• 11.303 nieuwsartikelen
  • 163.496 films
  • 10.415 series
  • 30.340 seizoenen
  • 618.169 acteurs
  • 193.940 gebruikers
  • 9.027.603 stemmen
Avatar
 
banner banner

Anonimo Veneziano (1970)

Drama / Romantiek | 91 minuten
3,00 23 stemmen

Genre: Drama / Romantiek

Speelduur: 91 minuten

Alternatieve titel: The Anonymous Venetian

Oorsprong: Italië

Geregisseerd door: Enrico Maria Salerno

Met onder meer: Tony Musante, Florinda Bolkan en Toti Dal Monte

IMDb beoordeling: 6,8 (963)

Gesproken taal: Italiaans

  • On Demand:

  • Netflix Bekijk via Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Anonimo Veneziano

"There is a love that can tear you apart... and hold you together."

Een muzikant nodigt zijn vrouw uit voor een ontmoeting in Venetië. Hoewel niet gescheiden hebben ze elkaar al jaren niet gesproken, en de vrouw woont, met hun zoontje, met een ander samen in Ferrara. Terwijl ze door Venetië slenteren halen ze herinneringen op. Maar de man heeft zijn vrouw niet zonder reden uitgenodigd, hij moet haar iets vertellen.

logo tmdbimage

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Fransman

Fransman

  • 2805 berichten
  • 2127 stemmen

Opgenomen in hetzelfde jaar als 'Dood in Venetië' van Visconti. Venetië had dat jaar dus niet te klagen over belangstelling. Het was de tijd toen de stad nog van de Italianen was, je gewoon een hotelletje kon zoeken en op een terrasje lekker kon eten, al waren de pizza's wel erg duur. In deze film wordt Venetië in al z'n schoonheid getoond. Vond het een prachtige film, over een tragische liefde en twee tragische levens. Gestalte gegeven door twee fantastische acteurs: Tony Musante en de mooie Florinda Bolkan. Met ook nog prachtige muziek. Wat wil je nog meer. Naar Venetië natuurlijk. De titel verwijst naar een hoboconcert van een onbekende Venetiaan


avatar van 93.9

93.9

  • 3122 berichten
  • 4198 stemmen

Prachtige melancholische film.

Je moet er van houden, maar ben een sucker voor dit soort kitch in positieve zin.


avatar van stefan dias

stefan dias

  • 2331 berichten
  • 1336 stemmen

Lekkere nostalgietrip met het immer mooie, mysterieuze Venetië. Het begin in het eindstation is geweldig en verder is het dan een hele dag flaneren door een herfstig Venetië. Dat wat mistroostige weer is natuurlijk met opzet zo gekozen… 'Ho il sentimento di morire insieme.'

Het is wel een praatfilm, voor stiltes is er niet zo veel ruimte voorzien. Je moet soms moeite doen om de ondertitels te kunnen volgen. Echt groots of onvergetlijk vind ik de film niet, maar wel lekker ouderwets (die scène in de winkel waar ze 'jurk' gaat passen) maar de muziek van Stelvio Cipriani maakt deze portie fernweh wel helemaal af.

Van mij mogen ze nog veel meer van die oude curiosa op Netflix aanbieden…


avatar van Flavio

Flavio

  • 4532 berichten
  • 4808 stemmen

Een Italiaanse vertelling vol drama, met het in het moeras wegzakkende Venetië als decor. Venetië was nog een echte stad, geen openluchtmuseum, en je zou wensen dat het weer zo kon worden. De film wordt vooral bevolkt door Venetianen, slechts een enkele keer loopt een cultuurminnende toerist langs, ingetogen, nauwelijks zichtbaar. Het spreekt vanzelf dat ikzelf in een dergelijk toekomstbeeld die ene welkome, ingetogen toerist ben

De beelden van Venetië vormen de hoofdmoot, het verhaal boeide in eerste instantie maar half, misschien omdat de hoofdpersoon toch ook wel een beetje een eikel was. Maar op het eind, als hij het titelstuk dirigeert en zijn vrouw vermaant te gaan was dat toch wel mooi, en blijkt de film naast een ode aan de stad toch ook een ode aan de ziel. De ziel die, zo bleek even daarvoor, nog niet klaar is en niet gelaten zijn dood accepteert maar in opstand komt, boos wordt, en zich tegelijk onmachtig weet. De film wist dus toch een (Venetiaanse) snaar te raken en is dus wel degelijk meer dan een verzameling mooie plaatjes- de pontificale reclame voor Bevilacqua was er wel net iets over.


avatar van eRCee

eRCee

  • 13371 berichten
  • 1929 stemmen

In België te zien via Netflix. Italiaanse praatfilm, dus naast de dialogen (die nogal heen en weer vliegen) zijn de decors en de manier waarop dit wordt afgebeeld bepaald flamboyant te noemen. Veel muziek ook, maar niet altijd van meerwaarde. De beeldkwaliteit is uitstekend en in de meer tedere momenten tussen de twee hoofdrolspelers weet Anonimo Veneziano absoluut te boeien.


avatar van scorsese

scorsese

  • 11871 berichten
  • 10246 stemmen

Redelijke film waarin een man zijn vrouw ontmoet na een aantal jaren gescheiden te hebben geleefd. De dialogen en de relatie tussen de twee hoofdpersonages wist me maar matig te boeien. Maar de herinneringen die worden opgehaald geven de film een fijne, nostalgische toon (de mooie muziek draagt hier zeker een steentje aan bij). Verder genoeg mooie beelden van Venetië).


avatar van charmie

charmie

  • 252 berichten
  • 0 stemmen

Viel me erg tegen. Soort Love Story op z`n Italiaanns. Ook de muziek deed me daar op de een of andere manier steeds aan denken. Leek James Last wel. Waar bleven Vivaldi, Albinoni en nog wat andere Venetiaanse componisten?

Bovendien, dat hoboconcert herkende ik toch echt als van dat van Marcello.

Marcello Oboe Concerto. 2nd mov - YouTube

Pas in de laatste vijf minuten kregen we daar een fragment van te horen.

De dialogen waren tamelijk vermoeiend en weinig diepgravend; de stiltes trouwens ook. Er kwam iets van Proust langs, dat was wel aardig en dat van die verdronken hond was ook mooi, maar de rest? Hoog zeurgehalte.

Of die dag nooit om kwam.