Anonimo Veneziano (1970)

Opgenomen in hetzelfde jaar als 'Dood in Venetië' van Visconti. Venetië had dat jaar dus niet te klagen over belangstelling. Het was de tijd toen de stad nog van de Italianen was, je gewoon een hotelletje kon zoeken en op een terrasje lekker kon eten, al waren de pizza's wel erg duur. In deze film wordt Venetië in al z'n schoonheid getoond. Vond het een prachtige film, over een tragische liefde en twee tragische levens. Gestalte gegeven door twee fantastische acteurs: Tony Musante en de mooie Florinda Bolkan. Met ook nog prachtige muziek. Wat wil je nog meer. Naar Venetië natuurlijk. De titel verwijst naar een hoboconcert van een onbekende Venetiaan

Prachtige melancholische film.

Je moet er van houden, maar ben een sucker voor dit soort kitch in positieve zin.

Lekkere nostalgietrip met het immer mooie, mysterieuze Venetië. Het begin in het eindstation is geweldig en verder is het dan een hele dag flaneren door een herfstig Venetië. Dat wat mistroostige weer is natuurlijk met opzet zo gekozen… 'Ho il sentimento di morire insieme.'

Het is wel een praatfilm, voor stiltes is er niet zo veel ruimte voorzien. Je moet soms moeite doen om de ondertitels te kunnen volgen. Echt groots of onvergetlijk vind ik de film niet, maar wel lekker ouderwets (die scène in de winkel waar ze 'jurk' gaat passen) maar de muziek van Stelvio Cipriani maakt deze portie fernweh wel helemaal af.

Van mij mogen ze nog veel meer van die oude curiosa op Netflix aanbieden…

Een Italiaanse vertelling vol drama, met het in het moeras wegzakkende Venetië als decor. Venetië was nog een echte stad, geen openluchtmuseum, en je zou wensen dat het weer zo kon worden. De film wordt vooral bevolkt door Venetianen, slechts een enkele keer loopt een cultuurminnende toerist langs, ingetogen, nauwelijks zichtbaar. Het spreekt vanzelf dat ikzelf in een dergelijk toekomstbeeld die ene welkome, ingetogen toerist ben

De beelden van Venetië vormen de hoofdmoot, het verhaal boeide in eerste instantie maar half, misschien omdat de hoofdpersoon toch ook wel een beetje een eikel was. Maar op het eind, als hij het titelstuk dirigeert en zijn vrouw vermaant te gaan was dat toch wel mooi, en blijkt de film naast een ode aan de stad toch ook een ode aan de ziel. De ziel die, zo bleek even daarvoor, nog niet klaar is en niet gelaten zijn dood accepteert maar in opstand komt, boos wordt, en zich tegelijk onmachtig weet. De film wist dus toch een (Venetiaanse) snaar te raken en is dus wel degelijk meer dan een verzameling mooie plaatjes- de pontificale reclame voor Bevilacqua was er wel net iets over.

In België te zien via Netflix. Italiaanse praatfilm, dus naast de dialogen (die nogal heen en weer vliegen) zijn de decors en de manier waarop dit wordt afgebeeld bepaald flamboyant te noemen. Veel muziek ook, maar niet altijd van meerwaarde. De beeldkwaliteit is uitstekend en in de meer tedere momenten tussen de twee hoofdrolspelers weet Anonimo Veneziano absoluut te boeien.

Redelijke film waarin een man zijn vrouw ontmoet na een aantal jaren gescheiden te hebben geleefd. De dialogen en de relatie tussen de twee hoofdpersonages wist me maar matig te boeien. Maar de herinneringen die worden opgehaald geven de film een fijne, nostalgische toon (de mooie muziek draagt hier zeker een steentje aan bij). Verder genoeg mooie beelden van Venetië).

Viel me erg tegen. Soort Love Story op z`n Italiaanns. Ook de muziek deed me daar op de een of andere manier steeds aan denken. Leek James Last wel. Waar bleven Vivaldi, Albinoni en nog wat andere Venetiaanse componisten?

Bovendien, dat hoboconcert herkende ik toch echt als van dat van Marcello.

Marcello Oboe Concerto. 2nd mov - YouTube

Pas in de laatste vijf minuten kregen we daar een fragment van te horen.

De dialogen waren tamelijk vermoeiend en weinig diepgravend; de stiltes trouwens ook. Er kwam iets van Proust langs, dat was wel aardig en dat van die verdronken hond was ook mooi, maar de rest? Hoog zeurgehalte.

Of die dag nooit om kwam.

Erg mooie film met een herfstig (wat kil en nat na de regen) Venetië nog zonder veel toeristen als prachtig decor. Gewoon een film over twee echte mensen met echte gevoelens, ergens deed de film me enorm denken aan Before Sunrise. De film sprankelt misschien iets minder dan die andere film maar weet wel een fijne melancholiek mee te geven. Goed geacteerd ook al vond ik Musante net iets te vlakjes maar zeker Bolkan was fantastisch. 4,0*.