Logboek

Eigenlijk gewoon een heerlijk naïeve en optimistische film. Men heeft zojuist gidsen en boot verloren midden in de Amazone en gaat vol goede moed achter een beer aan. Laten we eerlijk zijn: deze hele film slaat helemaal nergens op. Maar hij is wel charmant, je merkt dat de acteurs ook met plezier spelen (al sneeuwen zoonlief en vooral de dochter wel onder in dit verhaal). Wel heeft de film af en toe wat peper nodig want het is wel erg mak allemaal maar gelukkig zorgt Banderas daar nog een beetje voor. 3,0*.

Met een enorm laag budget volgens mij geschoten. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn behalve dat er vanaf 20 minuten hele episodes zitten waar gewoon weinig gebeurt en weinig te zien is. Te veel meer van hetzelfde. Niet dat de film per se verveelt (dat kan ook niet met die korte speelduur eigenlijk) maar de film weet gewoon niet te interesseren. Ook omdat het acteerwerk nogal wisselt en personages erg vlak blijven. Dat er een aantal vrouwen ook sterft deed me ook helemaal niets. 2,5*.

Best een aardig filmpje dat alleen niet altijd lekker loopt qua tempo en soms dus die korte speelduur langer laat lijken. Zeker als er tijdens de eindexamens wordt gefraudeerd, dat is te veel herhalend. Ook probeert de film spanning te brengen maar dat lukt niet waardoor ik eerder ongeduld voelde.
Niettemin, sympathiek gespeeld, leuk sfeertje, prima kijkvoer waar je ook weinig tegen kan hebben. Ja, de thematiek is wat uitgekauwd en e.e.a. is ook vrij ongeloofwaardig maar soms stoor ik mij daar niet aan. 3,0*.

Veel meer komedie dan misdaad en dan het soort dat ik niet leuk vind. Ik had wel een enigszins luchtige film verwacht maar hier vond ik de toon er net te over gaan om nog plezier uit te halen. Verhaal wist me mede daarom ook weinig te boeien. De acteurs hadden duidelijk plezier met dit lichte vermaak maar ik beduidend minder. Visueel ook weinig bijzonders te zien. 1,5*.

Aardige film. Vooral visueel mooi en de acteurs brengen genoeg overtuiging mee om er direct te staan. Maar zeker het tweede uur wat minder boeiend, meer gewoontjes en minder spannend. Het sfeertje van het eerste uur, dat beduidend beter was, is dan wat weg helaas. Zeker geen slechte film die alleen qua gevoel wat teleurstelt uiteindelijk. De score daarom fors naar beneden afgerond. 3,0*.

102 minuten is wel te lang voor zo'n documentaire. Hoewel ik zijn muziek wel oké vind is de persoon Elton John minder boeiend voor hem. (waarom kijk ik dan? Nou ja, een liedje is genomineerd voor de Oscars en dan komt die film op de watch list). Al moet ik zeggen dat juist de persoonlijke momentjes, vooral met zijn kinderen, het leukst zijn. Of als hij bezig is met muziek maken. De stukken geschiedenis vond ik in zoverre minder interessant en dan duurt de film simpelweg te lang. Door de verscheidenheid aan manieren van vertellen nog wel een voldoende. En het liedje is aardig maar ben je ook zo weer vergeten. 3,0*.

De film doet veel goed en eigenlijk niets fout maar voelde af en toe wat lang aan (ondanks de niet superlange lengte) waardoor er geen hogere score uitkomt.

Wat zo fijn is, is dat deze film heel mooi maffia en coming of age combineert en dan vanuit het gezichtspunt van het kind. Ja, vaders is een bendeleider (en heeft vast wat op zijn kerfstok) maar blijft ook de vader. En die combinatie levert een zekere boeiende dynamiek op. Vooral de scènes tussen vader en dochter zijn mooi en ook hoe ze in een zomer elkaar beter leren kennen. Het script helpt ook wel. De vader is niet iemand die zijn dochter verwaarloost maar iemand die zijn dochter simpelweg weinig kan zien omdat hij op de vlucht is. Clichés worden daarmee ontweken. Normaal zie je vaak dat mensen elkaar zelfs haten en dan naar elkaar toegroeien, maar van dat alles is hier geen sprake. Het is wel even weer aftasten maar vanaf seconde 1 zit er wel een liefde, zeker vanuit de vader. Fijn. Een sprekend voorbeeld is met de telefoon. Dat is een stukje ongehoorzaamheid maar ook het feit dat ze telkens nog overal buiten wordt gehouden. Door de film heen wordt ze langzaamaan meer en meer meegenomen. En doordat ze zelf direct opbiecht dat zij belde en de vader hier liefdevol op reageert helpt ook daar weer aan bij. Dit is iemand die weet in wat voor situatie ze zitten en dat zoiets haast een logische actie is voor een puber.

De film is typisch voor het genre door een bepaalde zomer te gebruiken om de ontwikkeling te tonen. En door het script werkt dat ook. Fijne zomerse beelden waarden waar de zomerse warmte vanaf straalt en meehelpt aan de sfeer. Alleen ja, het tempo soms. Jammer. Dus slechts 4,0* en dat heb ik echt met moeite naar boven afgerond.

Fijne film wel, wat mij betreft Miike's beste. Langzaam en traag maar het tempo is toch prima waardoor deze film, ondanks de gruwel en het verhaal, wel lekker wegkijkt. Acteren is redelijk, visueel ook aardig (niet super bijzonder) maar het verhaal en de zoektocht zijn boeiend genoeg en de sfeer is ook vaak goed getroffen. Ook veel zijplotjes die ook niet altijd even goed werken op zichzelf (die rol van die vriend van de advocaat vond ik wat gek) maar wel meehelpen aan de aankleding. Een typische detective eigenlijk die onderhoudend is en vakkundig gemaakt (en daardoor boeit en vermaakt) maar nergens bijzonder is en nergens echt buiten de lijntjes kleurt (en daardoor me ook niet omver blaast of echt raakt). 3,5*.

Tussendoortje, overduidelijk. Ook met een klein budget. Vooral sommige achtergrondbeelden zagen er niet uit. Als dat vliegtuigje dreigt neer te storten en het beeld heen en weer beweegt. Dan werd dat 30 jaar terug al in de openingsscène van Goldeneye toch echt een stuk beter gedaan.

Enfin, in potentie wel prima en de regie is oké en je hebt constant een licht gevoel van spanning. Maar het script is ook wat zwak, net als hoe sommige rollen geschreven zijn om Wahlberg maar steeds weer te laten ontsnappen. En dan ook nog net de paar seconden vlak voor de landing natuurlijk. Ja, daar kan ik weinig mee. Dat levert geen spanning op maar irritatie.

Ik had ook het idee wat Gibson zich een beetje inhield en dat hij zich pas bij de landing (ver over the top) en de lompe aanrijding van Wahlberg eindelijk laat gaan en zich daadwerkelijk weet te amuseren. 2,5*.

Ah, een film over theater (wat hebben filmmakers toch altijd een zekere liefde voor theater?) en dat vertaalt zich ook in de film: dit ding had net zo goed op de planken gespeeld kunnen worden. Met het medium film wordt echt niets gedaan. Geen bijzondere shots, geen bijzondere fotografie, niet speciaals dat met de camera of montage wordt gedaan. Zelfs dat dit afspeelt in de gevangenis komt nauwelijks naar voren. Een enkele keer als bewakers weer eens een kamer overhoop halen met de doorzoeking of als men praat over vrijlatingen etc.

Het onderwerp is aardig en Domingo heeft je van nature met zijn uitstraling en stem je sowieso al mee dus dat zit meestal wel goed. Naast dat hij nog wel wat gevoel legt in zijn rol. Alleen jammer dat de film dan weer een redelijk voorspelbaar verloop kent met ergens na 2/3 de emotionele uitbarsting. Dus verrassen doet de film ook nergens. Door het innemende acteerwerk nog wel uit te zitten maar dat is het dan. 2,5*.

Uitgekauwd idee toch wel maar dat hoeft een leuke film niet per se in de weg te zitten. Alleen is deze film als geheel ook wat zouteloos. Vooral Foxx, normaal prima voor zulke rollen, legt weinig energie in zijn rol. Dan doet Diaz het met meer enthousiasme. Een enkele actiescène is wel prima, visueel oké en het tempo redelijk maar niet boeiend genoeg over de hele lengte. 2,5*.

Er loopt een actrice rond in deze film en ik dacht: die lijkt veel op Nazmiye Oral zeg. Enfin, later bleek dat zij ook hierin meespeelde. Geinig.

Net iets beter dan deel 1. Het eerste uur kent een beetje hetzelfde euvel waarin flink gas wordt teruggenomen en vooral sfeer wordt gecreëerd maar dat is simpelweg niet heel boeiend. Echter, zo richting de helft van de film wordt alles een pak interessanter. Vooral de lange inbraak is prima gedaan. Die duurt lang maar constant verandert de setting wel waardoor die scène zich inhoudelijk en audiovisueel blijft ontwikkelen en daardoor nooit verveelt. Ineens ook richting het einde nog met dat alarm constant aan op de achtergrond dat een zekere spanning geeft.

Neemt niet weg dat het eerste uur wel even doorbijten was en de laatste akte er ook wat bijhangt al is dat nog wel prima vermaak. Ook net iets te veel subplotjes, dat gedoe met die Albanees is alleen maar opvulling die eruit had gekund. Visueel net als deel 1 wederom fijn. 3,0*.

Deze week een aantal dagen niet naar de bios geweest en behalve Den of Thieves draaide er van ma-wo ook weinig. Dus maar een kaartje voor deel 2 gehaald aangezien ik zo'n bezoekje voor mij ook even een momentje uitchecken is. Maar goed, wel maar deel 1 eerst bekeken.

Visueel een fijn ding, vooral de nachtscènes en al met al erg sfeervol. Ook die openingsscène is prima hoewel een en ander wel wat erg veel doet denken aan Heat. En dat men kiest voor sfeer en een langzame benadering valt op zich wel te waarderen. Ware het niet dat de film op die momenten simpelweg niet heel boeiend is. Geen idee wat het precies is. Het acteren dat allemaal wel oké is in de actiemomenten maar de acteurs missen ook een zekere diepgang? Personages zijn niet zo interessant geschreven? De loop van het verhaal is niet heel verrassend? De regisseur mist gewoon gevoel voor tempo? Het kan van alles zijn en ook een combi maar de film duurde echt veel te lang voor mijn gevoel en ik keek weinig geboeid. 2,5*.

Lang, heel lang geleden lag deze bij de V&D. De dvd met een kartonnen hoesje. Er waren meer van zulke films uit een bepaalde serie denk ik; ik heb wel Singin' in the Rain en The Wizard of Oz gehaald. Uiteindelijk deze film nooit gekocht (dat was in de tijd dat ik wat kieskeuriger moest zijn met mijn vakkenvullersloon) maar de titel is altijd blijven hangen, ook door de vermelding in Double Indemnity, en nu toch maar eens aangeschaft.

De film komt uit 1940 maar is ook echt wel wat oubollig. En enorm theatraal. Niet eens zozeer het acteerwerk (maar ook zeker dat) maar ook de toneelmatige setting. Achteraf blijkt de film vanuit een Broadway-productie te komen en dat blijkt. Acteurs gedragen zich niet echt levendig maar gaan steeds precies zo staan dat ze goed staan voor de camera; het oogt allemaal wat nep. Visueel ook weinig bijzonder en echt grappig wordt de film nergens. Zeker het eerste uur lijdt hieronder.

Het tweede uur is echter een stuk vermakelijker. Dan stoort Stewart ook minder. Hij is jong (dit is de eerste film die ik van hem zie waarin hij jonger is dan ik trouwens) en oogt wat te jong en zijn personage overtuigt nooit helemaal, mede daardoor. Maar in het tweede uur gaat hij mee in de flow en dan is hij al een pak beter. Hepburn doet het aardig maar het is Grant die volledig naturel in zijn rol van gladjakker zit en dat perfect doet. Hij loopt met de film weg en elke scène met hem is wel raak. Hij krijgt ook meer te doen richting het einde en dat doet de film goed. 3,0*.

Cultureel fenomeen, dusdanig dat ik hier geen groot kijker van ben maar de personages toch allemaal redelijk kan plaatsen. De humor is best oké (beste grap als er iemand klaagt over de kleur zwart, de camera naar een zwart persoon draait en de klager zegt 'no offence Gary') hoewel ik niet elke grap even leuk vindt. Wat vooral opvalt bij de film (maar ook de serie) is de volstrekte absurditeit soms die ogenschijnlijk nergens over gaat. Hoe verzint men dat? Niettemin, dat is 20 a 30 minuten leuk. Niet 85 minuten. Daarvoor is de inhoud van de film wat te mager (of ben ik simpelweg niet liefhebber genoeg). 2,5*.

Een vrij simpel verhaal, allicht ook net te simpel om constant te boeien (de personages deden me sowieso weinig, ook wel door het theatrale acteerwerk) maar gelukkig duurt de film ook niet te lang. Inhoudelijk wel boeiend genoeg op momenten, vooral als de regie komt bovendrijven. Bijvoorbeeld als men via de radio allerlei jubelende kreten hoort over hun werk en ze als helden worden vereerd maar ondertussen vlucht men voor het vuur en lijkt alles verloren. Een erg sterk contrast.

Visueel echter geweldig, van het ene mooie shot naar het andere. Ik klaag weleens over het krappe formaat dat men tegenwoordig vaker gebruikt, vaak om een beklemmende idee te geven. Maar vroeger was dit de standaard en wist men toch ruimte te creëren in een krap formaat en dat oogt dan geweldig. Dit wordt echt een opsomming van shots eigenlijk. Hoogtepunten zijn onder meer dat shot van onderen als een van de mannen met ontbloot bovenlijf in de grond gaat hakken (echt een heel klassiek beeld en de ode aan de arbeider haast) of de shots van de rivier met ijs of het vuur en vooral de rook waardoor het zwart-wit enorm contrastrijk wordt.

Tegen het einde nog het mooiste shot met een soort kruising tussen een zwart-witte Monet en Rothko met alleen de grijze voorgrond, de horizon en de mistige lucht met een zon compleet in het midden, volledig symmetrisch dus, en een figuur die langs die horizon loopt. Schitterend. Naar boven afgerond 4,0*

Actiescènes zijn wel oké en lekker rauw ook, prima dat. Verhaaltje minder boeiend en de flash backs deden me ook niet veel en willen de film meer laten zijn dan dat hij is. Per saldo overtuigt de film daarmee als geheel niet. 2,0*.

Hele klassieke cinema met hintjes van nouvelle vague (avant la lettre dan). De shots buiten, de losse stijl, de soms snelle montage. Er zitten echt enkele prachtige shots in en visueel ook fijn met vooral grijstinten maar ondanks dat ik meer houd van wat meer contrastrijk zwart-wit vond ik dit er mooi uitzien. Ook een boeiend verhaal over de achterblijvende vrouw(en) in de oorlog. En soort van origineel, ik kan me eerlijk gezegd niet heugen eerder dit thema te hebben gezien, sowieso niet als hoofdthema. Opvallend eigenlijk.

Goed gemaakt dus maar ook wat theatraal en melodramatisch qua acteerwerk en wat betreft script zitten er soms wel erg grote gaten in. De film duurt goed anderhalf uur en vertelt veel waardoor er weinig vet op de bot zit en ik als kijker niet altijd kon meegaan met de personages. Waarom men iets deed of wilde werd om al die redenen niet altijd invoelbaar gemaakt. Ineens is Veronika getrouwd. Op verstandsniveau wel te begrijpen maar ik keek er toch wat afstandelijk naar. Dat deed wel afbreuk aan de kijkervaring. Ik keek naar een goed gemaakte mooie film maar ook één die me weinig deed. 3,5*.

Wat een irritante vent die Kieran Culkin in deze film. Iedereen noemt hem warm en vol charisma, zowel in de film zelf als hier in de comments. Ergens richting het einde zegt Eisenberg dat hij heel graag hem wil zijn. En ik denk vooral: waarom? Ik zat me echt dood te ergeren aan hem. Eisenberg is toch prima en veel fijner als persoon? Eisenberg blijkt thuis te komen in een warm gezin en lijkt ook liefde te kunnen geven aan kind en vrouw. Dat wil je toch veel liever? Dat alles ligt vooral aan het acteren van Culkin waarin hij het net er te veel op legt. Dat is jammer want ik denk dat het script op dat vlak beter is. Hoewel het script dan weer niet uitblinkt in originaliteit.

Regie is verder prima. Oerdegelijk (alleen al dat eerste en laatste shot waarin men terugkeert naar dat eerste shot) maar goed gedaan met een uitstekende pacing, fijne muziek van de Pool Chopin en vaak weet de film goed de toon te raken. Jammer alleen van Culkin. Alleen op het allerlaatst is hij een paar seconden uitstekend. In dat laatste shot is het verdriet achter zijn ogen te zien. Dan ineens is hij wel ingetogen en dat werkt heel goed. 2,5*.

De Oscar-winnaar in 2006 en om die reden al heel lang op mijn to watch list, al stond deze nooit op streamingservices toen ik die had en ook was de dvd niet in de bieb. Nu kwam ik een bericht op X tegen over hoe slecht deze film wel niet was en dat las ik vaker. Terwijl: Oscar (al zegt dat niet veel per se) en hier ook een hoog gemiddelde (dat zegt niet altijd wat maar toch). Dus toen maar eens een schijfje besteld om hem toch eindelijk te zien.

Nou, visueel (in fijne warm tonen) en qua pacing (er gebeurt steeds wat, vervelen doe je je niet en de strakke montage helpt ook) is dit een prima ding. Maar inhoudelijk echt een gedrocht. Alleen maar racisten of mensen die de hele dag ermee bezig zijn. Je zou toch moe worden van jezelf? Sowieso weinig subtiel gebracht, het is bijvoorbeeld altijd wel vrij duidelijk wie de racist is. Er staat nog net niet een bordje boven die personen in beeld of waar een voice-over het nog even fijntjes meldt: 'This is Officer Ryan who is, indeed, a racist'. En lange tijd kent de film ook weinig grijstinten.

Ik zeg 'lange tijd' want richting het einde blijken er toch nuances. Maar juist door alles eerst zo zwart-wit te brengen krijg ik echt braakneigingen van die nuanceringen later - dat voelt zo enorm gemaakt en Hollywood in de slechtste zin van de betekenis. Het deed me allemaal niks en werkte eerder op de lachspieren. 2,0*.

Het zal niet snel iets worden tussen mij en Robert Eggers. Zijn vierde film en dit is zowaar zijn beste, dat zegt veel. Hij ligt me niet. Ik lees hier veel over het visuele maar dat is toch allemaal niet zo bijzonder? Alles in vrijwel grijstinten waar alle kleur uit is getrokken, veel donkere scènes die visueel niet boeien (in die herberg lijkt het vooral allemaal stoffig te zijn) en eigenlijk geen enkel shot dat de moeite waard is. Natuurlijk weet hij wel een zekere sfeer te creëren maar echt wild word ik er niet van. Zeker het eerste uur vond ik weinig interessant al was de pacing nog best oké en keek de film als geheel nog wel we - echt saai werd het dan nergens. En eens als Dafoe zijn intrede doet gaat de film een beetje leven. Maar verder loopt iedereen vrij kleurloos rond en Skarsgård denkt een soort Darth Vader te zijn met een wel heel raar accent waardoor hij nooit eng wordt, eerder lachwekkend. 2,0*.

p.s. Ik vond Lily-Rose Depp enorm lijken qua uiterlijk op Emma Stone in Poor Things, hadden meer mensen dat?

Wat een ongelooflijk aangename verrassing was dit en vooral een lieve fijne warme film die ook oprecht overkomt en echt aanvoelt. Coming of age maar enorm geplaatst in de realiteit. De puberverliefdheden, de wens voor groei van borsten, de menstruatie: dit is was speelt bij kinderen van die leeftijd en dat alles brengt de film fantastisch. Zelden een film gezien over 12-jarigen die hun belevingswereld zo overtuigend en levensecht brengt. Ik was zelf geen meisje (nog steeds niet trouwens) maar zelfs voor mij was er wel enige herkenning. De jonge Fortson doet het ook uitstekend al is het McAdams die de beste rol heeft. Een rol die enorm melodramatisch kan worden maar zij houdt hem naturel en luchtig en werkt daardoor des te meer. Iemand als Bates mag dan een beetje humor en theater toevoegen maar in zo'n bijrol is dat prima zolang de hoofdrollen maar wat serieuzer zijn. Visueel ook fijn geschoten. 4,5*.

De dvd lag al een tijd hier maar toen kwam hij in de bios in 4K restauratie: dan zijn keuzes ineens makkelijk en snel gemaakt. De film doet een aantal dingen goed. Visueel soms geweldig met echt een sfeerschets van het Amerika van de jaren 80 en zowel de grootstad als de lege binnenlanden. En vooral steeds de nadruk op transport. Of dat nu de beelden van veraf van een vliegveld zijn of dat men stilstaat ergens op een kruispunt van allerlei snelwegen of dat men loopt over een rails. Muziek, tempo (de hand van Claire Denis?), sfeer: allemaal uitstekend.

Niettemin duurde het even voor de film me greep. Het begin was ook wat te absurdistisch als Travis niet praat en bij mij begon ook wel een beetje de irritatie te komen. Later begrijp je hem meer maar dat werkt voor mij niet zo aan het begin van de film. En de eindscène duurt te lang. Eerst het verhaal van Travis, heel mooi. En daarna dat van Jane maar dat is net even te veel. Wat zij zegt vond ik ook minder boeiend en dat het statisch geschoten is werkt ook niet mee. 4,0*.

Prima film wel. Het jachtige leven wordt ook audiovisueel zo gebracht, tot in de geluidsmix aan toe waar de stadse geluiden van drukte en verkeer behoorlijk op de voorgrond treden (dusdanig dat het sowieso fijn is dat er ondertiteling bij zit want zou een Fransman alles goed kunnen horen?). Je krijgt een behoorlijk inkijkje in het leven van dit soort vluchtelingen en dat wordt goed getoond. Vooral hoe ze door iedereen worden genaaid. Misschien wel iets te veel om dat allemaal in 1 dag te zetten - als sfeerportret werkt de film prima maar als dramafilm dan net wat minder. Mede door de lange tijd vlakke vertolking van Sangare (pas in de laatste scène weet hij werkelijk te raken, maar dat scheen ook zijn eigen verhaal te zijn) en het middenstuk dat te weinig vernieuwend is en nogal gaat slepen. Ondanks de relatief korte duur vond ik de film daar toch tegen de verveling aan zitten. Niettemin op punten scoort de film zeker een voldoende. 3,0*.

Bij die opening in de begingeneriek met de spermatozoïden op weg naar een eicel dacht ik: ik ken deze scène. Al van school. Allicht ooit met biologie wat gezien. Niettemin, de rest van de film was me wel onbekend.

Het idee met die baby wiens gedachten worden ingesproken is op zich wel leuk maar werkt niet echt. Willis weet ook niet echt de juiste toon te raken. En het liefdesverhaaltje tussen Travolta en Alley is wel schattig maar ook wat zouteloos. Dan zijn de scènes met Travolta en kind leuker. Wel lekker kort, het begin kijkt prima weg (daarna wordt de film saaier) en enkele goede grappen (die baby met een Indiaas accent die over reïncarnatie begon vooral) maar dat alles kan de film als geheel niet redden. 2,5*.

Hoewel X me lichtjes tegenviel wilde ik deze nog wel zien omdat dit een ander soort film zou zijn. Dat klopt wel. Nog minder horror dan in deel 1, eerder een wat bevreemdende absurde komedie met rijke kleuren (ode aan het oude Technicolor lijkt me) en een prima sfeer maar ook een film die voor mij nooit ontbrandt en me ook niet wist te raken of overtuigen. Mia Goth is ook niet mijn favoriete actrice en zij deed me weinig. Al lag dat ook aan script en regie, ik had vooral het idee naar een personage te kijken dat echt zo geschreven is omdat de film nu eenmaal dat wil tonen. Dat laatste shot is typerend: dat begint best sterk met die ongemakkelijke lach maar wordt vervolgens eindeloos vastgehouden waardoor het effect wegebt en zelfs tot irritatie leidt. Ja, die glimlach is nep natuurlijk maar komt ook nog eens nep en gemaakt over (ik moet als kijker zien dat iets nep is, het moet niet geacteerd en gemaakt op mij als kijker overkomen, dat is een subtiel maar belangrijk verschil) door zulke keuzes. 2,5*

Mooie plaatjes, prima sfeer, redelijk inkijkje in die periode in een Italiaans stadje maar qua plot vond ik de film niet echt boeiend en de film verveelde me al snel. De kindacteurs vond ik ook niet bijster sterk. 2,0*.

Duidelijk een ander soort horror dan normaal met veel meer opbouw en weinig echt spanning. An sich wel leuk, dat sfeertje is in het begin ook goed getroffen. Alleen vond ik de film als geheel wat mak en zouteloos waardoor de film maar duurde en duurde en richting het einde vond ik de pay-off ook maar wat matigjes. Zo'n film die anders wil zijn en dat ook best is maar ook een beetje vlees noch vis is. 2,5*.

Aardige film maar op wat momentjes na nooit echt spannend. Grootste pijnpunt is dat ik ook weinig kon met de personages. Die jongeren zijn ordinair dieven maar de blinde man wist nu ook niet bepaald sympathie op te wekken. Het boeide me dus niet veel wat er zoal gebeurde. Wel redelijk kort en een goed tempo en visueel wel oké. 2,5*

De film duurt vooral veel te lang. Na pakweg een halfuur komen we al op het punt dat het gaat over het drank- en drugsgebruik en wat druk en roem doen met Williams. En eigenlijk zijn de volgende 100 minuten daar een herhaling van. Na ruim een uur begon de verveling wel wat op te treden. Daarbij speelt dat de vertolkingen soms wat vlak zijn, zeker die van Wiliams zelf (dat hij een aap is werkt ook niet echt mee). Het deed me allemaal niet zoveel. De regie toont wel de strubbelingen, de acteur laat het niet voelen. Steve Pemberton als papa Williams doet het stukken beter met een invoelbaar personage - elke scène met hem werkt simpelweg.

Verder qua musical wel oké. Redelijk druk en flitsend en zelfs een scène in ogenschijnlijk één shot (Come Undone) en die stukken werken ook wel. Ook af en toe best goede ideeën en mooie beelden (die auto die in het water plonst, of meer in een muur van water rijdt ofzo). Maar dat alles kan niet verbergen dat de film weliswaar veel wil zeggen en ook redelijk eerlijk is (Williams was af en toe een klootzak) maar ook opervlakig aanvoelt. 2,5*.

Aardig maar uiteindelijk wel wat te lang en richting het einde, als de nadruk minder op het high school gebeuren komt te liggen, ook steeds minder boeiend. Soms oprecht leuke en goede grappen en Tatum en Hill onderling zijn best plezant al werkt ook niet elke grap evengoed. Al met al geen verkeerde film die net te weinig heeft om echt vermakelijk te zijn over de hele lengte. 2,5*.

Verrassend leuk. Wat zo fijn is aan deze film is dat men niet echt dubbele agenda's heeft en het allemaal best lieve mensen zijn. Zo worden nogal wat clichés vakkundig omzeild. Neem de hoofdpersoon: zij wil het meisje Tai onder haar hoede nemen om haar populair te maken. Daar zit hoogstens een stukje in dat ze zichzelf hiermee ook een plezier doet maar haar bedoelingen lijken wel oprecht om iemand te helpen. Of de vader die gewoon hard werkt maar een prima vent is en hoogstens door het werk wat minder tijd heeft voor zijn kinderen. Maar als hij zegt dat hij zijn dochter waardeert dan is dat ook oprecht. En als er dan eens iemand iets te veel aandacht krijgt dan snap je dat de ander zich wat gepikeerd voelt daarover. En zo gaat dat in de film door.

Leuk gespeeld, fijne soundtrack, prima sfeertje van midden jaren 90, lekker zonnig Bel-Air en L.A. De film is gewoon heel fijn om te zien. Niet elke grap werkt, pacing wringt een enkele keer en dit ding is vederlicht maar wat het doet, dat doet het goed. 4,0*.

Net iets leuker dan de eerste lange film van dit duo. De boef van dienst is een stuk beter (of ja, er is er nu eigenlijk een), sommige grappen zijn echt wel sterk en de film is net wat korter wat wel past bij dit soort films. Inhoudelijk ook boeiend met de thematiek rond moderne uitvindingen, robots en AI en de vervanging van mensen die met passie hun werk doen.

Als al gezegd bij de andere film zal dit soort animatie nooit helemaal mijn ding worden en ondanks de kortere lengte, aimabele personages en de grappige kabouters (door steeds zichzelf voor te stellen, erg geestig) was na 60 minuten de koek wel een beetje op. 3,5*.

Met de film van Eggers in de bios nu ook maar eens deze oerversie uit het stille tijdperk gezien. Voor de kijker anno 2025 heeft deze film wel de gebreken die een stille film heeft met vooral grootste gebaren en theatraal acteerwerk. Er zijn wel zulke films die me zeer smaken (zie mijn avatar) maar meestal zijn het geen films die me echt meeslepen door het gebrek aan geluid en alle gebreken die dit medium meebrengen. Dat had deze film ook. Ondanks zekere kwaliteiten loet de film me verder behoorlijk koud. Deze film kijkt wel aardig weg. Af en toe mooi spel met schaduwen (al had het nog veel gestileerder gemogen) en het tempo is ook wel redelijk. 3,0*.

Aardige film. Wallace en Gromit zijn beide leuke poppetjes (Gromit zonder mond is geweldig) en er gebeurt genoeg om je niet te vervelen. Dit soort stop-motion zal nooit helemaal mijn favoriet worden (echt erin meegaan zoals met andere animatie wel gaat lukt me niet) maar de liefde die er (vaak) uitstraalt is wel mooi. Filmpje doet weinig fout is ook lekker klein maar vond ik ook niet super boeiend. 3,0*.

Ik heb in ieder geval geleerd dat je een ei op een glad oppervlak moet breken. Vandaag geprobeerd met een hand en verrek, dat lukte.

Enfin, deze film doet enkele dingen goed en enkele dingen minder goed. Dat laatste zit vooral op de mix tussen serieus drama (het onderwerp) en de best luchtige toon en soms ordinaire slapstick die echt totaal niet past (denk aan die bevalling) maar ook de film wat op een afstandje houdt. Die luchtige toon is wel oké. De film is anders dan films met een soortgelijk onderwerp door de kanker ver weg te houden en te focussen op de dingen in het leven die ertoe doen. Aan het eind is Pugh wel dood, maar haar doodsstrijd zien we niet. De film eindigt eigenlijk met haar in een kookwedstrijd die ze goed volbrengt tot het eind. Dat is enerzijds verfrissend en anderzijds zorgt dat ervoor dat de film me nooit echt meesleept.

Jammer, want de relatie tussen Pugh en Garfield wordt mooi gebracht. Dit zijn echte mensen met echte levens en echte gevoelens. Er heerst ook zeker een klik tussen de twee. Pugh is vaak goed al snapte ik haar personage hier niet altijd. Garfield is ook wisselend hier, hij doet soms raar (met dat boekje bijvoorbeeld) en geen idee of er iets met die jongen aan de hand was of dat ik iets gemist had. De structuur werkt ook want zo wordt dit een film over mensen die terugkijken en genieten van het nu in plaats van een rechttoe rechtaan verhaal.

Verder een lieve fijne film om te zien, warm geschoten en hij verveelt niet. Maar de film schiet zich ook een beetje in de eigen voet. 3,0*.

Ergens zo aan het begin hebben twee personen een blind date. Het beeld stopt, enkel Leo Alkemade beweegt en bekijkt zijn date en beoordeelt die. Tieten een 7, ogen een 8, postuur een 6 etc. Dat is best een geinig ideetje en komt ook redelijk in de buurt van daten en toont letterlijk wat mensen bij daten de eerste seconde doen. Andere ideeën, waarin mensen tot de camera praten of beginnen te zingen zijn op zijn minst opvallend maar werken een stuk minder. Dat maakt de film ook enorm cringe maar toch, zo slecht dat het dan weer op momenten zowaar leuk wordt. Het scheelt ook wel dat de acteurs er best zin in hebben waardoor de film prima is uit te kijken ook al weet hij lang niet altijd te boeien en is behoudens genoemde momenten weinig bijzonders te beleven. 2,0*.

Net iets mindere bekende liedjes dan in de eerste film (al zijn ze nog steeds overbekend en zitten er ook heel bekende nummers bij) maar vooral veel minder Meryl Streep en daarmee is de film leuker dan deel 1. Nog steeds niet heel boeiend en veel te lang (eerlijk, wat boeit het wat er gebeurt? Zeker in die flashbacks waar men echt te weinig tijd krijgt om je ermee verbonden te voelen) maar vooruit. Zonnige locaties, de cast heeft plezier, de muziek is prima. Alleen redt dat alles niet de saaie stukken tussendoor. 2,0*.