Daehongsu (2025)

Ik begrijp de vele slechte beoordelingen niet voor deze film. Ik vond het een prachtfilm, deze rampenfilm met een sci fi sausje. Heel mooi gemaakt en het was misschien niet altijd de grote spanning, maar mij kon het enorm boeien. Ik was ook onder de indruk van Kim Da-mi, en meestal ben ik geen al te grote fan van klagende kleine kinderen in een film, maar ik vond de prestatie van de kleine Kwon Eun-seong echt werkelijk fantastisch. Hij was op geen enkele fout te betrappen.

Deed mij van heel ver een beetje aan de film Triangle (2009) denken. Voor mij een topper, maar blijkbaar voor vele niet....

Waar zat ik nu naar te kijken?

Je wordt wel op het verkeerde been gezet. Maar dan wordt het toch allemaal erg saai.

Een soort Inception en The Matrix. Maar deze film was niet al te boeiend, nodeloos ingewikkeld en langdradig. De cgi of ai effecten waren mooi.

Aan het acteren van Zuid Koreanen zal ik wel nooit wennen. Ze overacteren: drama en emotie wordt enorm uitvergroot.

Het camerawerk is er ook op gericht om al die emotie zo goed mogelijk in beeld te brengen: dicht op de huid filmen.

Ik vond het een teleurstelling.

Dit kan je geen rampenfilm noemen. Een paar vloedgolven en dat was het. Ook was het zoontje super irritant. Nul sterren

Koreaans gesnotter. Op zich is dit best aardig. Een degelijk uitgangspunt; typische rampenfilm maar net even anders. Alhoewel dat niet superduidelijk was. Tja we weten allemaal dat moeders alles voor hun kinderen over hebben...Dus de film hoefde niet dit nog erger te maken door dit kind te laten ziek zijn en nog meer trauma mee te geven van verlies Emoties en de relatie tussen moeder en kind...met zoveel emotionele boe-boe scenes en strijkers op de achtergrond, het is soms gewoon lachwekkend! Echter tjonge... die Ja In was echt irritant, vooral in het begin ergerde ik me enorm, die had van mij toch heel gauw mogen gaan zwemmen! De conclusie van deze film verbetert kijkervaring niet, integendeel, het verzwakt hem juist. Uiteindelijk is het (wéér) een film-verhaal over dat de band tussen het kind en de moeder, belangrijk is. Overdreven sentimenteel zoals alleen Koreaanse films dat kunnen...Enfin niet iets waar ik nu op zat te wachten...

Heb je de film uitgekeken? Het dilemma ligt benadrukt op het sf deel wat moeder doet voor haar zoontje. Nasynchronisatie maakt het kind wat minder, maar ik vond hem zelf goed staande houden in de zwaardere scene's. 6 jarigen zijn nu eenmaal kinderachtig en zeuren.

Begint als rampenfilm, waar je je door het Koreaanse gejammer, geroep en overacting heen moet zien te worstelen. Met name het jongetje werkte op mijn zenuwen met het overdreven geklaag en gehuil.

Maar daarna, denk na halfuur of iets verder krijgt de film een SF-twist en wordt het interessanter. Wat en hoe zal ik hier niet verklappen. Dus even doorbijten in begin.

Verder moet ik zeggen dat ik niet echt aan het Koreaanse genre ben. Deze toch bekeken uit nieuwsgierigheid en omdat de film Nr 1 op Netflix is dit moment. Inhoudelijk begrijp ik wel deze quotering, maar dat is dan ook enigste wat ik goed vind, met name het verhaal. Visueel ziet het er niet goed uit, slechte CGI en gans de film zelfde decor: appartementsblok, regen en vloed… En zoals eerder gezegd, de Koreaanse acteerstijl is niet mijn ding. Mede door hun taal en mimiek komt het dramatische als vervelend overdreven over.

Heel slecht is het allemaal niet, maar ben nu ook niet bepaald onder de indruk.

3* enkel voor het verhaal.

Eersteklas special effects in dit mysterieuze zuid-koreaanse drama over een vloedgolf die de wereld bedreigt, maar gaandeweg lopen plot en personages vast en schildert de film zichzelf in een hoek. De science fiction-aspecten zijn helaas niet de meest interessante elementen van de film. Tevens komt het halverwege tot een spectaculaire climax, waarna de film dit niveau niet meer weet te halen. Richting het einde zeurt alles vervolgens maar een beetje door. Jammer, want bij vlagen is dit op visueel vlak behoorlijk imposant.

Vooral saai en richting het einde neemt de film ook wendingen die weliswaar verrassend waren maar mij ook niet bepaald trokken. Om eerst veel in die flat af te laten spelen en je zo meeleeft en meekijkt met de bewoners en hoe zij een en ander beleven is best goed, maar het probleem is dat de personages me weinig deden en visueel het erg saai is (en het oogde allemaal vrij goedkoop). Dat komt de rest van de film niet meer goed en met die wending had ik weinig.

Een film gebaseerd op een zelflerend systeem, waarbij het de vraag is wat werkelijkheid is en wat a.i. Het geheel vindt plaats in een zichzelf repeterende frequentie, waarbij het wetenschappelijke, mentale deel in conflict komt met het gevoelsdeel. De emotie die "gevangen" dient te worden, zou zo geplaatst kunnen worden in a.i intelligentie uitziende als mens. De getallen op haar t shirt zouden regisratiemomenten kunnen zijn om d.m.v herhaling het uiteindelijke doel te bereiken. Finale is top, algoritmes in botsing met een "bevrijding?" uit het geheel, zodat de opstart van een nieuwe generatie plaats kan vinden. De replays in de ruimte verschaffen inzicht, n.a.v de ontsnapping, om zo in een krachtigere emotionele band op aarde terug te keren. Dit is mijn visie. Knap in elkaar gezet. Jammer, dat de man die haar uit de flat kwam redden niet uiteindelijk haar zoon op 6 jaar bleek te zijn, zou nog interessanter zijn geweest binnen de factoren van tijd, plaats en afstand die niet bestaan. 3,5*

Deze film begint goed, en de special effecten zijn heel goed gemaakt en een knap staaltje visueel film werk.
Maar naarmate de film vordert en het verhaal duidelijk wordt en een andere invals hoek krijgt.
Dat het gaat om een lerende ai met berekeningen door middel van een ramp.
Dat doet de film minder goed.
Als het ai gehalte verhaal er niet in gezeten had.
Had de film wel zijn kracht behouden.
Maar dat is kwestie van smaak.
De cast speelt echt goed, vooral de moeder en haar zoontje speelde heel goed.
Een redelijke film.