Logboek

Dit vervolg heeft het hart op de goede plek (aan het eind komt er weer een filmpje langs waarin Guds het publiek aanspreekt inzake een stichting die opkomt voor slachtoffers) maar dat maakt nog niet dat dit een goede film is. Een en ander kwam nogal ongeloofwaardig en amateuristisch over. Daar had het eerste deel minder last van maar dit vervolg zeker wel. Hoe makkelijk die Guds steeds geloofd wordt, dat ging er niet in bij mij. Enkele hardere scènes hoewel de gruwel meestal buiten beeld blijft. De film is lekker kort maar het verhaal heeft daar dan wel onder te lijden omdat men het kort moet houden. 1,5*.

Filmpje kijkt op momenten aardig weg en een enkel grapje werkt maar dit is allemaal zo raar en overdreven dat het punt dat het 'zo slecht dat het leuk is' ook alweer voorbij is. Veel humor slaat totaal dood en Sandler is meestal irritant. 1,5*.

Aardige film die een inkijkje geeft in een bepaald milieu in Nederland. Zeker niet mijn milieu met een hoop kanker dit en kanker dat en dat allemachtig gruwelijk lelijke straateccentje dat ze hebben met allemal Engelse woorden tussendoor. Ik kan dat taaltje ook niet helemaal serieus nemen en ergens lijdt de film daar wel onder. Geen heel bijzonder verhaal verder (qua plotelementen en thematiek hebben we dit al tig maal gezien) en het acteren wisselt van niveau amateurtoneel tot best intens en overtuigend. 2,5*.

Het idee van de film (ook al is dit een remake maar het origineel, dat ik ken qua inhoud en thematiek, heb ik gekgenoeg nooit gezien) is best leuk maar de combi Julia Louis-Dreyfus en Will Ferrell werkt niet echt waardoor de personages niet echt gaan leven en eerder karikaturen blijven. De thematiek gaat daarmee ook niet leven. Een enkele scène werkt wel en dit ding is lekker kort en dat is ook weleens fijn. 2,0*.

De film begint heel duister en echt als horror maar verandert ineens wat toon en wordt veel luchtiger. Op zich wel geinig maar het werkt niet helemaal en ik vond de actie verder niet heel bijzonder. En daarmee wist de film me niet echt te boeien. Dat varken op het eind was nog wel geinig. 2,5*.

Visueel wel tof in een ijskoud (met hier en daar wat sneeuw) Indiana in de jaren 70. maar Maar wat betreft verhaal sukkelt het allemaal wat voort en vooral Skarsgard is volstrekt kleurloos (net als zijn broer trouwens - ik kwam er na deze film pas achter dat er blijkbaar twee broers zijn, dat zegt ook wel iets voor mij. Bijzonder hoe hun vader juist een enorme brok charisma heeft.) waarmee zijn personage niet overtuigt. De thematiek is aardig (over de strijd tegen de grote maatschappijen) maar komt niet echt lekker uit de verf, mede doordat Skarsgard niet uit de verf komt. Nog wel een leuk rolletje van Pacino maar dat mag verder geen naam hebben. 3,0*.

Sfeervol gemaakt, het pokeren wordt aardig gebracht en Norton en Damon staan beiden vrij intens te acteren en dat is allemaal prima en Turtrurro heeft een fijn rolletje. Malkovich is dan weer een karikatuur en eerder lachwekkend dan angstwekkend en past totaal niet in de film. Ook is dit ding als geheel best veilig en enorm voorspelbaar en daarmee ook wat saai. 2,5*.

Dit blijft een geweldige film met een enorme herkijkwaarde. Bij noirs (of neo noirs) is vooral de sfeer van belang en die is uitstekende getroffen hier, vooral door de kerstsfeer erbij die in L.A. toch altijd wat anders voelt. Goed geacteerd (Crowe met een van zijn betere en interessante rollen), prachtig geschoten en het L.A. van de jaren 50 komt geweldig tot leven. Met nu en dan eens een hardere scène die ook direct binnenkomt en overtuigt. De plot, die ergens nodeloos ingewikkeld is en vooral de eerste kijkbeurt wel wat doet fronsen, is eigenlijk niet eens echt van belang. De thema's en sfeer des te meer. 4,5*.

Op momenten worden de generaties wel leuk langs elkaar gelegd maar echt buiten de clichés weet de film niet te treden en de film heeft te weinig te bieden om de magere 86 minuten echt boeiend te houden. 2,5*.

Erg matig. Visueel wel oké met veel fijne kleurtjes en de beginscène is ook wel te doen maar daarna weet het verhaal matig te boeien, is de actie vaak er te ver over en totaal niet opwindend in beeld gezet (vaak wel ondersteund door lelijke cgi trouwens) en toont Gadot aan vooral een wat kleurloze matige actrice te zijn. 1,5*.

Nu al de verrassing van het jaar. De Telefilm van Tim Kamps heb ik nogal afgekraakt en Leo Alkemade is nu ook niet bepaald een geweldige acteur. Maar goed, de trailer beloofde best een oké film en uiteindelijk is dit een uitstekende film die ook een snaar raakt. Wel bij mij in ieder geval. Ik ben iets jonger dan Alkemade maar heb ook een vader die door de 70 is en ik herkende best wel wat in de relatie (mijn vader is ook een moeilijke prater) maar vooral in het samen reizen: vorig jaar ben ik drie weken samen naar de V.S. geweest en dat was prachtig.

Wat de film vooral goed doet is de toon, die heel ingetogen en serieus is zonder zwaar te worden. De film is door Alkemade geschreven als eerbetoon en dat merk je in alles. Alkemade die met zijn maat (Guus Meeuwis) een drankje doet en dat voelt gewoon aan zoals vrienden omgaan met elkaar, maar ook Alkemade met zijn ouders. En als Stapel een lach eruit gooit dan is dat oprecht, sowiesi is de chemie tussen Stapel en Alkemade uitstekend. Af en toe mist de film even de juiste snaar zoals de slapstick bij de kathedraal van Reims of bij de tolpoort, maar vaak genoeg blijft dit klein en daarmee leuk, bijvoorbeeld bij het koffiemoment langs de snelweg. En af toe filmisch een leuk moment zoals de jump cut van Alkemade aan de eettafel van nacht naar dag. Het einde maakt het af. 4,0*.

Ja leuk. Lekker lomp soms, allemaal acteurs en actrices die er duidelijk zin in hebben en een prima tempo. Ook de aankleding is meer dan behoorlijk en enkele scènes springen eruit (vooral die met Bonnie Tyler op de geluidsband, zowel qua vormgeving als qua humor). Wel af en toe momentjes die storen als men ineens een ander niet durft te doden bijvoorbeeld (te vaak moet de plot verder en is een en ander vrij onlogisch) maar op het geheel drukt dat de pret niet al te zeer. 3,5*.

Een film die uiteindelijk te lang duurt en te vaak kiest voor wat misplaatste slapstick en joligheid.

In de basis wel een interessante film qua thema's en verhaal hoewel nergens vernieuwend en de film speelt duidelijk leentjebuur bij soortgelijke films. Op momenten doet de film haar best geloofwaardig en realistisch te zijn maar evenvaak is de film dat niet en dat stoort wel. Verder draagt Gosling de film redelijk maar hij is me te sullig om echt te overtuigen (en hij lijkt enorm op Boris Gruschenko uit Goldeneye trouwens als hij zijn bril opheeft). Wat dat betreft is Sandra Hüller een stuk indrukwekkender en elke scène met haar stijgt boven de rest uit. En met gemak.

Al met al is er voor 155 minuten film te weinig te doen en te weinig te zien en de film sleept vaak genoeg om dan weer in een stuk te komen dat wel boeiend en leuk is om te zien. Of dat nu actie is, of mooie shots (al zitten er weinig in voor 2,5 uur) of een fijne soundtrack. 2,5*.

Dit zag er vooral heel lelijk uit en het acteren is ook vrij matig dus ik kon hier niet zoveel mee. Gelukkig niet superlang maar alsog waren deze 90 minuten te veel en halverwege heb ik ook niet meer met de meeste aandacht gekeken. 1,0*.

De film begint wel aardig en er zitten enkele kleine humormomentjes in, vooral als het gaat tussen de psycholoog en DeNiro. Hoe verder de film komt hoe serieuzer de film wordt en hoe meer de misdaadplot naar voren komt en dat doet dit ding als geheel geen goed. 2,5*.

Van de Telefilms dit jaar is deze veruit de leukste en beste, al moet ik wel naar boven afronden om op een voldoende uit te komen. Ook hier merk je het gebrek aan budget, visueel ziet dit er niet altijd mooi uit en het acteren daar kan ook wel wat over geklaagd worden. Ik vond de personages daarmee lang niet altijd overtuigen. Maar de film is charmant en heeft een zekere sympathie en ondanks dat er met het uitgangspunt meer gedaan had kunnen worden vond ik dit leuk genoeg. De film is echt wel met een zekere liefde gemaakt. 3,0*.

De tweede keer dat ik de film heb gezien na heel wat jaren. Mijn stem stamt uit oktober 2006 toen ik grotendeels mijn filmreis nog moest beginnen. De score blijft hetzelfde en sommige beelden zijn wel bijgebleven maar ik kan me indenken dat mijn score nu op een andere manier is vastgesteld. Alleen schreef ik toen nog geen stukjes dus oprecht geen idee meer.

Zoals zoveel films van Kubrick is dit eerst en vooral een film van de regisseur. Hoewel Nichsolon een overbekende (toch wel legendarische) rol speelt vond ik hem niet eens echt overtuigen. Het is al snel duidelijk dat er een steekje los zit maar echt geloofwaardig dat hij dat in dat hotel pas laat gaan vond ik het niet. Ook Duvall acteerde m.i. iets te ver buiten het realisme.

En toch, dat stoort niet eens. De film duurt 140 minuten en kijkt vrij soepel weg al beginnend met die prachtige indringende muziek, de landchappen en dat hotel dat voor Kubrick een dankbare locatie is waar hij helemaal los kan gaan met de steadycam en zijn geluid (dat fietsje nu eens over de houten vloeren en dan weer over tapijt). Wederom een bijzondere kijkervaring die echter niet overdondert. 4,0*.

Lekker flitsend gemonteerd en energiek gebracht en daarme leuk om te zien. Maar verder ook niet heel bijzonder, of het is dan om Elvis op groot beeld en haarscherp te kunnen zien. De optredens zijn oké maar wel toentertijd in beeld gezet en daarmee op zichzelf niet heel spectaculair neergezet al houdt The King er de aandacht wel bij. Geen idee hoe hij zich toen voelde maar op het podium zie je iemand die zich volledig geeft en nog lijkt te genieten. Afgerond naar boven. 3,5*.

Matig. Behalve dan wat vieze wc's vond ik het qua viezigheid allemaal wel meevallen, ik heb wel gekkere dingen gezien en meegemaakt. Verder ook niet bepaald boeiend inhoudelijk. Leuk wordt dit nergens en richting het einde verliest de film elke vorm van focus. 1,5*.

De roman Joe Speedboot zal altijd een speciale plek hebben. Ik las vroeger weleens sporadisch en dit boek las ik ergens eind jaren 2000 en ik ben na dit boek direct doorgegaan naar de volgende en sindsdien beschouw ik mijzelf als lezer. De roman heb ik nooit meer herlezen maar deze film was wel een grote herkenning van het boek. En deels minder herkenning, vooral de kleding en aankleding en het milieu van de personages had ik echt anders ingebeeld.

Enfin, lange tijd best een fijne film. Visueel met een goedkope jaren 90 look maar die past wel. Buringa in de hoofdrol is wat kleurloos maar elke scène met een sterke Kersloot als Joe Speedboot in een mix van mysterie en rauwheid is uitstekend en leeft direct. Ook Van Boheemen weet haar personage de juiste portie mysterie mee te geven.

Na drie kwartier fijne coming of age wordt het tweede deel wat verhalender en serieuzer en daarmee ook wat minder boeiend. Dat Buringa niet echt uit de verf komt helpt hier dan ook niet mee. 3,0*.

Visueel opvallend en mooi maar inhoudelijk wist de film me maar matig te trekken en vond ik dit ding ook wat vreemd. In feite geldt dat ook voor het visuele dat bevreemdend is, maar daar valt in ieder geval genoeg in te genieten. 2,0*.

Rare film in toon en acteren en ik vond hem vooral heel lelijk eruit zien (ik las ergens commentaren dat dit ding er geweldig uitzag en toen dacht ik: heb ik iets anders gezien?). De hoofdpersoon gaat nooit leven en zijn fanatisme voel je nergens. 0,5*.

Oei. Ik vond dit ding echt geen drol aan. Dat zit vooral op de vreselijke Jessie Buckley, een actrice die ik sowieso al niet goed trek vanwege haar overdreven acteren en schmieren en gelaatsuitdrukkingen maar hier doet ze haar gebruikelijke spel nog eens in de overdrive. Irritant en elke vorm van geloofwaardigheid verdwijnt. Van Bale ben ik wel een fan maar hij overtuigt ook niet echt. Verder een lawaaiig geheel dat visueel af en toe wel aardig is maar met zo'n serieuze toon dat het lachwekkend wordt. En dan duurt dit ook nog eens dik twee uur. 1,0*.

Ik kende vooral die scène van Kendrick die auditie doet met dat plastic bekertje. Dat is een klein moment van betovering. Dus nu ik zag dat de hele film op Disney+ stond direct gekeken. Maar de rest viel behoorlijk tegen. Een wat mak ding dat nooit echt leuk wordt en te lang duurt. In de basis gewoon een simpele film die niet verrast met af en toe aardige a capella maar het niveau van 'aardig' ontstijgt de muziek nergens. 2,0*.

Aardig tussendoortje in de bios die af en toe wel wat sleept ondanks de relatief korte lengte en ook net wat te mat is om echt leuk te worden. Net niet echt cynisch, net niet echt vol zwarte humor, etc. Powell is wel het voorbeeld van een goede casting want hij heeft iets intrinsieks sympathieks en dat hoort bij zo'n rol dat je toch met hem mee wil ondanks al zijn strapatsen. Al vult hij de rol wel wat kleurloos in zoals de helf ilm zo is. Ook dat liefdesplotje hangt er maar wat bij. Kortom, ik heb best wat kritiek maar ik heb me niet verveeld dus nog naar boven afgerond wel voldoende. 3,0*.

Fijne docu waarin Ng veel wil vertellen dan daar verrassend goed mee wegkomt. Alleen het stukje rond racisme past niet echt erbij. Althans, thematisch wel (en zeker ziende op Ng als persoon en haar vorming) maar het past niet echt lekker in het verhaal en is erg mager uitgewerkt waardoor dit juist een stoorfactor wordt. Dat stukje maakt dat ik de docu niet een echt hoge score geef.

Maar verder aangenaam kijkvoer over de Chinese immigranten en hun restaurants en plek in de samenleving. Interessant en boeiend met fijne sfeerbeelden van lang geleden maar ook uit de jaren 80 en 90 die ook mijn jongste jaren betreffen. En inderdaad, de Chinees is onderdeel van onze cultuur. Ik zou pizzeria's of shoarmazaken, hoe lang ze er ook al ziten, niet zien als onderdeel van onze cultuur (het gerecht de kapsalon dan als uitzondering) maar voor specifiek het Chinese restaurant geldt dat wel. En zo krijg je als kijker ook een stukje nostalgie mee en dat is fijn vertoeven 70 minuten lang. 3,5*.

Echt heel raar. De hele setting oogt als een decor, een goedkoop decor ook. Dat kan een bewuste keuze zijn of een gebrek aan budget, hoe het ook zij: het oogt wel spuuglelijk. Terwijl restaurants er altijd wel mooi uit kunnen zien in films. Vreemd acteerwerk ook, raar verhaal en ik kon hier echt niets mee. Ik zie wel dat dit een komedie moet zijn maar ik vond de film geen moment ook maar leuk laat staan grappig. 0,5*.

Aardige actiefilm die zichzelf nooit als meer beschouwt dan dat hij is en daarmee is dit ding best vermakelijk ondanks dat de film geen moment iets als geloofwaardig is (en dat kost vaak punten maar in dit geval vergeef ik het de film). Lekker vlot ook (binnen drie minuten is Basinger al gekidnapt) en hoewel dat eigenlijk allemaal te vlot is, maakt dit dat je je niet hoeft te vervelen. De actie verder is aardig. Geen moment dat de film ook maar enigszins in de buurt komt van een wow-moment (nou oké die scène met Sinnerman op de achtergrond is wel tof gedaan) maar als tussendoortje voldoet dit wel. 3,0*.

Best aardig. Inhoudelijk nergens verrassend of echt boeiend maar het typische sfeertje van de jaren 2000 komt leuk naar voren en de meeste personages zijn op een bepaalde manier wel sympathiek en voelen echt aan en dat maakt dat de film als geheel nog wel lekker wegkijkt. Maar een dag later ben ik dit ding al volledig vergeten (en moest wat beelden terugkijken tijdens deze review om te herinneren waar dit oo alweer over ging). 3,0*.

Het boek is heel sober en kaal, die stijl wordt filmisch doorgevoerd door de film ook rauw te houden en vooral in zwart-wit te filmen. Een stijl die ook goed het gevoel van het warme Algerije geeft en vaak mooi is om te zien. De film is wel een hele andere Ozon dan gebruikelijk maar juist zijn ervaring met speelse films maken dat de film een zekere frisheid behoudt. Lange tijd levert dit daarom wel een leuke film op om te zien, ondanks de tragiek en toon, al snap ik niet wat die vrouw ziet in de apathische hoofdpersoon. Het slotdeel is dan ineens heel zwaar en donker van toon maar weet niet echt te boeien en duurt echt te lang. Nog net aan 3,5*.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren