Enorme praatfilm die in de basis wel interessant kan zijn maar er werd te overduidelijk geacteerd. Niet per se hel theatraal maar ik had altijd te veel het idee naar een toneelstuk te kijken. Daarmee vervalt een stukje beleving voor mij en wist de prent allengs mij minder en minder te boeien. 2,5*.
Op zich wel geinig maar weet nergens echt te excelleren en voelde iets te veel van hetzelfde door de film heen. De personages bleven ook te veel hetzelfde (echt een intro kwam er niet) en wisten zo ook weinig te boeien. 2,5*.
Alternatieve titel: Sundays, afgelopen zaterdag om 16:26 uur
In deze film zitten twee films van 100 minuten verstopt. De ene, over de jonge Ainara die de liefde van de Here Christus heeft ervaren en het klooster in wil, is veruit de beste. De andere, over familieperikelen is veel zwakker. Minder goed uitgewerktook met misschien 40 minuten speeltijd waarvan een deel raakvlakken heeft met de andere film. Maar het maakt wel dat de film soms wat onevenwichtig is en ook wat gaat slepen op momenten. Erg jammer. Zo lang de familie het maar heeft over Ainara en haar keuze, dan is dit een boeiend portret maar allerlei oud zeer (dat je deels meekrijgt maar niet volledig) weet niet echt te boeien en haalt het de score enorm omlaag. Erg jammer. Want verder op momenten prachtig. Zeker de mooie koormuziek, al begint de film best fijn met Latijns-Amerikaanse electropop. En vooral het portret van Ainara. Goed en subtiel gespeeld maar ook wordt steeds genoeg informatie meegegeven om toch haar te begrijpen waarom ze het klooster in wil, bijvoorbeeld bij zo'n feestje met leeftijdsgenoten waar je al snel merkt dat ze zich daar niet (meer) thuisvoelt. 3,5*.
The greatest thing you'll ever learn
Is just to love and be loved in return
Ik heb eigenlijk een bloedhekel eraan om zo'n tekst uit een film bovenaan een review te zetten. Bij deze moet dat tocg om persoonlijke redenen. Toen in VWO 2 heb ik deze film gezien met de hele klas (elk jaar ging je in dat jaar naar de bios, het jaar erop was Crouching Tiger Hidden Dragon waar ik ook heen mocht, geen idee meer waarom) waarna ik een verslag schreef. Met dat filmcitaat bovenaan. Ik dacht daar heel bijzonder mee te zijn maar ongeveer driekwart van de klas had hetzelfde gedaan.
Enfin, sindsdien film niet meer gezien. Dus ik was wel benieuwd wat ik er nu van zou vinden (gelukkig draaide hij weer in de zalen). Ik ben duizenden films verder dus juist die overdonderende ervaring van die unieke (voor mij toen) film zou weleens minder kunnen zijn. Deels klopt dat, maar vooral op dramatisch vlak. Daar deed de film me iets minder. Maar audiovisueel blijft de film geweldig. Heerlijk ritme in de montage, de sfeer, het gebruik van decors (vaak overduidelijk overdreven en nep, maar zo is het bedoeld), de overdadige kostuums, de hedendaagse popliedjes, af en toe beelden die doen denken aan de impressionisten die toen leefden (vooral waar de beelden vaag zijn doen me denken aan Le Bal du moulin de la Galette) en ga zo maar door. Wederom een prachtige kijkervaring.
Maar de film sleept de laatste 15 minuten wel een beetje, vooral omdat de personages en het drama me wat minder deden. Iets verlaagd naar 4,0*.
Aardige film wel met een interessant verhaal en nu en dan fraai zwart-wit maar ook een film die echt wel iets te veel verouderd is met over de brede lijn wat stijf acteerwerk of iets te theatraal (Brando dan vooral). Al met al een film die redelijk wegkijkt maar me ook koud liet en vooral het laatste halfuur minder en minder interessant werd daarmee. 3,0*.
Ik geloofde de film vooral niet en dat is jammer. Qua regie wel prima gedaan. De film bouwt prima spanning op en met goed gebruik van blur en een spel van schaduwen. het sfeertje is crepy maar goed getroffen. En Inde Navarrette is uitstekend. Een heel scala aan emoties en mood swings maar steeds altijd eve overtuigend en geloofwaardig, ze raakt precies de snaar goed. Dat is niet te zeggen van haar tegenspeler die te dik erop legt dat hij een muurbloempje is. Vergelijk dat met de invulling van Logan Lerman van zijn rol in The Perks of Being a Wallflower. Veel subtieler en daarmee veel oprechter.
Verder vond ik het verhaal wat flauw, zoals meer aangegeven hier. Dat je iemand smoorverliefd laat worden kan zorgen voor komedie, drama, een film over ethiek (ehtiek komt nu tussen neus en lippen even snel langs) of voor horror zoals nu. Maar ook daar heb je meerdere varianten en men kiest voor de makkelijkste, door een demon in het lichaam te plaatsen. Veel boeiender was het geweest als Navarrette wel normaal was blijven doen maar enorm claimend en kleverig en dat meer en meer. Uiteindelijk werd de irritatiefactor te groot ondanks veel goede punten. 2,5*.
