Logboek

Prachtige animatiefilm. Vooral de animaties zelf in een mooie stijl (iets van aquarel ofzo?) vallen direct op maar ook het kleine verhaal over het iets ouder worden van een dreumes. Ik vond het magisch-realistische kantje nog het minste maar juist de stukken met het kleine meisje en de Japanse hulp in huis waren schitterend, maar sowieso al het familiaire drama (blijdschap en verdriet) werd mooi ingetogen en daarmee realistisch en herkenbaar gebracht. Ik vroeg me wel af welke oorlog er bedoeld werd af en toe want echt plaatsen kon ik die niet. 4,0*.

Een van de belangrijkste filmpjes ooit gemaakt en ik zou hem vast weleens hebben gezien maar behalve dan het begin en de personages Boris Boef en Mickey zelf stond weinig me meer bij. Een geinig ding maar ook wel wat gedateerd en wat betreft opbouw ook wat vreemd omdat het filpje nergens echt heen lijkt te gaan en ineens is afgelopen. Maar dit ding blijft wel charmant. 3,5*.

Het zal geen slechte film zijn maar dit is wel het type stille film dat me niet echt trekt. Te veel op serieus drama en daar leent die vorm zonder geluid zich niet echt voor. Visueel ook niet heel bijzonder en al met al langdradig en saai. 1,5*.

Ik zag dit filmpje langskomen en het was iets met kerst en lekker kort (en kon dus nog mooi op Kerstavond voor ik wat anders wilde doen) maar toen bleek dit (gek dat dat niet in me was opgekomen) dus Disney's versie van A Christmas Carol te zijn, een filmpje dat ik denk ik wel moet kennen of ooit hebben gezien. Al weet ik dat niet meer zeker. Maar Dagobert Duck als Scrooge is natuurlijk heel passend - zijn naam in het Engels is ook Scrooge McDuck en erg leuk hoe de Disney-figuren hierin zijn verwerkt. Wat ook opvalt is dat je je afvraagt hoe andere films die het verhaal weten op te rekken naar twee uur want dat is niet nodig, al vond ik dit filmpje net te gehaast vanaf het moment dat de drie geesten kwamen. En daar miste dit ding dan wel wat impact en was de overgang van Ebenezer net niet geloofwaardig genoeg. Niettemin erg vermakelijk en sfeervol getekend. 3,5*.

Typisch zo'n film waarvan je weet dat er een twist komt. Die vrouw des huizes reageert zo raar: daar moet iets achter zitten. Die man is zo vriendelijk en ingetogen: daar moet iets achter zitten. Nee, origineel is dit allemaal niet en dat maakt dat de film het eerste uur behoorlijk sleept. Je wacht ergens op en de film schiet maar niet op. Echt spannend of boeiend wordt dit ding nergens al is het niet dat ik me verveelde, maar het zat ertegenaan. De tweede helft is vermakelijker en af en toe leuke horror en gore erbij. 3,0*.

Matig filmpje dat met Muppets die altijd wel geinig zijn nooit echt grappig of leuk wil worden. Er staat 60 minuten maar de versie die ik zag was net aan drie kwartier en dat is meer dan voldoende (en eigenlijk al te veel). Paar aardige momentjes maar scènes zijn afgeraffeld en weten zo nooit echt te ontwikkelen en goed te worden. 2,0*.

Vooral saai en richting het einde neemt de film ook wendingen die weliswaar verrassend waren maar mij ook niet bepaald trokken. Om eerst veel in die flat af te laten spelen en je zo meeleeft en meekijkt met de bewoners en hoe zij een en ander beleven is best goed, maar het probleem is dat de personages me weinig deden en visueel het erg saai is (en het oogde allemaal vrij goedkoop). Dat komt de rest van de film niet meer goed en met die wending had ik weinig.

Redelijk drama (al was dat het minste deel juist) en vooral een hele fijne sfeerschets van de grootstad met die markten en straten en allerlei kleuren van lichtjes in de avond. Echt prachtige fotografie en een fijne montage waar de hand van Baker overduidelijk is. Personages zijn ook grappig en soms ontroerend, zeker als de zussen (dan nog zussen voor de kijker) langs alle winkels gaan om door het kleine kind gestolen waar terug te brengen. Maar juist die ontknoping aan het eind deed me minder (voor mij duidelijk vanaf het moment dat de moeder zegt dat het weer is gebeurd als het over een zwangerschap gaat) en laat de film net afronden naar beneden. 3,5*.

Na bijna 20 jaar weer eens herzien. Eerder dit jaar zag ik Toy Story opnieuw en ik dacht: laat ik dan de oudere Pixars (tot pakweg 2010) eens herzien en dit is dan de volgende op de rol.

Geen slechte film maar wel duidelijk gericht op kinderen en daardoor niet altijd even boeiend. Visueel verrassend met het brede formaat en soms mooie kadreringen en aardig kleurgebruik maar soms ook wel tegen het lelijke aan. Niettemin is er wel nagedacht over de esthetische kant en dat waardeer ik.

Het verhaaltje en de thema's zijn allemaal vrij simpel en weinig origineel en de personages zijn wel geinig maar het zijn er ook net te veel. De score van toen blijft staan. 3,0*.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Als die coronaperiode ons nou iets positiefs heeft opgeleverd dan is het wel dat we grotendeels van 3D af zijn. Ineens was dat vies en besmettelijk, zo'n brilletje (al moest je hem bij ons gewoon kopen en hoefde dat ding niet terug). Waar voorheen vaak de eerste twee weken er enkel voorstellingen in 3D waren (ik kijk vooral naar jullie Disney!) daar is dat daarna verdwenen. 3D bestaat nog, maar keurig naast glorieus 2D. De laatste film die ik zag in 3D was Avatar II en nu dit tweede vervolg er kwam was het helaas weer zover. Avatar is toch the one that started it all en deze eerste volle week draait hij een enkele keer hier in 2D maar dan ofwel erg laat of doordeweeks als een mens moet werken. Dan toch maar dat brilletje opgevist, € 1,50 extra betaald (janken eigenlijk) en nu en dan met koppijn gekeken.

Wat me sowieso weer opviel: 3D voegt echt helemaal niets toe. Ja, voor je gevoel zit er iets meer diepte in maar laten we stiekem eerlijk zijn: dat zie je in 2D ook wel. Je ogen en hersenen denken die 3D er wel bij. En bij focus op een bepaald personage leken andere delen juist erg lelijk, alsof de 3D niet goed werkte en je gewoon dubbel zag (dat lag niet aan mijn brilletje, ik kreeg ook een nieuwe vandaag en beide deden dat). Voorts viel me op dat het beeld wat kleiner lijkt. Als ik het brilletje af en toe afdeed was het scherm gewoonweg groter voor m'n gevoel en imposanter. Alsof dat brilletje voor een te duidelijk omrand kader zorgt waardoor de grootsheid van het witte doek juist verdween. Dus beste filmmakers (en James Cameron voorop): kappen met deze nonsens!

Maar goed, 3D of 2D, de film is sowieso een enorme drol. De film mist elke vorm van urgentie en dit hele hoofdstuk (om het maar te noemen) had op een enkel plotelement zo verwijderd kunnen worden zonder iets wezenlijks te missen. Personages boeien niet, scènes duren ellenlang en vertellen niets nieuws en visueel vond ik de film erg saai (op een enkel tof shot na zoals aankomende vliegende wezens met die zon die achter de planeet verdwiijnt). Maar het was ook een hoop kitsch.

En waar Cameron normaal superieur is, namelijk in actiescènes ensceneren en doseren, daar was hier niets van te zien. Rommelig in beeld gezet en ze duurden maar en duurden maar. Het is hier echt de lengte die de film naar een echt laag cijfer drukt omdat ik me domweg stierlijk zat te vervelen.

De schurken van dienst zijn nog wel oké en beter dan de saaie Sully. Vooral Oona Chaplin is een fijne aanvulling. Maar de film redden had ze nooit gekund. 1,0*.

Objectief een goede film waarin het medium film audiovisueel zeer sterk wordt gebruikt. Je volgt als kijker een vrouw die wel tegen een overspannen tijd aanzit maar met de soms felle belichting en harde geluiden en camera dicht op de huid (gelukkig wel in een breed beeldformaat waardoor het niet benauwend wordt) krijg je als kijker ook het gevoel mee. Byrne moet heel veel doen met haar gezicht en ogen en weet knap de aandacht erbij te houden en geen karikatuur te worden terwijl de film dat wel in zich heeft, zeker met de komediekant die erin zit.

Alleen inhoudelijk niet zo heel boeiend. We krijgen als kijker weinig context mee en moeten het maar doen met de beleving. Dat werkt een kwartier heel goed maar daarna zit er op dat vlak eigenlijk geen ontwikkeling en wordt de film zelfs wat saai. Nog wel een hard lachmoment met die overreden hamster. 3,0*.

Soapachtig en dan op de verkeerde manier. Wat soom terecht zegt hierboven, er zit wel een zeker plezier in maar ik vond de film simpelweg niets aan. Het voelde te ziet en te onecht om erin mee te kunnen gaan en dan blijft er voor mij weinig plezier over. 1,5*.

Na het vervolg dit origineel maar eens herzien. Ik had een relatief lage score staan maar dacht ergens wel dat dat wel erg laag was. En een collega bleek de dvd te hebben. Al met al toch aardig verrast. Bloederig, soms spannend, goede regie, lekker 80s sfeertje, een aardige Stapel (al is hij iets te veel Johny Flodder) en enkele goede actiestukken. Ook zo'n stukje dat die dochter door de telefoon zegt dat haar vader met zichzelf aan het spelen is, is een bepaalde humor die je niet meer ziet en waar ik wel goed op ga. Fors verhoogd. 3,5*.

De film miste sfeer en was nooit grappig terwijl dat wel de bedoeling leek. Daarmee nogal een suf ding dat er visueel nog wel prettig uitzag. 1,5*.

Op momentjes wel leuk (met die scène waarin Wilson doet of ze blind is en geholpen wordt door Hathaway) maar vaak niet echt grappig. Wilson is vaak irritant en Hathaway redt het dan ook niet in haar eentje. Wel af en toe mooie interieurs en plaatjes maar zelfs deze anderhalf uur weten niet volledig te boeien. 2,0*.

Deze film stond niet direct op m'n netvlies. Maar goed, ineens heel veel nominaties bij de Golden Globes en vermoedelijk ook enkele straks bij de Oscars. En ja, dan moet ik van mezelf om zo veel mogelijk van de nominaties te zien. De film viel me niet mee en niet tegen.

Op punten scoort de film goed. Een mooi ingetogen drama, een fijne look met een zekere warmte en klasse en vooral heel goed geacteerd. Lileaas en Reinsve laten je geloven dat ze echte zussen zijn, vaak in de dingen die ze niet zeggen maar juist naar elkaar uitstralen. Skarsgård brengt een zekere autoriteit mee en Fanning is altijd fijn en een warm middelpunt van de film. Sowieso mooi hoe men met elkaar omgaat, zoals echte mensen met genaunceerde emoties. Ja, er speelt iets maar het gaat hier niet om een vader die aan zijn kinderen heeft gezeten (zoals je vaak ziet in zulke drama's) maar juist een vader die er nooit was en welke sporen dat achterlaat.

Maar daar zit ook het grootste euvel, die afwezigheid toen en wat dat doet wordt nooit invoelbaar gemaakt. Als kijker is het een beetje gissen ook wat nu het issue is. Nu heb ik (gelukkig) dat nooit meegemaakt en werkt de film allicht daardoor minder voor mij. Er komt ook vanalles bij (oorlog) en dat maakt dat de focus niet goed valt. Daarnaast is de film tergend traag, scènes die net te lang aanhouden en vaak genoeg momenten die niet boeiend genoeg zijn. Ja, het einde is best prima nog en weet de afronding nog wel richting een voldoende te krijgen, maar ik had dit ding graag veel meer beleefd. Want de film durt dan wel een ruime twee uur maar de klok tikte echt langzaam weg en het voelde als bijna drie uur. En dat is nooit een goed teken. 3,0*.

Nee, echt veel te lang voor hetgeen men wil vertellen. Sowieso films die me niet altijd trekken want je weet dat er weer een twist komt waarin de detective van dienst aan het eind even uit de doeken doet hoe het mysterie in elkaar zit en vaak is het zo dat je als kijker dat niet bepaald had kunnen weten. Zelf lekker meepuzzelen zit er niet in. Maar goed, de eerste Knives Out was wel erg amusant.

Deze film is veel serieuzer van toon, Craig past met zijn toon uit de vorige films ook niet helemaal bij de rest van de film. Maar verder ook weinig plezier in de film, geen boeiende personages (sowieso is het aantal verdachten redelijk beperkt) en visueel simpelweg erg saai. De sfeer is nog redelijk maar dat is dan het enige. 1,5*.

Geinig filmpje waarin zeker niet elke grap even goed werkt en inhoudelijk is het soms wat zwak maar ik heb me prima vermaakt en sommige grappen zijn lekker simpel of juist te goedkoop bedacht maar werken daarmee wel want ze passen er een beetje bij. Pegg is prima als leading man en de rest voldoet maar valt niet echt op. Enkele running gags (met die fanschare elke keer) zijn wel geestig. 3,0*.

Vooral erg tof dat het verhaal in de toekomst speelt voor ons maar dat zij iemand uit een nog verdere toekomst krijgen op bezoek. Dat geeft een leuke dimensie. Visueel sowieso erg gaaf soms met dat design, zowel de verre toekomst als in 2075 en vooral hoe men in de verdere toekomst juist weer dichterbij de natuur staat en minder werkt met robots.

Dat neemt niet weg dat de film me op verhaalniveau erg tegenviel. Personages gingen ook nooit leven en blijven enorm plat, dat gekleurde trio is iets te kinderachtig en vaak sleept de film simpelweg te veel. Al met al een mooie ervaring maar ook een saaie ervaring, pas de laatste 5 minuten komt er echt emotie bij kijken maar dan is het al te laat. 2,5*.

Hele rare haast abstracte film, soms oogde dit als een amateurfilm. Nu denk ik wel dat die stijlkeuze heel bewust is gedaan maar de ervaring was vooral vreemd, acteerwerk erg vlak en inhoudelijk niet boeiend waardoor er toch een lage score uitkomt ondanks dat ik ergens wel het idee kan waarderen. 1,5*.

Typische Kerstfilm en nergens verrassend of heel bijzonder maar dit ding scoort op twee vlakken best goed waardoor ik wel een voldoende kan geven. De film is sfeervol en het mooi belichte Parijs komt er af en toe prachtig uit net als de wijnvelden in de Champagnestreek. En het centrale koppel is best oké vooral met de charmante Kelly. 3,0*.

Rechttoe rechtaan, echt veel dingen verkeerd doet de film niet maar dit ding is ook nergens bijzonder. Je kijkt erna en echt vervelen doe je je niet maar de film weet ook nergens echt te boeien. Een nog hele jonge Johnson doet zijn ding, Knoxville bracht nog wel iets van leven en de sfeer is redelijk. Maar nu enkele dagen later moet ik echt graven om te bedenken wat er ook alweer precies gebeurde. 2,5*.

Niet heel vervelend met redelijk charmante personages maar ook wel zo'n typische kerstfilm die echt nergens verrast of bijzonder is en daardoor ondanks de korte lengte niet de volle speelduur blijft boeien. 2,5*.

Prima gefilmd (in een warme sfeer), fijn geacteerd (Carell in zo'n rol is altijd wel goed) en best oké qua toon. Wel net te veel personen en de film duurt eigenlijk ook net te lang. Maar ondanks dat het verhaal weinig om het lijf heeft is de film wel charmant en op die bbq aan het eind wordt het nog echt grappig ook. 3,0*.

Eerder dit jaar nog op Père-Lachaise geweest bij de graf van Morrison. Ik ben niet per se een grote fan van de band (al vind ik de muziek wel goed) maar goed, als je er toch bent dan zeker bij dat graf even kijken. En deze docu leek me ook wel aardig. Hij probeert los van het verhaal van de band ook een beeld van de tijd te schetsen en hoe die invloed heeft op de band, maar ergens valt dat deel best tegen en draait de docu vooral om Morrison en zijn gedrag richting de band. Niet onaardig om te zien maar als geheel wat degelijk. Juist de boeiende stukjes over het ontstaan van nummers komt te beperkt naar voren. Wel redelijk verteld, enkele aardige sfeerbeelden en met genoeg muziek nog wel. Depp is me iets te rustig in zijn vertelling en is zelfs saai te noemen. 3,0*.

Herzien na vele jaren en de score een halfje verlaagd. Misschien ook wel omdat de film niet meer zo fris en origineel overkomt als toen en ook wat verbleekt dan bij films die het beter doen. Of dat nu om het visuele gaat of het inhoudelijke. Maar vooral de rol van Portman viel me negatief op, echt geloofwaardig vond ik die niet richting het einde.

Dat neemt niet weg dat de film nog steeds gewoon prima is. Goed gemaakt met een behoorlijk tempo (130 minuten zijn er best veel maar die voel je niet), V zelf kent de uitstekende stem van Weaving en los van Portman worden er sowieso door de acteurs sterke personages neergezet die met weinig screen time toch een indruk achterlaten. En er zitten enkele hele toffe momenten in, vooral aan het einde met de 1812 Overture die schitterend wordt gebruikt. 3,5*.

Geen idee of deze film toentertijd origineel was maar anno 2025 zie ik dat in ieder geval niet. Een typisch verhaaltje van een kleine crimineel die steeds dieper in de shit komt. Ook lekker met het losse camerawerk om een bepaald sfeertje te creëren. Je kan niet zeggen trouwens dat Winding Refn zijn stijl niet ontwikkeld heeft door de jaren heen, is dit dezelfde regisseur als van Drive en latere films en series? Zelfs de andere criminelen voelen cliché aan net als de rol van Mads Mikkelsen al overtuigen hij en Burić behoorlijk. Dan is juist zo'n gesprek tussen Frank en het hulpje van die gangsterbaas in de auto een erg prettige afwisseling. Prima gemaakt verder maar nergens heel bijzonder of echt boeiend. 3,0*.

In het begin sfeervol en acteurs voldoen ook prima, op een bepaalde manier aardig kijkvoer al had ik weinig sympathie voor het gedrag van LaBeouf. Wel is de boef van de dienst iets te nadrukkelijk een creep en kent de film wat spanning te veel clichés die eerder storen. Naarmate de film vordert neemt dat de overhand en wordt de film allengs minder boeiend. 2,5*.

Hetgeen me bij deze film tegenstond was hoe enorm overdreven en nadrukkelijk men zich afkeerde tegen Meredith. Volstrekt ongeloofwaardig. Allicht nog wel de afkeer maar niet hoe zij en partner erop reageerden. De rest van de film wist me daarmee eigenlijk niet meer te boeien en al dat extra drama en wisselingen van partners (om het maar even zo te noemen) deed me weinig. Visueel nog wel aardig en sfeervol maar dat heb je al snel rond Kerst. 1,5*.

Erg leuk om te zien. Gefilmd in de stijl uit die plaats en periode. Dat is een gimmick natuurlijk maar hij werkt wel, al mist Linklater een beetje eigen smoel hierin. Maar dat laatste wordt ruimschoots goedgemaakt door sfeer, het boeiende inkijkje in het maken van À Bout de Souffle en vooral het enorme plezier dat film en acteurs uitstralen. Dat maakt dat je de film wil zien en hem met plezier ook eenvoudig uitkijkt. 4,0*.

Jaren geleden las ik al de novelle en die is erg fijn en ook geschikt voor deze film, een film die richting het einde beter en beter wordt. Visueel vaak prachtig met die belichting maar in het begin sleept de film ook wat vaak en lange gesprekken zijn weinig boeiend in beeld gebracht. Maar als er eenmaal en versnelling in de tijd komt en daarmee ook in de film wordt dat euvel verholpen. De film begint zelfs te ontroeren door een gevoel van nostalgie en melancholie over een man die ouder wordt in de wereld die vooruit gaat. Erg mooi in beeld gezet. Verder erg fijne onthaastingscinema die in het begin helaas te stroef loopt. 3,5*.

De stem op deze film was in de maand nadat ik lid werd van deze website eind 2006. Volgens mij toen ergens op herinnering al een cijfer gegeven (een magere voldoende). Het is dus al een tijdje terug dat ik deze heb gezien. En ik kon me er niets van herinneren, echt helemaal niets. In zoverre geen fijn weerzien. De film was fijn maar voelde niet als een weerzien.

Vooral L.A. komt er mooi uit - het valt me op hoe die stad qua look, gevoel en sfeer sinds midden jaren 80 niet is veranderd, Ik was daar zelf in oktober van dit jaar en ik merk nu steeds op hoe enorm de stad herkenbaar is in films en series. De stad is een paradox: ergens zielloos en zonder hart maar juist wel met een enorme eigenheid waardoor je direct het gevoel van die stad terugkrijgt.

Enfin, het verhaaltje is niet heel bijzonder maar werkt redelijk als kapstok. Het zijn vooral de sfeer en acteurs die de film maken. En af en toe hele toffe beelden. Dat laatste gevecht met die belichting, of dat shot diep ingezoomd in de woestijn. Gibson krijgt ook een goede rol mee die clichés vakkundig ontwijkt door hem eerst en vooral een goede agent/soldaat te maken. Ja, hij heeft issues maar vaak zie je dat iemands werk eronder lijdt. Hier niet. En dat is fris.

Verder de sfeer natuurlijk. Een leuke mix van hitte, Kerst en een jazzy soundtrack. 4,0*.

Camp, kitsch, inhoudelijk zitten er wel wat slechte kwaliteiten (Flitskikker noemt al vrij goed enkele terechte punten, vooral over de muzikale begeleiding of de zijplotjes) en als je Dick Maas een beetje volgt op X dan denk je soms ook dat de beste man ze af en toe kwijt is. Maar hij is niet gek natuurlijk en kan wel gewoon een film afleveren.

Ondanks al die negatieve punten heb ik me al met al best vermaakt (en dat levert al snel een voldoende op). Er zit een enorm tempo is (dat is wel de verdienste van Maas), Stapel heeft iets leuks jongensachtigs dat goed werkt tegenover de krachtige jonge Mae Brood die juist een hint van volwassenheid meeneemt - zij weet sowieso goed te overtuigen. En af en toe werkt een grapje ook best wel.

Visueel wel wat saai en degelijk en het einde voelt wat afgeraffeld, ergens verwacht je nog een scène. Maar dat zegt ook wel wat dat die 110 minuten echt omvliegen. 3,0*.

Het eerste uur is behoorlijk. De film moet even inkomen maar als Grant vervolgens zijn theorieën verspreidt wordt het boeiend. Die link van de muziek kende ik al wel maar Grant gaat veel verder. Eigenlijk is dit geschikt voor een boek om rustig te lezen maar toch wordt met schwung en afwisseling dit toch boeiend op beeld gezet. Knap gedaan. Grant zelf is prima als creep waarvan je niet weet of hij nu een creep is of niet.

Daarna zakt de film wel weg, inhoudelijk en visueel en qua toon en weet niets boeiend meer te brengen. Echt spannend wordt het nergens en beide jonge vrouwen vond ik sowieso al niet super acteren en dat begint zich hier te wreken. 2,5*.

De eerste 5 minuten moest ik even inkomen met dat schreeuwende kind en was ik bang weer in zo'n overdreven familiedrama te komen. Sowieso vanwege het krappe beeldformaat en een camera die lukraak lijkt te schieten en je niet goed ziet wat er in beeld gebeurt. Dat leek me eerder onkunde. Visueel sowieso nogal saai.

Maar eens na een kwartier als men in de kamer van de rechter zit wordt de film heel veel beter. Die kale benadering past perfect en is haast noodzakelijk hier en als kijker heb je net als de rechter enkel het verhaal van de advocaten en beide ex-echtelieden en kan je zelf meedenken (al zag die gozer er vanaf seconde 1 als een foute narcist uit dus ik geloofde de vrouw ook direct). Goed geacteerd, inhoudelijk interessant en qua lengte ook uitstekend - dit moet niet langer duren. Wel vond ik ook hier visueel de film er wat simpel en goedkoop uitzien. Zelfs in een kale benadering kan je meer doen. 3,5*.

De film haalt op momentjes het niveau van de eerste film, een van de leukste verrassingen van Disney deze eeuw. Vooral hoe de dierenwereld in elkaar zit en veel inside jokes (Remy!) maken deze film voor volwassenen erg leuk. Al zit er ook net te veel herhaling in en waren de grapjes in de eerste film net iets beter. Het einde is ook wat afgeraffeld en wordt te groot terwijl de film juist fijn is als hij klein blijft en gaat om de relatie tussen de vos en het konijn. Maar verder aangenaam kijkvoer waar de plot vooral een kapstok is voor alle thema's maar wel voldoet. Afgerond naar beneden 3,5*.