Daehongsu (2025)

Ik begrijp de vele slechte beoordelingen niet voor deze film. Ik vond het een prachtfilm, deze rampenfilm met een sci fi sausje. Heel mooi gemaakt en het was misschien niet altijd de grote spanning, maar mij kon het enorm boeien. Ik was ook onder de indruk van Kim Da-mi, en meestal ben ik geen al te grote fan van klagende kleine kinderen in een film, maar ik vond de prestatie van de kleine Kwon Eun-seong echt werkelijk fantastisch. Hij was op geen enkele fout te betrappen.

Deed mij van heel ver een beetje aan de film Triangle (2009) denken. Voor mij een topper, maar blijkbaar voor vele niet....

halve ster (halverwege af gezet!)

Beste, er zijn sommige mensen die deze nog moeten zien...

Mijn bericht stond in spoiler tekst. Dat zouden de niet gestemde mensen niet mogen zien.

Dit vond ik echt slecht.

Gewoon geen woorden voor.

Sloeg nergens op, niet goed in elkaar gestoken ook.

Sleepte niet mee. En saai ook.

Waar zat ik nu naar te kijken?

Je wordt wel op het verkeerde been gezet. Maar dan wordt het toch allemaal erg saai.

Een soort Inception en The Matrix. Maar deze film was niet al te boeiend, nodeloos ingewikkeld en langdradig. De cgi of ai effecten waren mooi.

Aan het acteren van Zuid Koreanen zal ik wel nooit wennen. Ze overacteren: drama en emotie wordt enorm uitvergroot.

Het camerawerk is er ook op gericht om al die emotie zo goed mogelijk in beeld te brengen: dicht op de huid filmen.

Ik vond het een teleurstelling.

Dit kan je geen rampenfilm noemen. Een paar vloedgolven en dat was het. Ook was het zoontje super irritant. Nul sterren

Koreaans gesnotter. Op zich is dit best aardig. Een degelijk uitgangspunt; typische rampenfilm maar net even anders. Alhoewel dat niet superduidelijk was. Tja we weten allemaal dat moeders alles voor hun kinderen over hebben...Dus de film hoefde niet dit nog erger te maken door dit kind te laten ziek zijn en nog meer trauma mee te geven van verlies Emoties en de relatie tussen moeder en kind...met zoveel emotionele boe-boe scenes en strijkers op de achtergrond, het is soms gewoon lachwekkend! Echter tjonge... die Ja In was echt irritant, vooral in het begin ergerde ik me enorm, die had van mij toch heel gauw mogen gaan zwemmen! De conclusie van deze film verbetert kijkervaring niet, integendeel, het verzwakt hem juist. Uiteindelijk is het (wéér) een film-verhaal over dat de band tussen het kind en de moeder, belangrijk is. Overdreven sentimenteel zoals alleen Koreaanse films dat kunnen...Enfin niet iets waar ik nu op zat te wachten...

Verschillende reviews, dus me eraan gewaagd en herkende Park meteen en ik vond moeder en zoon ook zeker niet slecht spelen, wel vond ik het begin onrealistisch, dat het water zo hoog stond voor iemand het echt doorhad.

En toen ineens de emotie machine. Flashbacks worden wel duidelijker daarna.

Echter wel orginele invalshoek.

Onverwachte wenning na ruim half uur in. Daarna echt het SF deel. Keert alles.Iets anders dan ik gewend ben maar vond hem redelijk goed. Surreal !

Goed uigewerkt wat moeder voor zoon doet ondanks haar kansen. 3 ☆☆☆

Heb je de film uitgekeken? Het dilemma ligt benadrukt op het sf deel wat moeder doet voor haar zoontje. Nasynchronisatie maakt het kind wat minder, maar ik vond hem zelf goed staande houden in de zwaardere scene's. 6 jarigen zijn nu eenmaal kinderachtig en zeuren.

Begint als rampenfilm, waar je je door het Koreaanse gejammer, geroep en overacting heen moet zien te worstelen. Met name het jongetje werkte op mijn zenuwen met het overdreven geklaag en gehuil.

Maar daarna, denk na halfuur of iets verder krijgt de film een SF-twist en wordt het interessanter. Wat en hoe zal ik hier niet verklappen. Dus even doorbijten in begin.

Verder moet ik zeggen dat ik niet echt aan het Koreaanse genre ben. Deze toch bekeken uit nieuwsgierigheid en omdat de film Nr 1 op Netflix is dit moment. Inhoudelijk begrijp ik wel deze quotering, maar dat is dan ook enigste wat ik goed vind, met name het verhaal. Visueel ziet het er niet goed uit, slechte CGI en gans de film zelfde decor: appartementsblok, regen en vloed… En zoals eerder gezegd, de Koreaanse acteerstijl is niet mijn ding. Mede door hun taal en mimiek komt het dramatische als vervelend overdreven over.

Heel slecht is het allemaal niet, maar ben nu ook niet bepaald onder de indruk.

3* enkel voor het verhaal.

De Zuid-Koreaanse rampenfilm The Great Flood, maar helaas is het eindresultaat net zo'n catastrofe als de overstroming in de film zelf. Verzandt al snel in een pretentieus en onbegrijpelijk zootje.

Oke, laten we eerlijk zijn. De film begint sterk. De beelden van Seoel dat langzaam in de golven verdwijnt zijn indrukwekkend. Maar zodra de actie begint, begint de logica te zinken. De actrice en die kleine jongen doen hun best met het magere script, maar hun personages blijven zo vlak dat het je als kijker eigenlijk niet uitmaakt of ze verdrinken of niet.

De grootste fout van de regisseur is de beslissing om halverwege de film een verwarrend sciencefiction-element toe te voegen. Zonder al te veel te verklappen. De film introduceert een soort tijd-loop die nergens wordt uitgelegd. Wat begint als een spannende rampenfilm, verandert in een frustrerende puzzel waarbij de regels constant veranderen. In plaats van emotionele diepgang krijgen we pseudowetenschappelijk gebrabbel dat de spanning volledig wegneemt.

The Great Flood probeert te veel tegelijk te zijn. Een actiethriller, een emotioneel familiedrama, ComicBook de Superman én een complexe sci-fi hersenkraker. Het resultaat is een film die nergens in uitblinkt. Tegen de tijd dat de aftiteling rolt, blijf je niet achter met een gevoel van ontzag, maar met een enorme behoefte aan een aspirientje.

Bespaar jezelf de tijd en kijk liever naar een echte documentaire over de overstromingen.

Er lijkt een inconsistentie te zijn in de film. Ja sorry. Ik heb The X-Files ogen.
Je zou verwachten dat de aarde volledig bedekt zou zijn met water gezien de verhaallijn van de film, waarin wordt gesteld dat de mensheid niet meer bestaat en de aarde niet meer bewoonbaar is door overstromingen. Aan het einde wordt echter vanuit de ruimte getoond dat de aarde en de continenten nog intact zijn. Dit roept vragen op over de logica van het verhaal en lijkt een fout van de regisseur te zijn.
Jawel, we hebben "een klassieker" te pakken! foutje van de regisseur. Even Apeldoorn bellen...

Ik heb net The great flood gekeken zonder dat ik er iets van af wist, enkel kleine voorstukken gezien en dacht dat het niet slecht was, dus ik heb hem gestart. Wat begon als een rampenfilm, wat ik ook dacht na het zien van de voorstukken en de titel, werd na ongeveer een uur veel interressanter. Allereest werd het prachtig in beeld vertoond hoe, na een meteoriet aanslag op Antartica, de aarde, gloedgolf achter gloedgolf en met veel regen, werd geteistert, waarbij een moeder en kind proberen te overleven met behulp van een veiligheidsman en werd, zoals gezegd na ongeveer 1 uur, nog interressanter waar ik werd meegesleurd in een sci-fi met talloze simulaties in een soort van matrix uitgebouwd door AI waarbij de moeder steeds opnieuw en opnieuw weer haar zoontje moest weten te vinden.

Visueel sterk gefilmd met strakke dialogen en heel goede acteerprestaties.

Volgens mij een echte aanrader!

Eersteklas special effects in dit mysterieuze zuid-koreaanse drama over een vloedgolf die de wereld bedreigt, maar gaandeweg lopen plot en personages vast en schildert de film zichzelf in een hoek. De science fiction-aspecten zijn helaas niet de meest interessante elementen van de film. Tevens komt het halverwege tot een spectaculaire climax, waarna de film dit niveau niet meer weet te halen. Richting het einde zeurt alles vervolgens maar een beetje door. Jammer, want bij vlagen is dit op visueel vlak behoorlijk imposant.

Volgens mij wordt er nergens gezegd dat de aarde volledig onder water zou moeten staan. Plus dat dit gegeven ook niet hoeft uit te maken om een onleefbare wereld te hebben. Meteorieten zijn neergestort. Ozonlaag problemen, het klimaat dat overduidelijk in de war wordt geschopt door zulke gebeurtenissen. Het kan dus onleefbaar zijn ondanks de zichtbare stukken land.

Reteslecht, 0 rampenfilm, maar zwak melodrama waar ik niks mee kon, ongekend zwak van onze Zuid-Koreaanse vrienden en puur tijdverspilling.

We hebben allebei mis!

Mij werd verteld (kennis van mij).
Het beeld van de aarde aan het einde geen fout van de regisseur, maar een bewuste onthulling van de simulatie-twist. De regisseur laat je de hele film geloven dat de wereld vergaat, om op het laatst te laten zien dat de wereld er eigenlijk nog prima bij ligt, maar dat de mens veranderd is. De bedoeling was dat AI mensen met echte emoties terug te sturen naar deze bewoonbare aarde om de beschaving opnieuw op te bouwen.

Het was dus een simulatie. Een groot deel van de film, inclusief de verwoestende overstroming in Seoul, blijkt een virtuele simulatie te zijn die duizenden keren werd herhaald. De tijdloop waar ik het over had, kon ik helaas niet ontcijferen. Steeds dat lagen op lagen. Echt een hersenkraker/mind-fuck. Het is een simulatie, in een computer, in de ruimte. Tegen de tijd dat de twist komt, zijn mijn hersenen al half weg gesmolten van het proberen te volgen van de tijdlijn.

Het doel was niet om de overstroming te overleven, maar om een Emotion Engine te trainen: een AI die menselijke emoties en moederlijke opofferingsgezindheid kon nabootsen. De Emotion Engine verhaal kon ik eenigzin nog wel volgen. Maar zoals ik al eerder zei. Echt een frustrerende puzzel waarbij de regels constant veranderen in een soort tijdloop. Moet wel erbij vermelden dat ik de film heel laat heb gekeken. Eerlijk, dan nog had ik het niet kunnen volgen.

In het verhaal klopt dan 1 ding niet denk ik dan. De AI mensen met emoties worden teruggestuurd naar een bewoonbare aarde om de mensheid opnieuw op te bouwen. Maar die aarde is er gewoon toch nog? Dit alles met de simulaties wat me ook al wel duidelijk was kan alsnog een oplossing zijn vanwege hetgeen wat er is gebeurd. De aarde zag er immers op die beelden ook anders uit.
Ach ja, ik ben het verder wel met je eens. Zat er het eerste uur helemaal in. Deze extra twist boeide me niet zoveel. Het had van mij een simpele rampenfilm mogen zijn.

Wat een draak van een film, niet doorheen te komen, dat gemekker van dat kind, die moeder die constant trappen loopt, rent en weer onder water zwemt, om moedeloos van te worden, het is op een gegeven moment zo ingewikkeld geworden, dat ik mijn verstand maar op nul heb gezet en de rest van de film met hangen en wurgen heb afgekeken, het duizelde me gewoon, hoe langer ik keek hoe gekker het werd.

Ik kon er ook maar niet doorheen zwemmen. Met veel moeite heb ik de rest van de film ook afgekeken, terwijl het als een golf van verwarring om me heen spoelde.

Vooral saai en richting het einde neemt de film ook wendingen die weliswaar verrassend waren maar mij ook niet bepaald trokken. Om eerst veel in die flat af te laten spelen en je zo meeleeft en meekijkt met de bewoners en hoe zij een en ander beleven is best goed, maar het probleem is dat de personages me weinig deden en visueel het erg saai is (en het oogde allemaal vrij goedkoop). Dat komt de rest van de film niet meer goed en met die wending had ik weinig.

Bespaar jezelf de moeite om dit te kijken! Ik heb anderhalf uur van mijn leven verspeeld zojuist met het kijken van dit gedrocht!

Spannende, soms beklemmende sfeer. Visueel een topper, als het gaat om de overstroming en vloedgolven; die allesvernietigend kunnen zijn. Ze hebben de apocalyps mooi uitgebeeld.

Het was soms wat ingewikkeld en lastig te volgen, vooral de tweede helft, maar het zit als volgt denk ik:

An-na kan haar eigen emoties en geheugen creëeren en dus zie je erschillende versies van het verloop met haar zoontje en diens man van die speciale opsporingsdienst. Zij probeert het op die manier dat zijzelf en haar zoontje uiteindelijk op het juiste moment weer samenkomen en daarna samen het ruimteschip in gaan om de nieuwe mensheid te creëeren die op de verwoeste aarde moet gaan leven.

Mooi, origineel verhaal met ern sfi-achtige twist.

Prachtige beelden, ook van het heelal.

Ook de muziek is schitterend!

Ik vind de film dan ook hier nogal ondergewaardeerd, wat jammer is, want hij verdient wel een 3,5.

Viel mij alles mee.

De filmposter smaakt ook naar meer, dat hebben ze goed uitgedacht.

Goed. Maar niet als je een rampenfilm verwacht alla The poseidon adventure, War of the worlds of The day after tomorrow. In the great flood is er niet de formule van een held die alle goede mensen zal redden, alle slechterikken uitschakelt, verliefd wordt of zijn huwelijk redt terwijl zich de ene catastrofe na de andere voordoet. Nee, in The great flood is de ramp enkel het uitganspunt en dan nog micro vlak maw de locatie is een appartementsblok waar men steeds hoger moet klimmen om de golven te ontwijken. Dat is het. Hier geen inleiding, we worden onmiddellijk geconfronteerd met de ramp.

Over het algemeen volgen Zuid Koreaanse filmmakers niet de klassieke Hollywood paden qua vertelling en ook hier is dit zo. Het is een poging om een visionair maatschappelijk beeld te scheppen. Zullen emoties in de toekomst door de algemene toegankelijkheid van AI verdwijnen ? In de film wordt dit verteld aan de hand van een moeder-kind relatie. Het eerste deel is de realiteit : Moeder wordt gedwongen om kind achter te laten. Het tweede deel laat zien hoe via AI telkens zich dezelfde situatie afspeelt tot de band moeder met kind op emotioneel vlak weer hersteld is. Een hoop dat de mensheid meer naastenliefde zal tonen dan voorheen. De herhalingen spelen zich af in een soort virtueel reality (daarom die goudglinsterende beelden) om dan op het einde terug te keren naar aarde die zeer blauw is want er is overal water door de grote overstroming en zo zijn we weer terug bij de titel.

Het probleem is dat de film een simpel verhaal zeer complex verteld. Ook typisch Zuid Koreaans nl steeds die drang om twists en turns er bij te halen (vb het kind is reeds AI) en daardoor blijven sommige elementen vaag. Zoals het kind in de lift, de geboren baby, waarom is het ouder koppel nodig ? wat is hun rol ? emotie opwekken ?

The great flood heeft zeker minpunten. Geen typische spanning en de eindconclusie (redden van mensheid) komt niet zo goed door. Maar ik vond de film intrigerend genoeg tot het einde, is een scherpe observatie over het menselijk gedrag tijdens crisissen (egoïsme vs solidariteit en raadt eens wat wint ?) en heeft een doordachte vormelijke design (de '1 locatie set up' versterkt de hopeloosheid en isolatie).

Slaat compleet de plank mis.

Geen greintje medeleven met de platte caracters, en een zeer slecht uitgewerkt verhaal.

Zonde, had zeker potentie.

Kan dit niet meer dan 1 eenzame ster geven.