Kokuho (2025)

Goed verhaal, goed geacteerd, maar het zijn vooral de kabuki-scenes die dit prachtig maken.

Meeste maar gespoilerd.

De beginscene lijkt misschien wat lukraak, dat Kikuo's vader wordt vermoord etc. maar het is van belang dat hij een wees is van een Yakuza-leider. Dat staat in schril contrast met de Kabuki-spelers die respectabele en geëerde burgers zijn.
Dat hij in de leer kan bij een hoog aangeschreven Kabuki-speler, en samen met diens zoon kan opgroeien is een grote eer. Maar zijn afkomst kan en zal een schaduw gaan werpen.

Verder vond ik het heel vreemd dat vader van Shunsuke de voorkeur aan Kikuo gaf, om hem op te volgen. Volgens mij was het niveauverschil niet dermate groot dat hij zijn eigen zoon zo'n vernedering zou moeten geven. Want in de schaamte/eer-maatschappij die Japan is, is (was?) het een grote vernedering als de opvolger van een leidend Kabukispeler niet zijn zoon is die ook Kabukispeler is.
Het lijkt erop dat de vader zichzelf de beste vond en niet wilde dat hij later overtroffen zou worden (blijkt ook uit het feit dat als hij doodgaat tijdens de wisselingsceremonie, dat hij dan nog het doek open wil hebben omdat dat "zijn" scene is), dus met die ene daad, Kikuo voortrekken boven zijn eigen zoon, wilde hij Shunsuke buitenspel zetten, en op termijn ook Kikuo. Hij wist namelijk dondersgoed dat die, als buitenstaander, niet geaccepteerd zou worden als opvolger. Dan ook nog het eerder genoemde feit van zoon van een Yakuzaleider...

De film gaat grotendeels over de verhouding tussen Kikuo en Shunsuke, die behalve een broederlijke liefde en veel wederzijds respect, ook overgaat in afgunst, woede, verwijten, tot aan (licht) fysiek geweld aan toe. Uiteindelijk weten ze elkaar weer te vinden. Maar dan treft Shunsuke een soortgelijk noodlot als zijn vader.
De relaties van Kikuo met anderen schieten ook niet erg op.

Ondertussen heeft Kikuo ook nog, symbolisch, zijn ziel aan de duivel verkocht, met als deal dat hij de grootste Kabukispeler van Japan zou worden, maar verder alles zou verliezen. Uiteindelijk staat hij helemaal alleen.
De duivel hield woord.

Mooi hoe de locaties (het theater en het oefenzaaltje) gedurende de 50 jaar ofzo dat dit in beslag neemt steeds terugkeren, maar wel moderniseren. Let daar op.

Vooral daar waar de personages die gespeeld werden door Ryô Yoshizawa en Ryusei Yokohama overgingen tot het spelen van Kabuki-personages was het bijzonder goed.

Ik heb eigenlijk nooit echt interesse gehad om naar Japan te gaan, en ook nu niet, want het is te duur voor mij, maar als ik het zou kunnen betalen, dan zou ik er gewoon heen gaan alleen maar om een echte Kabuki-voorstelling bij te kunnen wonen.

https://www.google.com/search?q=kabuki+theatre+live&sca_esv=d32330bac7b5b78b&rlz=1C1SQJL_nlNL919NL919&udm=7&biw=1396&bih=632&sxsrf=APpeQnspP00EfGe_71QK8UJN4fu9M07zrA%3A1787263019449&ei=K3iHapKAG8yJ9u8Pnb2R8Qc&ved=0ahUKEwjSwZPLmbCWAxXMhP0HHZ1eJH4Q4dUDCBA&uact=5&oq=kabuki+theatre+live&gs_lp=EhZnd3Mtd2l6LW1vZGVsZXNzLXZpZGVvIhNrYWJ1a2kgdGhlYXRyZSBsaXZlMggQIRigARjDBEiZIlC6CFjsHHABeACQAQCYAXCgAa0EqgEDNy4xuAEDyAEA-AEBmAIJoAKRBcICBBAAGB7CAgYQABgIGB7CAgYQABgHGB7CAggQABgIGAcYHsICCBAAGIAEGKIEwgIFEAAY7wXCAgoQIRgKGKABGMMEmAMAiAYBkgcDOC4xoAfpIbIHAzcuMbgHgwXCBwcwLjEuNS4zyAdAgAgB&sclient=gws-wiz-modeless-video#fpstate=ive&vld=cid:3de83142,vid:1KxDVAUghWY,st:0

nou ja, lange link, maar geeft weer waar ik, door deze film, aan gebonden ben. Slaaf van Kabuki.

In 1964 wordt Kikuo [Soya Kurokawa] pupil van de beroemde Kabuki-acteur Hanjiro Hanai [Ken Watanabe]. Hij sluit vriendschap met Hanjiro’s zoon Shunsuke [Kitatsu Koshiyama], maar naarmate de jongens uitgroeien tot mannen (gespeeld door Yoshiwaza en Yokohama] verandert vriendschap in rivaliteit. De tragische gebeurtenissen die daaruit voortkomen, stellen hun verstandhouding op de proef, maar zorgt er ook voor dat ze zich beter de tragische personages die ze spelen beter begrijpen. De optredens worden kort ingeleid, maar enige kennis van en waardering voor Kabuki is zonder meer een pré, ook vanwege de lengte en het lage tempo. Een schitterende productie, maar erg lang (174 m) en niet voor iedereen even toegankelijk.