Logboek

Kende het eerste deel nog iets van subtiliteit, daar wordt dat hier helemaal losgelaten en komt het chauvinisme bovendrijven. Maar dat is prima. Wederom geen heel indringende film (eht blijft een lange samenvatting en het begin is erg rommelig verteld) maar wel vermakelijk de volle speelduur lang en interessant om te zien. Wat deze film net wat beter maakt dan deel 1 is het politieke aspect en vooral Roosevelt die zich als een Trump en zijn America First gedraagt. Boeiend om te zien. Verder zijn alle personages erg mooi weergegeven. Allemaal karikaturen eigenlijk maar de acteurs weten net de balans te houden om het realistisch te houden - vooral Churchill is geweldig. 3,5*.

Kort, vlot en redelijk oké (al slaat het allemaal nergens op) maar Gadot is echt wel een heel magere actrice (haar accent zit in de weg en ze is ook eerder teksten aan het oplepelen dan dat ze probeert te acteren) en dat maakt per saldo dat ik geen voldoende kwijt kan. 2,5*.

Typische survivalfilm waar voor mijn gevoel ook net iets te veel gebeurt om echt te overtuigen. Ook de flashback storen wat. De cgi is verder echt belabberd. Maar Pitt houdt de aandacht erbij en de beelden van Middle Earth zijn mooi. En ik vind het sowieso wel tof om naar iemand te kijken die goed is in het overleven in de wildernis en goed kan anticipieren (https://www.moviemeter.nl/film/87069 was ook zo'n goed voorbeeld maar dan op zee). 3,0*.

Film met een zeker plezier maar vaak als komedie niet leuk en vrij gedateerd. Dat stukje waar die man wordt opgehesen en iemand binnen komt, dat is nog wel geinig maar dat is een zeldzaam hoogtepunt. Jammer dat veel binnen afspeelt tussen de decors want die paar buitenscènes (direct in het begin al) overtuigen wel. 1,5*.

Behoorlijk suikerzoete trip down memory lane (of eerder dan een une madeleine de Proust omdat het in Frankrijk speelt). Ook wel een ander Frankrijk dan we zien in recente films zoals Les Miserables of Athena. Of anders dan de teringzooi die men er dit weekend van maakte (al is het an sich wel vrij Frans zo nu en dan te gaan rellen). Een heel stuk witter ook al speelt de film wel in een stadje iets buiten Parijs, niet direct in de echte banlieues.

De nadruk ligt er soms wel te veel op met liedjes uit die tijd die zomaar invallen zonder dat ze echt passen bij het beeld. Wel een fijne film om te zien (en daarom scoort deze ook wel voldoende met genoeg leuke momenten) maar ook wat naïef en enorm gladgestreken waar elke vorm van drama vakkundig wordt kleingehouden. Een heel enkel momentje is ineens een pak realistischer, zoals het gesprek tussen pa en ma bij de carwash. Dat is en zeldzaam moment waar er even een echt drama is met echte mensen en echte dialoog. 3,0*.

De film begint sterk en sfeervol met een chique warme uistraling. Cheadle is ook prima gecast. Alleen Sandler verprutst vanaf seconde 1 dat hij in de film zit alles. Zijn invulling aan dit personage ligt er veel te dik op en is geen moment geloofwaardig en eerder zelfs zeer irritant. Wat ik verder ook van de film verder had kunnen vinden, dat lukt niet meer en dit wordt een langdradig ding zo. 1,5*.

Filmpje kijkt redelijk weg, weet niet echt te verrassen maar zakt ook niet volledig door de ondergrens heen. Dat komt ook wel doordat er best wat onwikkeling zit in de plot en locatie - dat vastzitten op die hoek duurt goed en wel een dik halfuur, daarna is er alweer ontwikkeling. Verder wel vol peraonages die vaak domme dingen doen en dat irriteert meer dan dat het plezier geeft. 2,5*.

Vooral de hoofdrolspeler zat in mijn irritatiezone. Sowieso vond ik de wisseling van toon (te luchtig en kluchtig soms) niet werken maar hij wist dit ook totaal niet overtuigend te brengen, hij acteerde te veel de lapzwans. Wel een tof sfeertje, zeker in het begin en ook niet al te lang. Maar al met al is dit een helft lang gewoon een normale horror met jumpscares en helft meer op actie en fun gericht en zo is de films vlees noch vis. 2,0*.

Ik heb het boek ooit gelezen, dat vond ik net wat fijner maar veel daarvoor onder doet de film niet. De film doet ook weinig verkeerds en geeft heel aardig een beeld van een christelijk-conservatief gezin en milieu. Maar het is ook best een heel makke film die nooit echt weet te imponeren of te raken. 3,0*.

Vooral wat mak gebracht en nogal vlak geacteerd waardoor de film en vooral personages nooit echt gaan leven. Jammer, want verder qua vorm wel een fijne invulling die fijn rauw en echt aanvoelt zonder onnodige dramatiek. 2,5*.

Een komedie die nooit leuk wordt, dan houdt het op. Qua idee zit deze film in het verlengde van Fargo en soortgelijke films waar alles niet helemaal soepel loopt. Alleen de humor die daaruit moet otnstaan komt maar niet op gang, timing van acteurs is ook niet goed. Visueel ook wat saai. Op zich verder wel redelijk geacteerd en men blijft ook behoorlijk serieus overkomen en dat is ook wel nodig bij een goede komedie. De pacing is ook meer dan oké, de toch al weinige 80 minuten voelen zelfs nog relatief snel aan. Ik heb me dus niet echt verveeld maar dat is ook alles. Ik heb me ook verre van vermaakt. 2,0*.

Wat een absurd laag gemiddelde want dit is gewoon een lieve fijne film. Geen film die verrast (uiteindelijk volgt deze de typische opbouw van een romcom) maar de invulling is heel prettig naturel - hier staan echte personages. Personages die ook behoorlijk sympathiek zijn. Sfeertje is ook fijn en juist door dit ales heel gewoontjes te houden maakt dat de film overtuigt. 3,5*.

Vin Diesel is geen geweldig acteur maar met zijn bepaalde uitstraling houdt hij de aandacht er wel bij. Nu doet hij niet meer mee in dit deel en krijgen we Ice Cube, iemand die ooit bedacht heeft dat hij kan acteren. Maar zo vlak en zouteloos als hem krijg je ze zelden. De rest van de film boeide darmee ook maar weinig en de cgi was vaak opvallend lelijk. 1,0*.

Geen seconde verveeld, interessant onderwerp (al klopt een en ander totaal niet) en beide hoofdrolspelers doen het prima, al blijft het wat vlakjes allemaal van Scott - daar heeft vooral Fraser met zijn rol minder last van en hij brengt wel iets van gevoel en persoonlijkheid mee en heeft de interessantste rol. Sowieso wel knap hoe er nog ietwat van spanning in zit (vooral door de focus op de druk op de hofdpersoon te leggen) want als je een beetje de oorlog kent dan weet je de datum van D-Day en ook het verloop vooraf.

Maar als film af en toe overgedramatiseerd. Dat gedoe met de vrouw van Stagg had er uitgelaten mogen worden, althans, die opening thuis was prima net als dat belletje daarna. Dat geeft namelijk info over Stagg als persoon en hoe het er op dat hoofdkwartier aan toegaat. Maar daarna leidt het vooral af en is ook niet echt van invloed op de film. Stagg gaat immers gewoon door. En zeker zo rond de helft met de overdreven rollen van een daarmee niet-overtuigende Messina als kolonel Krick en een schmierende Lewis maken de film er zeker niet beter op. 3,0*.

Dit soort high school films van eind jaren 90 begin jaren 2000 vind ik altijd wel leuk. Dit filmpje is weinig bijzonder en volgt de veilige paden maar is wel sympathiek, zeker door de twee hoofdrollen. De 'prinses' van de film is uiteraard weer net iets te veel bitch maar verder blijft de film redelijk normaal. En ook gespeend van flauwe grappen die je helaas ook vaak in zulke films tegenkomt. Veel goede punten maar ook een film die niet constant de aandacht weet vast te houden omdat dit ding nergens echt verrast. Maar al met al wel aangenaam kijkvoer met ook leuke passende muziek. 3,5*

Op momentjes wel oké maar deze film heeft het typische nadeel zoals zoveel parodiën: niet spannend genoeg maar ook niet leuk genoeg. Het hangt er allemaal een beetje tussenin. Dat is een halfuurtje nog leuk, daarna komt de klad erin ook al blijft de plot zich ontwikkelen. Maar de film is me dan al langzaamaan kwijtgeraakt. 2,5*.

Gewoon een leuke film. Verre van naturel (wat ik normaal graag zie) maar het plezier spat van het scherm, de muziek is heel behoorlijk en de acteurs passen met hun theatrale acteerwerk precies in het soort film dat we te zien krijgen. Fijn opvallend kleurgebruik ook. In mijn filmtheater werd de film gepitcht als Marilyn Monroe-film (samen met Some Like it Hot en The Seven Year Itch draaide deze enkele keren afgelopen twee weken vanwege de 100e geboortedag). Dan ben ik toch een andere filmkijker. Voor mij is dit een Howard Hawks-film, zoals die andere twee echt Billy Wilder-films zijn. En Monroe deed het leuk maar ik vond Jane Russell meer overtuigen, vooral op het komische vlak als ze in de rechtszaal zit.

Moeilijk. Blijkbaar een cultfilm en dat kan dan twee kanten op. Deze viel net de verkeerde op, vooral door het nogal stijve acteerwerk - geen moment dat ik echt in de film kan. Ook de pacing loopt verre van lekker en wisselt behoorlijk. Als sprookje wel aardig en de decors en kostuums zijn enorm kitsch maar toch ook wel mooi om te zien. Ik had wel meer zang verwacht maar die paar liedjes die er waren zijn prima. Maar al met al duurde de film met 90 minuten toch wel lang. 2,5*.

Deze film hoefde ik niet per se te zien maar gezien de locatie (LAX richting Santa Barbara, waar ik vorig jaar zelf nog heb gereden) leek me dit nog wel een goed idee aan het eind van de werkweek. Daar zijn dit soort films ook voor bedoeld. Uiteindelijk speelde de film een kleine 11,5 duizend kilometer verderop, van Brisbane naar Gold Coast al zijn dat details. Daar ben ik overigens ook geweest, een goede 15 jaar terug. Maar toch. Ik had iets anders verwacht.

Brisbane herkende ik niet direct, daar is veel hoogbouw bijgekomen. Wel een heerlijke stad qua klimaat met mooie botanische tuinen, de XXXX-bierbrouwerij en een Belgisch bierencafé downtown. Gold Coast is vooral bekend als surfersomgeving.

Filmpje zelf was aardig, verveelde geen moment en werd vooral steeds beter. De hoofdpersoon zit weer met een trauma (al snel blijkt hij alcoholist maar al wel een jaar nuchter) zoals zo vaak en de film moet even op gang komen. Acteur Ritchson speelt ook te vlak voor al dat soort emoties. Owen Wilson heb ik altijd wat irritant gevonden en dat is hij hier ook (al is hij best goed gecast en hij wordt steeds beter). En de schurk van dienst loopt zich overduidelijk te vermaken maar voldoet prima.

Maar eenmaal over de helft wordt de film gewoon lekker lomp vermaak en gaat de actie voor zo'n film best ver. Wilson sterft bijvoorbeeld, maar het dodental eindigt sowieso vrij hoog en een en ander wordt hard en bloederig. Ik heb me op dat soort momenten kostelijk vermaakt en de film is dan meer komedie (gitzwart, maar komedie niettemin) dan actie. Leuke verwijzing ook naar The Shining. Naar boven afgerond 3,5*.

Op momentjes best aardig, zeker in het middendeel. Vooral de warme fotografie en prima locaties helpen daarbij. Verder als verhaal wat kleurloos, een rip-off van James Bond, vooral die waarin iemand het weer voorzien heeft op de wereldbevolking, maar dan met minder stijl maar wel met meer bontjas. De actie wisselt tussen oké en middelmaat en Vin Diesel is geen wereldacteur natuurlijk maar binnen dit vehikel dat voor hem lijkt te zijn geschreven past hij wel. Maar vergelijk hem met de flair die Jackson meebrengt in die paar scènes dat er zijn. 2,5*.

Een mix tussen Woody Allen (New York, de gesprekken, het milieu) en Godard (de speelse tussenstukjes, het ritme) en dat samen maakt de film goed. Maar het is juist de inhoud die de film geweldig maakt. Prachtig hoe in 80 minuutjes een beeld wordt geschetst van een jonge vrouw die zelf niet echt volwassen wil worden en daar geen last van heeft tot haar omgeving dat wel begint te doen. Ergens zag ik thematisch raakvlakken met de rol van Thora Birch in het eveneens geweldige Ghost World. En dat wordt vooral heel nonchalant en levensecht gebracht waardoor dat punt enorm overtuigt.

Daarbij helpt het spel van Gerwig enorm die heel goed de balans houdt tussen naïef en triest en zij sprankelt in elke scène waar ze speelt zonder dat het melodramatisch wordt. Nee, de emoties zijn echt. En haar chemie met Sumner is ook echt geweldig. Het helpt ook dat een en ander authentiek wordt gehouden. Voor de Kerst vertrekt Frances naar Sacramento naar haar ouders. Het zijn de echte ouders van Gerwig en zijzelf komt ook uit Sacramento. De film is misschien niet autobiografisch maar ongetwijfeld hebben de twintiger Gerwig en vroeg-dertiger Baumbach van toen wel hun ervaringen meegenomen om een beeld van een twintiger te schetsen.

In mooi zwart-wit geschoten (met een belichting die het geheel iets sprookjesachtig geeft in de verder aardse straten van New York) met fijne muziek van Bowie. Het einde is misschien iets too much (zoals al door meerderen aangehaald) maar mag de pret niet echt drukken en komt ook niet tot uiting in de score. 4,5*.

Vooral door sfeer erg fijn. Nog steeds een bladzijde uit de geschiedenis die ik nooit echt kan bevatten hoe in de jaren 60 dit nog kon spelen in de V.S. Dat beeld als geheel wordt gewoon prima gegeven en het basisverhaal is oké. Het tempo is ook goed, de film duurt nog geen twee uur maar voelt nog korter. Wahlberg vermaakt zich duidelijk maar speelt iets te veel een typetje en Abdul-Mateen II voldoet in zijn rol maar is volledig inwisselbaar en speelt nogal kleurloos. Maar tempo, sfeer en thema maken dat de film als geheel goed scoort. 3,5*.

Oef. De film komt enorm gedateerd over. Overduidelijk in studio's opgenomen en zo ziet de film er ook echt uit. En het acteren komt ook weinig naturel over. Alles wat film kan brengen (je meenemen naar een andere plek) en wat ik zo fijn en mooi aan dat medium vind brengt deze prent niet. En inhoudelijk qua komedie wordt de film nooit leuk. De tweede helft heb ik al met minder aandacht gekeken want 136 minuten was echt te veel.

De film duurt uiteindelijk net wel te lang. 170 minuten is veel en hoeveel er niet zo snel echt te veel scènes in zitten en het trage tempo ook niet te traag is, maakt het trage tempo wel dat je die 170 minuten pakweg de laatste 20 minuten echt begint te voelen. Maar dat betekent nog niet dat de film verveelde (zeker niet) of niet boeide (absoluut wel). Het was eerder dat ik na 150 minuten het wel geloofde.

Interessante film over een onderwerp dat wij in Europa nauwelijks kennen. Die vorm van theater doet me ook weinig en ik als westerling kan ook moeilijk inschatten of de acteurs nou dat goed neerzetten of niet. Gelukkig kan ik wel wat zeggen over het acteren buiten het theater en dat is prettig ingetogen en diepgaand en zorgt dat de film wel op momentjes raakt. Ondanks dat de film soms episodisch is krijgen we genoeg informatie mee - hier werkt de lengte dus zeker wel.

Visueel mooi in haar onopvallendheid. De losse beelden zijn steeds goed neergezet en het brede formaat wordt op momenten geweldig gebruikt. 3,5*.

Zolang het gaat over het algehele beeld van de levens van de Palestijnen, zeker in relatie tot Israël, is de film prima. Als de focus echter op Omar komt en het drama, dan wordt het een heel pak minder. Daarbij speelt vooral de hele vlakke vertolking mee van Bakri die me geen moment wist te raken of zelfs te boeien. Zo werden die 96 minuten nog een lange zit. 2,0*.

Heel fijn filmpje, meer sfeerportret en karakterschets dan een volbloed drama of volledig verhaal. Fijne beelden van mensen die dingen doen en vooral mooie beelden van de grootstad op de achtergrond. Het einde vond ik dan nog het minst sterk omdat er dan 'te veel' gebeurt al wordt ook dat ingetogen gehouden en past nog wel. 3,5*.

Geen onaardig sfeerportret in de basis dat alleen nooit echt ging leven voor mij. Ik had het idee dat de film te graag wilde, te graag een tof beeld wil schetsen en daardoor gemaakt aanvoelt. 2,0*.

Een lange film met haar 160 minuten (en dit maar de helft van het hele verhaal) maar geen seconde heb ik me verveeld. Al heb ik ook geen seconde op het puntje van m'n stoel gezeten, de film is eerder een lange samenvatting dan echt een goed drama. De film vermaakte maar liet me ook redelijk koud, alleen rond die laatste aanval in Noord-Afrika werd het persoonlijker. Mindere stukken vond ik die rond die jonge knul en soms het wel erg opzichtig brengen van chauvinisme en heraldiek - Michael Bay kan hier nog een puntje aan zuigen zeg maar.

In ieder geval een interessant stukje geschiedenis (al is het altijd achteraf even kijken wat nu wel en niet klopte) waarbij de acteurs allemaal sterk overkomen en goed hun eigen personages weten neer te zetten. Visueel niet heel bijzonder. Het budget helpt wel goed mee om een mooi beeld te schetsen maar filmisch vrij degelijk in elkaar gezet zonder veel noemenswaardige momenten, op een geweldige cut richting een brandende sigaret na. De tweede akte zal ik nog wel gaan zien binnenkort. 3,0*.

Een draak van een romcom maar dan Deens en dan is het arthouse ofzo. Wel prima gezongen en de liedjes zijn ook wel oké, maar de verdere film is kraak noch smaak. 1,5*.

Oké filmpje dat wel een goed beeld geeft van het leven van agenten in Mexico en de strijd tegen de drugswereld en enkele scènes werken goed (vooral bij de benzinepomp). Alleen wist de film nooit echt meer dan dat te worden, althans, de film wist me simpelweg niet constant te boeien ondanks dat de film op punten goed scoort. Ergens in het ritme van de film gaat het mis voor mij. 3,0*.

Qua sfeer wel tof en het trage tempo is ook prima. Die wereld voelt in ieder geval redelijk echt aan en de acteurs zitten ook prima in hun rol al zijn het lopende clichés, dat wel. Jammer dat er op enkele momenten ineens voor veel grotere actie wordt gekozen. M.i. onnodig en ook niet-passend, net als dat haast surrealistische beeld op dat vliegveldje. Zonder die gekheid had ik de film nog hoger gegeven want juist het kleine (met af en toe een schot) werkte veel beter. 3,0*.