Logboek

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Redelijk sfeerportret dat alleen nooit echt gaat leven. De jonge Garcia (met okselhaar, dat was nog wel het meest opvallende) speelt daarvoor wat te vlakjes. Ook die droomscène richting het eind werkt niet helemaal. Maar verder wordt een en ander wel helder in beeld gezet en verteld zonder dat je alle informatie (over de familiebanden bijvoorbeeld) aangegeven krijgt, die moet je uit de context halen en dat verwart in het begin wel wat maar getuigt ook ervan dat het knap is verteld. 3,0*.

Het eerste halfuur is het minst originele deel en doet denken aan Black Mirror. Maar ik vond dit wel veruit het beste deel omdat er een zekere suspense heerst. Die verdwijnt eenmaal na het uit de doeken doen van de waarheid en de film wordt te veel een herhaling van eigen zetten om de plot maar vooruit te helpen om nog tot een acceptabele 90 minuten te komen. 2,0*.

Inderdaad een soort parodie deze film. Serieus moet je hem niet nemen en dat doet hij zelf ook niet. Dat maakt wel dat dit een geinig ding is en makkelijk wegkijkt en op momenten een lach bezorgt doordat hij dan lekker lomp is, maar het maakt ook dat de film geen indruk achterlaat. De sfeer is best oké maar die verdwijnt uiteindelijk ook wat naar de achtergrond. En de laatste akte is er net een te veel. De actie is lomp en luid maar met te weinig variatie of ritme om echt voor een wow-moment te zorgen. Niettemin wel prima om je 90 minuutjes mee te vermaken. 3,0*.

Een beetje mix van komedie en drama die beide daardoor niet goed lukken. In de basis wel een oké film met een sympathiek hoofdpersoon en idem dito ouders maar echt leven gaat zij nooit. Het sfeertje daar is nog wel prima en de film kijkt redelijk weg maar weet te weinig te boeien. 2,5*.

Heel matig. Visueel saai, matige personages en een hele vlakke kleurloze Jolie die geen moment overtuigt laat staan geloofwaardig is. De actie is ook een beetje doorsnee en eigenlijk ook vaak net te veel. Overzichtelijk in beeld gezet, dat wel, maar erg duf. 1,0*.

Ik ging zonder veel kennis hierheen behalve dat ik wel vermoedde dat het om horror ging en met een beetje voorkennis van de avonturenfilms van The Mummy waar deze film verder weinig tot niets mee vandoen heeft. De film begint sfeervol maar verzandt al snel in een typische horror met alle clichés en domme acties vandien - het duurt ook wel erg lang voor er een lampje gaat branden dat er iets mis is met dochterlief. Af en toe wordt er wel gespeeld met clichés en dat zijn de betere momenten hoewel irritatie in eerste instantie naar boven komt, als die agente bijvoorbeeld alleen een donkere tunnel en een huis ingaat maar dat leidt juist tot een doorbraak (in plaats van haar dood zoals je zou verwachten). Maar de film duurt vooral te lang, is niet bijzonder genoeg en sleept te vaak van scène naar scène. 2,5*.

Aardige roadfilm die wel vermaakt en sfeervol is maar soms ook met rare momenten zoals dat gevecht met de uitsmijter, dat was echt nergens voor nodig en ondanks dat die man overduidelijk discrimineerde raakten die twee hoofdpersonen hun sympathie wel kwijt. Maar veel andere momentjes zijn best fijn, vooral als ze rond Dchar spelen. Het dramatische gehalte is misschien iets te veel gemaakt allemaal maar stort niet. 3,0*.

Een soort Love Actually maar een heel stuk zwakker. Geen chemie tussen de acteurs, weinig sfeer, te gemaakte humor en daardoor werkt dit ding vrijwel nooit op een enkele scène na. En het tempo is nog wel oké. 1,5*.

Een wat kleurloze Wahlberg (maar daardoor op zich wel goed te pruimen) en een te overdreven Bale die duidelijk hengelde naar een Oscar maken dit geen geweldige film. Dit ding duurt ook vrij lang voor mijn gevoel en eigenlijk is dit verhaal al tig keer verteld en er zit niks nieuws bij. Alleen de rol van Adams wordt mooi ingevuld ook al heeft ze zo'n typisch clichérolletje. De regie probeert nu en dan flitsend te zijn maar dat voelt soms erg lukraak aan allemaal. 2,0*.

Niks-aan-de-hand-filmpje dat dusdanig veilig binnen de lijntjes kleurt dat alle mooie locaties, vriendelijke charmante acteurs, heerlijk eten en wijn in beeld en alle goede bedoelingen niet kunnen verhelpen dat de film soms wat traag vooruit gaat en saai wordt. Beste voorbeeld? Al vrij vroeg in de film zegt een aantrekkelijke jonge vrouw op een wat passief-agressieve manier gedag tegen Halle Bailey en als kijker wet je direct: dit is een ex van die macho Italiaan en aan het eind komen zij samen zodat iederen gelukkig is: Bailey met Page en die Italiaan met die vrouw. En precies dat gebeurt. Jammer, want er is best potentie voor meer oprechte momenten maar dit is dusdanig verpakt onder een glazuurlaag dat het toch niet overtuigt. 2,5*.

De film wil te veel zijn en met de beperkte speelduur is dat allemaal halfbakken. Een rampenfilm, een drama, een pamflet over klimaatverandering (aan het eind moest ik zelfs even denken aan het superieure Beasts of the Southern Wild). Dat werkt niet. Thema's hangen er te veel bij en visueel karig en de cgi is heel matig. Ook hangt de dramatiek in clichés. Niettemin, wel lekker kort met een goed tempo dus heel vervelend is de film ook weer niet. 2,0*.

De film begint vrij ruw en gedurfd maar gaat steeds meer op veilig spelen en wordt steeds braver en daarmee steds minder interessant. Visueel wel oké, acteerwerk is redelijk maar de film mist een beetje jeu en is wat zouteloos ook. 2,5*.

Een mix van nu eens flauwe komedie en dan weer meer romantiek en serieus drama en dat werkt niet helemaal al werken de losse stukjes op zichzelf wel maar dan had ik liever een constante toon gezien. Niet vervelend om te zien verder maar wel net te lang omdat het als geheel niet goed werkt. 2,0*.

Visueel af en toe mooi met vele felle toffe kleuren, inhoudelijk niet boeiend en de acteurs zijn allen behoorlijk kleurloos. Ik vond er maar weinig aan en de film was ook wat verwarrend verteld (al kan dat ook aan de langzaam wegglijdende aandacht hebben gelegen). 1,0*.

Qua sfeer en toon erg fijn om te zien met een bepaalde rust erin die heerlijk is. De film probeert ook nergens leuk te doen maar geeft vooral een sereen sfeerbeeld . Visueel af en toe prachtig met zowel de architectuur, het stadje en de natuur die van zichzelf al mooi zijn maar de beelden zijn ook steeds heel vakkundig gekadreerd en in beeld gezet. Jammer alleen dat de dialogen totaal niet boeien, het einde wat clichématig is en John Cho wel erg vlakjes speelt. Zijn personage komt totaal niet tot leven. Richardson is veel beter (en kent precies die fijne uitstraling ook die nodig is bij deze film) maar ze krijgt van haar tegenspeler in het geheel geen weerwerk waardoor hun scènes samen ook niet voldoende leven. Jammer. 3,0*.

Ik heb beide films ooit wel gezien en vaker ook volgens mij. In ieder geval herinnerde ik me vrij veel beelden nu ik de films na meer dan 20 jaar weer herzag. Dat zegt ook wel iets over Tarantino dat hij zulke sprekende beelden heeft kunnen maken. Enfin, beide films kort na elkaar herzien en beide ook een halfje verhoogd. De films zijn beide fantastisch gemaakt maar ook wel films die net te veel uit de realiteit zijn gehaald om echt indruk te maken. Net als dat de acteurs allen wel redelijk voldoen (al is Thurman een betere Mia Wallace) maar er zitten geen echte uitschieters bij.

Maar beide films zijn wel voorbeelden van geweldig gemaakte films en dan vooral geweldige scènes waarin Tarantino ook redelijk los gaat met allerlei formaten en zelfs anime nog. Maar vaak wel met prachtige kleuren of sterke composities, je kan prima een beeld even stil zetten en er naar kijken. Soms onopvallend haast met zo'n shot van palmbomen redelijk aan het einde van deel twee waar het brede beeld geweldig tot zijn recht komt. Deel 1 is wat vlotter en net wat leuker, deel 2 als een ode haast aan Leone duidelijk trager en ook dik 20 minuten langer maar in beide gevallen valt op hoe snel de films voorbij glijden. Geen moment hoe je je te vervelen en ook in het tragere tweede deel gebeurt genoeg.

Zo zijn dit wel twee aparte films maar ze lijken elkaar nodig te hebben om een volledig verhaal te vertellen. Deel 1 is iets beter en deel 2 mist een beetje een climax voor mijn gevoel, maar beide afgerond (de een naar beneden, de ander naar boven) 4,0*.

Als film niet per se heel bijzonder en echt raken doet dit ding me niet. Maar de fijne aankleding, prima spel (de acteurs hebben er allemaal wel zin in), de sfeer en de vertelling zijn alle best oké waardoor deze film al met al best leuk wegkijkt. 3,0*.

ADHD-cinema, maar dan op zijn slechtste manier. Mensenlief wat een gedrocht was dit. Een film als Uncut Gems is ook vol adrenaline maar dat is een film met een visie gemaakt door mensen met talent. Deze Super Mario is vooral heel druk met veel lawaai (denk aan die overbodige scène met de T-Rex of dat kasteel dat neerstort en dat maar lawaai blijft geven) om je geen seconde te laten vervelen maar juist daardoor gebeurt dat. De film begon en ik zag dat deze van Illumination was en vreesde al een beetje. Ik las later mijn review van de eerste Super Mario terug en blijkbaar had ik toen exact dezelfde gedachte, behalve dan dat die film op momenten nog wel oké was. Maar in dit vervolg is echt niets te beleven en dat dit een liefdeloos werk is merk je in elke seconde. Visueel niets bijzonders te zien, stemmenwerk op de automatische piloot en een verhaal dat alle kanten opvliegt zonder echt goede opbouw of opvolging van scènes. 0,5*.

De film kabbelt te veel rond personages die niet echt wisten te boeien, ondanks de fijne sfeer, prettig ingetogen acteren en leuke beelden (soms erg mooi kleurrijk geschoten) in zowel India als Korea. Maar een week later ben ik het verhaal alweer redelijk kwijt. 2,5*.

Ik heb beide films ooit wel gezien en vaker ook volgens mij. In ieder geval herinnerde ik me vrij veel beelden nu ik de films na meer dan 20 jaar weer herzag. Dat zegt ook wel iets over Tarantino dat hij zulke sprekende beelden heeft kunnen maken. Enfin, beide films kort na elkaar herzien en beide ook een halfje verhoogd. De films zijn beide fantastisch gemaakt maar ook wel films die net te veel uit de realiteit zijn gehaald om echt indruk te maken. Net als dat de acteurs allen wel redelijk voldoen (al is Thurman een betere Mia Wallace) maar er zitten geen echte uitschieters bij.

Maar beide films zijn wel voorbeelden van geweldig gemaakte films en dan vooral geweldige scènes waarin Tarantino ook redelijk los gaat met allerlei formaten en zelfs anime nog. Maar vaak wel met prachtige kleuren of sterke composities, je kan prima een beeld even stil zetten en er naar kijken. Soms onopvallend haast met zo'n shot van palmbomen redelijk aan het einde van deel twee waar het brede beeld geweldig tot zijn recht komt. Deel 1 is wat vlotter en net wat leuker, deel 2 als een ode haast aan Leone duidelijk trager en ook dik 20 minuten langer maar in beide gevallen valt op hoe snel de films voorbij glijden. Geen moment hoe je je te vervelen en ook in het tragere tweede deel gebeurt genoeg.

Zo zijn dit wel twee aparte films maar ze lijken elkaar nodig te hebben om een volledig verhaal te vertellen. Deel 1 is iets beter en deel 2 mist een beetje een climax voor mijn gevoel, maar beide afgerond (de een naar beneden, de ander naar boven) 4,0*.

Serieus, waar maakt Pattinson zich de hele film in hemelsnaam druk om? Hij lijkt nog redelijk naast Alaina Haim's personage dat helemaal gestoord en onredelijk doet, maar ook Pattinson kon ik geen moment volgen. Het is ook dat de regie laat zien dat hij ergens mee zit want zijn vertolking zelf is nogal vlakjes. Maar zijn gedrag verder is wel heel raar. En zo duurt de film gelukkig niet lang maar wist me minder en minder te boeien. Af en toe raar gespeel met geluid (het zal vast met de aandoening van Emma te maken hebben maar het stoorde vooral in de film). De film had nog een punt kunnen hebben als Zendaya aan het eind iedereen op de bruiloft zou neerschieten maar ook dat niet. 1,5*.

Dit vervolg heeft het hart op de goede plek (aan het eind komt er weer een filmpje langs waarin Guds het publiek aanspreekt inzake een stichting die opkomt voor slachtoffers) maar dat maakt nog niet dat dit een goede film is. Een en ander kwam nogal ongeloofwaardig en amateuristisch over. Daar had het eerste deel minder last van maar dit vervolg zeker wel. Hoe makkelijk die Guds steeds geloofd wordt, dat ging er niet in bij mij. Enkele hardere scènes hoewel de gruwel meestal buiten beeld blijft. De film is lekker kort maar het verhaal heeft daar dan wel onder te lijden omdat men het kort moet houden. 1,5*.

Filmpje kijkt op momenten aardig weg en een enkel grapje werkt maar dit is allemaal zo raar en overdreven dat het punt dat het 'zo slecht dat het leuk is' ook alweer voorbij is. Veel humor slaat totaal dood en Sandler is meestal irritant. 1,5*.

Aardige film die een inkijkje geeft in een bepaald milieu in Nederland. Zeker niet mijn milieu met een hoop kanker dit en kanker dat en dat allemachtig gruwelijk lelijke straateccentje dat ze hebben met allemal Engelse woorden tussendoor. Ik kan dat taaltje ook niet helemaal serieus nemen en ergens lijdt de film daar wel onder. Geen heel bijzonder verhaal verder (qua plotelementen en thematiek hebben we dit al tig maal gezien) en het acteren wisselt van niveau amateurtoneel tot best intens en overtuigend. 2,5*.

Het idee van de film (ook al is dit een remake maar het origineel, dat ik ken qua inhoud en thematiek, heb ik gekgenoeg nooit gezien) is best leuk maar de combi Julia Louis-Dreyfus en Will Ferrell werkt niet echt waardoor de personages niet echt gaan leven en eerder karikaturen blijven. De thematiek gaat daarmee ook niet leven. Een enkele scène werkt wel en dit ding is lekker kort en dat is ook weleens fijn. 2,0*.

De film begint heel duister en echt als horror maar verandert ineens wat toon en wordt veel luchtiger. Op zich wel geinig maar het werkt niet helemaal en ik vond de actie verder niet heel bijzonder. En daarmee wist de film me niet echt te boeien. Dat varken op het eind was nog wel geinig. 2,5*.

Visueel wel tof in een ijskoud (met hier en daar wat sneeuw) Indiana in de jaren 70. maar Maar wat betreft verhaal sukkelt het allemaal wat voort en vooral Skarsgard is volstrekt kleurloos (net als zijn broer trouwens - ik kwam er na deze film pas achter dat er blijkbaar twee broers zijn, dat zegt ook wel iets voor mij. Bijzonder hoe hun vader juist een enorme brok charisma heeft.) waarmee zijn personage niet overtuigt. De thematiek is aardig (over de strijd tegen de grote maatschappijen) maar komt niet echt lekker uit de verf, mede doordat Skarsgard niet uit de verf komt. Nog wel een leuk rolletje van Pacino maar dat mag verder geen naam hebben. 3,0*.

Sfeervol gemaakt, het pokeren wordt aardig gebracht en Norton en Damon staan beiden vrij intens te acteren en dat is allemaal prima en Turtrurro heeft een fijn rolletje. Malkovich is dan weer een karikatuur en eerder lachwekkend dan angstwekkend en past totaal niet in de film. Ook is dit ding als geheel best veilig en enorm voorspelbaar en daarmee ook wat saai. 2,5*.

Dit blijft een geweldige film met een enorme herkijkwaarde. Bij noirs (of neo noirs) is vooral de sfeer van belang en die is uitstekende getroffen hier, vooral door de kerstsfeer erbij die in L.A. toch altijd wat anders voelt. Goed geacteerd (Crowe met een van zijn betere en interessante rollen), prachtig geschoten en het L.A. van de jaren 50 komt geweldig tot leven. Met nu en dan eens een hardere scène die ook direct binnenkomt en overtuigt. De plot, die ergens nodeloos ingewikkeld is en vooral de eerste kijkbeurt wel wat doet fronsen, is eigenlijk niet eens echt van belang. De thema's en sfeer des te meer. 4,5*.

Op momenten worden de generaties wel leuk langs elkaar gelegd maar echt buiten de clichés weet de film niet te treden en de film heeft te weinig te bieden om de magere 86 minuten echt boeiend te houden. 2,5*.

Erg matig. Visueel wel oké met veel fijne kleurtjes en de beginscène is ook wel te doen maar daarna weet het verhaal matig te boeien, is de actie vaak er te ver over en totaal niet opwindend in beeld gezet (vaak wel ondersteund door lelijke cgi trouwens) en toont Gadot aan vooral een wat kleurloze matige actrice te zijn. 1,5*.

Nu al de verrassing van het jaar. De Telefilm van Tim Kamps heb ik nogal afgekraakt en Leo Alkemade is nu ook niet bepaald een geweldige acteur. Maar goed, de trailer beloofde best een oké film en uiteindelijk is dit een uitstekende film die ook een snaar raakt. Wel bij mij in ieder geval. Ik ben iets jonger dan Alkemade maar heb ook een vader die door de 70 is en ik herkende best wel wat in de relatie (mijn vader is ook een moeilijke prater) maar vooral in het samen reizen: vorig jaar ben ik drie weken samen naar de V.S. geweest en dat was prachtig.

Wat de film vooral goed doet is de toon, die heel ingetogen en serieus is zonder zwaar te worden. De film is door Alkemade geschreven als eerbetoon en dat merk je in alles. Alkemade die met zijn maat (Guus Meeuwis) een drankje doet en dat voelt gewoon aan zoals vrienden omgaan met elkaar, maar ook Alkemade met zijn ouders. En als Stapel een lach eruit gooit dan is dat oprecht, sowiesi is de chemie tussen Stapel en Alkemade uitstekend. Af en toe mist de film even de juiste snaar zoals de slapstick bij de kathedraal van Reims of bij de tolpoort, maar vaak genoeg blijft dit klein en daarmee leuk, bijvoorbeeld bij het koffiemoment langs de snelweg. En af toe filmisch een leuk moment zoals de jump cut van Alkemade aan de eettafel van nacht naar dag. Het einde maakt het af. 4,0*.

Ja leuk. Lekker lomp soms, allemaal acteurs en actrices die er duidelijk zin in hebben en een prima tempo. Ook de aankleding is meer dan behoorlijk en enkele scènes springen eruit (vooral die met Bonnie Tyler op de geluidsband, zowel qua vormgeving als qua humor). Wel af en toe momentjes die storen als men ineens een ander niet durft te doden bijvoorbeeld (te vaak moet de plot verder en is een en ander vrij onlogisch) maar op het geheel drukt dat de pret niet al te zeer. 3,5*.

Een film die uiteindelijk te lang duurt en te vaak kiest voor wat misplaatste slapstick en joligheid.

In de basis wel een interessante film qua thema's en verhaal hoewel nergens vernieuwend en de film speelt duidelijk leentjebuur bij soortgelijke films. Op momenten doet de film haar best geloofwaardig en realistisch te zijn maar evenvaak is de film dat niet en dat stoort wel. Verder draagt Gosling de film redelijk maar hij is me te sullig om echt te overtuigen (en hij lijkt enorm op Boris Gruschenko uit Goldeneye trouwens als hij zijn bril opheeft). Wat dat betreft is Sandra Hüller een stuk indrukwekkender en elke scène met haar stijgt boven de rest uit. En met gemak.

Al met al is er voor 155 minuten film te weinig te doen en te weinig te zien en de film sleept vaak genoeg om dan weer in een stuk te komen dat wel boeiend en leuk is om te zien. Of dat nu actie is, of mooie shots (al zitten er weinig in voor 2,5 uur) of een fijne soundtrack. 2,5*.

Dit zag er vooral heel lelijk uit en het acteren is ook vrij matig dus ik kon hier niet zoveel mee. Gelukkig niet superlang maar alsog waren deze 90 minuten te veel en halverwege heb ik ook niet meer met de meeste aandacht gekeken. 1,0*.

De film begint wel aardig en er zitten enkele kleine humormomentjes in, vooral als het gaat tussen de psycholoog en DeNiro. Hoe verder de film komt hoe serieuzer de film wordt en hoe meer de misdaadplot naar voren komt en dat doet dit ding als geheel geen goed. 2,5*.

Van de Telefilms dit jaar is deze veruit de leukste en beste, al moet ik wel naar boven afronden om op een voldoende uit te komen. Ook hier merk je het gebrek aan budget, visueel ziet dit er niet altijd mooi uit en het acteren daar kan ook wel wat over geklaagd worden. Ik vond de personages daarmee lang niet altijd overtuigen. Maar de film is charmant en heeft een zekere sympathie en ondanks dat er met het uitgangspunt meer gedaan had kunnen worden vond ik dit leuk genoeg. De film is echt wel met een zekere liefde gemaakt. 3,0*.

De tweede keer dat ik de film heb gezien na heel wat jaren. Mijn stem stamt uit oktober 2006 toen ik grotendeels mijn filmreis nog moest beginnen. De score blijft hetzelfde en sommige beelden zijn wel bijgebleven maar ik kan me indenken dat mijn score nu op een andere manier is vastgesteld. Alleen schreef ik toen nog geen stukjes dus oprecht geen idee meer.

Zoals zoveel films van Kubrick is dit eerst en vooral een film van de regisseur. Hoewel Nichsolon een overbekende (toch wel legendarische) rol speelt vond ik hem niet eens echt overtuigen. Het is al snel duidelijk dat er een steekje los zit maar echt geloofwaardig dat hij dat in dat hotel pas laat gaan vond ik het niet. Ook Duvall acteerde m.i. iets te ver buiten het realisme.

En toch, dat stoort niet eens. De film duurt 140 minuten en kijkt vrij soepel weg al beginnend met die prachtige indringende muziek, de landchappen en dat hotel dat voor Kubrick een dankbare locatie is waar hij helemaal los kan gaan met de steadycam en zijn geluid (dat fietsje nu eens over de houten vloeren en dan weer over tapijt). Wederom een bijzondere kijkervaring die echter niet overdondert. 4,0*.

Lekker flitsend gemonteerd en energiek gebracht en daarme leuk om te zien. Maar verder ook niet heel bijzonder, of het is dan om Elvis op groot beeld en haarscherp te kunnen zien. De optredens zijn oké maar wel toentertijd in beeld gezet en daarmee op zichzelf niet heel spectaculair neergezet al houdt The King er de aandacht wel bij. Geen idee hoe hij zich toen voelde maar op het podium zie je iemand die zich volledig geeft en nog lijkt te genieten. Afgerond naar boven. 3,5*.

Matig. Behalve dan wat vieze wc's vond ik het qua viezigheid allemaal wel meevallen, ik heb wel gekkere dingen gezien en meegemaakt. Verder ook niet bepaald boeiend inhoudelijk. Leuk wordt dit nergens en richting het einde verliest de film elke vorm van focus. 1,5*.

De roman Joe Speedboot zal altijd een speciale plek hebben. Ik las vroeger weleens sporadisch en dit boek las ik ergens eind jaren 2000 en ik ben na dit boek direct doorgegaan naar de volgende en sindsdien beschouw ik mijzelf als lezer. De roman heb ik nooit meer herlezen maar deze film was wel een grote herkenning van het boek. En deels minder herkenning, vooral de kleding en aankleding en het milieu van de personages had ik echt anders ingebeeld.

Enfin, lange tijd best een fijne film. Visueel met een goedkope jaren 90 look maar die past wel. Buringa in de hoofdrol is wat kleurloos maar elke scène met een sterke Kersloot als Joe Speedboot in een mix van mysterie en rauwheid is uitstekend en leeft direct. Ook Van Boheemen weet haar personage de juiste portie mysterie mee te geven.

Na drie kwartier fijne coming of age wordt het tweede deel wat verhalender en serieuzer en daarmee ook wat minder boeiend. Dat Buringa niet echt uit de verf komt helpt hier dan ook niet mee. 3,0*.

Visueel opvallend en mooi maar inhoudelijk wist de film me maar matig te trekken en vond ik dit ding ook wat vreemd. In feite geldt dat ook voor het visuele dat bevreemdend is, maar daar valt in ieder geval genoeg in te genieten. 2,0*.

Rare film in toon en acteren en ik vond hem vooral heel lelijk eruit zien (ik las ergens commentaren dat dit ding er geweldig uitzag en toen dacht ik: heb ik iets anders gezien?). De hoofdpersoon gaat nooit leven en zijn fanatisme voel je nergens. 0,5*.

Oei. Ik vond dit ding echt geen drol aan. Dat zit vooral op de vreselijke Jessie Buckley, een actrice die ik sowieso al niet goed trek vanwege haar overdreven acteren en schmieren en gelaatsuitdrukkingen maar hier doet ze haar gebruikelijke spel nog eens in de overdrive. Irritant en elke vorm van geloofwaardigheid verdwijnt. Van Bale ben ik wel een fan maar hij overtuigt ook niet echt. Verder een lawaaiig geheel dat visueel af en toe wel aardig is maar met zo'n serieuze toon dat het lachwekkend wordt. En dan duurt dit ook nog eens dik twee uur. 1,0*.

Ik kende vooral die scène van Kendrick die auditie doet met dat plastic bekertje. Dat is een klein moment van betovering. Dus nu ik zag dat de hele film op Disney+ stond direct gekeken. Maar de rest viel behoorlijk tegen. Een wat mak ding dat nooit echt leuk wordt en te lang duurt. In de basis gewoon een simpele film die niet verrast met af en toe aardige a capella maar het niveau van 'aardig' ontstijgt de muziek nergens. 2,0*.

Aardig tussendoortje in de bios die af en toe wel wat sleept ondanks de relatief korte lengte en ook net wat te mat is om echt leuk te worden. Net niet echt cynisch, net niet echt vol zwarte humor, etc. Powell is wel het voorbeeld van een goede casting want hij heeft iets intrinsieks sympathieks en dat hoort bij zo'n rol dat je toch met hem mee wil ondanks al zijn strapatsen. Al vult hij de rol wel wat kleurloos in zoals de helf ilm zo is. Ook dat liefdesplotje hangt er maar wat bij. Kortom, ik heb best wat kritiek maar ik heb me niet verveeld dus nog naar boven afgerond wel voldoende. 3,0*.

Fijne docu waarin Ng veel wil vertellen dan daar verrassend goed mee wegkomt. Alleen het stukje rond racisme past niet echt erbij. Althans, thematisch wel (en zeker ziende op Ng als persoon en haar vorming) maar het past niet echt lekker in het verhaal en is erg mager uitgewerkt waardoor dit juist een stoorfactor wordt. Dat stukje maakt dat ik de docu niet een echt hoge score geef.

Maar verder aangenaam kijkvoer over de Chinese immigranten en hun restaurants en plek in de samenleving. Interessant en boeiend met fijne sfeerbeelden van lang geleden maar ook uit de jaren 80 en 90 die ook mijn jongste jaren betreffen. En inderdaad, de Chinees is onderdeel van onze cultuur. Ik zou pizzeria's of shoarmazaken, hoe lang ze er ook al ziten, niet zien als onderdeel van onze cultuur (het gerecht de kapsalon dan als uitzondering) maar voor specifiek het Chinese restaurant geldt dat wel. En zo krijg je als kijker ook een stukje nostalgie mee en dat is fijn vertoeven 70 minuten lang. 3,5*.

Echt heel raar. De hele setting oogt als een decor, een goedkoop decor ook. Dat kan een bewuste keuze zijn of een gebrek aan budget, hoe het ook zij: het oogt wel spuuglelijk. Terwijl restaurants er altijd wel mooi uit kunnen zien in films. Vreemd acteerwerk ook, raar verhaal en ik kon hier echt niets mee. Ik zie wel dat dit een komedie moet zijn maar ik vond de film geen moment ook maar leuk laat staan grappig. 0,5*.

Aardige actiefilm die zichzelf nooit als meer beschouwt dan dat hij is en daarmee is dit ding best vermakelijk ondanks dat de film geen moment iets als geloofwaardig is (en dat kost vaak punten maar in dit geval vergeef ik het de film). Lekker vlot ook (binnen drie minuten is Basinger al gekidnapt) en hoewel dat eigenlijk allemaal te vlot is, maakt dit dat je je niet hoeft te vervelen. De actie verder is aardig. Geen moment dat de film ook maar enigszins in de buurt komt van een wow-moment (nou oké die scène met Sinnerman op de achtergrond is wel tof gedaan) maar als tussendoortje voldoet dit wel. 3,0*.

Best aardig. Inhoudelijk nergens verrassend of echt boeiend maar het typische sfeertje van de jaren 2000 komt leuk naar voren en de meeste personages zijn op een bepaalde manier wel sympathiek en voelen echt aan en dat maakt dat de film als geheel nog wel lekker wegkijkt. Maar een dag later ben ik dit ding al volledig vergeten (en moest wat beelden terugkijken tijdens deze review om te herinneren waar dit oo alweer over ging). 3,0*.

Het boek is heel sober en kaal, die stijl wordt filmisch doorgevoerd door de film ook rauw te houden en vooral in zwart-wit te filmen. Een stijl die ook goed het gevoel van het warme Algerije geeft en vaak mooi is om te zien. De film is wel een hele andere Ozon dan gebruikelijk maar juist zijn ervaring met speelse films maken dat de film een zekere frisheid behoudt. Lange tijd levert dit daarom wel een leuke film op om te zien, ondanks de tragiek en toon, al snap ik niet wat die vrouw ziet in de apathische hoofdpersoon. Het slotdeel is dan ineens heel zwaar en donker van toon maar weet niet echt te boeien en duurt echt te lang. Nog net aan 3,5*.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren