Logboek

Met de felle (veelal primaire) kleuren weet je: dit is er één van Almodóvar. Maar ook qua toon, thema's, beeldvoering doet alles in deze film aan hem denken. Niettemin ook een film die wat afstandelijk was en af en toe gewoon niet goed overkomt. Dat moment dat die zoon werd aangereden oogde wat knullig en werkte eerder op de lachspieren dan dat het me wat deed. En een halfuur ofzo ging het ineens over die zoon en ik dacht: oh ja die is net overleden maar op de een of andere manier deed de film dat nergens laten voelen. Verder wel erg veel drama bij elkaar met ook nog hiv en een zwangerschap. Te veel om te overtuigen laat staan te emotioneren.

Niettemin als sfeerschets wel geslaagd, als ode aan de vrouw en de zelfkant van de samenleving ook. Fijne beelden, prima muziek en behoorlijk acteerwerk waardoor de film goed wegkijkt en ook wel opvalt. Alleen te veel nadelen om echt vol geboeid te zijn. 3,0*.

Visueel op momenten prachtig in contrastrijk zwart-wit - een verhaal als dit hoort ook niet in kleur maar moet ook wat ouderwets aanvoelen. Het begint al met de eerste shots en het onweer en slechte weer en pikzwarte takken op de voorgrond, maar ook bijvoorbeeld bij dat trappen beklimmen doet de camera goede dingen. En de hele film wel blijft dat soort momenten hebben. Leuk rolletje van Guinness en over de breedte wel aardig gespeeld maar ook duidelijk met acteerwerk van lang geleden dus echt helemaal meeleven lukte mij niet. Richting het eind weet de film daardoor net iets minder te boeien maar veel mag dat de pret niet drukken alleen een echte goede score komt er niet meer uit. 3,5*.

Niet slecht, maar een tikkeltje saai. Aan Fonda's Lincoln zit echt geen kreukje en dat wreekt zich al snel. De film wordt vlotjes verteld maar leeft eigenlijk nooit en kruipt nergens onder de huid ondanks de verder overtuigende aankleding. De rechtszaak is op zich nog wel leuk maar weet nergens echt spannend te worden. Vakkundig gemaakt maar veel te glad om enige indruk achter te laten. 3,0*.

Wel geinig gedaan. Als verhaal minder boeiend en dat dit een collage is uit verschillende films helpt ook niet mee. Zeker in het eerste deel is dit te veel een verzameling losse scènes. Hoewel sommige losse momenten wel tof waren. Vanaf het tweede deel wordt het juiste ritme gevonden en kijkt de film wel lekker weg. Vooral als kroniek van de opkomst van China als hypermodern land werkt de film goed. Je ziet hoe in 20 jaar de steden (de treinen en flats) en mensen en kledij een heel stuk moderner worden. Dan doet de film op verhaalniveau minder maar heeft gelukkig genoeg te vertellen. Alleen had de beleving veel beter gekund. 3,0*.

Op momenten wel aardig maar over het geheel net niet goed genoeg. Vooral de tweede helft voelde te veel alsof men toch nog drama in de film moest stoppen terwijl juist het eerste halfuur best geinig was. Visueel ziet het er qua kleuren wel aardig uit maar toch altijd valt wel op hoeveel zulke computeranimatie al snel verouderd raakt als je dat vergelijkt met ouderwets handwerk. 2,5*.

Wel uniek deze film, ook de manier van schieten volledig in first person. Een beetje opvallend dat deze prent genomineerd is voor Beste Film (vanwege de manier van filmen) en Beste Script (dat niet heel bijzonder is). Visueel af en toe schitterend met prachtig kleurgebruik en belichting (en daar is dan weer geen nominatie te vinden. En juist het krappe beeldformaat hielp hier uitstekend bij. maar juist die manier van filmen beperkt ook en na een uurtje geloofde ik het wel en wist de film me minder en minder te boeien. Verder is de aankleding oké, het acteren is redelijk (maar blijft een beetje aan de oppervlakte overal hangen) en het tempo ook wel aardig. Ondanks dat de film niet echt meer wist te boeien duurt dit ding 140 minuten en echt een lange draak was dit nu ook weer niet. Vanwege enkele prachtige shots (alleen al het eerste shot en de eerste beweging van die camera die direct intrigeert omdat je toch verrast wordt) nog net aan voldoende. 3,0*.

Geweldige film. Door de plot en en de trailer had ik wel eerst lichte twijfels (Wordt het te zwaar drama? Te veel op emoties spelen? Te gescript? The Hollywood-achtig?) maar niets van dat alles. Vanaf seconde 1 zat ik in de film en is dit vooral een spannende thriller die goed gebruikt maakt van het moment zelf. Wat ik bedoel: je gaat echt mee met die personages die op dat moment nog geen idee hebben wat er precies speelt en dat maakt de film toch een soort van spannend. De documentaire-achtige stijl met losse camera en bepaalde shots die een docu suggereren wordt dat gevoel nog eens versterkt. De film voelt enorm realistisch an. Door de structuur (vrijwel volledig vanuit een regiekamer ver weg van de gebeurtenissen) en die documentaire-achtige stijl deed de film al snel denken aan die andere sublieme thriller (United 93, ook al omdat het daar draait om laffe terroristen die onschuldige burgers pakken en je de film bekijkt vanuit omstanders vooral). Visueel ook fijn (alsof het toen geschoten was maar de film ziet er wel aantrekkelijk uit) en met sterk acteerwerk. Het tempo is ook uitstekend.

Wat ik nog het fijnste vond is dat je kijkt naar mensen die hun job doen en dat goed doen. Ik las weleens boekjes van Mart Smeets waar hij vrij helder hetzelfde beschrijft hoe men live televisie soms moet maken en dat weet de film uitstekend over te brengen. Over keuzes die gemaakt worden maar ook de stress en druk en het tempo tijdens de regie en het overzicht dat een regisseur moet hebben. Dat komt in deze film allemaal terug. Je krijgt gaandeweg de film gewoon een mooi inkijkje in die wereld. En dat zonder verder vals sentiment of Hollywoodiaanse huilbuien (alleen aan het eind als blijkt dat de gijzelaars dood zijn en er wat stemmige muziek intreedt, maar ook dat is een miniem moment). 4,5*.

Veel te lang en vooral veel te mak om echt te boeien voor de volle duur. De film is niet slecht en weet redelijk de toon van Mann en vooral het eloquente goed te benaderen. De film voelt als iets chiques aan, de inmiddels verdwenen wereld die er nog net is maar op haar laatste benen. Qua sfeer ook prima. Maar visueel ook erg degelijk met veel statisch camerawerk. Alleen vaak als wordt ingezoomd dan merk je ineens de regie, vooral op die jongen waar Von Aschenbach wat voor voelt. Daar helpt juist die zoomfunctie enorm om het gevoel van Von Aschenbach over te brengen. Maar ja, 130 minuten met te veel saaie momenten. 2,5*.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,5 sterren

Visueel oogde dit ding wel en qua thematiek ook wel aardig, al ligt het er soms wel erg dik en weinig subtiel bovenop. Niettemin wel boeiend. Alleen het hoofdverhaal en vooral de personages deden me weinig waardoor ik toch wat verveeld naar een leeg omhulsel zat te kijken met af en toe vette ideeën met belichting (zoals in die gang waar het van donker naar fel wit verandert steeds) maar meer dan dat ook niet. 2,0*.

De film typeert Callas voor mij: goed maar het raakt me niet. Dat geldt dus ook voor Callas zelf. Geweldige zangeres maar het doet me niets als ik haar hoor. Dan liever een bekende operazangeres als Montserrat Caballé. Maar zelfs Paul de Leeuw raakt me meer.

Enfin, mooi geschoten film en een biopic die gelukkig niet van hoogtepunt naar dieptepunt gaat maar bewust een heel beperkte range heeft, in dit geval de laatste dagen met een enkele flashback. Daar houd ik van. Anderzijds ook geen heel normale film want droom en werkelijkheid lopen weleens door elkaar heen. Dat maakt dat de film een zekere kwaliteit heeft door een idee te geven hoe Callas die dagen zelf beleefde (in de ogen van de makers dan toch) maar ook dat de film me niet echt wist te grijpen. De wat saaie vertolking van een kleurloze Jolie helpt ook niet echt, de twee bedienden in huis deden me al meer.

Niettemin, visueel mooi, sprookjesachtig haast met die kleuren. Muziek prima. Tempo ook uitstekend want ondanks dat de film me niet raakte gingen die ruim 2 uur vrij vlotjes voorbij. En het einde is oprecht wel mooi. Niet nog allemaal lyrische teksten hoe het verder ging met bepaalde personen of hoe geweldig Callas was maar een soort ambient muziek met oude beelden zonder poespas. Dat voelde oprecht aan. 3,0*.

Mooie film wel en vooral een interessante invalshoek door iemand te laten rouwen die dat deels stiekem moet doen (omdat zij slechts de minnares was op dat moment). Mooie muziek, visueel fijn (van de zonsondergang tot het moment van vliegen bij de kerk) en heel behoorlijk geacteerd. Ook leuke scènes tussen vader en dochter die zo uit het leven zijn gegrepen.

Ik heb veel goeds te zeggen en weinig hierop aan te merken alleen wist de film me niet echt omver te blazen. De 82 minuten zijn ook precies genoeg (stiekem net een paar te veel en een enkele scène sleept ook wat) en dat zegt voor mij ook wel iets over de film. Goed gemaakt maar geen film die me echt meesleepte en had mogen duren en duren. 3,5*.

In potentie wel oké maar veel scènes zijn gewoon niet boeiend genoeg. De film lijkt ook eerder een theaterstuk waarin acteurs hun teksten mogen declameren. Visueel nog wel oké en sommige van die scènes werken wonderwel goed, bijvoorbeeld waarin Roberts opbiecht een minnaar te hebben. Enorm theatraal maar wel goed kijkvoer. Alleen genoeg momenten die enorm inzakken. 2,5*

Goede eerste 10 minuten waarin het jachtige leven overtuigend wordt gebracht. Daarna verzandt de film in stroperig drama met vervelende pogingen tot humor, bijvoorbeeld bij repetities waarin iedereen druk is met van alles behalve de muziek. Dat ligt er echt te dik bovenop. Visueel wel oké verder en niet per se slecht maar echt te nadrukkelijk gericht op drama en feelgood en daardoor nooit geloofwaardig of dat het me ook maar ergens raakte. 2,0*.

Op momenten erg geestig, op andere momenten niets meer dan een flauwe glimlach en niet elke scène werkt even goed. Gewoon een leuke verzameling sketches waarin dat dromerige en surrealistische me minder deed maar de absurde humor die volstrekt serieus en met stijf smoelwerk wordt gebracht (zo moet dat ook trouwens) werkte wel. En sommige sketches zijn gewoon sterk en blijven bij. Visueel niet heel boeiend verder maar ook niet lelijk. 3,5*.

Viel me niets tegen. Mackie is sympathiek maar wat te flets om echt de film te dragen. Dan doet Ford het al een stukje beter en de schurk van dienst is ook behoorlijk. Dat helpt. Maar wat de film vooral goed doet is de wat andere toon. Sowieso serieuzer zonder misplaatste humor zoals de MCU de laatste films wat te veel kende, maar ook meer een spionagethriller en daarmee als losse film wat unieker maar ook goed het kijken waard. Heel diepgravend gaat het allemaal niet, de film sleept af en toe een beetje en je moet niet verwachten iets briljants te zien maar al met al wel weer eens een voldoende. 3,0*.

*edit, precies dus wat The Oceanic Six hierboven blijkbaar ook al zei

Die 140 minuten vliegen wel voorbij en ik heb me ook vermaakt, maar dit was allesbehalve een goede film. De film kent een beetje hetzelfde euvel als veel biopics: je krijgt een deel van iemands leven en je leert vooral iets over dat leven (al is het altijd afwachten wat verzonnen is) en minder over de persoon. Nu moet ik zeggen dat deze film daar nog wel een beetje wat probeert maar ook niet heel diep gaat zoals de hele film een beetje vlees noch vis is. Zelfs potentiele conflicten worden gladgestreken of afgekapt. De hele relatie met Fanning en het vreemdgaan met Baez kan tot van alles leiden maar ineens is de relatie over. En zo gaat dat door de hele film heen, tot en met het conflict over elektrisch of akoestisch (an sich wel boeiend) aan toe aan het eind (waar zelfs wat ongepaste slapstick bij zit).

Het is ook niet de schuld van Chalamet dat hij wat aan de oppervlakte blijft krabbelen en hij is wel constant overtuigend in character en draagt de film vrij makkelijk. Dan heeft Norton wel een veel mooiere rol met emotionele impact. En iemand als Fanning, een fijne actrice, hangt er maar een beetje bij. En dat ligt echt aan het script: men wil te veel vertellen. In het eerste uur zie je ook flarden van tv-uitzendingen (Cuba-crisis, Kennedy) om een tijdsbeeld te scheppen maar ook dat blijft allemaal er wat bij hangen.

Nu duurt deze film 140 minuten, normaal genoeg tijd voor veel verhaal maar bijna 60 minuten is gevuld met muziek. Dat maakt enerzijds dat er veel minder tijd is voor film, anderzijds is de muziek van Dylan ook wel gewoon echt goed en heb ik me er prima mee vermaakt. Juist met die muziek. De aankleding is ook prima in orde, de pacing is uitstekend en het geluid idem. De fotografie is degelijk maar voldoet. 3,0*.

Op zich wel aardig maar echt als film niet echt gelukt. Dreyer draaide 9 jaar later de film over Jeanne d'Arc en die was visueel vooral heel sterk maar deze Prästänkan moet zich te veel bedienen van ellenlange lappen tekst tussen de scènes door. Echt ritme komt nooit in de film ondanks het behoorlijke acteerwerk en het best leuke verhaal. 2,5*.

Een beetje vreemd. Soms iets te vreemd om er echt van te genieten. Raar ook hoe die jongen steeds met dat meisje omging en dat is wel een beetje een samenvatting voor mij qua gevoel. Boeiend en bijzonder maar niet altijd meeslepend. Visueel op het oog heel gewoontjes maar stiekem wel fijn, vooral de groene kleuren die op een bijzondere manier levensecht voelen. Stalker van Tarkovski had dat ook. 3,0*.

Vooral de beelden en sfeer van New York in die tijd is erg goed getroffen en geeft de film anno 2025 nog een zekere meerwaarde. Aardig verhaal, tempo prima en enkele prima scènes (die achtervolging van de metro). Gene Hackman vind ik wel de zwakke schakel hier. Hij komt soms tot een soort gekte die hij ook had in The Conversation en in beide films vind ik hem verre van overtuigend en eerder volstrekt niet geloofwaardig, te geacteerd en theatraal. Schneider is dan al een pak beter net als de invulling van enkele bijrollen zoals Rey. 3,5*.

Enorme bedachtzame film. Wat meest opvalt is dat we hier te maken hebben met een kleurenfilm maar elke kleur lijkt eruit gehaald te zijn en alleen nog uit grijs- en bruintinten bestaat. Delon als stille man past uitstekend in die rol - ik vraag me af in hoeverre Gosling en Winding Refn hier inspiratie uit haalden voor Drive. De film is wel wat erg afstandelijk. Dat past wel bij de film en is ook prima uitgevoerd maar doet wat met de beleving. Kortom: goed gemaakt, boeiend en mooi maar de film deed me ook verder heel weinig. 3,5*.

Een soort Se7en qua sfeer en toon maar wel beduidend minder sterk. De film teert in het begin vooral op die sfeer en dat gaat goed, daarna richt de film zich meer op het verhaal en dat werkte voor mij minder. Wel leuk dat het lang onduidelijk blijft of er echt iets bovennatuurlijks plaatsvindt of dat alles zich afspeelt in het hoofd van de hoofdpersoon (en de conclusie is trouwens ook prima). Niettemin heb ik niet constant geboeid gekeken. 3,0*.

Herzien in de bios. Wat dan opvalt is hoe geweldig het sound design is. Je waant je echt in de stad met overal op de achtergrond allerlei geluiden en stemmen en rumoer. Fantastisch om mee te maken. Visueel ook erg fijn. Sfeervol, duister zonder te duister te zijn, in een typerend kleurenpalet en ook met een enorme 90s look maar dat past bij de film - een film is ook een product van zijn tijd.

Deze film wordt ook steeds beter. Het verhaal zelf is niet eens heel bijzonder maar regie, tempo, visuals en sfeer moeten daarvoor zorgen en langzaamaan word je meer en meer meegezogen in de film om te eindigen met een climax. Perfect qua opbouw en die 127 minuten vliegen voorbij en even ben je helemaal weg van de wereld. Dat is wat een goede film hoort te doen. Tel daarbij de fijne rollen van Freeman (toen was deze invulling nog vrij nieuw maar nog steeds wel overtuigend en doorleefd), Paltrow (ja, ook zij) en natuurlijk Spacey (al blijf ik Freeman stiekem wel beter vinden in deze film).

Nee, deze film kent echt een groot minpunt en dat is Brad Pitt. Zijn rol is te dom en zijn vertolking doet er nog een schepje bovenop. In het tweede uur gaat dat beter waardoor de film ook om die reden weer beter wordt. Maar helemaal daarbovenop komt Pitt zelf niet meer dat zelfs de goede climax niet het effect heeft wat je had mogen hebben. Naar boven afgerond nog wel 4,5*.

De film wordt groots gebracht maar is stiekem gewoon best een kleine film die af en toe wordt opgepompt. De vergelijkingen met There Will be Blood zie ik ook wel, met een zeker tijdsbeeld dat wordt gepakt over enkele jaren en vooral het visuele aspect en kleurgebruik. Maar die andere film is wel oneindig superieur aan The Brutalist. The Brutalist heet dan wel zo en zou over Brody moeten gaan maar juist dat deel sneeuwt wat onder. Brody doet het wel redelijk en geloofwaardig maar weet eigenlijk nooit heel diep te graven. Hij lijkt eerder geleefd te worden en zijn ontwikkeling doorheen de film kwam wat gemaakt over.

De film is anderhalf uur opbouw en anderhalf uur pay off, maar als je dan de pay off verwacht en die komt maar niet dan word je toch wat teleurgesteld. Het deel na de pauze was soms wat langdradig, episodisch ook waardoor ik weinig binding voelde en ik snapte de personen in de film ook niet altijd. De film eindigt een beetje in een nachtkaars. Pearce had de beste rol maar met Jones kon ik weinig. Dat was op momenten echt wel uitzitten.

Visueel wel schitterend, de muziek is ook erg sterk. Al zit ook dat veel minder in het laatste uur. Voorts zijn de oude beelden over de opbouw van de V.S. erg mooi gedaan en mooi verweven in de film. Hetgeen de film over immigranten wil vertellen lijkt het meest duidelijk. Maar het is ook allemaal niet bepaald subtiel, ook niet hoe men naar immigranten kijkt en hoe de American Dream een droombeeld of illusie blijkt. En daar zit een beetje het probleem. De film vol maar weinig genuanceerd en te vol waardoor ik ondanks 200 minuten film niet echt het idee had een verhaal te hebben gezien. 3,0*.

Weer zo'n film op heel smal formaat. Maar wel één waarin het visuele aspect juist het beste was van de film. De camera zit gelukkig niet te veel op de huid en deze regisseur weet hoe een smal beeld toch mooi te vullen is en hoe er ruimte valt te creëren. Sfeervol, mooie kleuren, sprekende beelden en soms fijn dromerig.

Inhoudelijk dan weer minder bijzonder. Echt zo'n verhaal waarvan ik vond dat al tientallen keren te hebben gezien rond een gezin in de lagere sociale milieus. Alle clichés rond afwezige vaders of moeders, nieuwe scharrels, criminaliteit, ruzies binnen, het jongere zusje of broertje etc kwamen wel langs. Dat was jammer.

Debutante Khebizi doet het nog wel aardig waarmee haar rol toch nog goed overkomt. Wat ik wel leuk vond is hoe ze naar buiten overkomt. Soms groot houden maar ook wel oprecht zich prettig voelen door expressief over te komen alleen daarachter zit een klein hartje en een zekere nervositeit - als een jongen te dichtbij komt wijst ze hem af. Aan het eind mag ze naar dat programma maar je kan je ook afvragen hoe het met haar daar zal gaan want daar zal ze vermoedelijk wel over die grens van seks heen moeten. Dat maakt het einde treurig maar boeiend. 3,0*.

Gezien vanwege die ene Oscar-nominatie voor Best Song. Nu moet ik ook direct zeggen: dat nummer vind ik echt heel behoorlijk, sowieso mijn favoriet van de vijf genomineerde liedjes (al gaat dit nummer niet winnen). De rest van de film vertelt een an sich boeiend verhaal maar wordt zo zoetsappig gebracht dat de film me niets deed. Klef, haast met een romantische blik en nergens waande ik me rond de oorlog. Alleen al die eerste scène op het slagveld, dat oogde als een hele cleane versie van de oorlog. Geen moment geloofwaardig. Het acteerwerk is verder niet bijzonder of slecht maar helpt de film niet naar een hoger plan. Het eerste uur keek nog wel makkelijk weg, het tweede uur wist nog maar matig te boeien. 2,0*.

De film voelt wat als een tussendoortje. Lekker speels en hetzelfde toontje als Pierrot le Fou van een jaar later, al vind ik die film net wat beter (om meerdere redenen). Bande à Part is misschien wat te gewoontjes hoe gek dat ook klinkt met allerlei gekkigheden en vol ideeën die de film juist ongewoon maken. Denk aan dat dansje, de minuut stilte maar ook een camera die een langsrijdende auto volgt, zwiept van links naar rechts, even stopt in de beweging en dan pas verder gaat terwijl de auto al weg is. Dat is even weer zo'n shot dat opvalt. Maar visueel wel een beetje saai hoewel de film zeker niet lelijk is. De scène in het Louvre ken ik vooral uit The Dreamers - ik was me er niet van bewust dat die in deze film zat en was blij verrast maar ook wat teleurgesteld want ook erg kort. Leuk gespeeld en zeker Karina straalt in elke scène. 3,5*.

Aardige film. Vooral visueel mooi en de acteurs brengen genoeg overtuiging mee om er direct te staan. Maar zeker het tweede uur wat minder boeiend, meer gewoontjes en minder spannend. Het sfeertje van het eerste uur, dat beduidend beter was, is dan wat weg helaas. Zeker geen slechte film die alleen qua gevoel wat teleurstelt uiteindelijk. De score daarom fors naar beneden afgerond. 3,0*.

Een van de eerste Wilder-films die ik zag, nog in de periode dat ik niet of nauwelijks nog reviews schreef. Dit weekend dan herzien en nu kan ik die leemte van de recensie ook eindelijk vullen.

Het is altijd afwachten na zoveel jaar hoe een film overkomt. Mijn smaak is zeker veranderd en oudere films wil ik tegenwoordig nogal eens gedateerd vinden, meer dan toen. Maar warempel, de film is nog steeds even goed. Dat komt eigenlijk door vier dingen: script, regie, acteurs en fotografie. Zo ongeveer alles dat een film maakt.

Script: qua opbouw lijkt de film pas helemaal op het eind op en traditionele romcom maar lange tijd is de film qat betreft plot verrassend en constant vernieuwend. Voordat Lemmon en MacLaine eigenlijk echt samenkomen ben je al een uur verder.

Regie: het tempo is goddelijk met scènes die steeds precies lang genoeg duren. Hierbij weten script en regie elkaar ook te versterken, waarbij de film ook nooit uit de toon valt. Deels drama, deels komedie, maar altijd elkaar ondersteunend. Dat is razendknap gedaan en valt ongetwijfeld dieper te analyseren maar het is ook gewoon talent, een talent dat Wilders vaker toont in zijn film.

Acteurs: Alle acteurs staan wel met plezier te acteren, geholpen ook door het script dat ze ook diepgang en emotie weet te geven. Daarnaast hebben Lemmon en MacLaine een enorm sterke overtuigende chemie. Al is het MacMurray die wat mij betreft de leukste rol heeft en met elke scène gaat lopen. Charmant en schurk en met en zekere autoriteit die bij zijn rol past.

Fotografie: Nog wel in zwart-wit maar eindelijk een Wilder in breedbeeld. En ook passend ditmaal om de enorme ruimte en het gevoel van leegte en eenzaamheid te tonen of juist op kantoor om iemand te laten verdrinken in de massa. Beeld volgt hier inhoud. En dat vooral in vooral grijstinten om de leegte nog meer te benadrukken.

Ik heb eigenlijk niets op de film aan te merken behalve dat de film me net niet genoeg greep of omver blies voor de hoogste score. Superieur vermaak met diepgang, dat wel. 4,5*.

Eigenlijk gewoon een heerlijk naïeve en optimistische film. Men heeft zojuist gidsen en boot verloren midden in de Amazone en gaat vol goede moed achter een beer aan. Laten we eerlijk zijn: deze hele film slaat helemaal nergens op. Maar hij is wel charmant, je merkt dat de acteurs ook met plezier spelen (al sneeuwen zoonlief en vooral de dochter wel onder in dit verhaal). Wel heeft de film af en toe wat peper nodig want het is wel erg mak allemaal maar gelukkig zorgt Banderas daar nog een beetje voor. 3,0*.

Met een enorm laag budget volgens mij geschoten. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn behalve dat er vanaf 20 minuten hele episodes zitten waar gewoon weinig gebeurt en weinig te zien is. Te veel meer van hetzelfde. Niet dat de film per se verveelt (dat kan ook niet met die korte speelduur eigenlijk) maar de film weet gewoon niet te interesseren. Ook omdat het acteerwerk nogal wisselt en personages erg vlak blijven. Dat er een aantal vrouwen ook sterft deed me ook helemaal niets. 2,5*.

Best een aardig filmpje dat alleen niet altijd lekker loopt qua tempo en soms dus die korte speelduur langer laat lijken. Zeker als er tijdens de eindexamens wordt gefraudeerd, dat is te veel herhalend. Ook probeert de film spanning te brengen maar dat lukt niet waardoor ik eerder ongeduld voelde.
Niettemin, sympathiek gespeeld, leuk sfeertje, prima kijkvoer waar je ook weinig tegen kan hebben. Ja, de thematiek is wat uitgekauwd en e.e.a. is ook vrij ongeloofwaardig maar soms stoor ik mij daar niet aan. 3,0*.

Pam Grier ken ik dus alleen van Jackie Brown (dat zal voor meer mensen gelden) maar ze komt natuurlijk uit een andere periode met een andersoort type film. En daar zag ik ineens deze Foxy Brown op Prime Video staan. Leuk.

Sfeervol, dat zeker. Visueel niet eens heel mooi eigenlijk maar het sfeertje uit die tijd komt goed over. Ook lekkere soulmuziek als ondersteuning. Muziek die ik zelf niet snel opzet maar wel echt uit die periode komt en goed past bij de toonzetting in de film.

Qua regie en script soms wat rommelig. De film duurt 90 minuten maar er wordt een verhaal van 150 minuten in gepropt waardoor sommige scènes elkaar nogal abrupt opvolgen en zo is de film meer een verzameling losse scènes dan een echt goed verteld verhaal hoewel de film an sich wel goed te volgen is. Acteerwerk is niet heel bijzonder al straalt Pam Grier zelf wel in elk shot en houdt ze de aandacht er nog wel bij. Verder geen film die me echt raakte of deed verbazen maar prima om eens te zien. 3,0*.