Logboek

Geen idee of deze film toentertijd origineel was maar anno 2025 zie ik dat in ieder geval niet. Een typisch verhaaltje van een kleine crimineel die steeds dieper in de shit komt. Ook lekker met het losse camerawerk om een bepaald sfeertje te creëren. Je kan niet zeggen trouwens dat Winding Refn zijn stijl niet ontwikkeld heeft door de jaren heen, is dit dezelfde regisseur als van Drive en latere films en series? Zelfs de andere criminelen voelen cliché aan net als de rol van Mads Mikkelsen al overtuigen hij en Burić behoorlijk. Dan is juist zo'n gesprek tussen Frank en het hulpje van die gangsterbaas in de auto een erg prettige afwisseling. Prima gemaakt verder maar nergens heel bijzonder of echt boeiend. 3,0*.

Erg leuk om te zien. Gefilmd in de stijl uit die plaats en periode. Dat is een gimmick natuurlijk maar hij werkt wel, al mist Linklater een beetje eigen smoel hierin. Maar dat laatste wordt ruimschoots goedgemaakt door sfeer, het boeiende inkijkje in het maken van À Bout de Souffle en vooral het enorme plezier dat film en acteurs uitstralen. Dat maakt dat je de film wil zien en hem met plezier ook eenvoudig uitkijkt. 4,0*.

Jaren geleden las ik al de novelle en die is erg fijn en ook geschikt voor deze film, een film die richting het einde beter en beter wordt. Visueel vaak prachtig met die belichting maar in het begin sleept de film ook wat vaak en lange gesprekken zijn weinig boeiend in beeld gebracht. Maar als er eenmaal en versnelling in de tijd komt en daarmee ook in de film wordt dat euvel verholpen. De film begint zelfs te ontroeren door een gevoel van nostalgie en melancholie over een man die ouder wordt in de wereld die vooruit gaat. Erg mooi in beeld gezet. Verder erg fijne onthaastingscinema die in het begin helaas te stroef loopt. 3,5*.

In het begin sfeervol en acteurs voldoen ook prima, op een bepaalde manier aardig kijkvoer al had ik weinig sympathie voor het gedrag van LaBeouf. Wel is de boef van de dienst iets te nadrukkelijk een creep en kent de film wat spanning te veel clichés die eerder storen. Naarmate de film vordert neemt dat de overhand en wordt de film allengs minder boeiend. 2,5*.

Hetgeen me bij deze film tegenstond was hoe enorm overdreven en nadrukkelijk men zich afkeerde tegen Meredith. Volstrekt ongeloofwaardig. Allicht nog wel de afkeer maar niet hoe zij en partner erop reageerden. De rest van de film wist me daarmee eigenlijk niet meer te boeien en al dat extra drama en wisselingen van partners (om het maar even zo te noemen) deed me weinig. Visueel nog wel aardig en sfeervol maar dat heb je al snel rond Kerst. 1,5*.

Om zo rond een stel in scheiding een film te maken is wel oké en daar komen enkele aardige scènes uit (als de man al snel aan het daten is) maar verder een erg matige film die nergens verder verrast. Silverstone kan ook niet echt acteren. De vriendin vond het wel een leuke film, toch iemand blij. 1,5*.

Net een slagje minder dat het eerste deel, dat ook al niet super geweldig was. Een deel van de euvels toen komt hier terug: als geheel nogal duf en visueel erg saai in beeld gezet. Maar vooral het tempo nekt de film vaak.

Twee films, samen bijna 300 minuten aan beeld en dat is echt te veel. Wat ook niet helpt is dat de liedjes vaak een gevoel uitdrukken, een gevoel dat er is en in vijf seconden verteld kan worden. Dan krijg je 4 minuten aan muziek zonder dat het verhaal ook maar een centimeter is opgeschoten. Vergelijk dat eens met Aladdin van Disney, veel liedjes in die film helpen echt de plot vooruit want via de songteksten leer je wat er zoal speelt en wat er gebeurt. En daar duurt een liedje 4 minuten maar heb je informatie gekregen die normaal zo'n 10 minuten of langer zou duren.

Los daarvan zijn de liedjes sowieso erg matig. Ze zijn vooral bombastisch en dat verbloemt nog een beetje dat er geen enkele memorabele melodie in te vinden is. Goed gezongen vaak, dat wel, maar de basis ligt altijd in een goed liedje.

Aankleding verder is behoorlijk, cgi niet altijd even overtuigend en gelukkig zijn de twee hoofdrolspeelsters goed op elkaar ingespeeld en voel je de chemie gewoon. Dat maakt de film nog wel draagbaar. 2,0*.

Ozu's vrouwenfilm. Althans, ik heb meer dan een dozijn films gezien van hem maar zelden dat er zoveel vrouwen inzaten en ook in grotere groepen samen. En al helemaal niet al keuvelend. Typisch Ozu, maar dan normaal met mannen.

Niettemin, inhoudelijk wel een minder interessante film van hem. Het vele gepraat (mannen en vrouwen) weet lang niet altijd te boeien. Jammer, want de plot is best eens heel wat anders dan dat we normaal krijgen al blijft familiedrama wel centraal staan. Visueel verder prima en heel af en toe iets bijzonders (zo ergens in het begin als de camera naar voren beweegt richting man en vrouw en zij uit beeld verdwijnen en de camera nog even blijft voortbewegen, dat geeft een zekere spanning alsof er wat gaat gebeuren maar erg tof om te zien sowieso). 3,0*.

Ik vond deze film heel matig. Een boeiende periode maar het verhaal zelf en personages deden me maar weinig. Banderas is wat kleurloos (terwijl je bij zo'n rol wel wat meer mag verwachten) en er is weinig chemie met Zeta Jones; zij zelf doet het dan nog wel aardig. De actie is redelijk overzichtelijk in beeld gezet maar echt knetteren doet het ook nergens. 1,5*.

De film begint best aardig met een leuk idee maar na pakweg een halfuur komt er vrij weinig origineels meer langs en is dit gewoon een doodgewone matige romcom die nergens overtuigt of sprankelt. Af en toe komt er wel iets van de 13-jarige naar boven en dat maakt sommige scènes wel geinig maar daar had meer mee gedaan kunnen en moeten worden, ik had toch steeds het idee te kijken naar iemand die daadwerkelijk al 30 was in gedrag en levenservaring. 2,5*.

Nogal op een moeilijke manier gefilmd wat betreft structuur en dat maakte voor mij dat ik nooit er lekker in kwam en de film me op dramatisch vlak echt niets deed. Cruise speelt ook iets te veel een gladde versie van zichzelf en overtuigt daardoor niet echt. Wel een hele toffe soundtrack en visueel ook oké, die beelden op een verlaten Times Square zijn ook zeer fraai. Het einde had ik niet per se verwacht maar van dat soort eindes (en vooral twists) raak ik anno 2025 ook niet meer ondersteboven. 2,0*.

Beide vorige films vond ik niet bepaald geweldig. Vooral irritant en niet geloofwaardig. Maar het was vandaag wel zo'n treurig grijze dag, een lange wandeling had ik al gedaan buiten en geen sport of wat dan ook op tv. Toch maar naar de bios omdat ik daar best lekker zit zo in het donker zonder veel prikkels en dit ding was het enige dat draaide en ik nog niet had gezien (of het werd een Sinterklaas-film en daar had ik zeker geen zin in).

Nou moet ik zeggen: geweldige cinema is dit niet maar lange tijd was de film nog wel oké. Pike vind ik een fijne actrice en ze past hier goed als boosaardige zakenvrouw en schurk van dienst en ook de rest van de cast (al wordt die wel erg groot) zat niet direct in mijn irritatiezone. De goocheltrucs doen me weinig, al is het maar dat ik naar een film kijk (en ook los daarvan, ik geloofde ze ook niet). Visueel ook wat saai, de camera wordt vooral gebruikt om het verhaal in beeld te zetten maar zag ik ook maar iets dat iets van inspiratie had of wat lijkt op een artistieke keuze?

Nu kabbelt het zo een beetje vooruit allemaal maar de laatste act duurt te lang en vond ik simpelweg buiten mijn suspension of disbelief vallen en daar zakte de score toch nog snel. 1,5*.

Fan de muziek van Springsteen. Bekend om zijn liveshows maar twee jaar terug daar geweest en dat viel me enorm tegen. Strak gespeeld maar zonder ook maar enige vorm van spontaniteit (ja toen hij per ongeluk struikelde). Another day at the office. Kwalitatief goed, maar zonder ziel.

Nu dan deze film. Ook een beetje een tegenvaller. Wat de film goed doet is slechts een korte periode tonen om zo een idee te krijgen van een persoo. Voor mij werken zulke biopics het beste. Als ik wil weten wat iemand gedaan heeft lees ik zijn lemma wel op Wikipedia. Alleen is de film te degelijk gemaakt en wat saai in de uitvoering daarmee.

Maar belangrijker: de enorm vlakke kleurloze vertoning van Jeremy Allen White (die eerder lijkt op Dylan uit die film van vorig jaar) maakt dat we nooit de diepgang krijgen die script en film wel zoeken. Ja, pas helemaal aan het eind bij de psych als hij breekt. Maar tot die tijd heb ik nooit het idee te kijken naar een man tegen een depressie aan. Wel naar een man die zoekt, aldus het script, maar de acteur weet ook nooit duidelijk te maken wat z'n probleem nou is.

Wel leuk zijn het tijdsbeeld en sfeer, de stukken rond de opnames en het tot stand komen van de liedjes. Minder boeiend zijn de scènes met zijn liefje maar ja, als dat nu eenmaal zo was dan zet je dat in de film. Behalve dat zij volledig bedacht is (zo blijkt). Waarom in vredesnaam zitten die delen hier dan in? 2,5*

p.s. Gezien in Santa Monica. Leuk om eindelijk eens in dat land een film te zien (en dan ook nog eens in het gebied van L.A. en dichtbij Hollywood. Wel een stuk of 10 trailers van tevoren, lijkt me wat overdreven maar vooruit, het was netjes aangegeven dat de film wordt voorafgegaan door zo'n 25 minuten aan reclame en trailers.

Powell heeft een kwaliteit die iemand als Adam Sandler ook heeft: ze ogen enorm sympathiek, bij Sandler geweldig gebruikt in Uncut Gems waar je toch van hem blijft houden. Maar in deze The Running Man werkt dat ook. Het begin bijvoorbeeld gaat enorm snel maar vanaf seconde 1 gun je Powell de wereld. Dat is prettig. De man is niet eens heel charismatisch maar met hem als lead werkt het toch vrij goed.

Het verhaaltje is niet heel bijzonder al is het maar dat we anno 2025 dit al in tientallen varianten hebben gezien. Maar de film is vakkundig gemaakt en hoewel ik niet alles wilde geloven van die wereld waarin het speelt, door de flair en schwung maakt dat tijdens het kijken niet uit. Actie en rustige momenten worden netjes afgewisseld. Al met al vakkundig gemaakt maar ook erg degelijk, iets opzienbarends gebeurt nergens. Ook de thematiek wordt er soms wel erg weinig subtiel ingeramd en de film duurt een kwartiertje te lang. Maar verveeld heb ik me niet. 3,0*.

Ik snap de kritieken in zoverre wel dat een climax ontbreekt. Die ontbreekt ook. Dat is an sich ook de bedoeling en daar is het de film niet naar, maar toch, ergens had ik ook het gevoel nog wat te missen. Gek eigenlijk want ik hoef dat niet standaard te hebben. Misschien wel omdat het derde deel simpelweg de minst boeiende is en te veel herhaling is waardoor je toch wat hongerig blijft en nu krijg je geen toetje.

Maar dat neemt niet weg dat de film verder een uitstekende thriller is, zeker de eerste 40 minuten. Met de docustijl die goed past bij zulke verhalen (denk recent aan September 5, of een United 93) en vooral een registrerende camera. Enkele momenten die tot goedkope dramatiek kunnen leiden worden redelijk vermeden (de minister die zijn dochter belt maar haar niet heldhaftig oproept een schuilkelder te zoeken (als hij dat al zou mogen) maar haar nog een paar fijne laatste onwetende minuten gunt).

Een film in drieën dus, waarvan het eerste deel veruit het beste is en het spannendst. Qua opbouw sowieso goed gedaan door op de werkvloer te beginnen, daarna richting militaire top en daarna richting de president en minister. Rare, medium, well done zou ik zeggen. Al is de herhaling iets te veel richting het einde en wordt de film nergens meer echt verrassend. Ondanks het wat zwakkere derde stuk is dit wel een film die geen seconde verveelt en die bijna twee uur die de film duurt vliegen om, daarom naar boven afgerond 4,0*.

Een mix van politieke thriller, zwaar drama en klucht die elkaar ook steeds afwisselen waarmee de toon steeds verandert en dat doet de film geen goed. In de basis wel een enorm interessant gegeven alleen is de uitwerking vaak niet heel overtuigend. Visueel ook erg degelijk met af en toe een mooi shot (aan het einde met die skyline in de nacht) maar soms ook met saaie shots die maar duren en duren (aan het einde ook bij die boom waar meneer tegenaan is gezet). Het luchtige werkt vaak nog het beste maar die nogal kwade gozer die erbij komt is dan weer te veel van het goede. En zo is dit een film van hit en miss. 2,5*.

De locatie van China is leuk gekozen, jammer alleen dat de rest van de film zo'n sof is. De schurk van dienst is niet heel beangstigend en Fraser mist vooral flair voor een rol als deze. Het acteerwerk over de hele linie is op de automatische piloot. Nu verwacht ik niet direct Oscar-materiaal maar nu is het wel een heel erg ingeslapen zooitje. De film is ook net te serieus om er echt van te genieten maar niet serieus genoeg om er een spannende andersoortige film van te maken. 1,5*.

Twee momentjes bleven me bij. Eerst die bekende orgasmescène, waarvan ik dacht toen dat moment er zo aan zat te komen: ah ja, dit stukje heb ik weleens gezien en is van deze film, zo kon ik me nog wel herinneren wat naam van de film betreft. Het tweede leuke moment was die bekende meme (of gifje) van de tissues die worden aangeboden. Nu weet ik ook waar dat ding vandaan komt. Geinig.

Meestal best een leuke film, grappen zijn ook net wat pittiger dan tegenwoordig. Jammer alleen dat Harry Burns behoorlijk irritant is - geen moment kon ik geloven dat iemand hem leuk zou vinden. Toch vrij essentieel in zo'n film. Qua sfeer en tijdsbeeld allemaal prima maar de film weet ook niet constant echt te boeien. 3,0*.

Leuke setting maar weinig chemie. Dit soort Kerstfilm - ik kijk er elk jaar toch wel enkele - blijven toch wel vaak hangen in middelmatigheid waar de acteurs weinig teken van leven geven, al helemaal niet onderling. Dat kan toch wel beter? Een week later kan ik me ook weinig meer herinneren en dat zegt genoeg. 1,5*.

Aardig, maar niet helemaal overtuigend. Het einde is wel geinig maar ik hield hier al wel de hele tijd rekening mee dat de film die afslag zou nemen en dat Stone echt een alien zou zijn (hoewel ook dat weer metaforisch bedoeld kan zijn). Visueel prima (ook qua design, zeker de moderne chique maar ook kale omgevingen van het huis van Stone en het kantoor), behoorlijk sterk geacteerd ook (Plemons en Stone overtuigen beiden volledig), maar soms ook wat stroperig als geheel. Het is niet dat ik me verveelde maar de film weet niet altijd de aandacht vast te houden. Misschien ook wel omdat het script te vaak naar typische noodgrepen zoekt (de agent die langskomt) en daar originaliteit mist. 3,0*.

Simpelweg mijn smaak niet. Dat begon al snel in openingsscène die overduidelijk in de studio is opgenomen. Dat is een stijlkeuze maar niet een die mij smaakt. De rest van de film vond ik wat betreft production design ook allemaal het net niet, iets te schoon en opgepoetst. Dus qua sfeer kon ik hier weinig mee. En inhoudelijk en qua plot was het allemaal weinig bijzonder en dan zijn die 150 minuten er veel te veel en dat merk je vrijwel constant in de film. 1,5*.

Een vrij standaard verhaaltje waar ook weinig origineels bij wordt gebracht. En een en ander wordt ook wel erg vluchtig behandeld. Denk aan de verslaving, dat lijkt een probleem te zijn en daarna na een rehab is het probleem ineens voorbij. Er zijn enkel nog wat ruzies omdat Johnson aangeeft moeite te hebben dat zijn vriendin nog pillen en alcohol etc neemt. Dat is te weinig overtuigend in een film.

Wel een aardig tijdsbeeld verder maar de film is nogal duf. Vergelijk dat met de wilde rit van Uncut Gems die de regisseur eerder maakte. Ik had constant het idee dat er met de handrem op is gefilmd en dat voel je. 2,5*.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

In het begin wel erg serieus en donker. Mede dat maakt dat ik weinig kon met de hoofdpersoon. De film wordt daarna wat opener (en zelfs luchtiger) met een vervelende Elle Fanning. Al met al nog wel uit te zitten maar visueel was er niets te beleven. Vooral heel lawaaiig. 2,0*.

Op zich een geinig idee dat men elkaar blijft zien omwege de hondjes maar ik vond het allemaal niet bepaald geloofwaardig. Soms wel grappig maar echte chemie ontbreekt. 2,0*.