Logboek

Fan de muziek van Springsteen. Bekend om zijn liveshows maar twee jaar terug daar geweest en dat viel me enorm tegen. Strak gespeeld maar zonder ook maar enige vorm van spontaniteit (ja toen hij per ongeluk struikelde). Another day at the office. Kwalitatief goed, maar zonder ziel.

Nu dan deze film. Ook een beetje een tegenvaller. Wat de film goed doet is slechts een korte periode tonen om zo een idee te krijgen van een persoo. Voor mij werken zulke biopics het beste. Als ik wil weten wat iemand gedaan heeft lees ik zijn lemma wel op Wikipedia. Alleen is de film te degelijk gemaakt en wat saai in de uitvoering daarmee.

Maar belangrijker: de enorm vlakke kleurloze vertoning van Jeremy Allen White (die eerder lijkt op Dylan uit die film van vorig jaar) maakt dat we nooit de diepgang krijgen die script en film wel zoeken. Ja, pas helemaal aan het eind bij de psych als hij breekt. Maar tot die tijd heb ik nooit het idee te kijken naar een man tegen een depressie aan. Wel naar een man die zoekt, aldus het script, maar de acteur weet ook nooit duidelijk te maken wat z'n probleem nou is.

Wel leuk zijn het tijdsbeeld en sfeer, de stukken rond de opnames en het tot stand komen van de liedjes. Minder boeiend zijn de scènes met zijn liefje maar ja, als dat nu eenmaal zo was dan zet je dat in de film. Behalve dat zij volledig bedacht is (zo blijkt). Waarom in vredesnaam zitten die delen hier dan in? 2,5*

p.s. Gezien in Santa Monica. Leuk om eindelijk eens in dat land een film te zien (en dan ook nog eens in het gebied van L.A. en dichtbij Hollywood. Wel een stuk of 10 trailers van tevoren, lijkt me wat overdreven maar vooruit, het was netjes aangegeven dat de film wordt voorafgegaan door zo'n 25 minuten aan reclame en trailers.

Cleo van 5 tot 7, maar eigenlijk 17 tot 18:30 als je de film ziet (en komt overeen met de 90 minuten die de film duurt). En eerder nog pakweg 13 tot 19 als je een beetje kijkt hoeveel tijd er verteld moet zijn eigenlijk. Ik lees hierboven iets als dat wachten op een uitslag de tijd langer laat lijken wat ik wel een aardige uitleg vind maar a) weet ik niet of dat bedoeld is en b) komt dat juist niet goed over omdat er heel veel gebeurt in 1,5 uur, dat is juist omgekeerd.

Op momenten een erg mooie film, bijvoorbeeld bij het kopen van de hoed met al die spiegels en hoe de camera beweegt of bij het zingen van dat liedje hoe de camera draait en de achtergrond enkel een zwart doek is en de hoofdrolspeelster ineens de camera kijkt. De film zit vol met leuke en goed uitgewerkte visuele ideeën (direct al met die teksten op de Tarotkaarten). Ook een hele toffe overgang van kleur naar zwart-wit, dat zie je niet vaak dat men met kleur begint.

Inhoudelijk echter niet altijd even boeiend, allemaal vaak net te licht van toon waardoor de meeste scènes niet continu weten te boeien. Eigenlijk is het laatste stuk, waar echt contact ontstaat, nog het mooiste deel. 3,5*.

Ik heb weinig aan te merken op de film wat betreft inhoud. Goed verteld, boeiend verhaal. Maar op een of andere manier trok de film me simpelweg niet echt. Allicht net te oud, acteerwerk net te stijf. De beeldkwaliteit speelt dan denk ik ook wel mee, die was niet heel goed. Ik keek er vrij afstandelijk naar en de film wist me daardoor ook niet echt mee te slepen. 3,0*.

De leukste grap is als men Lingo kijkt (we horen dat enkel, we zien het niet) en je rookvrouw hoort. De kenner heeft de beelden er gewoon bij.

De dag voor deze film zag ik Tron:Ares en de verschillen konden niet groter zijn. Tron had een meerwaarde in de bios, ik denk dat deze Straf ook prima thuis te zien is en de bioscoop heeft weinig echte meerwaarde. Visueel weinig opzienbarend al is de kneuterige aankleding met de typische jaren 70-wijken en doorzonwoningen wel leuk om eens te zien. Qua casting ook echt prima gedaan trouwens.

Soms lekker lomp, veel gescheld en gevloek en gebruik van 'mongool' zoals we ook kennen van Mastermovies van een van de twee regisseurs. Enkele prima grappen al is de grapdichtheid wel wat laag en al met al duurt dit ding ook wel een kwartiertje te lang. Zeker de laatste akte begint echt te slepen. Maar voor een onbekommerde anderhalf uur, al dan niet vanaf de bank, is dit prima,. Mits je deze humor kan hebben. 3,5*.

Visueel enorm tof en de pompende soundtrack (een rare mix tussen ambient en keiharde muziek, maar wel erg gaaf en past goed) en het sound design maken dit als bioscoopervaring wel iets om aan terug te denken. Inhoudelijk echter vrij leeg met een heel simpel verhaal en personages die me ook niets deden. Dat maakt dat de film op momentjes wel wat gaat slepen al verveelt de film nooit. Maar indruk achteraf laat de film niet achter, het is echt het beeld en geluid in de zaal die het hem doen. Actie is verder prima geschoten. Overzichtelijk en ook met voldoende ritme en geen overdaad. De overdaad zit in het harde geluid en de harde muziek, niet in de beelden waardoor dit geen vermoeiende ervaring wordt. 3,0*.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,5 sterren

Herzien na zoveel jaren en de film blijft even sterk. Wat me opviel is dat de zoektocht naar de terroristen helemaal niet centraal staat, die worden in de regel gevonden door andere mensen. Het team dat we volgen zorgt enkel voor het uitschakelen ervan. Zo kan Spielberg zich behoorlijk goed richten op sfeer (in het algemeen maar ook op dat groepje mensen dat fraai wordt neergezet) en vooral spannende scènes maken en dat doet hij uitstekend. Verder ziet het er vakkundig uit allemaal en is het acteren prima, al blijft de film als geheel wel wat oppervlakkig om echt indruk achter te laten en de laatste 20 minuutjes van deze lange film (die uiteindelijk vooral een opeenvolging is van losse momenten) beginnen wat te slepen. 4,0*.

Film die een zekere potentie heeft met het uitganspunt maar voor een flauwe benadering kiest en met her en der wat humor die me niet smaakt. Efron vond ik ook vervelend (Perry als volwassen versie ook trouwens) en dan op de verkeerde manier. En zo vallen potentieel leuke momenten vaak in het water en heb ik vooral een weinig boeiende film gezien. 1,5*.

De film begint prettig en vooral de hele toffe soundtrack (ik hoor daar ineens het hele fijne Galaxie 500) valt op. Sfeertje is ook prima. Maar daarna focust de film zich meer en meer op het centrale koppel en dat weet maar matig te boeien en de film wordt minder en minder interessant. 2,0*.

Ik wil de film zeker niet slecht noemen want ik heb weliswaar veel kritiek maar ook 105 minuten geboeid gekeken. Maar ik was toch behoorlijk teleurgesteld en dacht ook op de fiets terug naar huis: wat zou een Kore-eda met dit uitgangspunt hebben gedaan? De film zou een heel stuk subtieler zijn en daarmee ook veel beter. Zonde.

Dat centrale uitgangspunt waar je de een opgeeft om de ander te redden is echt voldoende voor twee uur drama. Maar nee, er zaten al allerlei strubbelingen tussen beide families. Te veel, waardoor dit eerder een film van oud zeer is dan van nieuw drama. Een drama dat zich nooit echt lekker ontwikkelt daarom. Te vaak wordt conflict gezocht zonder dat er echt aanleiding toe is. Hier is geen drama waar vanuit personages zich ontwikkelen, hier speelt dat de personages de ruzie opzoeken en zo ontwikkelt het drama zich. Echt geloofwaardig vond ik het in de regel niet. Uiteraard gaan er twee vreemd alsof er nog niet genoeg gebeurt. Het was allemaal eindeloos interessanter geweest als die families juist wel echte vrienden waren en op goede voet met elkaar leefden.

Maar ook hoe beide gezinnen elkaars spiegel zijn is te gemaakt. Helemaal omdat Fedja van Huêt (de enige die nog redelijk normaal deed en niet volledig onsympathiek was) dan ook nog eens een man is met een succesvollere vrouw. Dat an sich is prima maar ook iets dat in de film weer als extra stukje drama komt. Geef een gezin een werkende man en een vrouw ernaast en het drama zelf kan centraal staan, draai het om en geef de vrouw meer succes en ook dat wordt een extra laag. Althans wel in deze film. En die zat al zo vol.

De acteurs doen hun best en doen dat goed en weten nog wel iets realistisch ervan te maken, alsof we toch naar echte mensen kijken. En ook de regie is prima, vaak weet die de toon goed te raken op een enkele valse noot na. En visueel erg fijn in 1.85:1 waar ook vooral verticale lijnen soms erg mooi naar boven komen en soms wordt er in dat krappere formaat heel veel breedte gevonden. Enkele shots springen eruit. Dat eindshot met de mist dat het geheel abstract maakt, of die bergwand van linksboven naar rechtsonder in het bos waar twee mensen klauteren, of zelfs een shot als beide vrouwen een wijntje drinken en heel subtiel een soort schuine lijn precies door de beide glazen gaat (het ene leeg, het andere voller op de voorgrond en de lijn gaat precies over de lijn waar wijn in glas overgaat) en die lijn trekt zelfs door in het houten meubilair rechts in beeld. Mogelijk toeval maar ik betwijfel dat. Daarvoor waren de shots in de regel te uitgedacht. Net als het script dus. Alleen bij shots brengt dat meerwaarde, bij het script zorgt het voor teleurstelling. 3,0*.

Best leuk, vooral omdat het centrale duo sympathiek is en de meeste bijfiguren eigenlijk ook wel grappig zijn. Leuke sfeervolle beelden van Texas en paarden en het rurale leven aldaar. Erg dik erop gelegd natuurlijk maar aangenaam kijkvoer al met al. 105 minuten is wel echt te lang en richting het einde komen alle clichés wat betreft opbouw en ontwikkeling van zulke films langs en weet dit ding minder en minder te boeien. 3,0*.

Visueel fijn en sfeervol, als verhaal weinig boeiend en ik miste wat chemie tussen Dunst en haar lover. Daardoor best een duf ding ondanks alle ellende. Ik keek wel de normale versie van nog geen 100 minuten en die was op momenten al wat aan het slepen maar er is ook een director's cut van 135 minuten?? 2,5*.

Uiteindelijk een vrij duf filmpje en Holmes ziet er lief uit maar is enorm vlak en houdt de aandacht niet vast. De film is ook vlees noch vis. Kijkt redelijk weg maar is nooit echt spannend, nooit echt leuk, nooit echt romantisch, chemie et cetera ontbreekt. 2,0*.

Goede film, volgt het boek redelijk getrouw (voor zover ik me dat nog kan herinneren) en de film oogt heel wat jaren jonger dan uit welk jaar het is. Anderzijds voor de beleving anno nu toch wel iets minder dan pakweg de recentere versie van Netflix, ondanks de horror in beeld liet de film maar lieten ook de personages me toch wat koud wat voor de beleving weinig goeds deed. Ik ben wel heel soepel en geef nog een redelijke score. 3,5*.

De potentie was er zeker met de hele wereld eromheen en die locatie maar ik vond de film vreselijk duf en daarmee enorm saai. Natuurlijk, ik zag dit ding thuis in plaats van in de bios en bij horror zal dat echt wel van invloed zijn, maar genoeg van zulke films gezien thuis die op zijn minst nog boeien. 1,0*.

Best geinig. Enerzijds te veel komedie terwijl hier ook meer een tragikomedie in zit, anderzijds vaak dusdanig over the top dat het toch grappig wordt. Reilly is aardig, Ferrel irriteert niet maar het is vader Jenkins die met de film gaat lopen. Heerlijke rol. De film kent zeker wat inkakmomentjes en niet alles is even leuk maar als onbekommerd vermaak voldoet dit. 3,0*.

Crazy Rich Asians, maar dan Crazy Rich Turks ofzo. Net iets minder leuk en zeker op verhalend vlak richting het einde minder. Maar wel even lekker wegdromen bij de luxe en rijkdom en beelden van Istanbul. Cliché, zeker, maar aangenaam kijkvoer en ook de pacing is prima. Dat tezamen is minimaal een voldoende ondanks het zwakkere einde. 3,0*.