Logboek

Deze film acteert een goede misdaadthriller en overtuigt daardoor verre van. Zeker, de film zit vakkundig in elkaar maar de sfeer die men probeert te brengen voelt toch een beetje gemaakt aan. En zeker de vader wordt erg bleu gespeeld. Daar staan dan wel fijne rollen van DeNiro (met speels gemak weet hij iets ervan te maken en fijn hem nog eens in zo'n film te zien) en Keaton tegenover maar het geheel is een wat ingekakt geheel. Inhoudelijk veel thema's maar veelal half uitgewerkt. 2,5*.

Wat onevenwichtig soms maar nog wel voldoende. De film begint met een heerlijk tracking shot en wat indiemuziek maar zo zwierig als hier wordt de film nergens meer. De hoofdrolspeelster is prima neergezet en de dynamiek van de groep directe vrienden is sterk getroffen maar veel andere scholieren zijn wandelende clichés, net zozeer als het verhaal dat veilig binnen de lijntjes blijft. Je voelt als kijker dat er op 2/3 iets van een dramatisch moment komt en de film volgt dat gevoel volledig. De film duurt niet lang en soms mis je wel enige stukken want sommige tijdsprongen zijn wel erg groot dat niet alle ontwikkelingen direct invoelbaar en geloofwaardig zijn. Anderzijds zijn de kleine tedere momenten weer heel mooi en liefdevol in beeld gezet. 3,0*.

Best een aardig sfeerportret maar ook iets te nadrukkelijk met van die typische stille beelden die bij arthouse gewoon zijn. Helemaal grijpen deed de film me daardoor niet en uiteindelijk wist de film me niet volledig meer te boeien. 2,5*.

Hele fijne film waarin vier verhaaltjes mooi hun plek vinden. De eigenlijk hoofdrolspeler is het meer zelf, nooit nadrukkelijk aanwezig maar altijd op de achtergrond geplaatst. Zij geeft de overkoepelende sfeer waardoor de vier verhalen goed in elkaars verlengde liggen en profiteren van de al opgebouwde zomerse loomheid.

Alle vier de delen zijn klein gehouden, enkel het derde verhaal kent allicht iets meer actie maar past goed op die plek door na 40 minuten kabbelen even wat gas te geven en daarna weer een versnelling terug in het lieve vierde verhaal. Maar steeds weer bij, rond of op het meer.

En daar spelen dan vier verhalen af zoals er nog talloze zijn. En ze geven alle vier een zekere beeld van het leven van normale mensen. Precies het soort film waar ik wel van houd. 4,0*.

Meer gericht op mooie plaatjes en een hoop drama (echt te veel drama, inclusief een groot geheim en een hartaanval ergens aan het eind) dan echt op de potentie van het verhaal. Sowieso vond ik weinig chemie zitten tussen beide hoofdrolspelers en vooral de prins had een te zware stem die te nadrukkelijk aanwezig was. 2,0*.

Een film die volledig wordt gezongen, ook in de regel de normaal gesproken tekst voor gezongen gebracht. Zoals je bij veel opera's ook ziet. En de muziek is verre van bijzonder en veel van hetzelfde. Toch geef ik een dikke voldoende. Allereerst wordt er wel goed gezongen, maar de sfeer en het tijdsbeeld zijn ook leuk.

Ook de opzet in drie delen is geslaagd. De kalverliefde in deel 1, de focus op Geneviève in deel 2 en de focus op Guy in deel 3. Het einde is ergens nog wel wat triestig maar toch denk ik dat beiden, door hun partners, er beter uit zijnn gekomen. Ondanks dat zeker Geneviève niet helemaal gelukkig lijkt.

En bovenal: nergens dubbele bodems van mensen (geen brieven die worden verstopt maar gewoon worden gegeven aan dochterlief bijvoorbeeld) en vooral mensen die het beste met de ander voorhebben. Die positieve toon maakt dat ik hem naar boven afrond. 3,5*.

Prima Statham weer. Niks bijzonders onder de zon met alle clichés van dien (Statham met een trauma) maar effectief gemaakt, spannend op momenten, oké actie, leuke setting en prima passend spel van de acteurs. En bovenal: de film klokt af op 90 minuten en meer heeft dit ding niet nodig. Dat maakt dat de film nooit kan gaan vervelen wat bij dit soort films die twee uur moeten duren nog weleens gebeurt. 3,5*

Geinig filmpje onder de noemer: een beetje vreemd maar wel lekker. Sowieso vind ik de setting geweldig, van een kleurloos stadje in midden Duitsland zoals er zovele zijn. Nooit de stadjes die je ziet in series of films maar waar de gewone Duitsers wel in grote getalen wonen. We krijgen meerdere verhalen (de eerste vond ik weinig bijzonder, het tweede deel veruit het beste) en zien vooral een evolutie van de bewoners. De verhalen op zichzelf stellen niet eens veel voor maar de humor is vaak zeer geestig. 3,5*.

Erg kort maar wel met een mooi prettig beeld van enkele mensen die daar leven. Vooral de vele shots van treinen doen denken aan het betere werk van Ozu en Hou, al vind ik in deze kortfilm de personages zelf wel een pak minder boeiend. Maar in 30 minuten doet dat geen pijn. 3,5*.

Beetje gekke film, amateuristisch haast en een hele jonge Owen Wilson met een kort kapsel (maar je herkent zijn aura en manier van praten direct - echt fan zal ik er nooit van worden overigens). Maar als geheel niet heel boeiend al is het speelse visuel wel leuk en heel anders dan we van Wes Anderson kennen. 2,5*.

In potentie wel aardig maar zoals bij veel romcoms wordt te snel gegrepen naar simpele flauwe humor waardoor de film op zowel dramatisch vlak als komedisch vlak maar half werkt. Jammer, want het hele uitgangspunt hiervan kan best iets leuks opleveren. 2.5*.

De film begint best oké en sympathiek ondanks dat de humor (of pogingen daartoe) het poep-en-plasniveau meestal niet overstijgen. Maar de film vermaakt. En dat is dan prima. Daarna zakt de film wel duidelijk weg en wordt minder interessant, ook omdat de film op momenten serieuzer wil zijn en dat past nou totaal niet. 2,5*.

Het einde zegt qua gevoel alles voor mij over de hele film. Best vermakelijk maar ook wat bevreemdend op een verkeerde manier waarin verschillende tonen te zien zijn kort na elkaar die best vloeken. Het laatste stuk speelt twee jaar nadien af en is een grote blije bbq en wat geredde mensen die hun verhaal doen. Maar ondertussen kiest Hathaway, zonder dat de film erbij stil staat, ervoor haar andere versie en die van haar kinderen een vrij zekere dood in de sturen door hen niet te redden (het buurtmeisje Jeanette heeft wel een dubbelganger).

En dat zegt alles over de film want ergens past dit niet en de film kiest soms erg voor gemakzucht waar diepere lagen mogelijk zijn. Maar ook de mix van te veel willen zijn zorgt dat niet alles evengoed wordt uitgewerkt. Het relationale deel is cliché en hangt er vaak wat te veel bij. De 80s vibe is heerlijk maar de opbouw van de film die goed loopt stopt toch best abrupt. Ergens is dit een familiefilm maar er komt best wat rauw, ruw materiaal in voor als het gaat om het doden van mensen door de dino's. Er worden logische beslissingen afgewisseld met typische elementen om de plot vooruit te helpen. Et cetera.

Maar toch, het hele idee is leuk en best oké uitgewerkt. De film is effectief spannend en vermaakt ook prima. Ik wilde eigenlijk wel een hoger cijfer geven voor de goede delen (die echt goed zijn) maar er zijn te veel irritaties of momenten die niet werken. Toen McGregor werd opgegeten moest ik lachen bijvoorbeeld en dat leek me toch niet de bedoeling. 3,0*.

stem geplaatst

stem geplaatst

Jaren en jaren terug, vlak na de release, de film gezien en ik was toen een beetje teleurgesteld. Ik vond hem niet slecht met hier en daar echt een Scorscene-shot erin maar ook vond ik de film wat gewoontjes. Inntussen won de film Best Picture en is het gemiddelde behoorlijk hoog. Had ik iets gemist? Enfin, 20 jaar verder draaide hij weer in de bioscoop en dat was een uitstekende gelegenheid te gaan. En wat blijkt: nog steeds een prima film maar ook wat gewoontjes. Kleurloos haast. Soms een tpyische Scorsese-shot zoals in het begin hoe de camera richting dat cafeetje gaat maar verder best een kleurloos geheel dat wel uitstekend in elkaar zit en daardoor ook niet verveelt maar me ook nooit met bewondering achterliet. De scènes in Chinatown zijn nog wel tof, ze lijken ook een wat andere stijl te hebben. En enkele rollen zijn prima. Nicholson amuseert zich duidelijk en dat kan nog net, ook omdat de film zelf een beetje ernaar neigt iets los te staan van het rauwe realisme. Maar Wahlberg gaat er dan weer te ver over. Damon en DiCaprio doen hun ding en vooral Sheen is erg prettig qua toon. 3,5*.

Op momentjes wel sfeervol en het hele idee is leuk. Maar ook oogt de film te veel als amateurfilm en dat geeft enerzijds wat sfeer maar doet te veel af aan mijn beleving. 3,0*.

Deze kortfilm is een soort vingeroefening qua sfeer en beeden voor het latere geweldige O Som ao Redor. Inhoudelijk is dit korte ding wel minder boeiend maar filmisch erg fijn om te zien. Vooral de slotscène waar de montage het ritme meebepaalt. 3,5*.

Geinig idee en vooral waar Recife als stad de rol speelt is dit ding sterk. Hoe een stad qua sfeer en look verandert met een ander weertype. Niet elk stukje is even boeiend verder en het einde is wat langdradig en past niet helemaal bij de verdere vorm maar de muziek is wel fraai. 3,0*.

Ik zag het hele lage gemiddelde maar ook de naam Peter Bogdanovich als regisseur dus ik was wel benieuwd. Was dit echt zo slecht of? Nou ja, dat eerste dus. Visueel pover, eerder een soort amateurfilm en het acteren enorm houterig. Ondanks het verder aardige verhaal en de korte speelduur wist de film al snel niet meer te boeien. 1,0*.

Film met een interessante premisse die helaas kiest om een simpele romcom te zien die vooral leuk wil doen maar nergens verrast en alle veilige paden betreedt. Dat is jammer. Sowieso vond ik die wereld niet helemaal geloofwaardig en de film weet ook nooit goed te tonen hoe men dit zo kan accepteren. De hele vrolijkheid rond die ene avond vloekt te veel met de hele wetgeving. Barbaro is verder prima, Turner vind ik net iets minder overtuigend - bij hem zie je te veel een acteur bezig. De vele bijrolletjes zijn wel leuk en de film is afwisselend genoeg en ziet er vaak ook redelijk sfeervol uit.

Ik vraag me wel af wat de boodschap nou is. Deze filmmaker lijkt me, gezien zijn oeuvre, niet iemand die heel conservatief is maar dat Barbaro en Turner aan het eind toch een jaar willen wachten op seks suggereert dat hij eigenlijk wel vindt dat men seks nu te vrijblijvend doet? 2,5*.

In de typische stijl van Anderson en in zo'n kortfilmpje past dat toch beter. En toch, qua sfeer zit het prima maar als de hoofdpersoon na een minuut of drie in beeld komt en verhalen begint te houden dan wordt het toch al snel minder. Anderson is visueel vaak boeiend maar inhoudelijk totaal niet. De film eindigt ook wat richtingloos. 2,5*.

De film begint niet onaardig en heeft sowieso een zekere sympathie. Alleen weet de film daarna nooit echt te verrassen en dut behoorlijk in. Naarmate de film vordert wordt dit ding steeds langdradiger. 2,5*.

Film die soms de juiste toon raakt en echt goed had kunnen zijn - zo'n sfeerportret zonder echte plot van a naar b ligt goed in mijn straatje. En op momenten is de film ook precies dat met een jonge violiste, haar leven waar niet echt vooruitgang in zit en vooral die vele schnabbels die ze heeft om maar rond te komen. Alleen jammer dat de toon heel vaak nogal wisselt en te vaak naar vervelende slapstick neigt en elke keer werd ik zo de film uitgehaald. Te veel hangt dit naar cringe. Of dat nu al direct die eerste scène is of de hele rol van die broer. Jammer, zo schiet dit ding zich steeds in zijn eigen voet. 3,0*.

Het vervolg en net een slagje minder. Wel lekker kort en dat is ook weleens fijn maar de film weet niet constant te boeien. Evans is nu vooral nog irritant en de Silver Surfer is een beetje saai. Verder meer van hetzelfde en als geheel kijkt dit wel weg maar weet niet echt te boeien. 2,5*.

Leuk sfeertje en op momenten ook grappig en vooral enkele losse scènes werken wel. Maar als geheel minder boeiend en de film duurt voor mijn gevoel echt veel te lang. Op punten nog net een voldoende, vooral door de goede soundtrack (inclusief het Nederlandse Deeper Shade of Soul, vraag me af hoeveel mensen dat lied kennen). 3,0*.

Qua sfeer en toon geweldig. Reitman is sowieso een regisseur die op dat vlak precies de juiste snaar wet te raken. Erg fijn kijkvoer. Opvallende warme retrostijl ook die eerder de 50s doet vermoeden dan de jaren 80. En mooi hoe sensueel de film soms is, zeker tussen Winslet en Brolin broeit het. Geinig ook hoe de eerste keer dat vastbinden haast erotisch is en de tweede keer volledig zakelijk. Alleen jammer dat de film inhoudelijk niet echt boeit maar vooral niet overtuigt en geloofwaardig is. Ongetwijfeld heeft Winslet behoefte aan een man maar dit ging wel erg snel allemaal. 3,0*.

De MCU liep al in 2015 maar de rechten van Fantastic Four lagen nog elders. Dus een nieuwe stand alone film en een reboot. Een verhaal dat ook echt wel anders is dan het vorige met een hele andere setup ook dan in de andere film en de strips. Op zich is die opbouw in zoverre best leuk maar het was ook een wat duf geheel met acteurs die er weinig zin in lijken te hebben. Het tweede uur kent meer tempo maar is wel erg mager uitgewerkt. 2,0*.

Met de nieuwe Avengers en daarbij Dr. Doom leek het me weleens goed de oude films van Fantastic Four te zien, ook al speelde dat niet in het MCU. De film is opvallend oké. Lang niet alles is even goed, zo is Alba erg matig en Evans neigt naar het irritante, maar de opbouw is prima verder, de actie oké en vooral Chiklis heeft en prima rol. 3,0*.

Leuk om McKellen nog zo eens te zien maar inhoudelijk en visueel niet boeiend. En dat is wel vrij dodelijk in zo'n kamerdrama dat deze film toch wel is, Veel dialoog maar er worden weinig interessante dingen gezegd, eerder interssantdoenerij. 1,5*.

Als tijdsbeeld een leuke film om te zien en boeiend. Niet alleen die specifieke klooster maar sowieso hoe men naar de rol van de vrouw toen keek. De vrouwen worden ook best goed gehandeld maar zijn uiteindelijk gewoon handelswaar. Hier kan je best interessante ethische vragen over stellen, wat is erger: direct al een vreselijk leven tegemoet gaan maar officieel vrij zijn, of worden uitgehuwelijkt en (naar maatstaven van toen) een best wel oké jeud hebben?

Het fictieve drama is een stuk minder pakkend en weet nergens iets bijzonders te brengen en liet me ook redelijk koud. De verder best fijne vertolking van Insolia maakt dat de film nog wel prima wegkijkt. 3,0*.

Luchtig en op momentjes wel aardig maar te vaak mijn humor niet. Dan houdt zo'n film, die het echt vooral van verhaal en humor moet hebben, weinig over. 2,0*.

Aardige coming-of-age die net te veel wil vertellen voor 90 minuten film en daardoor nergens echt overtuigt - het einde past inhoudelijk best wel maar werkt gevoelsmatig niet. Een andere recente film die thematisch zeker raakvlakken heeft, Los Domingos, blijft meer in focus en werkt daardoor op dat vlak pakken beter. Wel een aardig sfeerbeeld verder en de koorzang is mooi. 3,0*.

Veel speelt zich af in eentonige donkere ruimtes. Dat soort ruimtes zouden moeten zorgen voor spanning maar elke vorm daarvan ontbreekt hier. Duffe film die al snel verveelt waarbij acteurs erg matig zijn. 1,0*.

Geinig filmpje en als je dit ding ziet na Brand New Day dan is het wel even wennen. Hard en rauw, de film speelt zich ook niet noodzakelijk af in die wereld en kan ook helemaal op zichzelf staan. Visueel af en toe met leuke ideeën. Niet per se boeiend over de hele speelduur (en dat zegt wat met 50 minuten) maar wel leuk eens gezien te hebben. 3,0*.

Erg lange zit voor een film die vooral heel leuk wil zijn maar dat eigenlijk vaak niet is. En nu is Anderson nooit de regisseur die realisme voorstaat of zelfs maar geloofwaardigheid maar bij deze film stoorde het gebrek daaraan wel enorm. De film wist me geen moment mee te nemen. Visueel wel aardig (al ben ik beter van Anderson gewend) en ik zou de film niet als slecht bestempelen maar het is een soort film dat mijn smaak niet is. 1,5*.

Ik had geen idee waar ik hen zou gaan maar hoopte een beetje op een sfeerportret van Chinese immigranten in New York. Nou, dat werd dit niet. De film is vrij kaal van opzet, vrijwel volledig in het Chinees, veel binnenscènes en veel achtergronden uit focus - de film had overal kunnen spelen en had niet eens over immigranten hoeven te gaan. Voor mij zat er qua sfeer en beelden simpelweg te weinig boeiends bij. Dan helpt het trage camerawerk en de vele beelden dicht op de huid ook niet echt mee. Ik geef de film geen heel laag cijfer want af en toe zat er wel een mooi beeld of moment in en de stijl wordt vrij goed en consequent gevoerd maar is simpelweg mijn smaak niet. 2,0*.

Spider-Man is altijd wel een leuke held omdat het kleine persoonlijke ook van belang is - die mix tussen superheld en mens en wat dat doet met iemand. Dat zit ook in de films met Holland al vind ik de trilogie van Raimi nog steeds het beste op dat vlak, ergens hoop ik op een reboot die weer meer die kant uitgaat en zich baseert op Spider-Man, zijn vrienden en het legertje aan schurken dat echt bij hem hoort. Zelfs een keer met Kingpin.

Wat dat betreft heeft deze film twee nadelen: dat kleine persoonlijke wordt wat weggedrukt in het begin omdat iedereen Parker is vergeten (en omdat de film wel erg vol zit met actie, zelfs de muziek staat continu aan merkte ik op) en deze versie is ook onderdeel van Avengers en die keuze vind ik vooral wat jammer. Verder vond ik de film soms echt ogen als een computergame, zeker rond de avondschemer met lelijk geel in de beelden.

Het gekke is verder: als de film een volgend hoofdstuk ingaat en Spider-Man zelf wat meer een bijrol krijgt in de film wordt de film wel beter en boeiender. Een andere superheldenreeks die juist interessant is om hetgeen verder wordt verteld is X-Men en wat krijgen we? Het werkt wel om toch nog iets nieuws te kunnen vertellen in deze reeks. En Sink is een prima actrice en weet genoeg mee te geven in haar rol al had hier denk ik echt nog wel meer mee gedaan kunnen worden.

Aan het eind komt het persoonlijke tussen Parker en zijn vrienden terug en daarmee het hart, iets dat toch wel lang ontbrak. De film wist me goeddeels te vermaken maar maakte me niet echt warm. 3,0*.

Sfeervol met soms fijne shots van L.A. en vooral de muziek brengt je direct naar midden jaren 80. Wat dat betreft een fijn tijdsdocument. Maar verder qua plot en personages vond ik dit nogal middle of the road en weinig bijzonder, zelfs Dafoe vond ik niet volledig overtuigen. Het is niet per se slecht maar de film wist mij simpelweg maar matig te boeien. 3,0*.

Van de drie verhalen vond ik de eerste veruit de beste, daar waren zowel sfeer als personages interessant. En een geweldig stukje Massive Attack nog op de geluidsband. Het tweede verhaal kent zijn momenten maar als geheel was het minder - vooral de personages die hier naar voren kwamen trokken mij minder. Het derde verhaal vond ik simpelweg zwak op elk vlak, behalve dat de sfeer nog wel redelijk werkte. Maar al met al net te nietszeggend allemaal. 2,5*.

Door het enorme enthousiasme nog wel net te doen maar juist het nogal overdreven acteren maakte dat ik de film zelf minder leuk vond. Allemaal iets subtieler en dus veel minder ongeloofwaardig (want dat was het wel) zou de film goed hebben gedaan. 2,5*.

Qua sfeer en opbouw wel oké maar als geheel niet helemaal overtuigend. Daarvoor zat de plot net iets te vol eigenlijk terwijl in de basis dit een vrij simpele film is. Acteerwerk is wisselend. Wahlberg kon ik niet helemaal geloven, Gibson en Andre 3000 deden het wat dat betreft al een stuk beter. Wel een prima locatie en tijd zo in de sneeuw en vooral die achtervolging in een sneeuwbui was wel tof gedaan. 2,5*.

Aardig. Wel typisch Anderson met de volle kleurrijke decors al zit die vaak gebruikte symmetrie uit latere films vooral er nog niet in. Deze film is ergens nog veel meer in de realiteit geplaatst. Hackman speelt een leuk rolletje en Glover is ook fijn met zijn zachte lispelende stem maar de drie kinderen vond ik stuk voor stuk vrij kleurloos en niet echt overtuigen. 3,0*.

Best leuk. Ook niet langer dan noodzakelijk (stiekem nog net 10 minuten te lang) en hoewel dit in een theater speelt is de film wel echt een film met af en toe fijne tracking shots en waar montage het ritme meebepaalt. Fijne muziek die het gejaagde en gestresste goed ondersteunt. Geen wereldfilm verder en de gekte had nog veel verder doorgetrokken kunnen worden maar als tussendoortje meer dan prima. 3,5*.