Logboek

stem geplaatst

Eerste uurtje is best oké met een fijn sfeertje. En de hele set-up en steeds rond die ene plek geeft de film net wat extra's. Daarna een hele rits twistjes die me niet echt wisten te overtuigen en de film wordt er ook minder boeiend door. Acteerwerk is solide maar niet heel hoogdravend of speciaal. Ben de film denk ik morgen alweer vergeten. 2,5*.

Moeilijke film. Het boek had ik al eens gelezen en dat beviel me niet, maar dat kwam vooral door de stijl met ellenlange zinnen waar je meer bezig bent de zin te lezen dan de inhoud te lezen.De stijl stond de inhoud in de weg. Deze film nu gezien en hier is de stijl wel mooi (hoewel soms echt te traag, zeker als er weinig bijzonders in beeld is te zien) maar vond ik de film wat betreft verhaal en personages totaal niet boeiend. Er zal vast allerlei thematiek achter zitten maar zolang een verhaal me op basisniveau niet trekt dan interesseert de rest me ook niet. Het vlakke acteerwerk (lijkt een bewuste keuze) helpt ook niet net als de dub. Ik dacht een film uit 1980 te zien maar de film is stukken jonger. Opvallend. En ondanks de priemende ogen van Lard Rudolph vond ik zijn vertolking weinig verheffend en vraag me af waarom niet gewoon met Hongaarse acteurs is gewerkt.

Qua beleving scoort de film laag. Maar een dag later blijken wel veel beelden bij te blijven. Veel prachtige shots en mooi spel met licht en donker. Mooiste beeld was die langsrijdende wagen met verticale golfplaten aan de zijkant die door beeld schuiven horizontaal en een schaduw van een persoon daarvoor. Omdat een en ander toch bijblijft en intrigeert de score wat hoger dan mijn gevoel tijdens het kijken zei. 2,5*.

Erg zwaar. De hand van Zhao is vooral te zien is de soms wat dromerige beelden. Dan is de film ook visueel mooi. En als er subtiel wordt uitgezoomd (op Agnes als ze in de tuin zit en daarna een shot van Shakespeare langs het water waarin subtiel wordt ingezoomd dan is er ook wat te zien op het visuele gebied. Maar verder veel donkere scènes en statische shots die niet per se lelijk zijn maar vooral saai. En dat vond ik ook van het drama dat me weinig deed. Buckley is soms aandoenlijk maar ook te vaak tegen het theatrale aan. Mescal is beter maar wat kleurloos. En zo kabbelt de film ruim twee uur vooruit zonder dat dit ding me echt iets deed. 2,0*.

Dit is niet goed. Matig geacteerd, redelijk binnen de lijntjes en de stukjes rond seks en toestemming zijn iets te nadrukkelijk verwerkt. Visueel ook vrij matig. Maar toch, ik heb me niet eens per se verveeld. De film verloopt gladjes en die film duurt niet lang met de anderhalf uur die ze heeft maar is ook voor mijn gevoel zo voorbij. 2,0*.

Hit and miss. De achtergronden vond ik fraai geanimeerd, de eenden dan weer lelijk en ze oogden vooral als goedkope animatie. Het verhaaltje is lekker simpel en de film kort maar de film is soms weer erg druk (typisch voor deze studio) terwijl de film juist mooier was op kleine momenten. Nanjiani zit sowieso al snel in mijn irritatiezone. 2,5*.

Oei, heel erg matig dit. Vooral nooit spannend of eng, ook te weinig lekkere gore en de personages zijn volstrekt inwisselbaar, mede door het enorm vlakke spel. Visueel af en toe met een aardig shot maar dat was het ook wel. 1,0*.

In de tijd dat dit vehikel uitkwam was Britney Spears helemaal hot, al was 2002 al wel in een periode dat haar ster tanende was. Haar muziek, daar ontkwam je niet aan (en sommige singles blijven leuk, niet alleen als jeugdsentiment) maar deze film had ik nog niet eerder gezien. En ergens was ik wel benieuwd, sowieso als roadtrip met beelden van de Amerikaanse binnenlanden.

Nou, op dat laatste punt biedt de film af en toe wel wat. Op momentjes sfeervol en de roadtrip komt er aardig uit. Maar verder heel soapachtig, tegen het belachelijke aan en erg matig geacteerd. Op geen enkele manier is dit een goede film te noemen en de film weet ook niet constant te boeien. 1,5*

Een verrassing. Erg fijne film met een lekkere soundtrack vol Britse klassiekers uit allerlei genres en vaak mooie plaatjes qua kleuren (goed spel met die witte torens van botten) en kadrering. Echt een genot om de film te zien vooral. Inhoudelijk ergens best rommelig qua plot en eerder een slice van het leven dan een afgerond verhaal maar je krijgt wel een goed beeld van die wereld. Af en toe zakt de film even weg qua pacing maar vaak genoeg boeit dit ding met fijne gore en een zeer overtuigende Fiennes die elke scène waarin hij zit menselijk maakt en naar een hoger plan tilt. De finale voelt wel wat afgeraffeld. 4,0*.

Interessant verhaal en helder uiteengezet (al is dit geen waargebeurd verhaal wat jamer is) en dat een goed beeld geeft van het leven onder McCarthyisme. Maar de film vond ik ook erg vlakjes en weinig opzienbarend. Zelfs een DeNiro lijkt er niet helemaal bij, al overtuigt hij in de regel nog wel. 3,0*.

Halverwege de film was de helft van de zaal inmiddels ook leeg, ik geloof dat dit wel een record is tot nu toe (atlhans met zo'n volle zaal, ik zat ooit met een stelletje in een zaal en zij vertrokken halverwege. Dat percentage van 66,66% aan vertrokken publiek zal ik niet snel meer halen).

Enfin, objectief best een goede film. Ik zeg altijd dat biopics niet moeten zien op een heel leven maar vooral een thema moeten pakken (dat is wat The Aviator uiteindelijk goed maakte, al is die fil een van de uitzonderingen waar een heel leven verfilmen wel werkt) of een beperkte periode. Lincoln was goed, Steve Jobs was goed. En deze Blue Moon speelt zich af in een tijdbestek van pak 'm beet anderhalf uur terwijl je toch de persoon om die de film draait leert kennen. Dat is simpelweg goed schrijfwerk.

Twee kanttekeningen echter. Ten eerste boeit die hele persoon mij niet heel veel. Maar dat is nog niet onoverkomelijk. Echter wist de film me geen moment te boeien. Niet als film en niet als verhaal. Hawke is best nog vovertuigend en weet knap in character te blijven terwijl zijn rol zo kan overhellen naar het theatrale maar hij blijft net aan de juiste kant van die dunne lijn. Dat is goed gedaan. Maar hij lult maar en lult maar en eigenlijk nergens wist het mij te boeien. De film werd enorm vermoeiend maar ook saai.

Daarbij speelt mee dat er visueel weinig te genieten valt. De sfeer in die kroeg met constante zachte pianomuziek maar ook de zacht ogende belichting is best mooi getroffen, maar qua camerawerk en composities is het allemaal veel te degelijk. 1,5*.

Hikari heeft een kleine 10 minuten nodig om zijn tempo en toon te vinden. Dat gedoe met een Fraser die net de metro mist, dat kennen we nu wel. Maar eens toon en tempo zijn gevonden is dit een prachtige film vol kleine menselijke momenten die steeds de juiste snaar weet te raken. Fraser nu in een ingetogen rol en niet zo theatraal als in The Whale en hij maakt duizendmaal meer indruk zo. Knappe vertolking. Fijne sfeerbeelden van Japan en een leuk inkijkje in die cultuur - deze film kan echt alleen in dat land zijn bedacht. Een enkele subplot wil iets te veel Hollywood zijn maar de mooie momenten (vooral met de oudere man) overheersen. 4,0*.

Niet onaardig. Sowieso veel te lang voor zo'n soort film maar de chemie tussen Blyth en Bader is er en beiden spelen leuk en daarmee geeft de film genoeg plezier om niet te vervelen. Verder een vrij standaardfilm die nergens verrast. 3,0*.

De film begon sterk. Een mooi beeld van een vader en zoon die geen ruzie hebben maar waar de band ook wat wringt. Prettig ingetogen acteerwerk (Kas is atijd goed maar was wel lastig te verstaan) en een Rotterdam in zwart-wit waar juist de gewone stad wordt getoond en niet de hoogtepunten. Alleen zakt de film langzaamaan weg. Ik vond het op den duur wel erg stil en ingetogen en moeilijk allemaal hoe men op elkaar reageerde en door het leven stapte, voorbij de geloofwaardigheid in ieder geval en daarmee verdween mijn interesse. 3,0*.

De eerste drie kwartier van de film is best leuk. Een beetje opbouw, sfeer neerzetten en de jonge actrices zijn prima - vooral de jonge (hier nog hele jonge) Mckenna Grace vind ik een heel behoorlijke actrice. Alleen daarna wordt de film een typische ren en vluchtfilm met weer een rits aan jump scares en weet niet meer te boeien. 2,5*.

Greenland vond ik een verrassend sterke actiefilm, vooral omdat de focus op het menselijke lag en de film vrij realistisch en klein bleef. Verder heb ik wel een zwak voor Butler die in zijn kleurloosheid heel geschikt is voor zulke rollen en juist net wat extra geeft. Hij heeft sowieso iets sympathieks.

Nu was dit vervolg (aan het eind moest ik denken aan Platvoet op zoek naar de groene vallei) zeker niet slecht maar wel net een paar slagjes minder. Vooral het stuk bij het oversteken van Het Kanaal ging er te ver over, maar sowieso neigde dit al meer naar film dan realisme.

Wel een tof wereldbeeld van de Aarde vijf jaar na een inslag met die stormen maar ook hoe men probeert te overleven. Niet altijd even consistent of geloofwaardig, in Sydney en Mexico zijn steden weggevaagd maar in Frankrijk dichtbij de krater staat nog vanalles overeind? 3,0*.

Erg fijne film juist door alles in eenzelfde appartement te tonen. Robert Zemeckis zou dat met zijn Here nog verder doortrekken door iets soortgelijk te doen maar dan slechts in dezelfde kamer vanuit dezelfde camerapositie - ook een film die me smaakte. Daarmee kan je juist de ontwikkeling goed zien, Van de familie hoe iemand als onderdeel ervan langzaam het middelpunt wordt en daarna erboven (en al langzaam een beetje erbuiten - die laatste scène met alle familieleden waarvan je als kijker ook al geen idee meer hebt wie dat allemaal zijn) komt. Maar ook van de tijd door middel van meubelen. Wat er aan drama speelt verder maakt dan juist minder uit, dit gaat echt om de losse scènes en zo een bepaald beeld te krijgen. Daarbij speelt dat de losse scènes vaak boeien en het tempo is ook precies goed. 4,0*.

Gezien de plot had ik goede hoop, dit soort films trekt mij wel. Alleen wordt een en ander te luchtig gehouden, alsof ik naar en soap keek. Visueel ook lelijk en heel erg 80s met die muziek (deed soms denken aan zo'n softporno uit die tijd). Inhoudelijk weinig boeiend en pas in de laatste 5 minuten (als Molly naar buiten gaat) komt er sfeer in de prent. En barslecht geacteerd. Nu keek dit ding op momenten nog wel weg dus echt de allerlaagste score geef ik ook niet maar een teleurstelling was dit zeker. 1,5*.

De vreemdeling die ergens binnenkomt en via zijn komst werkt als een steen in een stille vijver en zo een rimpeling veroorzaakt, een geijkt thema dat je vaker ziet. Niettemin is deze film wel fijn door de rustige vorm en het ingetogen acteerwerk waardoor de film juist beter werkt. Aan het eind zijn we net zo ver als aan het begin en behalve dat Soo-Ya het heeft uitgemaakt met haar vriend (goede keuze, dat werkte voor beiden niet merk je al direct) en ze wat meer weet over haar vader (maar eigenlijk nog niets) heb je niet het idee dat er veel verder verandert. En stiekem is dat best fijn. Visueel erg grijs maar die troosteloosheid is wel sfeervol en past goed, los dat ik deze grijsheid wel mooi vond.
Ik heb weinig op de film aan te merken eigenlijk behalve dat de film soms wat sleept en de film me ook relatief koud liet waardoor een echt hoge score er niet in zit. 3,5*.

Ik kende de serie wel als fenomeen (vele clips, memes, wat dat betreft hebben deze films meer culturele waarde dan pakweg Avatar) maar ik had nog nooit een film gezien. Toch maar eens gedaan. Tja. Een komedie moet allereerst leuk zijn en onderdeel daarvan voor mij is dat de film zichzelf redelijk serieus neemt, juist dan krijg je humor (denk aan Airplane! of The Naked Gun waar men volstrekt serieus blijft) maar hier ontbreekt. Een enkel grapje is wel geslaagd maar vooral Myers zelf is pijnlijk ongrappig, vooral in zijn hoofdrol door het er ook zo dik op te leggen (als Dr. Evil gaat het nog wel, als die dikke man is hij verder volstrekt vergeetbaar). 1,5*.

Shakespeare, vaak is dat hit of miss voor mij in films. Het kan geweldig worden maar men moet dan een keuze maken. Of volledig gestilleerd, of juist ontdaan van de wollige taal en dan echt naturel gemaakt. Deze Much Ado about Nothing (what's in a name dacht ik bij deze film) is een typische combinatie die niet werkt en daardoor nogal duf is dat me niets doet. Washington brengt nog wel heerlijk leven in de brouwerij en visueel af en toe wel leuk en sfeervol, maar als verdere film vrij saai. 1,5*.

Precies nul chemie tussen Irons en Binoche en dan houdt de verdere film al snel op. Ik vond dit al met al een saai ding dat best oké is, de film ziet meer op de psyche van Irons en zijn gezin (al komt zijn werk er uiteindelijk ook nog bij) en wel erg veel drama ook. Typisch zo'n film die me niets doet doordat men te nadrukkelijk naar conflict zoekt. Los van de chemie speelt Irons wel goed en ook met een fijne rol van zijn partner Richardson maar Binoche is vrij kleurloos. Qua sfeer ook nog best oké maar meer is er niet. 1,5*.

Enerzijds oké hoe je een blik krijgt op een stelletje dat in een korte periode zelf een blik krijgt op hun relatie, maar ook zo'n film waarin het conflict te nadrukkelijk wordt gezocht (allicht zijn er echt stelletjes zo, maar ga dan direct uit elkaar). Knap gemaakt binnen een flat en alles is goedkoop gemaakt maar oogt niet zo en de intermenselijke reacties zijn vaak genoeg ook herkenbaar en mooi naturel. En er zijn ook scènes die niet altijd werken, 3,0*.

Mwoh. Het begin is nog wel aardig met dat meer luchtige deel al vond ik het nooit echt overtuigen (ik keek te veel naar een film voor mijn gevoel) en daarna verandert de film van toon en werd dit ding minder en minder interessant. Er gebeurt veel maar er wordt te weinig gezegd. 2,0*.

Film die qua stijl (ik zou zeggen mumblecore) wel redelijk in mijn straatje ligt. Registrerende camera van een afstandje, normale mensen (de titel is zeer goed getroffen) met normale besognes zonder te veel melodrama. Je krijgt al met al een leuk sfeerbeeld en een beeld van de hoofdpersoon en de mensen om haar heen waar je je al dan niet mee kan associciëren. Dat maakt niet dat elke scène even boeiend is - zeker niet- maar als geheel wel aangenaam kijkvoer en precies lang genoeg voor dit soort films. 3,5*.

Totaal niet mijn ding. Vijf minuten is dit nog wel geinig ergens maar ik vond er verder niets aan (te abstract, te absurd) en die goede anderhalve uur duurden ellenlang. Qua locatiekeuze in zo'n vervallen vakantie-oord is het nog wel aardig maar visueel ook te weinig. De stijl an sich is best goed doorgetrokken en dit is ook geen onkunde maar puur iets dat niet matcht met mijn smaak. 1,0*.

Alkemade is een vreselijk slecht acteur maar hij heeft toch iets sympathieks waardoor ik hem wel kan hebben. Net als deze reeks en deze film ook weer: slecht, maar ik kan ze wel helpen. Niet dat dat een voldoende oplevert want daarvoor slaan te veel grappen dood, zitten er her en der wat irritante personages in en kon ik simpelweg de hele premisse met die enorme schade niet geloven. Maar er zit een zeker plezier in en och, ik had deze zaterdag echt niets te doen en dan is zo'n filmpje van nog geen 90 minuten best prima. 2,5*.

Niks-aan-de-filmpje dat het niet moet hebben van originaliteit of ook maar een wow-moment maar gered wordt door het plezier dat er soms van afspat. De acteurs hebben er alle duidelijk zin, er zitten enkele leuke momenten in en om je twee kleine uurtjes te vermaken in de bios is dit ding prima. Maar meer dan dat is het ook niet. 3,0*

Film met een oppervlakkig en matig script en iets te degelijke regie waardoor de film soms echt wel gaat slepen daardoor (die 130 minuten voel je) maar die gered wordt door het acteerwerk. Hudson is prima alleen krijgt ze net iets te weinig te doen maar het is vooral Jackman die indruk maakt met een naturelle, sympathieke en (daardoor ook wel) vooral ontroerende vertolking - zijn beste rol tot nu toe wat mij betreft. Ook Hudson en Jackman samen tonen echt aan chemie te hebben onderling en dat maakt hun samen steeds een feest om te zien.

Niettemin is het script soms wel van de penseelstreken met af en toe in de regie en plot rare keuzes die niet helemaal passen. Dat moment dat Claire wordt aangereden is al een beetje gek maar vooral die ziekenhuisscène erna is echt heel vreemd. Of dit echt was of een droom (ik denk dit laatste) is me nog steeds niet helder. Maar ook de vele ruzietjes of problemen worden vaak snel gladgestreken dus van echt drama is nooit sprake, ware het niet dat Hudson en Jackman er wat van maken. 3,0*.

Ik wilde deze film vooral zien omdat François Truffaut hem heeft gemaakt maar deze lijkt in het niets op wat ik van hem ken. Niettemin ondanks de degelijkheid (want dit is gewoon een zeer klassiek gemaakte film) wel ervan genoten. Adjani komt met een zeer intense theatrale rol die denk ik ook wel zo gespeeld moet worden om haar psyche een beetje te duiden maar het maakt ook dat ik niet er echt door geraakt werd. Maar als tijdsbeeld en beeld van het leven van Hugo's dochter wel boeiend. Visueel soms met aardige shots maar de kwaliteit van de fotografie is wel erg matig. 3,5*.

Fijn vervolg op het eerste deel. Meer actiegericht en voller en soms ook leuker (de personages kennen we dus nu kan je meer met hen doen), maar ook meer gericht op thema's zoals afscheid nemen. Dat zijn de beste delen met het verhaal van cowgirl Jessy als hoogtepunt (al waren de beelden genoeg, iets dat Pixar heel goed kon in die jaren, en had ze minder mogen praten erbij). En grappig hoe de wereld van speelgoed nog enorm wordt uitgebreid zo. Niet alleen met meer soorten speelgoed maar nu ook over speelgoed dat wordt afgedankt of in opslagdozen verdwijnt voor jaren of langer. Zo weet een vervolgfilm toch iets nieuws te brengen en dat zie je niet vaak (deel 3 deed dat nogmaals, pas het vierde deel werd minder op dat vlak).

De actie vond ik soms net te veel maar anderzijds, je hoeft je niet te vervelen 90 minuten lang en je vermaakt je uitstekend. Alleen jammer dat juist de kleinere delen nog veel mooier zijn en daardoor juist minder aanwezig. Ik had een magere voldoende staan van lang geleden maar de herziening beviel me een stuk meer. 4,0*

Het is dat de personages en verhaal me niet echt boeiden waardoor ik me ondanks de beperkte duur nog wel verveelde, want er zit visueel best veel goeds in. Enorm veel sfeer en Reichardt heeft een goed oog voor sprekende locaties met veel toffe en mooie beelden van kleine stadjes, de binnenlanden of dat laatste shot op de snelweg dat, als je zelf over zulke wegen hebt gereden met rijen dik verkeer, veel echter aanvoelt dan in veel andere films. Een en ander oogt wat amateuristisch maar geeft de film ook wat van zijn charme. 2,5*.

Erg matig al had ik meer komedie en luchtigheid verwacht (en daar had ik wel even zin in toen) dus het kan ook zijn dat ik niet helemaal in de mood was voor deze film. Maar los daarvan wisselt de toon nogal eens dat niet echt werkt en echt leuk of interessant wordt de film nergens. Alleen al die personages allemaal die te geschreven aanvoelen. 1,5*.

Prachtige animatiefilm. Vooral de animaties zelf in een mooie stijl (iets van aquarel ofzo?) vallen direct op maar ook het kleine verhaal over het iets ouder worden van een dreumes. Ik vond het magisch-realistische kantje nog het minste maar juist de stukken met het kleine meisje en de Japanse hulp in huis waren schitterend, maar sowieso al het familiaire drama (blijdschap en verdriet) werd mooi ingetogen en daarmee realistisch en herkenbaar gebracht. Ik vroeg me wel af welke oorlog er bedoeld werd af en toe want echt plaatsen kon ik die niet. 4,0*.

Een van de belangrijkste filmpjes ooit gemaakt en ik zou hem vast weleens hebben gezien maar behalve dan het begin en de personages Boris Boef en Mickey zelf stond weinig me meer bij. Een geinig ding maar ook wel wat gedateerd en wat betreft opbouw ook wat vreemd omdat het filpje nergens echt heen lijkt te gaan en ineens is afgelopen. Maar dit ding blijft wel charmant. 3,5*.

Het zal geen slechte film zijn maar dit is wel het type stille film dat me niet echt trekt. Te veel op serieus drama en daar leent die vorm zonder geluid zich niet echt voor. Visueel ook niet heel bijzonder en al met al langdradig en saai. 1,5*.

Ik zag dit filmpje langskomen en het was iets met kerst en lekker kort (en kon dus nog mooi op Kerstavond voor ik wat anders wilde doen) maar toen bleek dit (gek dat dat niet in me was opgekomen) dus Disney's versie van A Christmas Carol te zijn, een filmpje dat ik denk ik wel moet kennen of ooit hebben gezien. Al weet ik dat niet meer zeker. Maar Dagobert Duck als Scrooge is natuurlijk heel passend - zijn naam in het Engels is ook Scrooge McDuck en erg leuk hoe de Disney-figuren hierin zijn verwerkt. Wat ook opvalt is dat je je afvraagt hoe andere films die het verhaal weten op te rekken naar twee uur want dat is niet nodig, al vond ik dit filmpje net te gehaast vanaf het moment dat de drie geesten kwamen. En daar miste dit ding dan wel wat impact en was de overgang van Ebenezer net niet geloofwaardig genoeg. Niettemin erg vermakelijk en sfeervol getekend. 3,5*.

Typisch zo'n film waarvan je weet dat er een twist komt. Die vrouw des huizes reageert zo raar: daar moet iets achter zitten. Die man is zo vriendelijk en ingetogen: daar moet iets achter zitten. Nee, origineel is dit allemaal niet en dat maakt dat de film het eerste uur behoorlijk sleept. Je wacht ergens op en de film schiet maar niet op. Echt spannend of boeiend wordt dit ding nergens al is het niet dat ik me verveelde, maar het zat ertegenaan. De tweede helft is vermakelijker en af en toe leuke horror en gore erbij. 3,0*.

Matig filmpje dat met Muppets die altijd wel geinig zijn nooit echt grappig of leuk wil worden. Er staat 60 minuten maar de versie die ik zag was net aan drie kwartier en dat is meer dan voldoende (en eigenlijk al te veel). Paar aardige momentjes maar scènes zijn afgeraffeld en weten zo nooit echt te ontwikkelen en goed te worden. 2,0*.

Vooral saai en richting het einde neemt de film ook wendingen die weliswaar verrassend waren maar mij ook niet bepaald trokken. Om eerst veel in die flat af te laten spelen en je zo meeleeft en meekijkt met de bewoners en hoe zij een en ander beleven is best goed, maar het probleem is dat de personages me weinig deden en visueel het erg saai is (en het oogde allemaal vrij goedkoop). Dat komt de rest van de film niet meer goed en met die wending had ik weinig.

Redelijk drama (al was dat het minste deel juist) en vooral een hele fijne sfeerschets van de grootstad met die markten en straten en allerlei kleuren van lichtjes in de avond. Echt prachtige fotografie en een fijne montage waar de hand van Baker overduidelijk is. Personages zijn ook grappig en soms ontroerend, zeker als de zussen (dan nog zussen voor de kijker) langs alle winkels gaan om door het kleine kind gestolen waar terug te brengen. Maar juist die ontknoping aan het eind deed me minder (voor mij duidelijk vanaf het moment dat de moeder zegt dat het weer is gebeurd als het over een zwangerschap gaat) en laat de film net afronden naar beneden. 3,5*.

Na bijna 20 jaar weer eens herzien. Eerder dit jaar zag ik Toy Story opnieuw en ik dacht: laat ik dan de oudere Pixars (tot pakweg 2010) eens herzien en dit is dan de volgende op de rol.

Geen slechte film maar wel duidelijk gericht op kinderen en daardoor niet altijd even boeiend. Visueel verrassend met het brede formaat en soms mooie kadreringen en aardig kleurgebruik maar soms ook wel tegen het lelijke aan. Niettemin is er wel nagedacht over de esthetische kant en dat waardeer ik.

Het verhaaltje en de thema's zijn allemaal vrij simpel en weinig origineel en de personages zijn wel geinig maar het zijn er ook net te veel. De score van toen blijft staan. 3,0*.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Als die coronaperiode ons nou iets positiefs heeft opgeleverd dan is het wel dat we grotendeels van 3D af zijn. Ineens was dat vies en besmettelijk, zo'n brilletje (al moest je hem bij ons gewoon kopen en hoefde dat ding niet terug). Waar voorheen vaak de eerste twee weken er enkel voorstellingen in 3D waren (ik kijk vooral naar jullie Disney!) daar is dat daarna verdwenen. 3D bestaat nog, maar keurig naast glorieus 2D. De laatste film die ik zag in 3D was Avatar II en nu dit tweede vervolg er kwam was het helaas weer zover. Avatar is toch the one that started it all en deze eerste volle week draait hij een enkele keer hier in 2D maar dan ofwel erg laat of doordeweeks als een mens moet werken. Dan toch maar dat brilletje opgevist, € 1,50 extra betaald (janken eigenlijk) en nu en dan met koppijn gekeken.

Wat me sowieso weer opviel: 3D voegt echt helemaal niets toe. Ja, voor je gevoel zit er iets meer diepte in maar laten we stiekem eerlijk zijn: dat zie je in 2D ook wel. Je ogen en hersenen denken die 3D er wel bij. En bij focus op een bepaald personage leken andere delen juist erg lelijk, alsof de 3D niet goed werkte en je gewoon dubbel zag (dat lag niet aan mijn brilletje, ik kreeg ook een nieuwe vandaag en beide deden dat). Voorts viel me op dat het beeld wat kleiner lijkt. Als ik het brilletje af en toe afdeed was het scherm gewoonweg groter voor m'n gevoel en imposanter. Alsof dat brilletje voor een te duidelijk omrand kader zorgt waardoor de grootsheid van het witte doek juist verdween. Dus beste filmmakers (en James Cameron voorop): kappen met deze nonsens!

Maar goed, 3D of 2D, de film is sowieso een enorme drol. De film mist elke vorm van urgentie en dit hele hoofdstuk (om het maar te noemen) had op een enkel plotelement zo verwijderd kunnen worden zonder iets wezenlijks te missen. Personages boeien niet, scènes duren ellenlang en vertellen niets nieuws en visueel vond ik de film erg saai (op een enkel tof shot na zoals aankomende vliegende wezens met die zon die achter de planeet verdwiijnt). Maar het was ook een hoop kitsch.

En waar Cameron normaal superieur is, namelijk in actiescènes ensceneren en doseren, daar was hier niets van te zien. Rommelig in beeld gezet en ze duurden maar en duurden maar. Het is hier echt de lengte die de film naar een echt laag cijfer drukt omdat ik me domweg stierlijk zat te vervelen.

De schurken van dienst zijn nog wel oké en beter dan de saaie Sully. Vooral Oona Chaplin is een fijne aanvulling. Maar de film redden had ze nooit gekund. 1,0*.

Objectief een goede film waarin het medium film audiovisueel zeer sterk wordt gebruikt. Je volgt als kijker een vrouw die wel tegen een overspannen tijd aanzit maar met de soms felle belichting en harde geluiden en camera dicht op de huid (gelukkig wel in een breed beeldformaat waardoor het niet benauwend wordt) krijg je als kijker ook het gevoel mee. Byrne moet heel veel doen met haar gezicht en ogen en weet knap de aandacht erbij te houden en geen karikatuur te worden terwijl de film dat wel in zich heeft, zeker met de komediekant die erin zit.

Alleen inhoudelijk niet zo heel boeiend. We krijgen als kijker weinig context mee en moeten het maar doen met de beleving. Dat werkt een kwartier heel goed maar daarna zit er op dat vlak eigenlijk geen ontwikkeling en wordt de film zelfs wat saai. Nog wel een hard lachmoment met die overreden hamster. 3,0*.

Soapachtig en dan op de verkeerde manier. Wat soom terecht zegt hierboven, er zit wel een zeker plezier in maar ik vond de film simpelweg niets aan. Het voelde te ziet en te onecht om erin mee te kunnen gaan en dan blijft er voor mij weinig plezier over. 1,5*.

Na het vervolg dit origineel maar eens herzien. Ik had een relatief lage score staan maar dacht ergens wel dat dat wel erg laag was. En een collega bleek de dvd te hebben. Al met al toch aardig verrast. Bloederig, soms spannend, goede regie, lekker 80s sfeertje, een aardige Stapel (al is hij iets te veel Johny Flodder) en enkele goede actiestukken. Ook zo'n stukje dat die dochter door de telefoon zegt dat haar vader met zichzelf aan het spelen is, is een bepaalde humor die je niet meer ziet en waar ik wel goed op ga. Fors verhoogd. 3,5*.

De film miste sfeer en was nooit grappig terwijl dat wel de bedoeling leek. Daarmee nogal een suf ding dat er visueel nog wel prettig uitzag. 1,5*.

Op momentjes wel leuk (met die scène waarin Wilson doet of ze blind is en geholpen wordt door Hathaway) maar vaak niet echt grappig. Wilson is vaak irritant en Hathaway redt het dan ook niet in haar eentje. Wel af en toe mooie interieurs en plaatjes maar zelfs deze anderhalf uur weten niet volledig te boeien. 2,0*.

Deze film stond niet direct op m'n netvlies. Maar goed, ineens heel veel nominaties bij de Golden Globes en vermoedelijk ook enkele straks bij de Oscars. En ja, dan moet ik van mezelf om zo veel mogelijk van de nominaties te zien. De film viel me niet mee en niet tegen.

Op punten scoort de film goed. Een mooi ingetogen drama, een fijne look met een zekere warmte en klasse en vooral heel goed geacteerd. Lileaas en Reinsve laten je geloven dat ze echte zussen zijn, vaak in de dingen die ze niet zeggen maar juist naar elkaar uitstralen. Skarsgård brengt een zekere autoriteit mee en Fanning is altijd fijn en een warm middelpunt van de film. Sowieso mooi hoe men met elkaar omgaat, zoals echte mensen met genaunceerde emoties. Ja, er speelt iets maar het gaat hier niet om een vader die aan zijn kinderen heeft gezeten (zoals je vaak ziet in zulke drama's) maar juist een vader die er nooit was en welke sporen dat achterlaat.

Maar daar zit ook het grootste euvel, die afwezigheid toen en wat dat doet wordt nooit invoelbaar gemaakt. Als kijker is het een beetje gissen ook wat nu het issue is. Nu heb ik (gelukkig) dat nooit meegemaakt en werkt de film allicht daardoor minder voor mij. Er komt ook vanalles bij (oorlog) en dat maakt dat de focus niet goed valt. Daarnaast is de film tergend traag, scènes die net te lang aanhouden en vaak genoeg momenten die niet boeiend genoeg zijn. Ja, het einde is best prima nog en weet de afronding nog wel richting een voldoende te krijgen, maar ik had dit ding graag veel meer beleefd. Want de film durt dan wel een ruime twee uur maar de klok tikte echt langzaam weg en het voelde als bijna drie uur. En dat is nooit een goed teken. 3,0*.

Nee, echt veel te lang voor hetgeen men wil vertellen. Sowieso films die me niet altijd trekken want je weet dat er weer een twist komt waarin de detective van dienst aan het eind even uit de doeken doet hoe het mysterie in elkaar zit en vaak is het zo dat je als kijker dat niet bepaald had kunnen weten. Zelf lekker meepuzzelen zit er niet in. Maar goed, de eerste Knives Out was wel erg amusant.

Deze film is veel serieuzer van toon, Craig past met zijn toon uit de vorige films ook niet helemaal bij de rest van de film. Maar verder ook weinig plezier in de film, geen boeiende personages (sowieso is het aantal verdachten redelijk beperkt) en visueel simpelweg erg saai. De sfeer is nog redelijk maar dat is dan het enige. 1,5*.

Geinig filmpje waarin zeker niet elke grap even goed werkt en inhoudelijk is het soms wat zwak maar ik heb me prima vermaakt en sommige grappen zijn lekker simpel of juist te goedkoop bedacht maar werken daarmee wel want ze passen er een beetje bij. Pegg is prima als leading man en de rest voldoet maar valt niet echt op. Enkele running gags (met die fanschare elke keer) zijn wel geestig. 3,0*.

Vooral erg tof dat het verhaal in de toekomst speelt voor ons maar dat zij iemand uit een nog verdere toekomst krijgen op bezoek. Dat geeft een leuke dimensie. Visueel sowieso erg gaaf soms met dat design, zowel de verre toekomst als in 2075 en vooral hoe men in de verdere toekomst juist weer dichterbij de natuur staat en minder werkt met robots.

Dat neemt niet weg dat de film me op verhaalniveau erg tegenviel. Personages gingen ook nooit leven en blijven enorm plat, dat gekleurde trio is iets te kinderachtig en vaak sleept de film simpelweg te veel. Al met al een mooie ervaring maar ook een saaie ervaring, pas de laatste 5 minuten komt er echt emotie bij kijken maar dan is het al te laat. 2,5*.

Hele rare haast abstracte film, soms oogde dit als een amateurfilm. Nu denk ik wel dat die stijlkeuze heel bewust is gedaan maar de ervaring was vooral vreemd, acteerwerk erg vlak en inhoudelijk niet boeiend waardoor er toch een lage score uitkomt ondanks dat ik ergens wel het idee kan waarderen. 1,5*.

Typische Kerstfilm en nergens verrassend of heel bijzonder maar dit ding scoort op twee vlakken best goed waardoor ik wel een voldoende kan geven. De film is sfeervol en het mooi belichte Parijs komt er af en toe prachtig uit net als de wijnvelden in de Champagnestreek. En het centrale koppel is best oké vooral met de charmante Kelly. 3,0*.

Rechttoe rechtaan, echt veel dingen verkeerd doet de film niet maar dit ding is ook nergens bijzonder. Je kijkt erna en echt vervelen doe je je niet maar de film weet ook nergens echt te boeien. Een nog hele jonge Johnson doet zijn ding, Knoxville bracht nog wel iets van leven en de sfeer is redelijk. Maar nu enkele dagen later moet ik echt graven om te bedenken wat er ook alweer precies gebeurde. 2,5*.

Niet heel vervelend met redelijk charmante personages maar ook wel zo'n typische kerstfilm die echt nergens verrast of bijzonder is en daardoor ondanks de korte lengte niet de volle speelduur blijft boeien. 2,5*.

Prima gefilmd (in een warme sfeer), fijn geacteerd (Carell in zo'n rol is altijd wel goed) en best oké qua toon. Wel net te veel personen en de film duurt eigenlijk ook net te lang. Maar ondanks dat het verhaal weinig om het lijf heeft is de film wel charmant en op die bbq aan het eind wordt het nog echt grappig ook. 3,0*.

Eerder dit jaar nog op Père-Lachaise geweest bij de graf van Morrison. Ik ben niet per se een grote fan van de band (al vind ik de muziek wel goed) maar goed, als je er toch bent dan zeker bij dat graf even kijken. En deze docu leek me ook wel aardig. Hij probeert los van het verhaal van de band ook een beeld van de tijd te schetsen en hoe die invloed heeft op de band, maar ergens valt dat deel best tegen en draait de docu vooral om Morrison en zijn gedrag richting de band. Niet onaardig om te zien maar als geheel wat degelijk. Juist de boeiende stukjes over het ontstaan van nummers komt te beperkt naar voren. Wel redelijk verteld, enkele aardige sfeerbeelden en met genoeg muziek nog wel. Depp is me iets te rustig in zijn vertelling en is zelfs saai te noemen. 3,0*.

Herzien na vele jaren en de score een halfje verlaagd. Misschien ook wel omdat de film niet meer zo fris en origineel overkomt als toen en ook wat verbleekt dan bij films die het beter doen. Of dat nu om het visuele gaat of het inhoudelijke. Maar vooral de rol van Portman viel me negatief op, echt geloofwaardig vond ik die niet richting het einde.

Dat neemt niet weg dat de film nog steeds gewoon prima is. Goed gemaakt met een behoorlijk tempo (130 minuten zijn er best veel maar die voel je niet), V zelf kent de uitstekende stem van Weaving en los van Portman worden er sowieso door de acteurs sterke personages neergezet die met weinig screen time toch een indruk achterlaten. En er zitten enkele hele toffe momenten in, vooral aan het einde met de 1812 Overture die schitterend wordt gebruikt. 3,5*.

Geen idee of deze film toentertijd origineel was maar anno 2025 zie ik dat in ieder geval niet. Een typisch verhaaltje van een kleine crimineel die steeds dieper in de shit komt. Ook lekker met het losse camerawerk om een bepaald sfeertje te creëren. Je kan niet zeggen trouwens dat Winding Refn zijn stijl niet ontwikkeld heeft door de jaren heen, is dit dezelfde regisseur als van Drive en latere films en series? Zelfs de andere criminelen voelen cliché aan net als de rol van Mads Mikkelsen al overtuigen hij en Burić behoorlijk. Dan is juist zo'n gesprek tussen Frank en het hulpje van die gangsterbaas in de auto een erg prettige afwisseling. Prima gemaakt verder maar nergens heel bijzonder of echt boeiend. 3,0*.

In het begin sfeervol en acteurs voldoen ook prima, op een bepaalde manier aardig kijkvoer al had ik weinig sympathie voor het gedrag van LaBeouf. Wel is de boef van de dienst iets te nadrukkelijk een creep en kent de film wat spanning te veel clichés die eerder storen. Naarmate de film vordert neemt dat de overhand en wordt de film allengs minder boeiend. 2,5*.

Hetgeen me bij deze film tegenstond was hoe enorm overdreven en nadrukkelijk men zich afkeerde tegen Meredith. Volstrekt ongeloofwaardig. Allicht nog wel de afkeer maar niet hoe zij en partner erop reageerden. De rest van de film wist me daarmee eigenlijk niet meer te boeien en al dat extra drama en wisselingen van partners (om het maar even zo te noemen) deed me weinig. Visueel nog wel aardig en sfeervol maar dat heb je al snel rond Kerst. 1,5*.

Erg leuk om te zien. Gefilmd in de stijl uit die plaats en periode. Dat is een gimmick natuurlijk maar hij werkt wel, al mist Linklater een beetje eigen smoel hierin. Maar dat laatste wordt ruimschoots goedgemaakt door sfeer, het boeiende inkijkje in het maken van À Bout de Souffle en vooral het enorme plezier dat film en acteurs uitstralen. Dat maakt dat je de film wil zien en hem met plezier ook eenvoudig uitkijkt. 4,0*.

Jaren geleden las ik al de novelle en die is erg fijn en ook geschikt voor deze film, een film die richting het einde beter en beter wordt. Visueel vaak prachtig met die belichting maar in het begin sleept de film ook wat vaak en lange gesprekken zijn weinig boeiend in beeld gebracht. Maar als er eenmaal en versnelling in de tijd komt en daarmee ook in de film wordt dat euvel verholpen. De film begint zelfs te ontroeren door een gevoel van nostalgie en melancholie over een man die ouder wordt in de wereld die vooruit gaat. Erg mooi in beeld gezet. Verder erg fijne onthaastingscinema die in het begin helaas te stroef loopt. 3,5*.

De stem op deze film was in de maand nadat ik lid werd van deze website eind 2006. Volgens mij toen ergens op herinnering al een cijfer gegeven (een magere voldoende). Het is dus al een tijdje terug dat ik deze heb gezien. En ik kon me er niets van herinneren, echt helemaal niets. In zoverre geen fijn weerzien. De film was fijn maar voelde niet als een weerzien.

Vooral L.A. komt er mooi uit - het valt me op hoe die stad qua look, gevoel en sfeer sinds midden jaren 80 niet is veranderd, Ik was daar zelf in oktober van dit jaar en ik merk nu steeds op hoe enorm de stad herkenbaar is in films en series. De stad is een paradox: ergens zielloos en zonder hart maar juist wel met een enorme eigenheid waardoor je direct het gevoel van die stad terugkrijgt.

Enfin, het verhaaltje is niet heel bijzonder maar werkt redelijk als kapstok. Het zijn vooral de sfeer en acteurs die de film maken. En af en toe hele toffe beelden. Dat laatste gevecht met die belichting, of dat shot diep ingezoomd in de woestijn. Gibson krijgt ook een goede rol mee die clichés vakkundig ontwijkt door hem eerst en vooral een goede agent/soldaat te maken. Ja, hij heeft issues maar vaak zie je dat iemands werk eronder lijdt. Hier niet. En dat is fris.

Verder de sfeer natuurlijk. Een leuke mix van hitte, Kerst en een jazzy soundtrack. 4,0*.

Camp, kitsch, inhoudelijk zitten er wel wat slechte kwaliteiten (Flitskikker noemt al vrij goed enkele terechte punten, vooral over de muzikale begeleiding of de zijplotjes) en als je Dick Maas een beetje volgt op X dan denk je soms ook dat de beste man ze af en toe kwijt is. Maar hij is niet gek natuurlijk en kan wel gewoon een film afleveren.

Ondanks al die negatieve punten heb ik me al met al best vermaakt (en dat levert al snel een voldoende op). Er zit een enorm tempo is (dat is wel de verdienste van Maas), Stapel heeft iets leuks jongensachtigs dat goed werkt tegenover de krachtige jonge Mae Brood die juist een hint van volwassenheid meeneemt - zij weet sowieso goed te overtuigen. En af en toe werkt een grapje ook best wel.

Visueel wel wat saai en degelijk en het einde voelt wat afgeraffeld, ergens verwacht je nog een scène. Maar dat zegt ook wel wat dat die 110 minuten echt omvliegen. 3,0*.

Het eerste uur is behoorlijk. De film moet even inkomen maar als Grant vervolgens zijn theorieën verspreidt wordt het boeiend. Die link van de muziek kende ik al wel maar Grant gaat veel verder. Eigenlijk is dit geschikt voor een boek om rustig te lezen maar toch wordt met schwung en afwisseling dit toch boeiend op beeld gezet. Knap gedaan. Grant zelf is prima als creep waarvan je niet weet of hij nu een creep is of niet.

Daarna zakt de film wel weg, inhoudelijk en visueel en qua toon en weet niets boeiend meer te brengen. Echt spannend wordt het nergens en beide jonge vrouwen vond ik sowieso al niet super acteren en dat begint zich hier te wreken. 2,5*.

De eerste 5 minuten moest ik even inkomen met dat schreeuwende kind en was ik bang weer in zo'n overdreven familiedrama te komen. Sowieso vanwege het krappe beeldformaat en een camera die lukraak lijkt te schieten en je niet goed ziet wat er in beeld gebeurt. Dat leek me eerder onkunde. Visueel sowieso nogal saai.

Maar eens na een kwartier als men in de kamer van de rechter zit wordt de film heel veel beter. Die kale benadering past perfect en is haast noodzakelijk hier en als kijker heb je net als de rechter enkel het verhaal van de advocaten en beide ex-echtelieden en kan je zelf meedenken (al zag die gozer er vanaf seconde 1 als een foute narcist uit dus ik geloofde de vrouw ook direct). Goed geacteerd, inhoudelijk interessant en qua lengte ook uitstekend - dit moet niet langer duren. Wel vond ik ook hier visueel de film er wat simpel en goedkoop uitzien. Zelfs in een kale benadering kan je meer doen. 3,5*.

De film haalt op momentjes het niveau van de eerste film, een van de leukste verrassingen van Disney deze eeuw. Vooral hoe de dierenwereld in elkaar zit en veel inside jokes (Remy!) maken deze film voor volwassenen erg leuk. Al zit er ook net te veel herhaling in en waren de grapjes in de eerste film net iets beter. Het einde is ook wat afgeraffeld en wordt te groot terwijl de film juist fijn is als hij klein blijft en gaat om de relatie tussen de vos en het konijn. Maar verder aangenaam kijkvoer waar de plot vooral een kapstok is voor alle thema's maar wel voldoet. Afgerond naar beneden 3,5*.