wel aardig gevonden, maar ik vind dat er weinig mee wordt gedaan. Hierboven wordt al pretentieloosheid genoemd, maar van mij had het juist wel pretentie mogen hebben. 3,5*.

Adieu au Langage (2014)

Alternatieve titel: Goodbye to Language

2,5
Gisteren zag ik The Birth of a Nation, een stille film, in zwart-wit, plotgedreven en de pretenties bleken vooral uit de schaal van de productie. Deze nieuwste van Godard is zo ongeveer aan de andere kant van het filmspectrum: kleinschalig met amateurcamera's geschoten, in felle kleuren, zonder duidelijke plot maar vooral verzameling beelden en in 3D. En zeer pretentieus, zo op het oog. Overeenkomst zal ongetwijfeld zijn dat beide film door sommigen zal worden uitgezet (ja, er liepen een aantal mensen na een halfuur al naar buiten).

3D blijft iets aparts in cinema. Anders dan geluid, of zelfs maar kleur, heeft 3D niet direct een artistieke toevoeging, net zo min als dat het de realiteit vergoot (zoals kleur kan doen). Sterker, ik blijf 3D nep vinden. In de echte wereld weten je ogen dat er iets bestaat als 3D en daar zijn ze op aangepast. Als je een film op een doek ziet, dan weet je brein ook wel dat dit ooit in 3D was maar nu op een vlak wordt geprojecteerd. Maar films in 3D geven je juist een kijkdooseffect, dat je te bewust naar verschillende lagen laat kijken, en dus nep aanvoelt. Dat is vooral mijn bezwaar. Soms, zoals in Gravity, kan het wel helpen in de beleving, en soms is het, zoals in deze Adieu au Langage, best geinig om te zien. Maar ook dit zit op beleving.

Inhoudelijk ga ik hier niet te veel op in. Ik ken Godard niet goed genoeg om eventuele verwijzingen naar zijn vorig werk te zien en eigenlijk heb ik ook geen idee waar ik naar keek. Ja, het is een verzameling beelden die soms wel wat met elkaar van doen hebben, maar of achter elk shot, achter elke cut, een gedachte zit? Ik waag het te betwijfelen. Ook hierboven zie ik wel theorieën staan, en of daar iets van waar is, zal me eigenlijk een zorg zijn. Anders dan pakweg Mulholland Dr. die ook tijdens de film weet te boeien om zijn inhoud (en je vervolgens nadien los laat gaan wat je nu precies hebt gezien, wist deze film me echt totaal niet te interesseren. Daarvoor was er voor mij te weinig lijn te vinden. Dat de film wel intrigeert is een ander verhaal, en de relatief korte speelduur helpt ook mee dat ik niet van verveling in slaap viel.

En dan het uiterlijk. Ja, soms worden er leuke en knappe dingen met 3D gedaan; de voorbeelden zijn hierboven al genoemd. Maar dat is eerder leuk voor een museum dan voor een film. Ik vond sowieso de film niet prettig kijken. Niet alleen vanwege de vele korte momenten, die alle an sich best mooi waren, waardoor je nooit in de film kon glijden (op een enkel momentje na) maar ook door het vele wegzappen bij mooie muziek van Tsjaikovski en Beethoven. Overigens vond ik dat de Slavenmars net iets te vaak langs kwam.

Al met al is de film wel een bepaalde ervaring die niet per se onmisbaar is, maar waar ik wel blij van ben die gehad te hebben. Maar echt lekker kijken deed die niet. 2,5*.

Adieux à la Reine, Les (2012)

Alternatieve titel: Farewell, My Queen

3,5
Fijn filmpje. Natuurlijk door het verhaal en de tijd, maar ook door de prettige sfeer.

Leuk om zo eens een film te zien waarin nieuws niet binnen een seconde op je scherm verschijnt, maar mondjesmaat een dag later binnendruppelt (en enig historisch besef van de kijker helpt dan ook). Als kijker volgen we een leesdame van de koningin, die in ieder geval een onvoorwaardelijke opoffering kent voor haar koningin. Dat is ook het meest interessante van de film, hoe het hele Hof werkt, hoe personeel steeds buigt als er hoge adel langskomt, hoe men zelf daar tussen de ratten soms leeft en hoe de adel verheven boven het volk afgezonderd in Versailles zit. De lesbische plot voelt dan weer te gemaakt aan en was eigenlijk niet nodig. Verder spelen de meesten prima. Kruger is een verwend kreng, maar weet niet te irriteren en een beetje menselijkheid te geven aan Marie-Antoinette. Léa Seydoux lijkt alle emoties kwijt, al sijpelt angst langzaam wel binnen. Een prima rol, en zeker op één moment lijken haar emoties even naar de oppervlakte te komen (als ze lijkt te worden afgeserveerd) maar door haar houding en onderdrukte emoties speelt Seydoux ook een wat kil en afstandelijk personage; ze weet weliswaar de film te dragen maar jou als kijker nooit mee te slepen.

Verder ziet de film er mooi uit, met het echte Versailles natuurlijk en de mooie aankleding van jurken. De kleuren daarvan, alsmede van muren en belichting komt ook goed tot zijn recht in de hele film, helemaal om het een en ander te ondersteunen. De façade is kleurrijk en mooi, de woningen van personeel zijn wit, grijs en kaal. Verder te noemen is het soms aparte camerawerk. Nu eens strakke shots zoals je vaker ziet in kostuumdrama's, dan weer en al te vaak trackingshots, handgehouden camera's, jump cut's. Alsof Jacquot de link wilde leggen met die andere Franse revolutie van de Nouvelle Vague. Best mooi, maar het voelt net niet helemaal passend.

Al met al vermakelijk en interessant maar dat op punten zeker beter had gekund. 3,5*

Adios Amigos (2016)

2,0
Ik stoorde me echt de hele film aan Yannick van de Velde die gewoon strontirritant speelt. Verder een film die als drama waarschijnlijk beter was geweest dan als halfbakken komedie vol clichés die nergens verrast. Soms wel met aardige momenten en leuke sfeervolle beelden, maar hier had best meer in kunnen zitten. 2,0*.

Adventureland (2009)

4,0
Zeer vermakelijk zomers filmpje. Het is een mengsel van coming of age en romcom, maar dan wel veel beter verpakt. Dat begint al met de goede teksten die redelijk naturel en oprecht overkomen. Acteurs kunnen hier ook gewoon veel mee en zelfs iemand als Stewart is dan best goed te doen, zeker met enige chemie met Eisenberg die echt een heerlijke rol heeft - ik herkende me soms best in hem. Maar ook de andere acteurs passen allemaal prima zonder dat iemand erdoor zakt.

Daarnaast is er de zomerse vibe en fijne sfeer in dat pretpark en het voelt echt alsof die mensen daar allemaal fijne collega's van elkaar zijn. Je verlangt weer terug naar je eigen tienerjaren, naar die zomers die eindeloos duurden, waar je elke dag in de kroeg of op het strand hing. Niet dat het van die levensbepalende zomers waren waar men in films patent op heeft, maar toch.

Maar het is vooral de kaartenbak aan prachtmuziek van veelal uit de 80s die hier wordt opengetrokken. Vaak is het als sfeerverhoging voor die jaren, maar even vaak werkt het gewoon goed met de beelden erbij om ze net dat beetje extra panache te geven. Tevens is de film best mooi geschoten met goede locaties en mooi en opvallend (haast kitscherig, maar passend) kleurgebruik. Ook de humor is fijn met als absoluut hoogtepunt een scène met een honkbalknuppel. Daar heb ik even helemaal slap gelegen.

Goed, dat algehele niveau wordt niet altijd vast gehouden want het is vooral een verzameling van veel losse sterke momenten, afgewisseld met mindere stukjes, Uiteindelijk is het ook niet allemaal diepgravend en redelijk voorspelbaar, maar als totaal is de film wel iets wat ik in films zoek; ik wil ergens in kunnen verdwalen, of naar verlangen. Sommigen denken in een verkeerd lichaam te zijn geboren, ik in een verkeerde tijd of verkeerde plek. En als een film je dan meeneemt dan is die geslaagd. 4,0*.

Adventures of Ichabod and Mr. Toad, The (1949)

Alternatieve titel: De Avonturen van Ichabod en Meneer Pad

2,5
Twee verhalen in één stem brengen, lastig, zeker aangezien er niet heel duidelijk is waarom deze twee verhalen zijn samengevoegd. En de één is beduidend beter dan de ander,

Het verhaal van \mr. Toad is dan wel aardig verteld, maar is wat kaal en saai in het begin. Pas tegen het einde zit er vaart en plezier in. Ook de animatie is niet heel bijzonder. Het verhaal van Ichabod is veel leuker en de animatie is veel mooier, vooral de achtergronden met mooie herfstkleuren en pogingen tot abstractie. Het deed me zelfs denken aan Van Gogh, wat prima kan gezien de Nederlandse tint in het verhaal.

Verder had van mij wel wat meer samenhang mogen zitten tussen beide verhalen. Nu zie je gewoon twee korte films aan elkaar geplakt. Toch net een voldoende, 2,5*.

Adventures of Tintin, The (2011)

Alternatieve titel: De Avonturen van Kuifje: Het Geheim van de Eenhoorn

2,5
De film hinkt op twee gedachten. Op haar beste momenten doet het denken aan Raiders of the Lost Ark, op haar slechtste momenten op een film van Emmerich of Michael Bay. Want ergens in het proces waarin Spielberg uitvond wat allemaal mogelijk was met motion capture vergat hij dat een goed verteld verhaal, leuk uitgewerkte karakters en enige geloofwaardigheid toch ook wel van belang zijn.

Het moet wel gezegd, de actie is superieur in elkaar gezet. Spielberg kan dat in echte films ook en bij dit soort van animatie kan hij helemaal los gaan, maar altijd is de actie helder en wordt deze nooit onoverzichtelijk. Ook enkele goede scène-overgangen, sfeer, de fotografie an sich en de muziek zijn prima. Maar de actie gaat zover over the top dat je je eerder afvraagt hoe men er toch op komt dan dat het enige spanning veroorzaakt. Het wordt zelfs lachwekkend. En dat gaat maar door, in elke actie in de hele film. Of dat - een verder doodsaaie- Kuifje als vechtersbaas is die vele sterke mannen rustig verslaat (kom op!) of hele huizen die instorten of door de straten van een stad glijden (geloof je het zelf?, het slaat immer nergens op.

Dus alle positieve punten ten spijt en ondanks een hoge vermakelijkheidsfactor won irritatie het al te vaak. Net aan een voldoende dus, 2,5*.

Afblijven (2006)

Alternatieve titel: XTC Just Don't Do It

0,5
De zoveelste Slee-verfilming die ik zie, en wederom troep. Waarom ik ze dan blijf kijken? Tja, dat heb je soms.

Een moralistisch verhaal zoals vaker met Slee, met een jongen en meisje met elk hun eigen problemen. In feite is het steeds hetzelfde verhaal. Enkel Spijt! had nog een derde erbij, maar de rest is volstrekt inwisselbaar en steeds kijk je naar dezelfde film.

Dat alles wordt ook nergens bijzonder; matig gefilmd, dansscènes zijn nergens opwindend en de muziek is bagger. Maar wat de film gewoon nekt zijn de belachelijke teksten en de zwakke acteurs die daar dus helemaal niets mee kunnen. Iemand als Veeger is fris om te zien, maar acteren kan ze dus echt niet, zoals eigenlijk de hele cast. Het is gewoon camp, zo lachwekkend slecht zie je het zelden. Dit is niet acteren (inleven in een personage) maar gewoon oplepelen van teksten, en ook nog alsof ze het voor het eerst zien. En dan de hele lichaamshoudingen, de manier van lopen, hoe ze staan. Niets dat ook maar ergens iets van kwaliteit heeft.

Dan kan de moraal nog best bemoedigend zijn, maar als je het zo slecht vertelt en zo dik erbovenop ligt dan kan je dat niet meer serieus nemen. 0,5*.

p.s. Het is nog wel leuk msn-messenger weer eens te zien

Affamés, Les (2017)

Alternatieve titel: The Ravenous

3,5
Geen begin, geen eind, geen uitleg, maar gewoon een sfeerportret van vluchtende mensen tijdens een zombieplaag. Erg fijn. Niet over de hele linie wordt de lijn even strak gehouden en men neemt nogal eens domme beslissingen die nodig zijn voor de film, maar verder een fijn filmpje. Sfeervol, aardige locaties, prima geacteerd en best origineel (ik heb zombiefilms op deze manier nooit eerder gezien). 3.5*.

Aflossing, De (2017)

1,0
Gijs Naber is niet mijn favoriete acteur, waarschijnlijk ook deels door de rol van lamlul die hij in Aanmodderfakker speelde. Nu weer speelt hij van dat werkschuwe tuig dat de schuld van hun eigen misère en mislukken aan anderen geeft. Types waar je helemaal niks aan hebt in deze maatschappij. Ik zeg niet dat Naber slecht acteert, maar ik stoor me zo gigantisch aan zijn rol dat ik met hem en zijn vega-vriendin nooit kon meeleven en Torenstra niet kon begrijpen dat die niet direct zijn broer aangaf, om over de rest van de film en vooral dat volstrekt belachelijke einde dan maar te zwijgen. Spannend wordt de film ook nergens, iets dat een thriller best mag zijn. Als film ook mislukt zoals Donkerwoud al goed aangeeft met die twee tonen die niet bij elkaar passen. Voor Porgy Franssen nog 1,0*.

After Earth (2013)

1,5
Matige film. Het begint al met de voice over die snel moet vertellen in wat voor wereld we leven. Als een scriptschrijver geen betere ideeën heeft om dat duidelijk te maken, dan moet je als kijker het ergste vrezen. Zo wordt de hele reden van de missie nergens echt uitgelegd en het hele verhaal van Smith Jr. is nogal voorspelbaar. Neem daarbij Jayden zelf die geen charisma heeft en zich moet bedienen van het beter schooltoneel, en je krijgt een vlak personage, nog matiger uitgewerkt en dat leidt tot veel saaie scènes. Buiten dat is zijn hele voorkomen ongeloofwaardig en zijn acties en handelingen nooit echt te verklaren. Hij begint ineens heel paniekerig te doen? Tja, dat zeggen de meters, maar Jayden zelf toont het niet in elk geval. En dan op het eind is hij ineens de coole held zonder angst, kom op! Ik moest even glimlachen, dat wel, maar dat is geen goed teken.

Blijven verder over een aardige score, een Smith Sr. die als emotieloos persoon redelijk overkomt en een redelijk production design. Verder snel vergeten: 1,5*.

After the Tone (2014)

3,5
Het was weer eens zo weer, ik was de enige betalende klant in Gigant. Ergo: de film draait dan wel en de vrijwilligers die de film graag wilden zien kunnen dan ook kijken. Soms ben ik echt te goed voor deze wereld.

De film zelf dan. Deze wilde ik graag zien maar ik wist bij voorhand al dat dit zomaar een verschrikking kon worden. Maar niets is minder waar. Dit experiment is prima uit te zitten, soms geinig en de gimmick is bijzonder genoeg om te blijven boeien.

We krijgen dus ingesproken berichten te horen met beelden erbij van waar men belt. Geen POV, maar gewoon een bepaald shot van bijvoorbeeld het huis of de kade of de haven. Elk persoon heeft zijn eigen beeld, dus je weet altijd wie belt (al noemen ze hun naam ook) en wat de relatie zo ongeveer. Leuk, maar vooral ook heel overzichtelijk. Eigenlijk leer je hiermee ook de persoon die gebeld wordt kennen, alsmede de personen die bellen. De beelden van alledaags Nederland (en soms buitenland) ondersteunen dit.

Daarnaast is het verhaal dat zo vertelt wordt best intrigerend, hoe men langzaamaan erachter komt dat iemand verdwenen is en men weet maar niets. Zo wordt heel goed invoelbaar gemaakt hoe nabestaanden van vermisten leven. Dat levert enkele mooie emotionele scènes op, vooral met de moeder die eerst nog grappig is in haar truttigheid, maar later meelijwekkend.

Wel lijken sommige teksten te gescript, leest niet iedereen even goed voor (sommigen lezen dus echt voor, zo het lijkt) en duurt de film eigenlijk een kwartier te lang. Ook geloofwaardigheid is een issue, want het is nogal raar hoe die vriendin reageert (de familie kent haar niet, dus hoe lang hadden ze wat?) en vooral dat men na maanden nog inspreekt. Wel goed dat het groepje steeds minder wordt en je wel merkt wie de echte vrienden zijn. Niemand dus, enkel een zakenpartner en familie blijven bellen. Maar al met al zeer geslaagd probeersel: 3,5*.

Aftermath, The (2019)

2,0
geplaatst:
Matige film. Vooral oerdegelijk, wat voorspelbaar (of eigenlijk enorm voorspelbaar) en daarmee ook wat saai. Het is allemaal niet slecht, de aankleding is prima, sommige beelden fraai, de jurken bij tijden schitterend, Knightley past perfect in de rol en Clarke vind ik sowieso wel een fijn acteur, maar er zit echt geen enkel sprankje in de film. Er heerst geen enkele chemie en dat hoop je toch wel in een liefdesverhaal. Verder ook wat nevenplotjes die niet hadden gehoeven voor mij. Daarmee is dit een film die nergens gaat leven en zo duren die 108 minuten best langs. 2,0*.

Afternoon Delight (2013)

3,0
Best geinig. De hele plot slaat eigenlijk nergens op, maar dat maakt niet uit. Het zijn de losse scènes die het hem doen. Ik vind Temple sowieso een fijne actrice, en dat men niet schroomt af en toe wat tieten te tonen (en niet zo braaf als mainstream Hollywood met een lakentje ervoor) pleit sowieso voor de film. Maar wat nu het punt verder is, zoals Gauke ook al aangeeft, wordt nergens echt duidelijk. De film gaat nergens heen, maar vermaakt voor zolang het duurt. Niet meer, niet minder. 3,0*.

Age of Innocence, The (1993)

3,5
Vooral een hele mooie film. Dat ligt natuurlijk aan de decors en kostuums die de wereld van de New Yorkse high society goed weergeven, maar ook aan de regie en camerawerk. Fijne tracking shots, leuke focus op de luxe en overdaad als prachtig gekleurde bloemen, eten, schilderijen en snuisterijen maar ook met enkele mooi belichte scènes. Dat alles is lekker snedig gemonteerd (op een enkele wat brakke cut na) waardoor het allemaal heel vloeiend loopt en je je geen moment verveelt. Scorsese weet precies hoe lang zijn scènes moeten duren en de film weet daardoor prima te vermaken zonder stil te vallen. Hij is daar nog altijd één van de beste in, hoe lang zijn prenten ook duren en hoe mager de film kan zijn: je blijft kijken.

Maar och wat is het een kille bedoeling allemaal, en dan vooral tussen Day-Lewis en Pfeiffer. Dat het geen brok gezelligheid is in het wereldje waarin zij leven is prima (dat is nu net het punt) maar het was fijn geweest als het tussen die twee wel had geknetterd. Dan was de twijfel tussen de twee levens een stuk beter naar voren gekomen. Want waarom zou je de éne saaie (maar lieve en aantrekkelijke) vrouw inruilen voor een andere saaie vrouw. Je ziet dat men hier een film over heeft willen maken, maar het komt er helaas nooit uit. Alles wat deze film echt had kunnen zijn - een grootse meeslepende film- is het niet geworden. Dat ligt dan wel aan Pfeiffer, want de rest van de cast is sterk. Ryder is volstrekt geloofwaardig als simpel grietje, Day-Lewis is fantastisch met zijn blikken (alleen krijgt hij geen weerwoord) maar Pfeiffer helaas een grijze muis (waardoor Day-Lewis ook een beetje verloren rondloopt soms). Niettemin overheerst het positieve. 3,5*.

Ah Fei Zing Zyun (1990)

Alternatieve titel: Days of Being Wild

2,5
Tussen mij en Wong zal het nooit een heel gelukkig huwelijk worden. Het ziet er allemaal wel sfeervol uit en vooral al die regen die je constant hoort is enorm invoelbaar, net als de zomerhitte. Enkele losse scènes springen eruit met vooral het stukje met de politieman. Maar dat laatste is dan ook het enige stuk met emotionele impact. De rest is me te afstandelijk en zijn de personages mij te onbegrijpelijk. Het tempo is dan ook ineens te traag en echt interesseren doet de film me nergens. Dan duren zelfs 90 minuten vrij lang. 2,5*.

Ah-ga-ssi (2016)

Alternatieve titel: The Handmaiden

4,0
Een cheesy film met veel gevoel voor stijl en smaak gemaakt - ik vond hem schitterend. Een heerlijk wegkijkende film met mooie beelden en personages die ergens karikaturen zijn, maar fijn naturel en veelal redelijk ingetogen gespeeld waardoor ze toch realistisch aanvoelen. Het is ook vooral het tempo dat goed helpt. Ik heb de bioscoopversie gezien en ik heb niet het idee iets gemist te hebben. Wel was in die versie het ritme gewoon heerlijk en vlogen die 140 minuten om. De film is ook lekker afwisselend, zonder dat het daarbij vreemd aanvoelt. Dan weer erotisch, dan weer een kostuumdrama, dan weer volbloed horror. En de erotiek en de horror voel je als kijker mee, en dat hoort het ook te doen.
Het is wel dat toen hoofdstuk 2 begon ik er weer even opnieuw in moest komen, en na de eerste twist weet je dat er nog wel enkele aankomen en ook wel in welke richting die zitten. De film is daarna niet heel verrassend meer op hoofdlijnen. Maar voor het algemene beeld mag dat de pret niet drukken, 4,0*.