Logboek

Tof filmpje wel. De montage, regie, beperkte enkele locatie en zenuwachtige muziek helpen goed om een benauwend sfeertje te brengen. Op momenten dus erg goed gedaan. Wel zit er eigenlijk net te vel herhaling daarin want dat trucje wordt vaker uitgehaald en al snel wordt het maximale effect daarmee geprobeerd te creëren waardoor je in het begin van de film al een soort climax hebt waar de film nooit meer overheen komt. Beter was om die spanning langzaam op te bouwen. Maar de beperkte lengte zorgt wel dat de film niet verveelt en uiteindelijk zeer positief uitvalt. 3,5*.

Inhoudelijk vooral sterk, met de opkomende westerse maatschappij in naoorlogs Japan. Een zeer menselijk drama van alle tijden met een boeiende tijd en omgeving als decor. Er is dus veel te zien. Weer een uitstekend tempo (kabbelend maar die 140 minuten voel je nergens) en veel mooie shots. Vaak met haast overbelichte personen dat voor een sterk effect zorgt maar ook enkele mooie plaatjes van de moderne maatschappij zoals die schoorstenen aan het eind of de nieuwe stenen kantoorgebouwen (in tegenstelling tot de nog traditionele woonhuizen).

Niettemin geen film die me echt grijpt. De film blijft wat afstandelijk, iets dat ik vaker heb met de serieuzere Ozu's. Ik zie liever zijn iets luchtigere films dan zijn zwaardere drama's die vooral op emotioneel vlak niet echt overtuigen. Duidelijk meer een film voor het verstand dan het hart maar nog zeker een dikke voldoende. 3,5*.

Rond 2012 zag ik Moonrise Kingdom, een geweldige film (nog steeds) en mijn eerste Wes Anderson. En al snel kwam The Grand Budapest Hotel, nog steeds erg fijn en goed. Ik dacht dus wel fan te zijn van hem maar eigenlijk alles dat daarna kwam of al eerder was uitgekomen viel me toch wel tegen. Van heel matig tot zozo. Maar ook nooit meer dan dat. Dus ik betwijfel inmiddels of ik wel zo'n fan ben van Anderson,

Enfin, vanaf shot 1 weet je al dat dit een film is van Wes Anderson. En visueel wederom erg fijn in zijn typische stijl; er is genoeg te zien. Alleen het verhaaltje stelt weinig voor, de film is nooit leuk en acteurs acteren dusdanig onderkoeld dat ik ook nooit echt in de film kwam. Nu is dat bij Anderson meestal niet echt de bedoeling, al is het maar dat je ziet dat een en ander in een decorsetting speelt maar toch, iets meer beleving zou zijn zijn. De acteurs hebben wel zichtbaar plezier, dat wel, maar dat plezier komt nooit echt over tot mij als kijker. 1,5*.

Deze film heb ik al lang geleden gezien, zo'n 20 jaar terug vermoed ik. Dat einde was natuurlijk geweldig en ik vraag me anno 2025 af: hoe kijkt iemand daar nu naar als die voor het eerst kijkt? Een twist op het eind dat niets meer is wat het lijkt is inmiddels veel vaker gedaan en ik als ervaren kijker heb dat ook veel vaker gezien. En ik vroeg me ook af: hoe zou een herziening zijn? Gelukkig draaide deze in de bios dus dat was een uitstekende gelegenheid.

Dat einde nu doet me uiteraard veel minder. Toch viel me op hoe sterk dat toch nog is, hoe goed dat in elkaar zit en hoe retestrak deze thriller in elkaar zit. De film vliegt vooruit en boeit constant. Enkele interessante personages, leuk perspectief van vertellen en een soort underground sfeertje dat fantastisch wordt uitgewerkt en gebruikt. Alleen al die moordpartij in de lift, in het duister waar je enkel twee lichtflitsen ziet en wat geluid hoort en dat is het. Effectief en goedkoop film maken. En prachtig om naar het spel van Spacey (Oscar voor BIJrol?) te kijken met de kennis die je hebt. Wat daar allemaal omgaat in zijn hoofd en wat te zien is op zijn gezicht: daar keek ik wel anders naar.

Ja de film blijft ook wat oppervlakkig. Wat op zich geen nadeel hoeft te zijn want zo'n film is het ook niet. Maar wat daarmee overblijft is een uitstekend gemaakte film met toch een zekere herkijkwaarde die veel kijkplezier geeft maar ook niet meer dan dat. Meer wat de film doet, doet zij dusdanig goed dat de score navenant is. 4,0*.

Niet helemaal overtuigend. Vaak valt de film echt stil en is het wachten op een volgende moord - dit ding had best in een kortere tijd gekund. Deels werkt dat wachten wel en hoort er ook bij en qua opbouw van spanning werkt de film ook goed maar men gaat dan net te lang door waardoor de spanningsboog verdwijnt. Aantal aardige kills wat betreft ideeën maar de cgi valt wel enorm tegen en doet afbreuk eraan. Wel verfrissend dat de film qua opbouw net iets anders is en de grote ramp helemaal niet is gebeurd en we de nazaten juist volgen. 2,5*.

Aardig. De film zit er gelijk snel in en verspilt weinig tijd. Dat is prima. Wel blijft de film hiermee redelijk afstandelijk en de verscheidene personages (toch en hele rits) konden me maar weinig interesseren. Genoeg actie, enkele aardige ideeën (al had dit op psychologisch vlak veel dieper gekund) en een goed tempo maar ook wat te lang om echt boeiend te blijven de hele speelduur. 3,0*.

Na het totaal andere deel twee koos men om in dit derde deel toch weer richting de fun (en Nazi's) van Raiders te gaan. En dat werkt. De goede punten worden eruit gepakt zoals een zoektocht, de genoemde Nazi's als vijanden, andere bijfiguren die terugkeren, het plezier maar ook de actie die veel meer down to earth is. Dat maakt de film weer plezierig om te kijken.

Maar de film is niet volledig een herhaling van zetten. Deels omdat bijvoorbeeld de speurtocht wel net iets meer inhoudt maar ook omdat er meer wordt ingezoomd op de persoon Indiana Jones. De hele beginscène is, hoe oppervlakkig ook eigenlijk, daar al een goed voorbeeld van. En dan is er natuurlijk de rol van Connery. Zo kan Spielberg allereerst zijn gebruikelijke thematiek over vaders en zonen goed kwijt. Vaak met humor zoals wanneer Connery zegt dat hij er nu zit en ze kunnen praten (Ford weet dan niets) en soms oprecht ontroerend als Connery met wat vogels een vliegtuig doet laten neerstorten, een klassiek citaat geeft en zijn zoon vol liefde en bewondering kijkt.

Maar vooral de humor is nog veel sterker dan in het eerste deel. Zowel Ford als Connery hebben een uitstekende timing maar vooral hun onderlinge chemie is niets meer dan briljant. Elke scène tussen hen werkt zonder zonder dat de film in slapstick eindigt. Zowel script als acteurs weten precies de juiste toon te raken. Met gemak de beste film van de reeks en een van de betere van Spielberg. Allicht wel de leukste. 4,5*.

Zeker geen perfecte film maar qua sfeer en toon best oké, de film was in ieder geval gewoon fijn om te zien. Op dramatisch vlak enerzijds heel down to earth en anderzijds ook net iets te gemaakt allemaal om echt te overtuigen. Ook is niet elk zijplotje even goed uitgewerkt, vooral het stuk rond Kyle vond ik maar matig en boeide me ook totaal niet. 3,0*.

Film met veel potentie maar zo vol en nogal rommelig verteld dat de regie dat alles teniet doet. Erg jammer. Want visueel wel fijn, goede sfeer en vooral door Elfira en Hüller geweldig geacteerd (Exarchopoulos was me net iets te dramatisch op momenten, op andere was ze weer vel beter). Maar de film kent echt te veel zijplotjes, is niet heel geloofwaardig richting het einde en ik begon me zelfs af te vragen in hoeverre droom en realiteit hier door elkaar liepen, iets waar ik nog niet uit ben maar het zegt wel iets over de film. Dat maakte ook dat de film afstandelijk bleef. 2,5*.

Typisch Bresson voor zover ik hem ken. Niet slecht maar enorm kaal, soort van rauw en vooral heel kil en afstandelijk. Er speelt best wat misère maar het deed me door die regie allemaal bijzonder weinig. Op rationeel vlak zie ik hier nog wel een goede film maar op emotioneel vlak vond ik zelfs die magere 80 minuten aan de lange kant. 2,5*.

Sterk. Net als Nazi Concentration Camps (Film, 1945) redelijk kaal en dat moet ook met dit onderwerp. En ook in your face, er zitten enkele gruwelijke beelden in (die nog levende voet die deels door fosfor is weggebrand). Ik zou zeggen dat deze Franse docu dan filmisch wat interessanter is met de voice-over, de kleurbeelden en montage maar dat die andere docu nog net wat indrukwekkender is. Ook qua hetgeen getoond wordt, nog net iets meer horror dat nog net meer indruk achterlaat. De hele beperkte lengte van goed aan een half uurtje maakt ook dat de docu me nooit helemaal greep, daarvoor bleef alles net te kort of vluchtig. Niettemin goed gedaan, boeiend en met een juiste toon. 4,0*.

Visueel aardig en ook sfeervol, maar inhoudelijk wat vreemd en echt boeien kon de film me niet. Het acteerwerk is ook wat theatraal (Kinksi) of vlakjes (Illiers) waardoor personages nooit echt gingen leven. Al met al een film die toch wat lang duurt, soms rommelig is, zeker richting het einde waar wat meer plotelementen bijkomen die ook niet echt passen. 2,0*.

Inhoudelijk vond ik dit ding niet interessant. Jammer, visueel wel tof met die sfeer van de 60s en de felle kleuren. De film komt uit die periode maar weet dat ook vrij goed neer te zetten en herkenbaar voor kijkers anno 2025. Geen idee wat het verder was, misschien was het niet het moment om te kijken maar de film sleepte maar en sleepte maar vanaf seconde 1 al. 1,0*.

Nog best te doen. Vooral door het spel van Ouwerkerk en Gerritsma die een prima chemie hebben en vrij naturel blijven. Dan zijn de scènes die gewoon rond vakantie draaien best leuk. Het andere duo is een pak minder, Kooijman is irritant en Sendar kleurloos - er zit ook nul chemie tussen die twee. De film is lekker kort (ook weleens fijn) maar de laatste 20 minuten draait de film helaas om te veel gemaakt theater en drama en eindigt dan toch teleurstellend waar een voldoende echt in had kunnen zitten. 2,5*.

Beetje gekke film, althans deze begint wat vreemd. Later krijg je wel een idee waarom de film zo begint maar dat doet de kijkervaring geen goed. Dit ding oogt een beetje als amateurfilm en het acteerwerk is vlakjes. 2,5*.

Ik was twee jaar terug in Disneyland en het viel me op hoeveel mensen in een Stitch-pak liepen. Vooral vrouwen van mijn leeftijd. De tekenfilm was prima met mooie aquarelle tekeningen maar dat deze zo populair was en dan vooral de figuur Stitch... Ik wist dat niet.

Enfin, nu de real life versie. Die best oké is. Kealoha als Lilo is erg leuk (soms tegen het irritante aan maar ook vooral ontwapenend) en haar relatie met Stitch is overtuigend. De film is luchtig en de acteurs hebben er ook duidelijk zin in en weten precies de juiste toon te raken tussen serieus en spelen in een familiefilm die voor kinderen ook leuk moet zijn (vooral Vance als FBI-agent). De plaatjes van Hawaii zijn prima. Verder wel een vrij simpele film die ook niet heel veel indruk achterlaat en ook best veilig is en weinig verrassend is. Maar soms is dat oké. 3,0*.

Herzien. Anders dan de andere twee Indiana Jones-films van toen heb ik deze slechts eenmaal eerder gezien. En ook lager beoordeeld op 2,0*. Enfin, de herziening geeft de film nog wel een voldoende maar ook maar net. Het tempo is goed, er zitten wel enkele goede en spannende momenten in en dat men toon en sfeer helemaal anders maakt is ook best tof. Alleen mist de film een zekere mate van urgentie, misschien wel omdat Indiana en friends nogal per ongeluk in dit avontuur verzeild raken.

Dan ziet de actie er nog steeds goed uit maar die deed me weinig. De film is echt te veel op dat vlak. Waar de actie in de andere twee films in principe geloofwaardig is (en zelfs realistisch) is dat hier niet. Zowel dat gedoe met de mijnkarretjes (dat duurt ook te lang) maar ook al die hele achtervolging in het begin en dan met een opblaasboot uit een vliegtuig springen. En sowieso, die scène gaat maar door en gaat van climax naar climax en vaak ook niet echt geloofwaardig. De film wil groots zijn maar faalt dan hard op die momenten. 3,0*.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Om m'n Spaans wat te onderhouden af en toe maar iets Spaanstalig pakken. Dit filmpje kwam ik tegen op een streamer en ook lekker kort, dat kan mooi eens tussendoor. De film lijkt op een soort amateurfilm. De look is gedaan alsof dit in de jaren 50 speelt maar behalve kledij en het zwart-wit zou ik dit eerder in de jaren 70 plaatsen. Helemaal overtuigen doet die stijl niet. De film bestaat verder uit veel oninteressante gesprekken afgewisseld met leuke momenten waar mensen gewoon minuten dansen en die scènes kijken veel beter weg. Maar de mindere scènes met veel gepraat overheersen wel. De thematiek is ook wat uitgekauwd en met het einde kon ik dan ook niets. 2,5*.

Eens met Thiver wel. De film duurt dik 160 minuten maar gaat aanmerkelijk soepel voorbij. De pacing zit wel goed en ik zat lekker in de bios. Maar dat maakt het niet per se een goede film. Het duurt ook even voor de film echt op gang is en nu en dan is de film erg serieus en duister. Meest humoristische stuk (dat niet eens heel goed pas) is als Cruise buiten beeld een aantal schurken afslacht en je vooral de geluiden hoort en alleen Atwell in beeld ziet. Dat was erg geestig. De set-pieces zijn niet overigens wel prima met twee grote stukken eigenlijk, dat met die onderzeeër en de slotscène. Op momenten spannend, al is het maar dat men steeds clichématig (maar wel vakkundig) gebruik maakt van tikkende klokken om zo een constant gevoel van urgentie te geven. Niettemin ging de film wel met enige regelmaat te ver erover en mijn suspension of disbelief moest wel heel erg zijn best doen om dit te accepteren - en nee, dat lukt niet altijd. Dat dit deel het afsluitende stuk is van de reeks zat vooral in knipoogjes en verwijzingen en vooral het verhaal dat groots moest zijn maar qua actie en film verder voelde dit allemaal niet als de uiteindelijke climax van de reeks. 3,0*.

Ik had hier wel zin in maar wat een draak van een film. Heel zoetsappig vooral maar dit ding deed me niks en wist me mateloos te vervelen. Geen sfeer, het voelde allemaal nep (terwijl dit dus gebaseerd is op een waargebeurd verhaal) en de drama deed me ook niets. Misschien was het het moment van de dag of de wek ofzo want echt de vinger kan ik er niet op leggen omdat zulke films toch op z'n minst vermakelijk moeten kunnen zijn (en het gemiddelde zegt dat ook). 1,0*.

Tof filmpje wel dat weer in de bios draaide en ik nu eindelijk kon zien. Interessant verhaal wel al is de hoofdpersoon als kind boeiender dan als studente op wat latere leeftijd. Visueel in een vrij unieke stijl die ook overtuigt, enkele prima stukken muziek en het stukje geschiedenis dat je mee krijgt vanuit mensen die ook tegen de Sjah waren is boeiend, Wel vond ik dat de film op den duur de aandacht wat laat verslappen. Daar is ook de animatiestijl dan wel debet aan denk ik, dat die toch minder laat meeleven. 3,5*.

Aardig filmpje wel met die zangerige vertelstem en mooie fotografie die veelal uit stille beelden (dus echt foto's) bestaat. Niettemin ondanks de hele korte duur van nog geen kwartier wist dit filmpje me niet de hele tijd constant aan het beeld gekluisterd te houden. 3,0*.

SNL zegt mij niets (ik ken de naam en daar houdt het op) maar ik was wel benieuwd door regisseur Reitman die vaak heel menselijke personages weet te schrijven en te regisseren. Deze film legt echter meer de nadruk op situaties en gebeurtenissen en dat maakt dat een stuk minder leuk (buiten dat ik de personages ook niet heel boeiend vind, ik denk mede doordat de aandacht niet daar zit). Aardig kijkje achter de schermen nog wel en de aankleding is prima maar verder erg teleurstellend. 2,0*.

Na jaren herzien. Hij stond altijd al op 3,5* maar ik wilde hem al een tijde weer eens opnieuw bekijken. Dit ding is toch één van dé films van de jaren 70 en tevens met een gigantisch hoog gemiddelde hier. Ik zal wel wat gemist hebben vroeger? Enfin, ook na deze kijkbeurt blijft die score staan en in zoverre is de film een lichte teleurstelling.

De film is zeker wel het kijken waard. Vermakelijk zelfs zou ik zeggen. De film kent zware thema's maar een lichte toon. Maar hier werkt ook een en ander niet helemaal voor mij. De film is veel meer een metafoor dan daadwerkelijk een geloofwaardig ding. Neem dat feestje aan het eind, alsof dat echt zou kunnen gebeuren door een nachtwacht die mensen toelaat. En dat was wel bij meer puntjes. Daardoor had ik vooral wat moeite met het tempo soms.

Visueel degelijk maar ook wat saai, de muziek is fijn en de vertolkingen zijn mooi. Al die figuren gaan stuk voor stuk leven, al blijven de meesten ook daarmee net iets te veel karikatuur. Iets dat geldt dus voor de hele film. Omgekeerd maken die vertolkingen er wel een fijne prent van en soms is dat ook goed. 3,5*.

Herzien in de bioscoop. Dit blijft een sfeervolle onderhoudende prent maar zeker geen hele goede film. Daarvoor vond ik een en ander te clichématig en de route (mentaal) die Eastwood aflegt ook niet enorm sterk. Gelukkig dat de vertolkingen wel op orde zijn (al zal ik nooit echt fan worden van Hackman), het tempo oké is en er genoeg interessante punten in zitten en af en toe mooie shots. Alleen al met al simpelweg niet heel bijzonder. 3,5*

Nadat ik de twee Once Upon A time films een halfje heb verlaagd (America naar 4,5*, West naar 4,0*) was het nu tijd voor deze film die me stiekem nog bij stond als toch wel de betere. En inderdaad, de film krijgt er een halfje bij en gaat naar 5,0*. Ik meen me zelfs te herinneren dat deze film (And For A Few Dollars More) een van de eerste dvd's was die ik kocht. Een film dus die ik al lang ken ook. En het werd een prachtig weerzien.

Alles is wel gezegd over de film. Uitstekend tempo waar Leone de perfectie benadert tussen tempo en traagheid (de film verveelt nooit en gaat maar door zonder stil te vallen ondanks vele stille momenten), goede opbouw, prachtige personages die elkaar echt aanvullen met een Wallach die enorm irritant had kunnen zijn maar precies de balans bewaart en de juiste snaar raakt. Richting het einde wordt de film ook emotioneler en steeds boeiender. Of dat nu het moment met de broer is, bij de brug met die kapitein of de stervende soldaat die en sigaret krijgt. Daar wordt de film menselijk.

Afspelend tegen een prachtige achtergrond van natuur en geschiedenis en ondersteund door magistrale muziek is dit echt een film om te beleven. 5,0*

Het idee is heel aardig (ik moest een beetje denken aan de speciale kracht van Captain Ginyu in Dragonball Z en hoe daar enkele afleveringen het erover gaat) maar de uitwerking vond ik matig. Enerzijds omdat die personages nooit echt gingen leven en ze moeilijk uit elkaar te halen waren (helemaal toen men bleef wisselen van persoon), maar ook omdat er in het middenstuk weinig nieuws gebeurt en de film steeds een herhaling van zetten is. Visueel wel aardig maar ik zat met 0 beleving te kijken. 1,5*.

Wel aangenaam kijkvoer. Richting het eind verre van geloofwaardig en ook zo'n film die heel slim wil overkomen maar vooral weinig informatie geeft. Niettemin heb ik wel heerlijk gekeken, vooral door de fijne sfeer en prettige belichting (bij dat diner, prachtig hoe chique alles oogt). Aardig geacteerd verder, leuk rolletje van Brosnan (die gewoon alles met enkel zijn charisma kan doen en alsnog overtuigt) en ook prettig kort. 3,5*.

Nou, 163 minuten. Dat is toch wel wat te veel voor een film als deze. Er is daarvoor niet genoeg te vertellen. Zeker de pacing hapert nogal eens. Verder wel een interessante prent. De muziek zit er ook hard opgepompt onder en komt goed binnen (en er worden leuke dingen mee gedaan zoals bij The Cure) en de film kent ook best wat toffe ideeën en shots. Rond die tweede zonsverduistering, of zo'n shot onder dat gele klimrek of in het begin dat je een schietpartij ziet via schaduwen op een muur. Er zit dus heel veel in, maar de film raakte me niet. Clotaire is iemand die me weinig boeit, Jackie wordt eerst gespeeld door een actrice die weliswaar doet denken qua acteren aan Exarchopoulos maar die ook wat en uit de emotie blijft. En dan gaan die ruim 2,5 uur wel tellen ook al ging het laatste uur wel vlotjes voorbij. 2,5*

Gemengde gevoelens. Enerzijds wel een aardig uitgangspunt en ook echt wel tof dat men met thematiek rond depressies werkt hier, hoe oppervlakkig dat ook blijft. Ik vond dat ook prima verwerkt in het verhaal. Anderzijds visueel wat saai en erg duister en vooral de flauwe humor die Marvel de laatste jaren kenmerkt (afwezig bij de laatste Captain America, direct de beste prent van de afgelopen tijd) wist me behoorlijk te irriteren. Erg jammer, anders had ik nog wel een voldoende kunnen geven. 2,5*.

Ik zag enkele weken terug de recentste film van Leigh, ook met Marianne Jean-Baptiste in een hoofdrol maar met een allemensen irritante rol. Wat een verrassing om haar dan in deze film te zien met een totaal andere rol en ze was, met een schitterende Spall, veruit de beste van de prent. Ingetogen en innemend. Mooi. De rest van de cast was toch wel te veel een typetje en ook de situaties leidden te veel tot steeds een climax, al met al behoorlijk theatraal en te vaak niet geloofwaardig. Jammer, want de toon verder is best klein gehouden met normale mensen met normale problemen. De film kabbelt redelijk voort en is onderhoudend en levert ook wel een voldoende op maar er had meer in gezeten. 3,0*.

Eigenlijk een beetje hetzelfde als dat ik had met L'Année Dernière à Marienbad. Enorm koud en afstandelijk waardoor de film me nergens raakt en de beperkte lengte toch best lang aanvoelt. Deze Hiroshima Mon Amour (sowieso een prachtige titel) is net iets beter omdat er net iets meer verhaal nog in zit, de sfeer net iets beter is en vooral de proloog (om maar een woord te gebruiken) fraai was. Visueel ook echt wel mooi deze film, maar anderhalf uur daarnaar kijken is wel te veel om echt geboeid te blijven. 3,0*.

De laatste film die ik nog moest zien. Film deed me een beetje denken op momenten aan De Battre Mon Coeur S'est Arrêté, maar waar die film een bepaalde stijl geweldig doorvoert zijn hier slechts momentjes te zien. Alsof dit een voorstudie is geweest en met alles dat Audiard leerde en opdeed later die geweldige film maakte. Sur Mes Lèvres is niet slecht maar deed me wel wat minder. Soms wat los zand, het tweede uur is de focus ook echt weg (en niet altijd even geloofwaardig) en ik miste wat chemie tussen de hoofdrolspelers. Niettemin wel een interessante prent en de spelers los van elkaar houden de aandacht er zeker bij. 3,0*.

Geinig, een film in het Catalaans (al kwam er volgens mij af en toe Spaans tussendoor bij bepaalde personen als zij met elkaar in gesprek waren). Het is ook echt wel een western maar in in Catalunya, iets dat prima kan als je beseft dat veel spaghettiwesterns ook in Spanje werden opgenomen. Al is deze film qua toon zeker niet zo'n film, eerder een rustig drama.

Dat maakt echter niet direct een goede film. Erg saai vooral, Weinig mooie weidse beelden maar vooral shots van binnen, vel in close-up of half close-up en er gebeurt ook weinig en die mensen en de dialogen wisten me ook niet te interesseren. Typisch zo'n film die je wel of niet ligt, iets dat zomaar ook aan het moment kan liggen want echt objectieve kritiek kan ik niet bedenken. 1,5*.