Ochazuke no Aji (1952)

Ochazuke no Aji kan zich niet echt meten met de andere Ozu's die ik voorheen zag. Wat vooral wrikt hier is het praterige karakter van de film, waarbij de verfijnde sfeer meer dan eens achterwege blijft (dan heb ik het over de berusting die normaliter uit zijn films spreekt). Slechts aan het einde (de hereniging tussen Taeko en Mokichi wanneer ze hun eigen eten bereiden en elkaar eindelijk lijken te vinden, in de rust van het moment) is erg sterk, en doet me verlangen naar het zien van meer films van Ozu.

Ben lichtelijk teleurgesteld, had meer sfeer verwacht. Toch blijft het een interessant tijdsbeeld met een mooi einde.

Vanaf 3 februari 2022 in de bioscoop (EYE, re-release)

Degelijke Ozu die niet kan tippen aan Tokyo story, maar toch de moeite waard is om te zien. Een film met heel wat dialogen en die niet altijd even boeiend is om te volgen. Vooral het begin vond ik vrij langdradig. Gelukkig is het thema interessant en werd dit voldoende uitgewerkt.

Een film gaande over gearrangeerde huwelijken en feminisme. Taeko en Mokichi zijn al jaren getrouwd, maar erg veel liefde zit er niet meer in het huwelijk. Zelfs ruzies zijn er niet meer bij. Alles is gelaten en onverschillig. Zij spreekt zelfs over hem als een sullig iemand tegenover haar vriendinnen. Respect is hier dan ook ver te zoeken.

Ook voor het nichtje dat bij hen logeert hebben ze een huwelijkskandidaat op het oog. Alleen is zij vrijgevochten en wil ze zelf haar man kiezen. Het is vooral de oom die stilaan inziet dat zijn eigen huwelijk gebaseerd is op foute gebruiken. De film is wat mistroostig en geeft een prima beeld van het Japan na de Tweede Wereldoorlog.

Een Ozu-film kijken is een redelijk risicoloze onderneming. Het is altijd wel kwaliteit, zelden verrassend, en het is rustgevend. Dat geldt allemaal ook voor deze Flavor of Green Tea over Rice, je zou het een redelijk standaard-Ozu kunnen noemen, een film over gewone Japanners met familiale problemen, waarbij en passant wat culturele aspecten de revue passeren, zoals in dit geval de traditie huwelijken te arrangeren. Ozu neemt de tijd de verschillende personages te introduceren, de sullige echtgenoot die geen respect krijgt van zijn vrouw krijgt dat wel voor zijn werk en ook van zijn oude legerkameraden. Zijn nicht die moderne idealen heeft en het huwelijk van haar oom en tante als een voorbeeld ziet hoe het niet moet. De echtgenote die geen enkel respect heeft voor haar man, maar op het eind dan toch tot inkeer komt.

Het levert geen bijtend portret op, Ozu is de meester van de subtiliteit, soms zou je wel wensen dat hij iets meer een standpunt inneemt maar dat levert dan ook meteen andere cinema op. Geen onvergetelijke Ozu maar wie fan is van zijn werk zal niet teleurgesteld zijn.

Ozu's vrouwenfilm. Althans, ik heb meer dan een dozijn films gezien van hem maar zelden dat er zoveel vrouwen inzaten en ook in grotere groepen samen. En al helemaal niet al keuvelend. Typisch Ozu, maar dan normaal met mannen.

Niettemin, inhoudelijk wel een minder interessante film van hem. Het vele gepraat (mannen en vrouwen) weet lang niet altijd te boeien. Jammer, want de plot is best eens heel wat anders dan dat we normaal krijgen al blijft familiedrama wel centraal staan. Visueel verder prima en heel af en toe iets bijzonders (zo ergens in het begin als de camera naar voren beweegt richting man en vrouw en zij uit beeld verdwijnen en de camera nog even blijft voortbewegen, dat geeft een zekere spanning alsof er wat gaat gebeuren maar erg tof om te zien sowieso). 3,0*.