Logboek

Iets luchtiger dan de eerste film en dat zorgt dat de film in ieder geval geen complete herhaling wordt. Het hoofdverhaal zelf is wat rommelig en niet heel speciaal maar de losse momenten tussendoor werken al beter. Affleck is geknipt voor een rol als deze maar gaat toch weer zijn best doen en dat werkt dan minder, de man moet zoveel mogelijk zichzelf blijven en met een goede casting wordt het wel wat. Hij wordt nu al snel te veel een karikatuur. Wel is zijn chemie met Bernthal prima en dat redt de film wel ook al zijn ze nogal cliché vaak. Qua locaties prima geschoten met een redelijke sfeer en zo'n moment als met die linedance is best geinig. 3,0*.

Een beetje zo zo. Het idee is leuk maar ondanks de warme fotografie (en normaal houd ik wel van de combi Allen/Storaro) oogde de film vooral enorm nep. Het was hem steeds net niet. Waarmee dat hele deel rond sfeer eigenlijk wegviel. Het verhaal verder is wel oké maar komt helaas ook nooit helemaal tot leven. Leuke rolletje wel van Temple en vooral Besluhi vond ik fijn, maar verder overtuigde dit ding nergens echt. Wel typisch Allen met zwaar(der) drama en een lichte toon, maar helaas vloekt die combinatie hier. 2,5*.

De film heeft weinig om het lijf. Letterlijk te zien ook soms met veel seks en veel naakt, hoewel het meestal bij blote borsten en konten blijft - de edele delen gaat dan net te ver al heb ik toch eenmaal een piemel even kort in beeld gezien. Maar ook inhoudelijk niet heel bijzonder. Zo'n sfeerportret ligt me an sich wel en visueel oogt het best oké allemaal maar geen van de personages voelde echt aan en wist me niet te boeien waarmee ook het algehele sfeerportret niet echt uit de verf kwam. 2,0*.

Nee, dit werd hem niet voor mij. Ik ken de stijl van Von Trier wel en de regels van Dogme 95 en deze film is daar echt wel een exponent van maar die handgehouden camera vloekte voor mij enorm met de inhoud. Ik vond het drama ook onnodig zwaar gemaakt en eigenlijk raakte me het totaal niet. De film duurde vooral ellenlang dus. Verder kon ik weinig met de musicalgedeeltes. Het eerste uur werkt de film nog redelijk als sfeerportret en dan is Björk ook wel oké maar het tweede uur vond ik simpelweg om bovengenoemde redenen niets aan. 1,5*.

De eerste seconden dacht ik: Ja, dit is typisch Woody Allen die voice-over (lekker thuiskomen eigenlijk) maar vond de stem wel een beetje raar. Tot al snel het besef kwam: dat is Chalamet. Dan wist hij vrij goed om Allen te imiteren. Hele licht film verder die het moet hebben van wat losse scènes en de leuke combinatie Chalamet en Fenning, maar veel van de plot is nogal gemaakt en overvol en werkt minder goed. Qua sfeer en fotografie nog wel oké maar ook een film die vaak niet volledig boeit. 3,0*.

Coogler neemt enorm veel hooi op zijn vork. Zowel filmtechnisch als qua thema's. Hij morst ook wel regelmatig en lang niet alles werkt even goed. Alleen al aan het eind als de Klan-leden langskomen: dat is echt overbodig en had veel beter verwerkt kunnen worden in een vampierenmetafoor. Ook lang niet elk zijplotje wordt even sterk uitgewerkt en de film zit zo barstensvol dat de ideeën juist een beetje focus missen. Verder was zeker in het begin een en ander verwarrend met de dubbelrol van Jordan, welke broer hij nu precies was, was lastig te duiden. Temeer Jordan enorm vel charisma meebrengt maar wel altijd wat oppervlakkig blijft als acteur. Richting het einde voldoet hij al meer.

Maar toch, waar de film werkt daar werkt hij ook wel meteen zo goed dat dit een van de beste bioscoopervaringen van de laatste jaren was. Die geweldige soundtrack vol blues (de film gaat ook daar over en de muziek is weer een metafoor voor wel of niet assimileren), de fijne fotografie (met bloedmooie beelden af en toe van de eindeloze katoenvelden), de aankleding en broeierige sfeer. In het begin wordt enorm veel tijd genomen voor die sfeerschepping en dat werkt ook heel goed. Maar ook bijvoorbeeld geweldig camerawerk van tracking shots (ergens bij het bestellen van spullen bij de Chinese winkeleigenaren) tot dat ene centrale shot waar muziek wordt gespeeld en allerlei stijlen en tijden langskomen. Bevreemdend en stiekem past dat niet eens heel goed bij de realistische toon tot dat moment maar wel echt hel tof gedaan. 4,0*.

Toffe short zonder verder enige uitleg maar die puur gericht is op sfeer. En dat doet de film uitstekend. Visueel fijn, sterke score en het duistere sfeertje komt sterk over. Wel echt te kort om echt indruk achter te laten, maar wat de film moet doen doet hij gewoon goed. 3,5*.

Ruim een jaar terug heb ik het boek gelezen. 100 verhalen totaal, soms wat langer van rond de 20 pagina's, soms net aan 1,5 bladzijde. Soms las ik 1 langer verhaal, soms meerdere korte achtereen, soms weer dagen niet. Maar dat werkt prima in dat boek. Dat boek is een raamvertelling waarin 10 personen op de vlucht voor de pest naar het platteland vertrekken en elkaar elke dag, 10 dagen op rij, een verhaal vertellen. 100 verhalen dus, met rond elke dag iets van een thema. Dat geeft een zekere structuur. Die structuur is hier onderuit gehaald en dat maakt dat de film rommelig overkomt soms en vooral mist de film een overkoepelde spanningskracht die je geboeid moet houden zo.

Wat wel blijft is dat seks en erotiek de hoofdmoot blijven. Dat maakt de verhaaltjes ook leuk. Seks buiten het huwelijk is totaal geen probleem (we hebben het over de 14e eeuw in Italië) maar zelfs over verkrachtingen doet men luchtig en totaal niet moeilijk in de meest verhalen. Dat sfeertje wordt goed gebracht, sommige verhalen zijn ook prima verfilmd (en ook geschikt als korte film) en de aankleding is heel oké. Het acteren is dan weer minder sterk over de breedte en de film als gezegd weet niet altijd te boeien. 3,0*.

Goede film, enorm kaal met ook een prima sounddesign en toch: Civil War vorig jaar vond ik op elk vlak beter en kwam harder binnen. Neemt niet weg dat deze film zijn kwaliteiten heeft. Het mannelijke en machogedrag wordt beperkt gehouden (een enkele opmerking daargelaten of de beste videoclip van deze eeuw waar de film mee start) en dat is fijn. Dit zijn professionals die bezig zijn met een serieuze missie. Je krijgt eigenlijk weinig mee van de doelen van die missie maar het gaat puur om de ervaring. Die werkt op momenten prima met het lange wachten, die enorme ontploffing, de angst van de soldaten en vooral als ze in de strijd zijn en even niet meer precies weten wat ze moeten doen: dat is allemaal prima. Maar de verder actie vond ik stiekem wat vlak en mat en de film kwam daarmee nooit los voor mij. 3,5*.

Vooral het hele matige acteerwerk (ik dacht meer naar een slechte soap te kijken) zorgt dat de film slecht scoort. Geen moment echt geloofwaardig, bijvoorbeeld richting het einde en hoe mat beide vrouwen blijven reageren. Geen moment dat ik ook maar iets van emotie zag daar. Maar ook enorm vlakke vertolkingen de rest van de film. Tupper als Jeff deed het dan nog het beste, hij straalde in ieder geval nog iets uit. Jammer, want visueel, qua sfeer en muziek eigenlijk best oké. Maar ja, acteren is toch echt wel belangrijk. 1,5*.

Een van de laatste films van Scorsese die al een tijd op mijn lijst stond (er zijn er nog meer die ik moet zien maar deze stond wel bovenaan en ook het langst). Sinds ruim 1,5 jaar had ik dan toch het schijfje in bezit maar ik wilde hem per se op Goede Vrijdag zien. Vorig jaar lukte dat niet, dit jaar wel.

Nou, de film dan zelf. Hij viel me niet tegen en niet mee. Grootste zwakte vind ik Dafoe hier die lange tijd te mat acteert en richting het einde wat theatraler wordt. Ik kon nooit echt meegaan in zijn passie en in zijn spirituele zoektocht (ondanks dat ik dat verhaal wel goed ken). Jammer want daar draait de film toch wel om. Het laatste halfuur dat eigenlijk de apotheose moet zijn viel hierdoor wat tegen.

Wel is de montage uitstekend en ondanks veel statische shots vliegt de film echt wel voorbij. Het duo Scorsese-Schoonmaker is hier toch echt subliem in (op een enkele film na dan). Verder vond ik het uitgangspunt en de focus bij deze variant van het verhaal ook wel boeiend. Alleen is die minder sterk gebracht. 3,0*.

Vooral de aankleding is erg fijn en maakt dat ik de film nog wel een voldoende kan geven. De plot zelf vond ik minder boeiend, soms ook te ver doordravend alsof de film een beetje een parodie is op ondoordringbare plots van andere Noirs. Verder is Connely een genot om te zien, zeldzaam aantrekkelijk is ze hier (al is zij dat vaker). Nolte gromt dan wel veel maar is behoorlijk kleurloos (stiekem Connely ook maar ja). De film weet ook niet altijd even goed de toon te houden tussen hard geweld, drama en luchtigere delen. Al met al nog net een voldoende maar het houdt niet over. 3,0*.

Erg mager, de meeste sketches zijn gewoonweg niet leuk. Neem nou die eerste sketch, daar zit een typerend voorbeeld in. Allen speelt een nar met hele slechte grappen. An sich is dat nog het grappigste. Jammer alleen dat Allen in de rest van alle films op het niveau van die nar blijft hangen. Vaak blijven de stukken in de gimmick hangen en dat is het dan. Het laatste filmpje is veruit het leukst en ik vraag me af of Pixar met haar animatiefilm Inside Out hier inspiratie heeft opgedaan. 1,5*.

Op zich wel leuk dat Amazon Prime Video regelmatig films van Woody Allen erop zet, ik heb er zo al een hele rits kunnen zien. Al ziin veel films hit and miss en zelden echt goed. Zo ook deze film die nu en dan enorm leuke grappen heeft maar even vaak ook niet. 82 minuten is dan ook meer dan voldoende voor dit type film en dit ding is vlot en fris al zie ik liever zijn wat serieuzere films van latere jaren want die blijven langer boeiend. 3,0*.

Aardige film. In het begin even wat verwarrend wat nu huidige en oude tijd was, vooral omdat de hoofdpersoon nog steeds als jonge man ook een baard had en het was me niet opgevallen nog dat hij als oudere man wat meer grijze haren had. Dat kwam pas later.
Enfin, op dramatisch vlak een beetje gemaakt allemaal. Echt geloven deed ik de film niet. Als film rond onderzoek en daarna thematiek rond de machtsovername al een stuk beter. Echt geweldig wordt de film nergens maar de prima aankleding, warme fotografie en fijn ingetogen acteerwerk zorgen dat de film nog wel interessant genoeg blijft en niet verveelt. 3,0*.

Film begint wel aardig met wat scheer die goed wordt neergezet en een fijn kabbelend tempo. Alleen richting het einde gaat de focus meer en meer op de relatie met Dolly en die vind ik minder sterk uitgewerkt, Madsen brengt haar ook net iets te theatraal. Wat dat vooral doet is dat de film een beetje blijft doormodderen zonder echt geweldig meer te worden. 2,5*.

Mooi geschoten, sfeervol (je krijgt niet bepaald de toeristische kant van Barcelona te zien maar dat werkt wel) en Bardem weet nog redelijk de aandacht erbij te houden (hoewel hij te goedaardig en zonder rafelrandjes is om echt te boeien) maar verder liet dit ding me koud en dan duurt de film ook nog eens een ellenlange 2,5 uur. In die tijd kan je veel kwijt aan thema's en Iñárritu doet dat dan ook. En dat is echt te veel drama en ellende bij elkaar om boeiend te blijven. De film zit zelfs zo vol dat ergens richting het eind de film weer meer ziet op de kanker en ik vooral dacht: oh ja, dat heeft de beste man ook nog. Ik houd simpelweg niet van zulke dramafilms die echt overvol zitten. 1,5*.

In het begin zien we de president en haar omgeving eens voor een langskomen en we zien haar nog een vechtsport beoefenen in de tuin van het Witte Huis. Als kijker vraag je je af: wie uit de gelederen die we zojuist zagen blijkt een verrader te zijn en zou ze de vechtsport nog gaan gebruiken? Zo'n film is dit dus. Geen greintje originaliteit in deze mix tussen Die Hard en Air Force One en de film kent geen moment dat ook maar een beetje verrast. Davis is wel oké als president. Een goede actrice maar ik zie haar in de regel liever in een bijrol (en je mist een John McClane of desnoods Gerard Butler hier) maar ze straalt een zekere waardigheid uit en die past goed bij deze rol. De rest van de cast is zozo. Alleen de hele kakt vaak in, is duf en de actie is redelijk vakkundig gemaakt maar imponeert ook niet. 1,5*.

Na meer dan 18 jaar herzien en maar eens tijd voor een review dan (en de score een halfje verhoogd). Ook in 2025 nog net zo fris als bij het uitkomen. Goed tempo, leuke afwisseling, hele fijne muziek en al tezamen een film met een hart en enkele mooie kleine ontroerende momenten en af en toe hele leuke humor. Tautou is perfect gecast als Amélie met een mooie mix van naïviteit en charme en daadkrachtigheid maar vooral die twee ogen die verwonderd maar zonder negatief oordeel de wereld in kijken. De film speelt in Parijs maar dan eerder een sprookjesversie, gedrenkt in groen en hier en daar rood en blauw die eruit springen. De film is ook simpelweg als een modern sprookje gebracht en is eerst en vooral heel aangenaam om te zien en daarnaast filmisch ook zeer interessant. 4,5*.

In de basis wel een aardige film en vakkundig gemaakt maar ook nergens verrassend en heel erg binnen de lijntjes. Daarnaast was de pacing niet altijd even sterk. Keaton als acteur doet het beter dan Keaton als regisseur en hij brengt zijn clichérol best geloofwaardig maar Pacino is diegene die leven in de film brengt en is met gemak de beste. Uiteindelijk te veel een wat duffe film waardoor een voldoende er net niet in zit. 2,5*.

Beetje gekke film en vooral in het begin erg rommelig waardoor ik er nooit helemaal goed in kwam. Maar genoeg losse momenten die nog wel werken en de pacing is ook best prima te noemen waardoor de film als geheel goed is uit te kijken ook al was lang niet elke scène even boeiend. De film heeft wel echt een lowbudgetlook die enerzijds fris aanvoelt maar anderzijds niet heel bijzonder is om te zien. 3,0*.

Goed gemaakte film, zowel qua ingetogen acteren als met de mooie fotografie, maar verhaal en personages wisten me niet echt te boeien en uiteindelijk ging de film veel te traag voor mij en duurde voor mijn gevoel veel langer dan de krappe twee uur. Het einde was wat onverwacht en vond ik ook niet helemaal passen maar zorgde wel dat ik met wat meer interesse keek dus daarmee naar boven afgerond 2,5*.

Ja dit was rommel. Nou, oké visueel af en toe best aardig met fijne kleuren maar dat is dan het enige. Een vreselijk trage film die nooit boeit, raar is (al kan ik me indenken dat mensen hier best van houden) en personages die ook nergens gaan leven. 80 minuutjes slechts maar dit voelde veel langer aan. 1,0*.

Deze draaide als Vue Classic. Dat kan natuurlijk. Gekker vond ik het dat ik eigenlijk nog nooit van deze film had gehoord. Maar ja, wel 2200 stemmen dus ik heb af en toe nog vreemde hiaten in mijn filmkennis.

Aardig gemaakte film die lijdt onder een erg zwak en rommelig script. Het hoofdverhaal is prima te volgen maar alle nevenfiguren en hun rollen die komen en gaan (vaak vanuit het niets) werkten nu niet bepaald mee aan mijn beleving. Een zo'n schurk (Balthasar denk ik?) komt nog wel vaak in beeld maar is ook ineens vrij simpel verslagen terwijl de dreiging daarvoor een stuk groter leek. En zo gaat dat de hele film een beetje door op dit vlak. Net als die Mexicaan die de dolk vindt en naar de V.S. gaat en daar is hij ineens. Ik kan wat gemist hebben maar volgens mij miste ik hier simpelweg 2 uur extra film.

Niettemin qua look en sfeer wel prima. De film speelt in L.A. maar van de zon is weinig te merken, alles is ook vies en smoezelig en donker. Reeves doet zijn ding maar kan ook simpelweg niet acteren. Weisz kan dat wel maar krijgt een matig rolletje en mag vooral mooi zijn (wat ze goed doet maar dat is zonde van haar talenten). Wel is de film vlot verteld en weet op een bepaalde manier wel te boeien, vooral door het onderwerp. Dus ik kan er nog wel een voldoende aan kwijt. 3,0*.

Dan toch eindelijk gezien. Zoals ik begrijp een belangrijke film omdat deze film ook wel een beetje meta is en de draak steekt met dit genre, iets dat toen nog vrij nieuw was. Niettemin, echt leuk, spannend, eng of boeiend werd de film nergens. In het begin hopt de film ook te veel langs allerlei personages, net te lang om leuk als introductie te gelden en net te kort om betrokken te raken. Dat komt de film daarna nooit meer te boven. 2,0*.

Film deed me echt vrij weinig. Geen idee wat het precies was, dat kan net zo goed aan mijn mood die avond hebben gelegen maar verhaal en personages wisten geen interesse op te wekken. Statham is prima als er actie in beeld komt maar als hij meer moet doen dan mislukt dat jammerlijk. Owen vond ik te veel een karikatuur van zo'n type personage en DeNiro redt zich nog heel aardig uit de film. Maar verder qua actie ook niet echt denderend. 1,5*.

Aardig geschoten (op momenten eigenlijk ook heel mooi) en prima qua sfeer maar tergend traag en echt boeien deed de film me niet. Het stukje mysterie dat in de film verweven zat kon ik ook niet echt smaken. Acteerwerk kan ermee door maar wist me ook niet echt te grijpen, alles bleef nogal emotioneel vlakjes voor me. 2,5*.

Ik kan hier ook nog wel een voldoende aan geven want ik heb me al met al wel vermaakt. Bijzonder is het allemaal en Momoa en (zeker) Black doe een kunstje dat ze vaker doen maar er zit genoeg plezier in dat die kunstjes wel werken. Die wereld is ook wel aardig in beeld gezet (ik ben zelf geen speler dus geen idee wat er allemaal bedacht is voor de film of hoe dat spel eruit ziet), cgi overtuigt, die dorpsbewoners zijn geinige wezens en de actie is redelijk. Eenmaal uit de zaal ben je de film al wel vergeten en dat zegt ook wat, maar voor in de zaal prima. 3,0*.

Heel matig. Het sfeertje, mede door de donkere fotografie, is nog wel oké en gelukkig is de film ook erg kort maar spannend of leuk of boeiend wordt dit ding nergens. Stijf acteerwerk en de film gaat traag vooruit en plot en personages weten nergens interesse te wekken. En ineens is de film klaar voor mijn gevoel. 1,5*.

Uiteindelijk teleurstellend. Op een bepaalde manier boeit de film nog net genoeg en intrigeert die ook ondanks dat de twee meiden erg raar geschreven zijn en hun gedrag was vreemd en geloofde ik ook niet echt. Te gemaakt. Maar qua acteren wel oké, de sfeer is ook wel prima en vaag was ik wel benieuwd wat er nu speelde al merkte ik, toen ze aankwamen bij dat huis, dat er vermoedelijk iemand niet meer leeft en bij de strandscène wist ik dat zeker. Of er nu een zusje is overleden (ik vermoed dat, maar 100% zeker ben ik er niet eens van) of dat er één schizofreen is blijft voor mij wat onduidelijk. Te meer die scène waarin de ene zus sterft nogal raar is, ook donker gefilmd en daarmee evengoed een droom kan zijn of een waanbeeld. Als iemand een overtuigende verklaring heeft dan lees ik die graag. Niettemin, echt verrassen doet de film niet en me echt meenemen ook niet, richting het einde voor mijn gevoel wat plichtmatig uitgekeken zonder enige emotie. 2,5*.

Aardig sfeertje, het idee van de hele film is ook wel oké en her en der genoeg leuke grappen en momenten. Maar ook een hoop gelul en oninteressante stukken waar Allen zichzelf boeiender vindt (vermoed ik) dan dat ik van hem vind. Dit ding duurt maar 85 minuten maar voor mijn gevoel kwam er soms geen einde aan. De aankleding is ook wel oké en geinig hoe bepaalde bekende historische stukken van de radio (War of the Worlds) ook haar weg vinden. Maar als het gaat om nostalgie, daar weet Allen mij niet te raken. Liedjes als Video Killed the Radio Star of Radio Ga Ga doen dat veel meer. 2,5*.

Op momenten erg geestig, maar ondanks de beperkte lengte van anderhalf uur wel te lang. Te veel momenten die stilvallen en op den duur gaan de grappen zich wel herhalen omdat ze een beetje uit hetzelfde vaatje tappen. Dus kortweg voor drie kwartier best vermaakt en daarna nog drie kwartier plichtmatig uitgezeten met minder en minder interesse. 2,5*.

Best geinig, een soort Taken maar dan minder goed. Vooral de actie valt wat tegen hoewel het af en toe lekker lomp is, maar eigenlijk nergens heel speciaal of bijzonder. Statham redt de meubelen dan nog wel en de film is verder wel degelijk in elkaar gezet, maar valt af en toe ook wat stil. De film kent misschien ook te veel plotjes en zijpaden. Wel goed dat het dochtertje van Statham niet ook nog eens ontvoerd wordt. Daar speelt de film wel mee natuurlijk maar weet te verrassen door dat niet te laten gebeuren.

Beekeeper, de vorige samenwerking van Ayer en Statham, sloeg echt helemaal nergens op maar was daardoor wel beduidend leuker om te zien. Deze A Working Man is te gewoontjes om echt te overtuigen. Verder prima in de bios gezeten, helemaal alleen in een zaal. Dat is ook wat waard. 3,0*.

Qua sfeer en toon wel oké, Carson is een fijne lead en speelt charmant. Maar de film valt te vaak stil en duurt echt veel te lang voor hetgeen ze wil vertellen. Zeker het tweede uur weet vaak niet echt te boeien daarmee. Slecht is de film echt niet en de aankleding is ook best prettig maar de film verrast te weinig uiteindelijk. Had hij korter geduurd dan had ik nog wel een voldoende kunnen geven, nu valt het oordeel net de verkeerde kant op. 2,5*.

Schitterende film. M'n derde Kalatozov in korte tijd en wat mij betreft zijn beste en mooiste. Meer een soort impressionistisch werk als de camera vloeiend glijdt in de Cubaanse straten en over de velden en door de jungle. Cuba is ook echt de hoofdpersoon en de film toont het land in veel facetten.

Ook een stuk propaganda. Zeker. Maar dat mag. Helemaal als dat wordt uitgevoerd zoals hier. In het eerste deel (van de vier) was ik nog even verrast en verward: dit leken blije Amerikanen, dat is iets van voor de revolutie. Maar al snel viel dat deel op zijn plek. In dat deel zelf al waar het leven van de gewone Cubaan ernaast schril afsteekt maar helemaal in de volgende delen. Wat inhoud betreft is de opbouw briljant, waarmee je in het vierde deel heel goed snapt dat iemand zich aansluit bij de revolutie.

Maar goed, Cuba mag de hoofdpersoon zijn en inhoudelijk en thematisch is de film ook sterk: de echte reden om de film te zien is de bloedmooie fotografie. Ik vraag me af of ik ooit een mooiere film zag in zwart-wit. Alleen al direct die palmbomen die fluorescerend in beeld zijn gezet, maar ook het donkere van de nacht en de camera die glijdt en de vele interessante shots (met die lift die daalt) of momenten (vrijwel alles rond het vuur). 4,5*.

Tegenvaller. Ik had gehoopt vooral een film a la United 93 of recenter September 5 te zien, waarin het moment van toen herbeleefd werd vanuit de personages. Dat neigt er wel naartoe te gaan, zeker na pakweg een halfuur maar ook door de documentairestijl die wordt gehanteerd. Echter verzandt de film daarna vooral in een document van iemands eigen ervaring van opgesloten zijn in een hotel. Op dat vlak stelt de film teleur.

Nu kan ik een film niet afkeuren om hetgeen het niet is (geworden) maar wel op hetgeen het is. En ook dat valt enorm tegen. Het begin is al wat stroperig en langdradig, temeer de personages zelf niet echt gaan leven. De hele opbouw en opzet zijn best leuk bedacht en kunnen prima als kapstok dienen, maar hetgeen verder getoond werd boeide me totaal niet. Op wat momentjes na dan. Maar die eindeloze scènes in de hotelkamer zijn volstrekt oninteressant en vooral saai. Visueel ook weinig te beleven ondanks wat gespeel met split screens en telefoons in beeld. 1,5*

Om maar met de deur in huis te vallen: dit ding krijgt nog wel een voldoende. Het onderwerp ziet vooral op de breedste vorm van verkrachting, of beter (want de term is beladen en dekt voor veel mensen slechts een bepaald soort verkrachting): onvrijwillige seks, zoals die tegenwoordig in de wet staat. Bergman pakt het onderwerp breed op met verhalen van vrouwen (als slachtoffer) en mannen (niet per se als dader maar zeker niet als slachtoffer), de juridische kant (voor mij persoonlijk als jurist het interessants - Spong zegt ook enkele rake en veelal boeiende dingen wat dat betreft), het zedenwerk bij de politie etc.

Ik vraag me wel altijd af of zij heel veel mensen interviewt en slechts enkelen toont of dat ze een goed gevoel heeft bij welke malloten ze direct raak heeft. Zo volstrekt onverschillig als men bij de zedenpolitie reageert (alsof men haar en daarmee de slachtoffers niet serieus neemt) daarvan mag ik hopen dat dit een klein deel is (maar verdere duiding daarover ontbreekt helaas).

Belangrijkste kritiekpunt is echter het volgende. Zoals vaker bij Bergman is de docu wat los zand, eerder een verzameling impressies dan echt een strak en sterk lopend en onderbouwd verhaal. Verkrachting zoals men dat in het maatschappelijk verkeer vooral bedoelt (met geweld dus) en onvrijwillige seks in alle gradaties (van mensen die verstijven tot mensen die achteraf er toch spijt van hadden) worden op een hoop gegooid en dan is verdere duiding echt wel nodig. Ik bedoel, ik heb ook weleens seks gehad zonder dat ik dat wilde maar mijn ex wilde wel en ik deed mee om haar wat te plezieren of omdat ik een bepaalde druk voelde, maar dat is een ander kaliber dan onvrijwillige seks terwijl je echt echt niet wil laat staan seks d.m.v. geweld. Dat euvel had ik ook een beetje bij de film How to Have Sex (Film, 2023) . Bij een film valt dat nog te vergeven (hoewel het die specifieke film zwakker maakte) maar bij een documentaire verwacht ik meer. Bergmans stijl is ook om vaak niet door te vragen en op veel momenten verlang je daar als kijker wel naar.

Ik heb best wat kritiek maar de reden dat ik toch een voldoende geef zit vooral in het onderwerp van deze website: ik beoordeel de docu ook als filmische kijkervaring en die ervaring was prima. Ik heb me niet verveeld (verre van) en de pacing en afwisseling zijn ook goed gedaan waardoor dit ding boeiend blijft. Ondanks de hiervoor genoemde gebreken dus toch een voldoende. 3,0*

Het idee is leuk maar de uitwerking minder. Ondanks de flitsende regie en felle kleuren (waar ik normaal wel fan van ben) zit er visueel niet heel veel bijzonders bij eigenlijk. Het tweede uur was ook te veel herhaling van zetten waardoor de verveling ook wel toesloeg. Dan zit er nog prima wat maatschappijkritiek in verweven en die hele wereld over spoken en talentenjachten is geinig bedacht, maar de kijkervaring was simpelweg minder sterk bij mij. 2,0*.

Visueel wel een tof ding. Lekkere felle kleuren soms, heel duister, het oogt zeer goedkoop (met weinig vloeiende animatie) maar ergens past dat wel. Wat sfeer betreft een prima film. Maar inhoudelijk een pak minder boeiend en deze stijl past voor mij beter bij kortfilms, stop-motion blijft altijd lastig om me echt erin te verliezen (uitzonderingen daargelaten). Dus ondanks de beperkte lengte van maar ruim een uurtje heb ik me ook verveeld. 2,5*.

Ik ben rond 2005 echt films gaan kijken en deze titel is er zo'n een die altijd al bij me bekend was, dacht ik. Maar blijkbaar komt deze pas uit 2011. Bijzondere film wel die zich ook blijft ontwikkelen en blijft boeien. Soms wel erg gek, als er ineens iemand totaal serieus met een tijdgerpak rondloopt. Dat zijn wel momenten dat de film wel schuurt langs de grenzen van hetgeen ik nog waardeer (en soms gaat de film erover). De zeer ingetogen Banderas overtuigt het meest, de overige acteurs zijn oké. Visueel aardig maar niet heel bijzonder en richting het einde raakt de film wat spankracht kwijt als alle paaltjes geslagen zijn en de finale niet echt weet te spetteren. 3,5*.

Lekker lomp en daardoor zeker vermakelijk. Prima tempo, fijne actie, enkele prettige gore in beeld (die gebroken pols). De hoofdpersoon overtuigde me dan weer niet volledig, ik geloofde hem niet echt. Dan waren de andere acteurs beter. De twist halverwege zag ik niet aankomen maar werkte prima omdat het verhaal daardoor een andere wending neemt en de film daardoor zich blijft ontwikkelen. 3,5*.

Aardige film waarin de setting binnen deze franchise vooral positief opvalt. Ik had geen idee deze franchise te kijken en was in zoverre eerst even wat verward (dit lijkt wel op predator) en daarna wel aangenaam verrast. Niet per se een hele goede film maar de sfeerzetting is prima, sommige scènes ook wel spannend en Midthunder als lead doet het leuk. De film duurt wel wat traag en richting het einde wordt het iets minder speciaal. 3,0*.

Net iets minder leuk dan het eerste deel dat nog wel een voldoende kon krijgen. Er zit iets meer lijn en verhaal in dit vervolg maar de grapdichtheid is simpelweg lager. De acteurs zijn allemaal nog prima in hun rol maar redden het met het zwakkere script ook niet echt. Raúl Juliá als pater familias blijft mijn favoriet. 2,5*.