Logboek

In deze film zitten twee films van 100 minuten verstopt. De ene, over de jonge Ainara die de liefde van de Here Christus heeft ervaren en het klooster in wil, is veruit de beste. De andere, over familieperikelen is veel zwakker. Minder goed uitgewerktook met misschien 40 minuten speeltijd waarvan een deel raakvlakken heeft met de andere film. Maar het maakt wel dat de film soms wat onevenwichtig is en ook wat gaat slepen op momenten. Erg jammer. Zo lang de familie het maar heeft over Ainara en haar keuze, dan is dit een boeiend portret maar allerlei oud zeer (dat je deels meekrijgt maar niet volledig) weet niet echt te boeien en haalt het de score enorm omlaag. Erg jammer. Want verder op momenten prachtig. Zeker de mooie koormuziek, al begint de film best fijn met Latijns-Amerikaanse electropop. En vooral het portret van Ainara. Goed en subtiel gespeeld maar ook wordt steeds genoeg informatie meegegeven om toch haar te begrijpen waarom ze het klooster in wil, bijvoorbeeld bij zo'n feestje met leeftijdsgenoten waar je al snel merkt dat ze zich daar niet (meer) thuisvoelt. 3,5*.

Ik geloofde de film vooral niet en dat is jammer. Qua regie wel prima gedaan. De film bouwt prima spanning op en met goed gebruik van blur en een spel van schaduwen. het sfeertje is crepy maar goed getroffen. En Inde Navarrette is uitstekend. Een heel scala aan emoties en mood swings maar steeds altijd eve overtuigend en geloofwaardig, ze raakt precies de snaar goed. Dat is niet te zeggen van haar tegenspeler die te dik erop legt dat hij een muurbloempje is. Vergelijk dat met de invulling van Logan Lerman van zijn rol in The Perks of Being a Wallflower. Veel subtieler en daarmee veel oprechter.
Verder vond ik het verhaal wat flauw, zoals meer aangegeven hier. Dat je iemand smoorverliefd laat worden kan zorgen voor komedie, drama, een film over ethiek (ehtiek komt nu tussen neus en lippen even snel langs) of voor horror zoals nu. Maar ook daar heb je meerdere varianten en men kiest voor de makkelijkste, door een demon in het lichaam te plaatsen. Veel boeiender was het geweest als Navarrette wel normaal was blijven doen maar enorm claimend en kleverig en dat meer en meer. Uiteindelijk werd de irritatiefactor te groot ondanks veel goede punten. 2,5*.

Op zich wel geinig maar weet nergens echt te excelleren en voelde iets te veel van hetzelfde door de film heen. De personages bleven ook te veel hetzelfde (echt een intro kwam er niet) en wisten zo ook weinig te boeien. 2,5*.

Het einde zie je op drie manieren aankomen. Dat Emily wel gevonden wordt maar anders blijkt te heten. Dat er wel een date komt maar dat die date gewoon wat tegenvalt (wat helemaal prima is trouwens, dat is zelfs vrij normaal) waarbij de helpende Emily uiteindelijk diegene is met wie hij weggaat. En dat die helpende Emily zichzelf als studieobject is gaan gebruiken. Maar de film is gelukkig vaak charmant met een fijne soundtrack en een prettige sfeer. Emily wordt met veel plezier gespeeld door Rice, zij spat echt van het scherm. En de bijrollen worden stuk voor stuk leuk ingevuld, nu eens charmant en teder en dan weer komisch of een combi daarvan.

Maar goed, het verhaal zelf heeft weinig om het lijf ondanks dat er nog allerlei komische elementen bijkomen, toch voelt de film net iets te lang aan. En de hoofdpersoon vind ik net te gemaakt onvolwassen naïef en zat met zijn gedraai en die handen in de mouwen (Emily vond dat wel leuk) enorm in mijn irritatiezone. Afgerond naar boven 3,0*.

Enorme praatfilm die in de basis wel interessant kan zijn maar er werd te overduidelijk geacteerd. Niet per se hel theatraal maar ik had altijd te veel het idee naar een toneelstuk te kijken. Daarmee vervalt een stukje beleving voor mij en wist de prent allengs mij minder en minder te boeien. 2,5*.

Blijkbaar is dat Backrooms een ding ofzo. Ik ging in ieder geval onwetend de zaal in. Wat ik zag was vooral een zoveelste horror die het ook moet hebben van jumpscares en camerawerk dat weinig toont voor spanning en mensen die in hun eentje sommige ruimtes ingaan. Visueel wel tof en zeker qua fotografie erg fijn soms en met ook fijn gebruik van ingezoomde beelden dat een bijzonder creepy sfeertje geeft van hele normale dingen (veel van die panorama's vooral).

Maar de film biedt weinig nieuws en is een uur lang iets te veel herhaling van zetten (in feite krijg je vier maal hetzelfde te zien) waarbij het tempo ook niet bepaald meewerkt. Het laatste halfuur is dan wat raar maar in ieder geval leuker om naar te kijken.

En wat dit was? Geen idee. Vast iets over jeugdtrauma's of misschien een metafoor voor je hersenen . Maar echt boeiend deed me die vraag niet. 2,0*.

Qua verhaal (meer sfeerschets dan plot) en vooral qua sfeer en toon wel iets dat in mijn straatje past, alleen wist dez film me toch niet volledig te boeien. Film valt te vaak wat stil en de personages blijven redelijk oninteressant. Niettemin, door de sfeer en toon wel voor mij aangenaam kijkvoer. 3,0*.

Ik herinner me zo'n grap van Theo Maassen over een omgekeerde wereld met een vrouwelijke pooier, hoe je allemaal cadeautjes krijgt en je seks hebt, tot die ene vraag: wil je een keer seks met een viendin van me?
Leuke grap en rond dat idee draait deze film ook met genoeg leuke aanpassingen van de wereld maar toch, het had veel geestiger, scherper en interessanter kunnen worden. Nu krijg je een uitgekauwd verhaal waarin de hoofdpersoon een transformatie doormaakt en een goed mens wordt.

Was het niet veel geiniger geweest als hij eigenlijk wel tevreden was met zijn nieuwe rol? Bijvoorbeeld dan met Rosamund Pike waarmee hij seks moet hebben om hogerop te komen maar dat niet erg vindt (omdat hij dat bijvoorbeeld eerst in de eigenn wereld probeerde als eis voor haar carrière om hogerop te komen). En dan het huishouden doen en om 4 uur theetijd met de buurman een pilsje pakt. Dat is dan een heel andere boodschap (misschien wel geen boodschap) maar was als uitgangspunt wel interessanter geweest. Of dat hij met zijn kennis van de mannenwereld uiteindelijk de alphaman wordt daar. Er zitten zoveel mogelijkheden en extra lagen in verstopt maar men kiest voor de veilige weg.

Niettemin best aardig door het frisse spel en prima tempo, ik heb me niet hoeven te vervelen. De film is een remake van een Franse Netflix-film, in de film komt ook een remake van Gary Jules' Mad World (dat weer een cover van Tears for Fears is) voor. Nu denk ik: het was leuk geweest als alle muziek een cover was, liefst Franse liedjes in het Engels vertaald. Maar dat zal te veel gevraagd zijn denk ik. 3,0*.

De film werkte niet echt voor mij, iets te gezapig hoewel wel met het hart op de juiste plek. Maar ook wat rommelig met zijplotjes die de film vooral langer maken dan dat hij nodig heeft. 2,0*.

Kasinski is echt enorm kleurloos en de film weet nog geen sprankje te brengen. Duf geheel dat niet boeit. 1,0*

The greatest thing you'll ever learn
Is just to love and be loved in return

Ik heb eigenlijk een bloedhekel eraan om zo'n tekst uit een film bovenaan een review te zetten. Bij deze moet dat tocg om persoonlijke redenen. Toen in VWO 2 heb ik deze film gezien met de hele klas (elk jaar ging je in dat jaar naar de bios, het jaar erop was Crouching Tiger Hidden Dragon waar ik ook heen mocht, geen idee meer waarom) waarna ik een verslag schreef. Met dat filmcitaat bovenaan. Ik dacht daar heel bijzonder mee te zijn maar ongeveer driekwart van de klas had hetzelfde gedaan.

Enfin, sindsdien film niet meer gezien. Dus ik was wel benieuwd wat ik er nu van zou vinden (gelukkig draaide hij weer in de zalen). Ik ben duizenden films verder dus juist die overdonderende ervaring van die unieke (voor mij toen) film zou weleens minder kunnen zijn. Deels klopt dat, maar vooral op dramatisch vlak. Daar deed de film me iets minder. Maar audiovisueel blijft de film geweldig. Heerlijk ritme in de montage, de sfeer, het gebruik van decors (vaak overduidelijk overdreven en nep, maar zo is het bedoeld), de overdadige kostuums, de hedendaagse popliedjes, af en toe beelden die doen denken aan de impressionisten die toen leefden (vooral waar de beelden vaag zijn doen me denken aan Le Bal du moulin de la Galette) en ga zo maar door. Wederom een prachtige kijkervaring.

Maar de film sleept de laatste 15 minuten wel een beetje, vooral omdat de personages en het drama me wat minder deden. Iets verlaagd naar 4,0*.

Best heel oké. Het eerste uur zit vol actie en je hoeft je geen moment te vervelen. Op momenten ook mooi production design (die Aziatisch ogende stad met neon, het woondeel van de Hutts) dat het gevoel van de films van 40-50 jaar terug goed weet te brengen maar toch in een nieuw fris jasje. Een beetje zoals de hele serie al is.

Het tweede uur is wel wat minder. het tempo zakt en omdat de personages redelijk eendimensionaal blijven gaat de film op momentjes wat slepen hoewel er nog genoeg toffe scènes zitten waarbij vooral de muziek opvalt. Hoogtepunt daar is een actiescène in het bos onder rustige tonen van een panfluit (?). Erg gaaf effect gaf dat. Naar boven afgerond 3,5*.

Na het vervolg deze film weer eens herzien na zo'n 20 jaar (ik zag hem vrij vlot toentertijd). De film wordt vlot verteld is vakkundig gemaakt. Die scène als Streep in het begin aankomt is gewoon prima in elkaar gemonteerd. Streep mag sowieso genoemd worden. Ik ben vaak geen fan van haar maar haar ingehouden manier van acteren is volledig overtuigend en ze komt ook echt over als iemand die je vreest. Hathaway moet duidelijk nog wat kilometers maken en is te gemakzuchtig en op dramatisch vlak wat minder overtuigend. Tucci is fijn als altijd.

Wat de film vooral een beetje nekt is dat men steeds de veilige weg kiest, men had echt andere keuzes kunnen maken, vooral over de ontwikkeling van Hathaway. Het is niet slecht allemaal nu (dat einde dat Streep niet meer terugzwaait is best oké ook) maar ook wel wat gezapig. 3,0*.

Best oké omdat de film redelijk down to earth blijft en de relatie daardoor veel minder gemaakt aanvoelt. Ook al werkt niet elk moment (en alle veilige paden worden betreden) en gaat de film stiekem nog iets te lang door, echt een buil hieraan vallen lukt je echt niet. Daarvoor is dit als geheel net lief genoeg. 3,0*.

Ik lees graag de klassieke Russische romans waar de arme mensen en steenrijke adel beide in voorkomen. Deze film speelt net iets later (rond 1900 volgens mij) maar geeft wel die sfeer. Vooral de eerste drie kwartier zijn erg fijn met alle prachtige decors. Het verhaaltje stelt weinig voor echter en wordt minder en minder, vooral door het vlakke acteerwerk en de weinige chemie tussen de beide geliefden. Daarmee begon de film uiteindelijk erg lang te duren hoewel de pacing nog best oké was. 2,5*.

Vanwege de hoge scores toch maar wezen kijken al trok deze film me niet direct. Enfin, ergens typisch zo'n film waar ik niet echt van houd met een zwaar onderwerp maar lichte toon en dan richting het einde komt het wel goed (dat is geen spoiler, dat is de eerste scène al direct). Dat alles zit er zeker in maar warempel, de film wist me op momenten wel te raken. Bijvoorbeeld toen John bij de leiding moest komen en zijn contract kreeg. Tussen de tics door (niet per se altijd even overtuigend) weet Aramayo wel een gevoelig personage neer te zetten - op die momenten is hij op zijn best. Verder als sfeerbeeld wel tof gedaan en ook wel interessant om te zien hoe men (niet zo lang geleden nog) omging met dit syndroom. 3,5*

In de bioscoop komt een film beter tot haar recht, dat zeker. Maar zeker bij deze film merkte ik dat. Ik heb hem toentertijd op het witte doek gezien en wilde de film herzien maar nu lui vanaf de bank. En wat een verschil. (ik heb nog een tussenoptie waarin ik in een lekkere stoel geconcentreerd pal voor de tv ga zitten, maar daar had ik nu geen zin in). De spanning die Tarantino opbouwt in de eerste scène bijvoorbeeld is om te knijpen maar ik merkte er nu wat minder van. Ook de humor soms komt simpelweg minder sterk over. Als gehele beleving nog steeds een meer dan fijne vermakelijke film (de film is een echte entertainer) en de score laat ik ook zeker staan maar toch opvallend.

Wat de film ook goed doet is het gebruik van de verschillende talen. Niet alleen om een echter beeld te geven van toen maar Tarantino gebruikt het ook inhoudelijk, bijvoorbeeld door expres een andere taal te kiezen dat men niet kan meeluisteren (eerste scène) of als humor (met dat Italiaans en wanneer Landa vloeiend die taal blijkt te spreken). Deze film is echt een film van losse momenten die stuk voor stuk vrij goed werken. Een enkele scène duurt allicht te lang maar veel pret mag dat niet drukken, zeker niet in elke scène waar de briljant spelende Landa aan bod komt. 4,0*.

Aardige film wel met een interessant verhaal en nu en dan fraai zwart-wit maar ook een film die echt wel iets te veel verouderd is met over de brede lijn wat stijf acteerwerk of iets te theatraal (Brando dan vooral). Al met al een film die redelijk wegkijkt maar me ook koud liet en vooral het laatste halfuur minder en minder interessant werd daarmee. 3,0*.

Sinds Guy Ritchie geen dadendrang meer heeft zoals in het begin van zijn carrière zijn zijn films wel te pruimen. Volstrekt kleurloos (en ook zonder eigen smoel, maar dat was al zijn werk in het begin ook) maar wel vakkundig genoeg gemaakt om te vermaken. Zo ook deze jongste telg. Af en toe wat rommelig verteld, vaak erg ongeloofwaardig hoe men een en ander voor elkaar krijgt, maar juist door heel veel nadruk te leggen op de voorbereiding heeft de film toch iets eigens. Acteerwerk is degelijk, locaties aardig en de actie redelijk in beeld gezet. Maar sowieso goed gedoseerd waardoor aan het eind de film echt los mag. Verder alweer vergeten buiten de bioscoop maar dat dit ding afklokt ruim binnen de 100 minuten is ook wel lekker. 3,0*.

Na zoveel jaar herzien in de bioscoop en iets verhoogd. Heerlijk droogkomisch met stuk voor stuk enorm sprekende personages die zonder veroordelend te zijn worden opgediend. De trieste Macy, de funny looking Buscemi (en zijn droge partner in crime), de ietwat naïeve maar sterke McDormand (en haar hele lieve partner). En soms de scènes die niets toevoegen aan het verhaal (die oude schoolvriend van Marge) maar wel enorm meehelpen aan de sfeer en de personages. En dat in nog geen 100 minuten. Dat is knap. Met prachtig gebruik van het desolate landschap in de sneeuw (vooral dat shot van die parkeerplaats van boven is van grootste schoonheid en toont de leegte van Macy op dat moment treffend).

Wel een film die deels komedie en deels drama is waarbij beide aspecten goed naar voren komen maar ook beide niet volwaardig naar voren komen. Zo is dit geen film van de schaterlach en geen film die echt onder de huid glijdt. 4,0*.

Ooit lang geleden gezien en nu in de bioscoop mooi de gelegenheid deze film opnieuw te zien. Ik had oprecht geen idee wat te verwachten na zoveel jaar en na zoveel films en nadat mijn smaak ook wel is veranderd. Dit soort stijve kostuumdrama's in Oostenrijk in het Engels wil me niet altijd meer smaken. Maar warempel, het tegendeel is waar. De film is best statisch geschoten maar de montage is enorm strak, de muziek bombastisch (je had Mozarts muziek ook wat subtieler kunnen spelen) en vooral het spel enorm energiek waardoor de film echt leeft. In de film gaat het over de muziek van Mozart waar geen noot te veel in staat en bij deze film zit iets soortgelijks: de film duurt 160 minuten maar er zit geen scène te veel in. Elke scène heeft een functie in het verhaal of voor de thematiek of voor de personages. Slechts een enkele scène is soms net te lang (zeker richting het einde) maar veel pret mag dat niet drukken.

Dit is ook geen Mozart-film maar veel meer de film van Salieri. En de film is meer een visie van de makers op het leven van Mozart dan echt een biografie en meer nog wel: de film is een algemeen verhaal over iemand die met bewondering en jaloezie naar een talent kijkt. Dat wordt soms wel iets te nadrukkelijk gezegd in de voice-over maar het werkt wel op dat niveau. inhoudelijk erg boeiend.

Geen film die verder echt onder huid kruipt maar met de kostuums, decors en het spel en vooral de muziek een staaltje vakwerk dat genietbaar is. 4,0*.

Deze film begaat voor mij een doodzonde: ik geloofde de film niet. En dan bedoel ik: ik had het idee naar een film te kijken. Soms gebeurt dat en geen een film zou dat gevoel mogen geven. Mogelijk hebben de gedateerde look en het wat houterige acteerwerk ermee te maken of de rommelig vertelde plot. Geen idee. In ieder geval qua verhaal en visueel zat er voor mij niets bijzonders in. Alleen wil ik ook wel zeggen dat de film an sich niet slecht is dus een überlage score is ook niet terecht dan. 1,5*.

De film begint wel aardig en het vrolijke informele toontje is ook wel leuk (en typisch Allen, vooral uit zijn latere jaren dan). Maar echt boeiend wordt dit ding nergens en na goed een halfuur was de koek al wel een beetje op en duurde en duurde dit ding maar. 2,0*.

Was deel 1 nog een film van Meryl Streep, daar is dit vervolg toch wel een film met Anne Hathaway en dat zegt vooral iets over hun plek in de filmwereld in die 20 jaar. Enfin, minder scherp dan deel 1 en hoewel er wat momentjes zijn waarop er een reflectie op de laatste jaren plaatsvindt en de cultuur op de werkvloer wordt besproken mist deze film wel een bepaalde mate van urgentie. Niettemin heb ik me best ermee vermaakt met de mooie plaatjes van kleding, luxe en Italië. De acteurs doen ook hun ding maar Tucci is wederom erg fijn en Streep irriteert me normaal enorm met haar tics en overdreven acteerwerk maar hier blijft ze verre van en speelt een uitstekende rol. Beiden weten iets van emotionele diepgang nog mee te geven. Blunt en Hathaway doen hun ding maar komen daar prima mee weg. 3,0*.

Erg sfeervol met de beelden en muziek maar inhoudelijk totaal niet boeiend. Een mozaïekfilm van allerlei personen en vrijwel geen van hen wist me te boeien, vooral omdat ze noit echt uit de verf komen in de opzet van deze film en de weinige schermtijd. 1,5*.

Moeizame bevalling. Sommige beelden waren technisch heel knap (dat stromende water) dat ik mezelf vooral afvroeg of dit geen mix van animatie en echte beelden was. Alleen estethisch niet heel bijzonder, echt mooi vond ik de film nergens. En inhoudelijk ook totaal niet boeiend. Knap gemaakt zonder tekst maar vier pluisjes die door de natuur reizen zonder gevoel van urgentie: daar kon ik echt niets mee. De muziek is nog wel aardig en gelukkig niet heel lang al heb ik me ook bij deze bepertke duur behoorlijk verveeld. 1,0*.

Film die vooral een leuk verhaal wil vertellen waar van alles gebeurt, maar ik vond het allemaal simpelweg niet heel leuk. Vooral te overdreven om echt erin mee te gaan. Een dagje spijbelen kan ook een dagje in het park zitten zijn. Het 80s sfeertje is wel leukte zien en het plezier in de film (en bij alle acteurs) werkt op een bepaalde manier ook wel ontwapenend. 2,0*.

Een prentieloze film vol humor en dat is best leuk. Enig minpunt: de humor is mijn smaak niet dus er waren maar weinig grappen die aansloegen ook al zijn ze best goed gebracht. 2,5*.

Niks bijzonders (inhoudelijk leentjebuur bij allerlei films) maar ik heb me best vermaakt, toch zeker de eerste twee akten. Prima gefilmd, aardig gespeeld, mooie locaties en het sfeertje is ook wel oké. 3,0*.

De film heeft nogal een onorthodoxe manier vanier van vertellen. Er wordt weinig context gegeven en het begin is nogal van de hak op de tak. Maar dat speelt de hele film wel. Hoe Schaft ineens wordt opgepakt komt nogal vanuit het niets. Dat geeft enerzijds de film wel een eigen smoel die zeker niet standaard is maar het maakt ook dat de film erg afstandelijk blijft. het nogal stijve acteerwerk (dat lijkt bewust/iets uit die tijd) helpt dan ook niet mee.

Wel knap hoe het verhaal op zich nog wel duidelijk verteld wordt en de film geeft een aardig inkijkje in de oorlog en vooral het verzet. Dat laatste wordt best als een amateuristisch geheel neergezet. Dat lijkt me gedurfd in die tijd. 3,0*.

Toch een teleurstelling ook al vond ik twee andere films van Yang ook al niet heel geweldig. Wat deze film dan net een onvoldoende maakt is de lengte. Yang heeft te weinig boeiend te zeggen om interessant te blijven. Nu en dan mooie plaatjes (ofwel dat bloedrode in de decors of hele sfeervolle sprekende beelden van het stadsleven zoals in de McDonald's) maar al met al vond ik de besognes van de familie weinig interessant, misschien ook wel omdat er te veel drama in zit waardoor ik de film niet echt geloofde. En het kan ook net precies een bepaalde snaar zijn die Yang niet weet te raken bij mij maar een Hou van dezelfde school in de regel wel. 2,5*.

Dat terugkeren naar de jaren 80 doet voor de sfeer veel goed want verder vond ik de film op vlak van zowel humor, spanning als spelen met de tijd niet altijd even sterk. Shipka speelde ook wat vlakjes en overdreven tegelijk en ik geloofde haar en haar tijdreizen daarom ook niet helemaal. Het einde is dan wel nog aardig gedaan (ook slim gedaan, hoe ze een dagboek krijgt met alle veranderingen, dat was een leuke toevoeging). 2,5*.

Ik vond hem erg tegenvallen. Visueel wel mooi met opvallend kleurgebruik, soms tegen het kitscherige aan maar al met al wel tof om te zien. Het verhaal wist me echter nergens echt te boeien en spannend of leuk werd dit ding ook nergens. 1,5*.