Kokuho (2025)

Goed verhaal, goed geacteerd, maar het zijn vooral de kabuki-scenes die dit prachtig maken.

Meeste maar gespoilerd.

De beginscene lijkt misschien wat lukraak, dat Kikuo's vader wordt vermoord etc. maar het is van belang dat hij een wees is van een Yakuza-leider. Dat staat in schril contrast met de Kabuki-spelers die respectabele en geëerde burgers zijn.
Dat hij in de leer kan bij een hoog aangeschreven Kabuki-speler, en samen met diens zoon kan opgroeien is een grote eer. Maar zijn afkomst kan en zal een schaduw gaan werpen.

Verder vond ik het heel vreemd dat vader van Shunsuke de voorkeur aan Kikuo gaf, om hem op te volgen. Volgens mij was het niveauverschil niet dermate groot dat hij zijn eigen zoon zo'n vernedering zou moeten geven. Want in de schaamte/eer-maatschappij die Japan is, is (was?) het een grote vernedering als de opvolger van een leidend Kabukispeler niet zijn zoon is die ook Kabukispeler is.
Het lijkt erop dat de vader zichzelf de beste vond en niet wilde dat hij later overtroffen zou worden (blijkt ook uit het feit dat als hij doodgaat tijdens de wisselingsceremonie, dat hij dan nog het doek open wil hebben omdat dat "zijn" scene is), dus met die ene daad, Kikuo voortrekken boven zijn eigen zoon, wilde hij Shunsuke buitenspel zetten, en op termijn ook Kikuo. Hij wist namelijk dondersgoed dat die, als buitenstaander, niet geaccepteerd zou worden als opvolger. Dan ook nog het eerder genoemde feit van zoon van een Yakuzaleider...

De film gaat grotendeels over de verhouding tussen Kikuo en Shunsuke, die behalve een broederlijke liefde en veel wederzijds respect, ook overgaat in afgunst, woede, verwijten, tot aan (licht) fysiek geweld aan toe. Uiteindelijk weten ze elkaar weer te vinden. Maar dan treft Shunsuke een soortgelijk noodlot als zijn vader.
De relaties van Kikuo met anderen schieten ook niet erg op.

Ondertussen heeft Kikuo ook nog, symbolisch, zijn ziel aan de duivel verkocht, met als deal dat hij de grootste Kabukispeler van Japan zou worden, maar verder alles zou verliezen. Uiteindelijk staat hij helemaal alleen.
De duivel hield woord.

Mooi hoe de locaties (het theater en het oefenzaaltje) gedurende de 50 jaar ofzo dat dit in beslag neemt steeds terugkeren, maar wel moderniseren. Let daar op.

Vooral daar waar de personages die gespeeld werden door Ryô Yoshizawa en Ryusei Yokohama overgingen tot het spelen van Kabuki-personages was het bijzonder goed.

Ik heb eigenlijk nooit echt interesse gehad om naar Japan te gaan, en ook nu niet, want het is te duur voor mij, maar als ik het zou kunnen betalen, dan zou ik er gewoon heen gaan alleen maar om een echte Kabuki-voorstelling bij te kunnen wonen.

https://www.google.com/search?q=kabuki+theatre+live&sca_esv=d32330bac7b5b78b&rlz=1C1SQJL_nlNL919NL919&udm=7&biw=1396&bih=632&sxsrf=APpeQnspP00EfGe_71QK8UJN4fu9M07zrA%3A1787263019449&ei=K3iHapKAG8yJ9u8Pnb2R8Qc&ved=0ahUKEwjSwZPLmbCWAxXMhP0HHZ1eJH4Q4dUDCBA&uact=5&oq=kabuki+theatre+live&gs_lp=EhZnd3Mtd2l6LW1vZGVsZXNzLXZpZGVvIhNrYWJ1a2kgdGhlYXRyZSBsaXZlMggQIRigARjDBEiZIlC6CFjsHHABeACQAQCYAXCgAa0EqgEDNy4xuAEDyAEA-AEBmAIJoAKRBcICBBAAGB7CAgYQABgIGB7CAgYQABgHGB7CAggQABgIGAcYHsICCBAAGIAEGKIEwgIFEAAY7wXCAgoQIRgKGKABGMMEmAMAiAYBkgcDOC4xoAfpIbIHAzcuMbgHgwXCBwcwLjEuNS4zyAdAgAgB&sclient=gws-wiz-modeless-video#fpstate=ive&vld=cid:3de83142,vid:1KxDVAUghWY,st:0

nou ja, lange link, maar geeft weer waar ik, door deze film, aan gebonden ben. Slaaf van Kabuki.

In 1964 wordt Kikuo [Soya Kurokawa] pupil van de beroemde Kabuki-acteur Hanjiro Hanai [Ken Watanabe]. Hij sluit vriendschap met Hanjiro’s zoon Shunsuke [Kitatsu Koshiyama], maar naarmate de jongens uitgroeien tot mannen (gespeeld door Yoshiwaza en Yokohama] verandert vriendschap in rivaliteit. De tragische gebeurtenissen die daaruit voortkomen, stellen hun verstandhouding op de proef, maar zorgt er ook voor dat ze zich beter de tragische personages die ze spelen beter begrijpen. De optredens worden kort ingeleid, maar enige kennis van en waardering voor Kabuki is zonder meer een pré, ook vanwege de lengte en het lage tempo. Een schitterende productie, maar erg lang (174 m) en niet voor iedereen even toegankelijk.

Echt een epische film. De aanpak is super groots, dramatisch en stijlvol. De cinematografie, de aankleding, het spel van de acteurs, alles klopt wel. Er steken ook daadwerkelijk gelaagde emoties achter het melodramatische verhaal over vriendschap, rivaliteit, ambities en de opofferingen die je als artiest moet maken. Ik vond het verhaal alleen soms wel wat al te gekunsteld episch aandoen, en de film is zeker ook wat te lang naar mijn smaak.

De film duurt uiteindelijk net wel te lang. 170 minuten is veel en hoeveel er niet zo snel echt te veel scènes in zitten en het trage tempo ook niet te traag is, maakt het trage tempo wel dat je die 170 minuten pakweg de laatste 20 minuten echt begint te voelen. Maar dat betekent nog niet dat de film verveelde (zeker niet) of niet boeide (absoluut wel). Het was eerder dat ik na 150 minuten het wel geloofde.

Interessante film over een onderwerp dat wij in Europa nauwelijks kennen. Die vorm van theater doet me ook weinig en ik als westerling kan ook moeilijk inschatten of de acteurs nou dat goed neerzetten of niet. Gelukkig kan ik wel wat zeggen over het acteren buiten het theater en dat is prettig ingetogen en diepgaand en zorgt dat de film wel op momentjes raakt. Ondanks dat de film soms episodisch is krijgen we genoeg informatie mee - hier werkt de lengte dus zeker wel.

Visueel mooi in haar onopvallendheid. De losse beelden zijn steeds goed neergezet en het brede formaat wordt op momenten geweldig gebruikt. 3,5*.

Met een een minimum aan info erin gegaan en dat viel weer reuze mee. Mijn vrouw wou hem zien, dus ik mee! Verstand op nul en laat je zintuigen maar overweldigd worden! Want de beelden zijn werkelijk superieur, niet alleen de voor de hand liggende make-up en verblindende kimono's en decors en zo, maar ook zeker de fotografie an sich. Ga hem aub op groot scherm zien.

Maar ook de oren worden verwend. De kale metalige snaren en ijl gefluit worden op tijd en stond vermengd met Westerse (?) filmmuziek of toch hedendaags sound design en intens gehijg. Magisch! Aanvankelijk is de sfeer, als de beide jonge rivalen hun kabukidebuut doen, dan ook nog eens ongemeen spannend. Als kijker heb ik bijna nog meer schrik dan de betrokkenen dat er iets mis kan gaan.

Voor mij blijven het wel 'rare snuiters, die Japanners' met hun hyperrigide tradities en emoties die zelden uitgesproken worden… maar wat een feest voor oog en oor. Is dat niet wat film moet zijn?