Scream (1996)

Waar ik in de vorige challenge Halloween heb verkent met ik geloof 7 films ofzo, wil ik deze challenge me meer op scream richten. Eigenlijk schandalig dat ik ze nog nooit heb gezien. Dus maar een nacht doorgehaald met de eerste 2 films. Eerlijk is eerlijk het is wel een beetje een overhypte highschool film. Maar wel vermakelijk. Zeker omdat je als genre liefhebber oude films herkent. En ik denk dat dit van Craven ook wel een ode is aan zijn oude horror films althans zou kwam het bij mij over. En dat masker is natuurlijk iconisch.

Een moderne klassieker- alhoewel, ook alweer bijna 30 jaar oud. Eigenlijk wel vreemd dat ik hem nooit eerder zag. Scream is een vermakelijke horrorkomedie die vol verwijzingen zit naar allerlei klassieke horrorfilms, maar die verwijzingen zijn eenvoudig (zitten gewoon in de dialogen) en soms werd het een beetje te veel "zie ons eens lekker ironisch bezig zijn". Er zitten wat geslaagde momenten in, maar echt goed is het toch niet te noemen. Dit is een film die ik waarschijnlijk had moeten kijken toen hij uitkwam, dan had hij zeker hoger gescoord.

Nogmaals herzien. Ik denk dat ik deze klassieke slasher ondertussen al een stuk of 4-5 keer op de buis heb geslingerd en elke keer weet het indruk te maken. Regisseur Wes Craven had werkelijk goud in zijn handen met het script van deze film, dat op intelligente, komische en creatieve wijze inhaakt op het desbetreffende genre. Neve Campbell en David Arquette doen het bovendien goed en de opening blijft onovertroffen, maar links en rechts ondervindt Scream wel last van zijn leeftijd. De moorden hadden ook iets creatiever gemogen, maar de personages en algemene atmosfeer compenseren dat gelukkig ruimschoots.

Iemand sterft doordat hij geëlektrocuteerd wordt door een tv die op hem valt die de film Halloween uitzendt waar net Jamie Lee Curtis de moordenaar te slim af is. Er zitten nog van die geestigheden in (iets met Tori Spelling) en er zijn referenties naar andere klassieke horrorfilms bij de vleet. Ook worden de clichés van horrorfilms niet gespaard. Een parodie ? Niet 100%. Wat Scream zeer goed doet, is dat Scream ook bloedserieus kan zijn. De opening, de eerste aanval op Campbell ... goed opgebouwde suspense momenten. Het is die dualiteit die van Scream meer maakt dan een middelmaat. We krijgen een routeplanner hoe we de signalen moeten volgen en toch voelen we mee. Jammer dat het einde wordt gerekt waardoor het te lang duurt tot het wordt afgerond maar dit is goed.

Dan toch eindelijk gezien. Zoals ik begrijp een belangrijke film omdat deze film ook wel een beetje meta is en de draak steekt met dit genre, iets dat toen nog vrij nieuw was. Niettemin, echt leuk, spannend, eng of boeiend werd de film nergens. In het begin hopt de film ook te veel langs allerlei personages, net te lang om leuk als introductie te gelden en net te kort om betrokken te raken. Dat komt de film daarna nooit meer te boven. 2,0*.

Film voor het eerst gezien en had er meer van verwacht gelet op de goede IMDB waardering. Je vraagt je regelmatig af waar je nou precies naar zit te kijken. Horror, komedie, een puberfilm, de draak steken met het horror genre, of een combi van dit alles. Dat pakt zelden goed uit. Gelet op de waarderingen vinden toch vrij veel mensen het leuk of onderhoudend. Ik was eigenlijk blij dat het afgelopen was en dat is nooit een goed teken. Bijna 2 uur kan lang duren.

Deze film heb ik meerdere keren gezien, maar nooit beoordeeld. Daarom vandaag maar eens herzien. Bij het beoordelen van oudere films vind ik het belangrijk om rekening te houden met de tijdsgeest. Net als bijvoorbeeld 'Saw' was ook dit echt wel een vernieuwende film in het jaar dat ie uitkwam. Alleen al door de historische opening met de moordenaar aan de telefoon (matig geacteerd door Drew Barrymore) en de popcorn op het fornuis. Verder maken de cast (met een op dat moment populaire Courteney Cox uit Friends), de hommage aan of parodie op (of allebei) de horrorfilm die als een rode draad door de film loopt en de introductie van een nieuwe gemaskerde killer (met een werkelijk iconisch masker) deze film tot een echte klassieker.

Alleen al daarom had ik deze film graag een hoger cijfer gegeven, maar helaas zijn er voor mij persoonlijk ook negatieve punten te noemen. Zo vond ik, als gezegd, het acteerwerk van Drew Barrymore niet overtuigend en te gespeeld. Ik miste de echte angst. Ook de overdreven buitelingen van Ghostface en het nog laten ontsnappen van Sidney waar dat heel onrealistisch was, halen mijn oordeel naar beneden. Maar vooral het einde van de filmwaar de meedogenloosheid van de killer verdwijnt wanneer bekend wordt wie het zijn en de twee, volkomen belachelijk, ongeloofwaardig ver gaan in elkaar verwonden om niet verdacht te worden doet mijn eindcijfer geen goed.

Er blijft genoeg positiefs over voor een ruime voldoende, mede bezien in de tijd en het feit dat dit terecht een klassieker is. Een 7, naar boven afgerond.

Vandaag deze film gezien ik vond hem erg goed

Scream 4 is zojuist eindelijk op 4K verschenen, dus een mooie gelegenheid om de originele trilogie weer te kijken. Herzien op 4K met Dolby Vision.

Eén van die heerlijke films waar ik in mijn tienerjaren mee opgegroeid ben en sindsdien al talloze keren gezien heb. Bij de release op vhs was dit op school ook een tijdje het gesprek van de dag, dus nostalgische gevoelens spelen zeker mee.

Zowel een parodie op, als een zeer geslaagde hommage aan het slashergenre, wat zijn hoogtijdagen beleefde in de jaren ‘80. De film neemt alle genre-conventies en clichés op de hak, maar kent ook een aantal gruwelijke slachtpartijen. Zo zijn de personages – anders dan de hulpeloze slachtoffers uit 80’s horrorfilms – fervente filmkijkers en kennen alle regels van het genre, wat leidt tot een aantal grappige en memorabele scenes. De iconische openingsscène (een 12min durende proloog) met Drew Barrymore die wordt belaagd door een meedogenloze psychopaat en direct zijn visitekaartje afgeeft werd in geen enkel vervolg geëvenaard.

De gemaskerde killer blijkt het vooral op Sidney Prescott (Campbell) gemunt te hebben, wiens moeder in hetzelfde plaatsje een jaar eerder werd verkracht en vermoord. De bewijzen leiden echter naar Sidney’s vader, wie spoorloos verdwenen is tijdens een zakenreis en de sterfdag van zijn vermoorde vrouw op de dag toe precies een jaar geleden is, wat een mogelijk motief zou kunnen wezen. Ondertussen wordt Sidney ook onder vuur genomen door roddeljournaliste Gale Weathers (Cox), die tegelijkertijd aanpapt met de plaatselijke hulpsheriff Dwight ‘Dewey’ Riley (Arquette).

Het levendige script van debuterend scenarist Kevin Williamson paste precies in het straatje van horror-auteur Wes Craven en de film werd een enorme hit en trendsetter voor de comeback van het genre. Al gauw volgde titels als ‘I Know What You Did Last Summer’ en ‘Urban Legend’, die uiteraard mee wilde liften op het succes. Behalve het sterke verhaal, dat tot op het laatst de identiteit van de killer weet te bewaren, is dat ook te danken aan de enthousiaste cast met scherpe dialogen. Dit zijn (met een paar uitzonderingen) stuk voor stuk memorabele karakters en god wat hadden ze nog jonge smoeltjes hier! De soundtrack is ook aandacht aan besteed met nummers als ‘School’s Out’ van Alice Cooper en ‘Red Right Hand’ van Nick Cave & The Bad Seeds.

Voor de oplettende kijker zijn er nog cameo’s te spotten van o.a Linda Blair als opdringerige verslaggeefster en Wes Craven zelf als conciërge in een Freddy Krueger outfit (scene met de schooldirecteur).

“Horrorfilms creëren geen psychopaten, ze maken psychopaten alleen maar creatiever”

Klassieker.

Fijne opening met een goed spelende Drew.
Fijn dat iedereen terug vecht, met wat originele methodes bijv. de koelkastdeur, gooien met flesjes.
Fijn dat Randy bij de vriendengroep hoort en ons de regels uitlegt. Hij werkt in een videotheek. Wie kent dat nog? Nostalgie!
Fijn dat Matthew Lillard als Stuart zoveel kan met zijn gezicht.
Fijn dat Randy het overleeft.
Fijne credits met bewegend beeld voor extra hype.
Fijne soundtrack.

Minder fijn zijn de jongens die gewoon eikels zijn, ook gewoon op school. Dat zal nooit veranderen. Die cheerleader was trouwens ook niets.
Minder fijn is beste vriendin Tatum's smaak in mannen. Die van Sidney begrijp ik nog. Maar Tatum?

4*

In het fictieve stadje Woodsboro wordt een groep tieners opgeschrikt door een gemaskerde moordenaar die zijn slachtoffers eerst belt en dwingt tot een sadistisch horrorfilm-trivia-spel. De scholiere Sidney Prescott, die nog altijd rouwt om de moord op haar moeder, wordt samen met haar vrienden het volgende doelwit van de mysterieuze Ghostface-killer. Terwijl de media en de politie jacht maken op de dader, moeten Sidney en haar vrienden hun kennis van horrorfilms gebruiken om de ware identiteit van de moordenaar te onthullen voordat het te laat is.

Wes Cravens “Scream” (1996) is een slimme, zelfbewuste deconstructie van het slasher-genre die zowel hulde brengt als satire levert. Het script van Kevin Williamson speelt handig met de bekende tropes — de “final girl”, de onschuldige verdachte, de regels om te overleven — en maakt die bewust tot onderdeel van het plot. Craven balanceert moeiteloos tussen spanning, humor en sociale commentaar, terwijl de cast (met name Neve Campbell, Drew Barrymore en Courteney Cox) overtuigend neerzet hoe slimme, mediabewuste tieners reageren op pure terreur. Het resultaat is een film die niet alleen eng is, maar ook verrassend scherpzinnig: een slasher die kijkt naar slashers, en daardoor tijdloos blijft. 4/5