Primavera (2025)

Vreemd einde. Hoezo is ze nu vrij om zelf haar leven te kiezen? Zonder geld, onderdak, familie, vrienden, werk? Een jonge meid/vrouw in zo'n mannenwereld?

Hmm.. er wat langer over nagedacht. Ik denk dat ik het einde verkeerd heb beoordeeld. Het is niet als happy end bedoeld. Het is een logisch einde.

Ik spoiler het maar gewoon allemaal.

In de openingsscene zien we de weeshuismeisjes een nestje vinden van een poes met wat kittens. Ze vinden het lief en mooi, maar moeder overste pakt de kittens resoluut in een zak en gooit ze in het water. Ze weet dat ze niet zoveel katten wil hebben in dat weeshuis. De meisjes vinden dat erg (ik ook hoor), maar in die tijd, eind zeventiende eeuw, was dat niet wreed, maar normaal gedrag. Cecilia probeert zich te verzetten hiertegen en wordt hardhandig tegen de grond gesmeten.
Deze scene is niet om te laten zien hoe wreed moeder overste is (want dat is ze helemaal niet), maar om het opstandige, ordeverstorende gedrag van Cecilia te benadrukken.

Cecilia is als baby bij dat weeshuis aangeleverd, en ze krijgt er een voor die tijd geweldig luxueus jeugdig leven voor. Nee, geen vrijheid, maar ook geen zware klussen. En ze kan er muziek maken, omdat ze daar talent voor heeft - wat het weeshuis met de minder muzikaal getalenteerden doet is niet duidelijk -, en krijgt er goed te eten en alles en zo. Best veel voor een weeskind in die tijd. Zeker voor een weeskind van een prostitue.
Maar daar staat een prijs tegenover. Cecilia zal op een moment worden uitgehuwelijkt aan een rijke man (waarschijnlijk een wat op leeftijd zijnde weduwnaar). Hier kan het weeshuis dan weer inkomsten door vergaren om nieuwe weeskinderen mee te helpen. Heel gek is dat niet. Ja, met de ogen van onze tijd is dat verschrikkelijk, maar met de ogen van die tijd was dat voor een weeskind een gouden kans. Een veilig leven in een beschermende omgeving. Ze wijst het af. Ze is wederom opstandig. Moeder overste heeft het even met haar gehad, heel erg zelfs, maar haar straf wordt door Vivaldi weggepraat omdat die op haar verliefd is en haar nodig heeft als violiste.

Later blijkt, nadat pipo de oorlogsman haar arm gebroken heeft, dat ze eigenlijk niet nodig is in het orkest van Vivaldi. Dat speelt ook fantastisch zonder haar. Ze wil vluchten uit het weeshuis, maar moeder overste ziet dat en verspert haar de weg. In plaats van dat moeder overste haar terugsleept, geeft ze Cecilia echter zelf de vrijheid. Ze is de ordeverstoorster blijkbaar helemaal goed zat. Ze wil rust in haar weeshuis.
Net als de kittens in het begin, haalt moeder overste Cecilia weg uit het veilige nest. Ze wordt min of meer op straat geschopt om het zelf maar uit te zoeken. Moeder overste weet hoe het gaat lopen. Cecilia heeft dat op het eind nog niet in de gaten, want die kent niets van de echte wereld.
Cecilia zal eindigen als haar moeder, waarschijnlijk zal ze ook een kind afstaan (hetgeen ze haar eigen moeder altijd kwalijk heeft genomen). Ondankbaarheid voor haar kansen heeft hier toe geleid. De cirkel is rond, net zoals Vivaldi's bekendste werk: De Vier Jaargetijden. De lente (primavera) zal weer beginnen.

Knap verzorgd kostuumdrama met mooie muziek. Is op geen moment fenomenaal, maar als geheel zeker overtuigend.

Als tijdsbeeld een leuke film om te zien en boeiend. Niet alleen die specifieke klooster maar sowieso hoe men naar de rol van de vrouw toen keek. De vrouwen worden ook best goed gehandeld maar zijn uiteindelijk gewoon handelswaar. Hier kan je best interessante ethische vragen over stellen, wat is erger: direct al een vreselijk leven tegemoet gaan maar officieel vrij zijn, of worden uitgehuwelijkt en (naar maatstaven van toen) een best wel oké jeud hebben?

Het fictieve drama is een stuk minder pakkend en weet nergens iets bijzonders te brengen en liet me ook redelijk koud. De verder best fijne vertolking van Insolia maakt dat de film nog wel prima wegkijkt. 3,0*.

Schattig. Maar een beetje te. Mooi zoals de spanning tussen de twee hoofdpersonen wordt opgebouwd, om. Dat mag ik niet verklappen.

Ik stapte innig tevreden en gelukkig met mijn Woemi weer op huis af na het zien van deze mooie film. Maar eenmaal thuisgekomen?

Wat een romantische ongeloofwaardige flauwekul hebben we zitten bekijken, trouwens, romantisch? Gebeurde er maar eens wat. Nu wordt, geheel in overeenstemming met de idealen van onze harteloze tijd het alleen de wereld intrekken gepropageerd als het hoogst haalbare.

Veel succes dames, ik ga fietsen.

Mooie muziek. Intelligente dialogen. En een origineel verhaal.