Logboek

De tweede verfilming van Pynchon (zij het losjes naar verluidt) door Anderson en de tweede toch wat matige van hem. En of dat toeval is weet ik niet want deze film is wel heel anders van Inherent Vice. Veel rechtlijniger en veel meer gericht op de plot. De film is daarmee ook heel anders dan veel andere films van PTA die veel meer zagen op sfeer en vooral personages (denk alleen al aan de laatste film voor deze - Licorice Pizza was echt een aaneenschakeling van losse momenten maar daarmee een zalige droom als het ware). En die personages leefden altijd en waren eerst en vooral goed geschreven, personen om wie je ging geven.

Niet bij deze One Battle After Another. Personages zijn veelal inwisselbaar, temeer het acteerwerk over de breedte wat vlakjes is. Niet alleen door DiCaprio die heel weinig brengt maar ook veel bijrolletjes. Ja, zelfs Penn en Del Toro zijn toch best wat kleurloos. En zo is dit een film met een hele goede pacing (de 161 minuten vliegen soepeltjes voorbij) met soms mooie dromerige beelden en een fijne sfeer van de Californische binnenlanden maar ook een film die me niet echt raakt. Niet qua personen en niet op filmisch vlak. Ook de thematiek hangt er wat bij en is meer als ondersteuning van de plot dan dat die thematiek urgentie uitstraalt. Zonder de thema's rond immigratie en racisme had je in wezen dezelfde plot kunnen hebben (met wat noodzakelijke aanpassingen).

Ik miste al met al een beetje de wow-factor. Of het droge van de humor van de Coen brothers waar de film op momentjes een beetje naar hint. Twee scènes steken erbovenuit. Halverwege met de inval, die scène zit qua ritme en tempo en beelden en kleuren prima in elkaar. En de achtervolging over de heuvelachtige wegen met sterk gebruik van zoom, daar zitten enkele hele toffe visuele ideeën in.

Samengevat dus wel een vermakelijke film die verre van slecht is, maar ook niet meer dan dat. En dat is bij PTA een teleurstelling. 3,5*.

Uiteindelijk een vrij duf filmpje en Holmes ziet er lief uit maar is enorm vlak en houdt de aandacht niet vast. De film is ook vlees noch vis. Kijkt redelijk weg maar is nooit echt spannend, nooit echt leuk, nooit echt romantisch, chemie et cetera ontbreekt. 2,0*.

Crazy Rich Asians, maar dan Crazy Rich Turks ofzo. Net iets minder leuk en zeker op verhalend vlak richting het einde minder. Maar wel even lekker wegdromen bij de luxe en rijkdom en beelden van Istanbul. Cliché, zeker, maar aangenaam kijkvoer en ook de pacing is prima. Dat tezamen is minimaal een voldoende ondanks het zwakkere einde. 3,0*.

Visueel fijn en sfeervol, als verhaal weinig boeiend en ik miste wat chemie tussen Dunst en haar lover. Daardoor best een duf ding ondanks alle ellende. Ik keek wel de normale versie van nog geen 100 minuten en die was op momenten al wat aan het slepen maar er is ook een director's cut van 135 minuten?? 2,5*.

De potentie was er zeker met de hele wereld eromheen en die locatie maar ik vond de film vreselijk duf en daarmee enorm saai. Natuurlijk, ik zag dit ding thuis in plaats van in de bios en bij horror zal dat echt wel van invloed zijn, maar genoeg van zulke films gezien thuis die op zijn minst nog boeien. 1,0*.

Best geinig. Enerzijds te veel komedie terwijl hier ook meer een tragikomedie in zit, anderzijds vaak dusdanig over the top dat het toch grappig wordt. Reilly is aardig, Ferrel irriteert niet maar het is vader Jenkins die met de film gaat lopen. Heerlijke rol. De film kent zeker wat inkakmomentjes en niet alles is even leuk maar als onbekommerd vermaak voldoet dit. 3,0*.

Die scène die vanuit drie verschillende perspectieven wordt getoond kende ik langer van de lessen CKV 2. Dat zal ergens in 2004 zijn geweest en voor mijn gevoel pas jaren later zag ik de hele film (maar mijn stem stamde al uit 2007 dus dat zijn maar enkele jaren geweest). Ik vraag me af of ik de film daarna nog eens had gezien; wel bleven enkele beelden en scènes mij bij bij de herziening deze maand. Maar de ervaring was sowieso een stuk beter, wat een leuke fijne film om te zien toch wel.

De toon is duisterder dan Pulp Fiction maar ergens ook lichter. Minder showy maar vooral laid back. De verpersoonlijking daarvan is Samuel L. Jackson die minder opvalt maar met zichtbaar plezier speelt. L.A. ziet er lekker zomers uit, de plot is oké, het tempo prima en veel losse scènes werken enorm goed. Grier is prima in de leading rol maar het is DeNiro die hier zijn komische timing laat zien en met gemak met de film gaat weglopen, wat een enorm geestige droge rol. De film is vooral aangenaam kijkvoer. Richting het einde duurt dit ding allicht net iets te lang en eigenlijk is de derde visie op die ene scène ook overbodig. Maar veel pret mag dat niet drukken.

Leuke film. Boeiend thema dat niet per se heel bijzonder is maar goed wordt uitgewerkt en vrij realistisch gebracht ook. De satire komt ook prima naar voren. Visueel wel aardig al zijn de scènes in de filmstudio's van toen en het tijdsbeeld leuker en mooier dan de beelden zelf. Magnani draagt de film met gemak. Er is weinig op de film aan te merken behalve dat ik en beetje een wow-factor miste. 3,5*.

Best leuk, vooral omdat het centrale duo sympathiek is en de meeste bijfiguren eigenlijk ook wel grappig zijn. Leuke sfeervolle beelden van Texas en paarden en het rurale leven aldaar. Erg dik erop gelegd natuurlijk maar aangenaam kijkvoer al met al. 105 minuten is wel echt te lang en richting het einde komen alle clichés wat betreft opbouw en ontwikkeling van zulke films langs en weet dit ding minder en minder te boeien. 3,0*.

Beetje wisselend. De film neemt de tijd. Op momenten werkt dat heel goed als het draait om het gezin van Warren en hun dochter. Anderzijds duurt de film wel erg lang, zeker het laatste halfuur zat ik wel eens op mijn horloge te gluren. Het helpt ook niet dat de finale een beetje tegenvalt of dat er behoorlijk wat clichés in zitten die weliswaar goed worden gebracht (zonder echt harde geluiden om een jumpscare maar te laten werken maar vooral door spanningsopbouw) maar die ook weinig origineel zijn allemaal. Visueel wel oké, vaak wordt er genoeg sfeer gebracht. Of dat een aftandse achterbuurt is (met een enorme fabriek op de achtergrond) of simpelweg de creepy sfeer die hoort bij zulke horror. 3,0*.

Herzien in de bios. Wat vooral opvalt is dat deze film enerzijds al realistischer is maar nog niet zo realistisch gestyled is als de twee vervolgfilms. De film is wat duisterder en heeft nog wel iets van een comic look. Af en toe is de film zelfs prachtig, vooral in de volle regen en de belichting daarbij. Gotham is hier ook echt een fantasiestad stad. In het vervolg is het eerder een fantasieloze stad en in het slotdeel overduidelijk New York, dit deel heeft wat dat betreft mijn voorkeur.

Een overvolle film ook die knap is geschreven en goed verteld war alle plotjes en vele personages netjes passen en ook allemaal worden gebruikt. Het zorgt er wel voor dat de film een beetje een hart mist en weinig impact op de emotie heeft. Het laatste kwartier begint dan ook wat te slepen. Het zijn gelukkig de vele acteurs (en veel grote namen ook) die met de beperkte speeltijd veel weten te doen. Caine en Freeman voor de lichte noot, Murphy is oprecht griezelig, Bale is de beste Bruce Wayne van allemaal die er zijn geweest met een fijne mix van naturelle charme maar ook een intensiteit voor verdriet en wanhoop en veel bijfiguren zoals Oldman, Hauer, Neeson of Wilkinson overtuigen. Enkel Holmes is behoorlijk kleurloos (maar wel aantrekkelijk).

Wat opvalt nog is de vrij kleine schaal van de actie, dat is tegenwoordig allemaal een stuk grootser. Wel moest Nolan hier echt nog leren om actie te ensceneren want die is vaak rommelig en onoverzichtelijk. 3,5*.

De film begint heel aardig maar richting het einde verzandt (of eerder ontspoort) de film in een oninteressant geheel. Uiteindelijk blijken de personages me toch onvoldoende te boeien. Visueel niet slecht maar ook net iets te donker vaak waardoor er niet heel veel echt te genieten valt. 2,0*.

Deze film vond ik gewoon raar en niet boeiend. Ergens een mix tussen een faustiaanse thematiek gemixt met thema's over de druk op sporters en opvoeding, maar op een wat bevreemdende manier gebracht en ergens kreeg ik het gevoel dat de regie niet voluit durfde te gaan. Hier kon ik niets mee en al met al was dit een duf ding. Vooral door de vlakke vertolking van Withers maar ook een Wayans die wat leven en schwung moet meebrengen blijft toch wat kleurloos. Hoe langer de film duurde (en hij duurde gelukkig niet heel lang) hoe minder en minder dit ding me boeide.

Audiovisueel vond ik dit ding ook weinig boeiend. Veel kleurtjes, muziek pompend op de achtergrond, een camera die flink beweegt - normaal zaken die me erg liggen maar deze regisseur doet het allemaal ongeïnspireerd en op dat vlak raakt de film me ook nergens. Af en toe een hard geluid neemt niet weg dat de film verder echt ook nergens spannend of creepy of ook maar iets wordt. Af en toe nog fijne shots waar symmetrie wordt gezocht en met ook best mooie belichting. 1,0*.

Geweldige film die eerder een documentaire is dan een drama. En dat werkt echt goed. Zeker omdat er wel filmische aspecten, zoals de steeds nadrukkelijkere muziek maar ook de enorme strakke montage, inzitten om het gevoel van de hoofdpersoon (wederom een intense en overtuigende Benesch, na eerder al in Das Lehrerzimmer maar stiekem ook in September 5) over te brengen. Visueel ook erg fijn, mooie belichting en prettige kleurtjes steeds her en der in beeld. Maar bovenal gewoon een film waarin iemand gevolgd wordt in haar werk met alles dat erbij komt is iets dat helemaal in mijn straatje past. Eerst de overdracht, kort vragen naar elkaars weekend, elkaar helpen op de vloer, het omgaan met de patiënten.

Aan het eind komt een stukje dramatiek nog om de hoek kijken en dat was echt onnodig. Ik zeg niet dat hier echt valse noten tussen zitten (al hangt men er wel tegenaan) maar ineens kijk je naar een film in plaats van een documentaire en dat paste niet. Anders was de score nog hoger geweest. Gelukkig wel dat de film niet tot een echte uitbarsting komt of dat Benesch helemaal omvalt, dat had totaal niet gepast. En de film eindigt geweldig met de stem van ANOHNI (van toen ze nog optrad als Antony and the Johnsons). 4,0*.

Herzien in de bioscoop. Mijn stem stamde nog uit 2007 en ik ben er vrij zeker van dat ik hem daarna nooit meer heb gezien en ik betwijfel zelfs of ik toen de film wel voor het laatst zag want in die periode heb ik geregeld stemmen een halfje lager of hoger gegeven vanuit mijn herinneringen en ten opzichte van elkaar voor een betere beoordeling.

Enfin, dit was een fijn weerzien hoor. De film is ook lekker kort maar ondanks die beperkte lengte weet Pixar heel veel leven te geven aan de personages en vooral het speelgoed. Een goed voorbeeld is dat tirannieke buurjochie dat ergens als een karikatuur wordt neergezet maar op één moment ook als kind (als hij de lancering een dag uitstelt en doet alsof hij dat omroept, daar is de vergelijking met Andy ook gemaakt en zo wordt ook Sid menselijk) waardoor hij toch heel echt aanvoelt. En geinig hoe juist de hoofdpersoon de jaloerse lichtjes kwaadaardige persoon is, dat is best gedurfd.

Visueel leuk gedaan en het viel me mee hoe goed de kwaliteit was. Ik had gedacht dat de film er na 30 jaar minder uit zou zien (ouderwetse animatie veroudert niet maar computeranimatie wel) maar dat viel reuze mee. 4,0*.

Aardige western, prettig sfeertje en soms fijne rustige scènes zoals dat die twee gaan vissen. Alleen ook een film die nooit echt ontbrandt en Lancaster vind ik iets te kleurloos en vlakjes acteren. 3,0*.

Beetje duffe film. Men probeert een spannend en creepy sfeertje te creëren maar echt lukken doet dat niet. Ik vond eerder de sixitiessfeer die wordt gebracht erg fijn en leuk om naar te kijken. Al met al een figuurlijk bloedeloos ding, ook door het wat kleurloze spel, ondanks schrikeffecten en een forse portie horror. 2,0*.

Een dvd die al jaren op de plank lag hier en nu toch maar eens gepakt (voor ik wat films van Fellini wil herzien). Qua idee, sfeer, camerawerk en fotografie (Fellini in kleur, de tweede keer voor mij denk ik na Amarcord) allemaal prima. Alleen, je volgt een keur aan personages (of eigenlijk volg je ze niet echt) en scènes door de jaren heen die stuk voor stuk niet slecht zijn maar zo allemaal samen goed twee uur lang wel behoorlijk saai worden. De film moet het hebben van de algehele sfeer waarin Rome de hoofdpersoon is maar dat komt voor mij er nooit echt uit. Jammer. 2,5*.

Deze viel erg tegen. Ik had de eerste delen al wel gezien maar deze nog snel gepakt thuis voordat ik naar het vierde deel zou aan. Vooral qua plot erg rommelig waardoor er nooit echt tempo in komt, de film geen focus kent en ook niet echt weet te boeien. Wat betreft spanning had een en ander ook wel beter gekund. Niet dat dit allemaal per se slecht is, het is vooral een beetje duf. 2,0*.

Pfoe. Veel te lang, dat vooral. Zeker ook omdat de film behoorlijk abstract is en zeker een eerste kijkbeurt je vrij weinig ervan kan begrijpen. Het eerste uur gaat nog wel en de film blijft op een bepaalde manier intrigeren, maar er zit te weinig bij om continu te boeien. Visueel oogt het vooral vreemd maar ik vond het niet per se mooi, ook te veel binnen geschoten waar weinig sfeer uit kwam. Pas na twee uur komt de camera langere tijd buiten, maar wel weer in een wat vreemde scène. De hele zachte soundtrack geeft wel een soort van creepy gevoel. 2,5*.

Ik heb weinig aan te merken op de film wat betreft inhoud. Goed verteld, boeiend verhaal. Maar op een of andere manier trok de film me simpelweg niet echt. Allicht net te oud, acteerwerk net te stijf. De beeldkwaliteit speelt dan denk ik ook wel mee, die was niet heel goed. Ik keek er vrij afstandelijk naar en de film wist me daardoor ook niet echt mee te slepen. 3,0*.

Aardig vervolg. De pionnen staan na het eerste deel dus daar kan de film mooi op voortbouwen. Ergens gewoon een leuk filmpje met prima personages en een aardig sfeertje maar ook zo'n film die nergens echt ontbrandt of excelleert. 3,0*.

De film kent een beetje hetzelfde euvel als het boek, door de episodische structuur gaat dit op inhoudelijk vlak nooit echt leven. Daarnaast wordt het boek redelijk trouw gevolgd maar met slechts 100 minuten lengte komt alles in vogelvlucht langs en mist de film (en veel personages daarbij) diepgang. De moeder kon ik nooit echt vatten, maar die vriend die gewoon een zakkenwasser is ook niet. Dat wreekt zich vooral in het derde deel dat nauwelijks boeit.

Losse momenten werken nog best. Prima sfeer en decors en de jaren 70 en begin jaren 90 komen vrij geloofwaardig tot leven. En juist enkele kleine momenten in de familie werken echt wel goed, of het nu ongemakkelijke delen zijn of de wat meer tedere. 2,5*.

Ja, fijne film. Lekker sfeer, erg leuke begingeneriek, visueel fijn (het zonnige Californië komt er goed uit) en vermakelijk. Soms erg vreemd en niet elke grap of elke absurditeit werkt even goed. Inhoudelijk is de film niet eens heel boeiend maar de stijl maakt veel goed. Daarnaast mis ik een beetje de wow-factor en echt geweldige momenten, iets dat een film als No Country For Old Men wel had. De acteurs hebben er duidelijk zin in en Qualley is sowieso fijn om te zien altijd. 3,5*.

Erg mooie film met een herfstig (wat kil en nat na de regen) Venetië nog zonder veel toeristen als prachtig decor. Gewoon een film over twee echte mensen met echte gevoelens, ergens deed de film me enorm denken aan Before Sunrise. De film sprankelt misschien iets minder dan die andere film maar weet wel een fijne melancholiek mee te geven. Goed geacteerd ook al vond ik Musante net iets te vlakjes maar zeker Bolkan was fantastisch. 4,0*.

Enkele prachtige shots inderdaad en enkele hele fijne tedere lieve momenten tussen beide hoofdrolspelers, maar ook een film van 120 minuten die me te veel overkwam als pretentieus. Arthouserig zoals sommigen ook zeggen. Te gemaakt waardoor dit ding me toch niet echt wist te boeien. Jammer want dit zijn films die ik normaal erg kan waarderen alleen raakte deze film me nauwelijks en wist toch te vervelen op den duur. 2,5*.

Te veel klucht om echt leuk te worden. Het sfeertje is wel aardig, personages zijn wel geinig, de locatie wordt fijn in beeld gezet maar al met al wist de film me onvoldoende te boeien. Maar slecht is dit ding niet, eerder niet echt mijn smaak. 2,5*.

Al stukken beter dan dat gedrocht dat The Whale was. Lekker gruizig, het sfeertje is geweldig in die New Yorkse wijk (het leeft echt daar) en de film vermaakt heel behoorlijk. Butler brengt de juiste energie mee maar is wat oppervlakkig als het richting drama gaat. En daar gaat het script ook wel de mist in. De film zit thematisch overvol (dat hele trauma komt nooit echt uit de verf) maar mixt keiharde actie (en redelijk wat doden) met hele flauwe humor. Dat werkt niet. Een film als Uncut Gems (qua sfeer en locatie en drukte deed deze Caught Stealing er een beetje aan denken) houdt wel steeds de juiste toon aan en is daarmee superieur (een film als Aronofsky's eigen Black Swan ook trouwens). Uiteindelijk een film die soms heel goed werkt en soms totaal niet en een beetje eigen smoel mist. 3,0*.

Lange tijd gaat de film richting een hele dikke voldoende. Meer drama dan komedie, een mooi portret van twee mensen die een beetje uit elkaar groeien door een verandering in hun levens maar er toch steeds proberen het beste van te maken. En er komen interessante zaken rond gender en verwachtingen daarover bij. Echt een meer dan prima film. Maar het laatste halfuur schiet de film zichzelf in de voet. Dan gaat de film richting komedie en vooral hysterie en ik vond dat veel te overdreven en totaal niet meer geloofwaardig. En werkelijk nergens grappig. Zo jammer. Raar ook hoe de film met een soort van grap eindigt terwijl in Florida twee kinderen wees dreigen te worden. Ik vond dat heel gek. Er zat echter te veel goeds in in voor een onvoldoende dus net aan 3,0*.

De intro is heel tof, lekkere montage, fijne muziek, sfeerbeelden, je wordt direct in die wereld getrokken. Jammer dat de rest een heel stuk duffer is. Het acteren is vlakjes (te vlak om echt betrokken te raken), het verhaal rond dit thema al duizend keer verteld en visueel ook een stuk saaier ineens. Soms wel leuke kleuren nog en aardige momentjes tussen de twee vrouwen, maar te weinig voor de beperkte speelduur. 2,5*.

Aardig kortfilmpje maar wel echt te veel een niemendalletje zoals Basto ook al zegt. In potentie heeft dit ding wel wat maar ineens is de film ook klaar, 30 minuten is echt te weinig. Te meer de film fris is en vlot wegkijkt. Visueel soms heel aardig (het brede beeld wordt mooi gebruikt) en leuk om die Philips-afdeling te zien. 3,0*.

Ik moest denken aan Kurosawa's The Lower Depths en in mindere mate Shoplifters van Kore-eda, beiden regisseurs die ik hoog heb zitten en die twee films vond ik gewoonweg een pak minder. Maar die beide films spelen ook in een zelfde armeluismilieu af en zien meer op verschillende personages. En warempel, ook dit werk van Scola deed me echt niets. Geen idee wat het is maar die personages interesseerden me totaal niet en aangezin de film vooral om hen draait wist de film me niet te boeien. Visueel af en toe wel een mooi shot met de rest van (het rijkere) Rome op de achtergrond en een enkele losse scène of personage wist soms nog interessant te worden maar als geheel te veel oninteressante gebeurtenissen en dan zijn twee uur lang. 1,5*.

Visueel soms erg fraai, die beelden lijken soms wel klassieke aquarelle schilderijen. De natuur komt prachtig naar voren. En op momenten ook wel wat sfeer hierin. Maar inhoudelijk kon het me niet bepaald boeien, acteren was vlakjes en die ene rare gozer was net te raar om eng te worden of überhaupt geloofwaardig. 2,5*.

Lang en traag vooral en zoals stinissen al zegt, iets te veel richting komedie. Dat helpt dan ook niet dat de film bijna 120 minuten duurt - 90 was echt voldoende geweest want er wordt echt gezocht om de film maar te laten duren. En twee dagen later ben ik het meeste alweer vergeten. 2,0*.

Nijenhuis kan best regisseren en weet een en ander vlotjes te brengen maar zijn films hebben in de regel te maken met een matig script en echt onuitstaanbare personages. Niet allemaal, maar er lopen er altijd een paar tussen. Elke film van hem is in wezen hetzelfde. Inhoudelijk nergens boeiend daarmee. De beelden van Bali komen ook niet verder dan wat clichématige momenten. 1,5*.

De acteurs hebben er duidelijk zin in maar dit ding duurt echt te lang en gaat te traag voorbij. Dan kunnen acteurs nog zoveel plezier hebben (en ergens is dat best fijn om te zien, vooral Brosnan kan ik altijd goed hebben) maar de film wet simpelweg niet echt te boeien. Visueel ook erg degelijk en saai. 2,0*

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Verrassend dat dit ook deels komedie was, ik had vooral een zwaarder drama verwacht. Dat houdt de toon luchtig maar zorgt ook dat de film niet per se veel indruk maakt. Wel een leuk tijdsbeeld en Totò houdt de aandacht er wel bij maar 90 minuutjes is ook meer dan voldoende hiervoor. 3,0*.

Visueel prachtig aangekleed. Rijk vooral en die wereld van adel komt geweldig tot leven. De statische shots helpen dan ook mee. En je krijgt een vrij aardig beeld van de persoon Ludwig en de wereld waarin hij leeft.

Maar 240 minuten duurt dit ding en dat is vrij veel. Er zitten echt wel overbodige scènes in, de film mist een zekere spanningsboog en lang niet alles is even interessant. Daarbij helpt de dub ook niet echt mee. Ik zag de Italiaanse (want die stond enkel op DVD) en had liever dan de Duitse gezien maar ik vraag me af of dat veel uitmaakt. Het stemmenwerk was in ieder geval wat vlakjes voor mijn gevoel. Slecht wil ik dit ding niet noemen maar ik heb hem wel in twee avonden gekeken en dat zegt wel genoeg dat ik hem dan nog langdradig vond. 2,5*.