Logboek

Lange tijd gaat de film richting een hele dikke voldoende. Meer drama dan komedie, een mooi portret van twee mensen die een beetje uit elkaar groeien door een verandering in hun levens maar er toch steeds proberen het beste van te maken. En er komen interessante zaken rond gender en verwachtingen daarover bij. Echt een meer dan prima film. Maar het laatste halfuur schiet de film zichzelf in de voet. Dan gaat de film richting komedie en vooral hysterie en ik vond dat veel te overdreven en totaal niet meer geloofwaardig. En werkelijk nergens grappig. Zo jammer. Raar ook hoe de film met een soort van grap eindigt terwijl in Florida twee kinderen wees dreigen te worden. Ik vond dat heel gek. Er zat echter te veel goeds in in voor een onvoldoende dus net aan 3,0*.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Al stukken beter dan dat gedrocht dat The Whale was. Lekker gruizig, het sfeertje is geweldig in die New Yorkse wijk (het leeft echt daar) en de film vermaakt heel behoorlijk. Butler brengt de juiste energie mee maar is wat oppervlakkig als het richting drama gaat. En daar gaat het script ook wel de mist in. De film zit thematisch overvol (dat hele trauma komt nooit echt uit de verf) maar mixt keiharde actie (en redelijk wat doden) met hele flauwe humor. Dat werkt niet. Een film als Uncut Gems (qua sfeer en locatie en drukte deed deze Caught Stealing er een beetje aan denken) houdt wel steeds de juiste toon aan en is daarmee superieur (een film als Aronofsky's eigen Black Swan ook trouwens). Uiteindelijk een film die soms heel goed werkt en soms totaal niet en een beetje eigen smoel mist. 3,0*.

Te veel klucht om echt leuk te worden. Het sfeertje is wel aardig, personages zijn wel geinig, de locatie wordt fijn in beeld gezet maar al met al wist de film me onvoldoende te boeien. Maar slecht is dit ding niet, eerder niet echt mijn smaak. 2,5*.

Erg mooie film met een herfstig (wat kil en nat na de regen) Venetië nog zonder veel toeristen als prachtig decor. Gewoon een film over twee echte mensen met echte gevoelens, ergens deed de film me enorm denken aan Before Sunrise. De film sprankelt misschien iets minder dan die andere film maar weet wel een fijne melancholiek mee te geven. Goed geacteerd ook al vond ik Musante net iets te vlakjes maar zeker Bolkan was fantastisch. 4,0*.

Ik moest denken aan Kurosawa's The Lower Depths en in mindere mate Shoplifters van Kore-eda, beiden regisseurs die ik hoog heb zitten en die twee films vond ik gewoonweg een pak minder. Maar die beide films spelen ook in een zelfde armeluismilieu af en zien meer op verschillende personages. En warempel, ook dit werk van Scola deed me echt niets. Geen idee wat het is maar die personages interesseerden me totaal niet en aangezin de film vooral om hen draait wist de film me niet te boeien. Visueel af en toe wel een mooi shot met de rest van (het rijkere) Rome op de achtergrond en een enkele losse scène of personage wist soms nog interessant te worden maar als geheel te veel oninteressante gebeurtenissen en dan zijn twee uur lang. 1,5*.

Erg fijne film juist door alles in eenzelfde appartement te tonen. Robert Zemeckis zou dat met zijn Here nog verder doortrekken door iets soortgelijk te doen maar dan slechts in dezelfde kamer vanuit dezelfde camerapositie - ook een film die me smaakte. Daarmee kan je juist de ontwikkeling goed zien, Van de familie hoe iemand als onderdeel ervan langzaam het middelpunt wordt en daarna erboven (en al langzaam een beetje erbuiten - die laatste scène met alle familieleden waarvan je als kijker ook al geen idee meer hebt wie dat allemaal zijn) komt. Maar ook van de tijd door middel van meubelen. Wat er aan drama speelt verder maakt dan juist minder uit, dit gaat echt om de losse scènes en zo een bepaald beeld te krijgen. Daarbij speelt dat de losse scènes vaak boeien en het tempo is ook precies goed. 4,0*.

Heel klein gehouden en dat werkt op zich wel, al is het ding nu en dan wat episodisch om echt me helemaal mee te nemen en de film is zelfs wat traag ondanks de korte lengte. De schetsmatige stijl is erg fijn maar wel meer voor een prentenboek al kan dit bij deze film nog prima. Maar ook dat maakt dat de film wel wat afstandelijk blijft.

Niettemin een leuk tijdsbeeld en vooral een mooie sfeerschets van het opgroeien van een jongen en zijn relatie met zijn ouders (moeder en stiefvader zo blijkt), gewoon hele normale mensen die normale dingen meemaken. Alleen al daarom verdient deze film een goede voldoende. 3,5*.

Ik vind Elliott Gould het er allemaal iets te dik op leggen en hij overtuigt voor mij ook niet helemaal. Ik dacht nog wel: een Bogart met zijn onderkoelde cynisme zou zoiets veel beter doen. En ik dacht ook: die naam Marlowe komt me bekend voor, het zou toch niet dat? Ja, inderdaad, Bogart heeft hem ook al eens gespeeld al heb ik die film al meer dan 10 jaar terug gezien. Blijkbaar vond ik het verhaal van die film ook al niet heel bijzonder of boeiend, net als in deze The Long Goodbye.

Verder geen slechte prent en vooral op sfeer (in muziek, in beelden van L.A.) erg sterk en nu en dan mooie beelden (die rennende Marlowe langs de straten) maar inhoudelijk gewoonweg niet zo interessant. 3,0*.

Moeilijk. In potentie zit denk ik een goede film verstopt maar te vaak werd dit ding langdradig. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal maar gehaald uit verschillende bronnen - wat er precies heeft gespeeld is niet duidelijk. En daar ging het bij mij allereerst vaak mis, ik geloofde deze uitleg niet altijd. Het acteren bijvoorbeeld van De Amas ligt er zo bovenop dat ik nergens wilde geloven hoe zij zoveel invloed kan hebben en dat men niet direct afstand van haar deed. Al hadden de vrouwen wel de betere rollen. Law wil intens zijn maar komt niet helemaal los en Brühl is vrij kleurloos (ook al was hij ambtenaar, hij overtuigt niet). Ook de verschillende accenten of dat men überhaupt Engels spreekt hielp niet mee. Er is ook een enorm donker filter over de film heen gelegd. Soms levert dat fijne plaatjes op maar vaker ook een beetje saai beeld. Terwijl het op dat eiland volgens mij toch echt soms wel zonniger is en groener dan het grauwbruine palet dat we nu vooral kregen. 2,0*.

Simpel filmpje dat redelijk werkt in de bios maar je ook al snel bent vergeten. Bautista is ook niet direct een acteur voor zo'n leidende rol, ik zie hem liever in een bijrol of als komische side kick. Actie voldoet maar is niet heel spetterend en de schurk van dienst is echt veel te veel karikatuur en daardoor eerder lachwekkend dan eng of intrigerend. Wel leuk hoe soms aandacht wordt besteed aan de omgeving zoals de contante aanwezigheid van het noorderlicht (er was iets met een zonnestorm ooit en geen idee of dat zo lang blijft hangen en zo zuidelijk kan komen maar vooruit) en het hele idee van zo'n vervallen wereld is boeiend maar de film richt zich meer op de actie dan het sociale of op drama zoals een film als Children of Men wel deed (en onder meer daarmee veel beter is). 2,5*.

Fijne film. Een typische biopic eigenlijk die al zo vaak is gemaakt en niet heel diep graaft. Maar op twee vlakken is dit ding wel wat anders dan soortgelijke muziekbio's en daarmee werkt dit ding goed. Allereerst wordt er meer op het gezin ingespeeld dan de muziek - er zit zeker muziek in maar niet het proces naar dat ene bekende liedje zoals je zo vaak ziet. En daarnaast wordt de film echt neergezet in een bepaald milieu en wordt inzichtelijk gemaakt waarom Selena zo belangrijk was voor veel Texanen met Mexicaanse roots. Hoe zij zich voelen (en behandeld voelen) in de USA is een belangrijk thema en dat brengt de film goed. Zo krijg je sowieso ook een mooi sfeerbeeld. Lopez doet het aardig en weet de energie van Selena redelijk te brengen maar blijft wat oppervlakkig in de meer dramatische delen en het echte Zuidelijke Texaanse accent mist ze ook een beetje. 3,5*.

Lang maar niet traag al wordt het laatste halfuur wel wat slepend. Opvallend is ook dat de shots lang duren en vrijwel statisch zijn maar toch altijd wel een beetje bewegen en dat is fijn. De omgevingen komen ook prachtig eruit met soms schitterende haast abstracte beelden. Wat betreft kleuren en kadrering erg mooi gedaan. Tegen het eind wordt het beeld nog breder (geen idee wat daar de achterliggende gedachte achter is).

Voorts een boeiend inkijkje ook in die cultuur en in feite een prettige onthaastingsfilm. Maar personages blijven afstandelijk en daardoor wist de prent me niet echt mee te slepen en zijn 150 minuten er echt te veel. 3,0*.

De film start op LAX en ik ben daar nooit geweest maar herkende het wel direct van GTA 5. Geinig. De film zelf is zozo. Ik vond vooral Stamp wat miscast, te stijfjes voor zo'n rol als deze. Echt overtuigen als gevaarlijke man wordt hij nergens. Verder wel sfeervol. Warm gefilmd en L.A. bestaat enkel uit kaal beton en staal en dat geeft wel een zeker beeld mee dat je niet vaak ziet. Films van Soderbergh zien er sowieso altijd wel sfeervol uit. Alleen qua verhaal minder boeiend maar dat dit ding slechts 90 minuutjes duurt maakt dat je je niet hoeft te vervelen. 3,0*.

Toffe film wel die wegzakt richting het einde (als de spanning en sfeer uit het eerste uur verdwijnt en de toon echt verandert) maar nog wel goed eindigt. Knap ook hoe allerlei soorten genres vervlochten worden. Van drama en mysterie naar meer volbloed horror. Er wordt enorm veel hooi op de vork genomen en dat wreekt zich op momenten ook wel, zeker in het tweede uur. Dat wisselen van perspectief werkt dan ook niet meer omdat op dat moment wel redelijk duidelijk is hoe de vork in de steel zit. De echte onderhuidse spanning van daarvoor verdwijnt. Sfeervol gemaakt, ook als karakterschets van dat stadje en haar bewoners. 3,5*.

Vooral erg stroperig en de film wist me daardoor lang niet altijd te boeien en daarmee wel te vervelen op momenten. An sich een interessant inkijkje in het China van toen maar visueel wat brak (dat ligt ook aan de technische kwaliteit van de camera's) en voor mijn gevoel afstandelijk waardoor ik nul binding kreeg met de personages. 2,0*.

Iets minder enthousiast dan de rest. Er zitten zeker goede punten in de film en dat zijn alle ook zaken die me in de regel liggen. Niet echt een afgerond verhaal maar eerder een sfeerschets van enkele mensen gedurende een korte periode en in de basis ook normale mensen. Maar niet elk personage vond ik even boeiend, het tempo ook niet altijd even sterk (de film sleepte te vaak even) en visueel ook erg saai in beeld gezet. Dat past dan wel bij dit naturelle filmmaken maar toch, zo saai als hier hoeft dan ook weer niet. Dat laatste shot is dan niet per se mooi maar wel boeiend omdat er van alles in beeld gebeurt en eigenlijk wel typerend voor meer momenten in deze prent. 3,0*.

Aardig maar ook niet meer dan dat. Op momentjes ook een beetje te gemaakt hoe Odenkirk zich presenteert. Richting het einde wordt het allemaal wat lomper en daarmee beter, het sfeertje is prima en de korte speelduur is ook wel prettig. Maar de intensiteit van de busscène uit de eerste film wordt bij lange na niet gehaald. 3,0*.

Eindelijk dan eens gezien. En wat zal ik zeggen? Typisch Terry Gilliam en hij ligt me niet. Behoudens 12 Monkeys (waar zijn stijl overigens ook wel te merken is) en Monty Python (maar die beschouw ik niet echt als films van Gilliam) houd ik niet van zijn stijl. Of dat nu ligt aan de vreemde figuren, de scheve camera, het tempo dat maar niet vlot of gewoonweg omdat de films niet boeiend zijn. Dat alles was ook in deze Las Vegas aanwezig en ik kon er echt vrij weinig mee. 'Onsamenhangende onzin' lees ik in een van de reviews hierboven en dat is wel een goede samenvatting. Soms kan ik dat goed hebben maar hier vanaf seconde 1 eigenlijk al niet. En dan duurt dit ding ook nog eens bijna twee volle uren. 1,0*.

Film werd steeds leuker en leuker. Vol met sketches (om maar een woord te gebruiken) die lang niet alle evengoed werken maar er zitten enkele prachtige momenten in en richting het einde ook steeds meer. Zo'n klein teder moment van twee personen op een kussen en vooral de langere interviews van jonge vrouwen (bij dat raam, met de appel) die enorm naturel zijn alsof er niet wordt geacteerd. Al met al ook een leuk tijdsbeeld van de jeugd van toen, al boeiden de politieke beschouwingen an sich mij niet. 3,5*.

Sympathiek, prettige muziek (niet direct mijn smaak maar wel sfeervol om te luisteren), mooie beelden van Cuba. Maar als geheel ook wat saai, net te lang en de interviews zijn ook niet heel bijzonder. Wel fijn dat men vrij rustig en duidelijk praat dat ik toch kan luisteren en met behulp van de ondertitels zo een beetje mijn Spaans bijspijker. 3,0*.

Inhoudelijk niet boeiend en visueel ook weinig bijzonder. Het oogt wat goedkoop allemaal al merk je wel dat er echt nog wel nagedacht is over sfeer, belichting, positionering. Maar het bleef een wat kille film die op momentjes even interessant wordt maar al snel dan vaak niet meer. 1,5*.

Het is dat men Turks praat maar de film had ook zo Grieks kunnen zijn of Spaans of Italiaans met die locaties en hoe alles eruit ziet. Vrij westers allemaal. Mooi geschoten ook en wel een geinig concept. En met al die regen en sneeuw geeft dit ook wel een zeker sfeer mee. Helemaal werken doet de film dan niet want het acteerwerk is wel erg stijfjes, vooral van Kenter. Ook het einde is wat afgeraffeld voor mijn gevoel. Naar boven afgerond 3,5*.

Nogal een duf geheel. Nooit echt grappig, nooit echt hard of intens en inhoudelijk ook weinig bijzonder en niet interessant. Dan blijft er weinig over. Gelukkig maar 90 minuten. Maar veel meer zinnigs kan ik er niet over kwijt. 1,5*.

Ik heb de lange versie gezien en daarna een stukje van de kortere versie (beide staan op de DVD), die laatste zou denk ik wel tot een hogere score hebben geleid. Dan is de intro een stuk behapbaarder want je hoeft niet alle tussentitels te lezen maar krijgt het verteld. Die was ook in zwart-wit, mooier dan die kleurenfilters van de langere versie die ik zag. Verder wel aardig gedaan en sfeervol met die korte scènes maar ook simpelweg te veel achter elkaar en dan is 105 echt te lang. De losse delen zou ik de meeste nog wel voldoendes geven maar als geheel verveelt de film te veel uiteindelijk. 2,5*.

Opvallend hoge cijfers hier maar zo bijzonder was dit allemaal toch niet? Qua thematiek is niets nieuws te zien, animatie is aardig maar niet bijzonder en de liedjes zijn oké maar ook niet helemaal mijn smaak maar ook niet heel memorabel. Blijft een wat duffe film over rond een geinig idee en wel met een vrij origineel verhaal verder. 2,0*.

De film begint sterk en sfeervol als een spannende thriller. Wat is waar en wat is niet waar? Foster is ook uitstekend om een mix van kracht en onzekerheid te brengen en dus perfect gecast voor deze film. Maar over de helft wordt de film niet alleen wat minder geloofwaardig maar ook qua sfeer en toon anders en vooral minder boeiend. Voor mij ging de film echt als een nachtkaars uit, juist doordat er meer actie kwam. 2,0*.

Fijne film die in het eerste deel wat bevreemdt en niet helemaal geslaagd is maar in het tweede deel, als de puzzelstukjes al snel op de plaats vallen, veel beter is en ook warm en zelfs ontroerend wordt. Prima geacteerd dan ook, fijne sfeerbeelden van dat kuststadje en vooral een impressie en niet zozeer plotgericht. Dat zie ik vaker bij Japanse (en breder: Oost-Aziatische) films en dat smaakt me altijd wel prima. 3,5*.

Een film die me op zich moet liggen maar dit was inderdaad een vrij saai gebeuren. Meeste spanning komt nog uit een moment dat een kind zoek is, maar dat duurt ook maar even en past ook helemaal niet bij de toon van de film verder, echt een gemaakt en gezocht plotelement. Af en toe wel fijne sfeerbeelden (die dansende vrouwen als ze een klein feestje maken) en gelukkig niet te lang waardoor de film niet al te saai werd maar veel langer had het ook niet moeten duren. 2,5*.

Nog een keer geprobeerd met Resnais, nu in kleur. Wel minder afstandelijk dan de twee andere films van hem die ik zag maar verder totaal niet boeiend (ik zag ook nog een docu over Auschwitz en die was enorm sterk). Het is niet slecht maar ook niet heel bijzonder zowel qua plot als look. Of dat moet die vervelende montage zijn die weliswaar functioneel is bedoeld maar vooral irriteert. Maar die valt in ieder geval op. Alleen alle zielenroerselen en vele dialogen konden me maar weinig interesseren en dan is dit een lang ding. 1,5*.

Echt wel een mindere film van Kaurismäki. In zijn typische stijl maar nog kouder en afstandelijker waardoor zelfs de beperkte lengte niet kon verhinderen dat de film begon te slepen. En ik zie dat veel mensen de humor waarderen en konden lachen maar na enkele films van de beste man kan ik denk ik wel zeggen dat zijn humor de mijne niet is. 2,0*.

In de basis wel een fijne film, de toon en rust zijn ergens wel prettig. Maar ik geloofde beide personages en hun onderlinge relatie niet echt. Daar deed de film me meer aan het slechtere werk van Woody Allen of een Alexander Payne lijken met vooral veel gelul dat geschreven lijkt voor de film. 2,0*.

Ik moest naar de wc en zette de film op pauze. Ik dacht al wel bijna bij het einde te zijn maar ik zat pas op een uur. En dat zei alles. Vreselijk traag, oninteressant en saai. Visueel soms erg mooi (vooral die kleuren in de nacht en de sfeer in de stad, je voelt de broeierige warmte gewoon) en heel af en toe een losse scène of moment die wel werkten, maar ik kwam hier niet doorheen. De laatste 40 minuten wel afgekeken maar met beduidend minder aandacht, dat wel. 1,0*.

Zo'n typische luchtige film die net niet grappig genoeg is, waar de satire net niet scherp genoeg is en het stukje drama (over die oude liefde en zijn dochter zo blijkt) echt niet past en zorgt dat de film minstens een kwartier te lang duurt. Maar als luchtig ding werkt deze film best redelijk. Soms wel aardige sfeerbeelden en alle acteurs op en van een bepaalde locatie werkt goed want je hebt al snel een afgekaderde groep. Ook helder in beeld gezet. Maar soms ook rommelig verteld. Halverwege komt er even een scène voor in Frankfurt dat er een biljet van 200 is gevonden en tot het einde wordt daar niets meer mee gedaan. 2,5*.

Verrassend leuk. Ik was na de trailer erg bang dat dit een onding zou worden en ja, die eerste scène werkt simpelweg niet. Hierboven had ik dat al uitgelegd waarom. Alleen op het vlak dat de film begint al thriller en je op het verkeerde been zet werkt die scène nog wel, maar goed, je weet ook best wat voor film je gaat kijken dus die verrassing is er eigenlijk ook niet.

Maar verder de oude vertrouwde humor en soms hints naar oude films (O.J. Simpson, de eindgeneriek, een opgezette bever in beeld). Vol hele flauwe grappen, woordspelingen, dat gedoe met koffie, iets met seks en nachtkijkers, mensen die overal tegenaan lopen, waar van alles achterin beeld gebeurt etc etc. Lang niet elke grap werkt maar de film zit zo vol dat er genoeg leuks in zit. Al is de humor wel vaak sterk genoeg voor een flauwe glimlach maar niet voor een echte bulderlach. Misschien dat Neeson daar simpelweg niet de juiste acteur voor is zoals Leslie Nielsen dat wel was.

Niet zo leuk als Airplane! of de eerste Naked Gun-film dus waar ik echt veel vaker hard moest lachen, maar wat deze film net wat beter maakt dan delen 2 en 3 is de look. Betere camera's anno 2025 en L.A. ziet er af en toe ook prachtig uit. En de stem van Neeson past goed bij film noir die de film ook probeert na te bootsen (net als film 2 in ieder geval), daar is Neeson ook beter dan Leslie Nielsen. 3,5*

Aangename film, net als de bovenstaande gebruiker ben ik ook wel fan van dit soort slice of life-films met een stukje coming of age en gewoon de blik op normale mensen. Lekker sfeertje, leuke personages, prima locatie met die flat en dat badmintonveld binnenin. Wel mist de film af en toe een beetje spanningskracht en duren shots of scènes net te lang, iemand als Ozu (waar de film me ook wel schatplichtig aan lijkt) overkwam dat niet snel. Richting het einde wat meer drama dat enerzijds jammer is maar bij deze film wel goed werkt omdat de film daardoor net even weer meer in haar kracht komt. 3,5*.