• 11.303 nieuwsartikelen
  • 163.496 films
  • 10.415 series
  • 30.340 seizoenen
  • 618.122 acteurs
  • 193.935 gebruikers
  • 9.027.570 stemmen
Avatar
 
banner banner

Morte a Venezia (1971)

Drama | 130 minuten
3,51 414 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 130 minuten

Alternatieve titels: Death in Venice / Dood in Venetië

Oorsprong: Italië / Frankrijk

Geregisseerd door: Luchino Visconti

Met onder meer: Dirk Bogarde, Björn Andrésen en Mark Burns

IMDb beoordeling: 7,4 (23.093)

Gesproken taal: Frans, Engels, Italiaans, Pools, Duits en Russisch

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Morte a Venezia

"The celebrated story of a man obsessed with ideal beauty."

Een bejaarde componist ontdekt tijdens zijn vakantie in een jonge Poolse toerist de schoonheid, die hij in kunst en leven vergeefs heeft nagestreefd. De alleen op een afstand gadegeslagen jongen wordt hem tot een obsessie, waardoor hij ondanks de wetenschap van een dreigende pestepidemie in Venetië blijft.

logo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Gustav von Aschenbach

Hotel Manager

Tadzio's Governess

Aschenbach's Wife

Esmeralda, Brothel Prostitute

Tadzio's Mother

Travel Agent

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van blurp194

blurp194

  • 4583 berichten
  • 3628 stemmen

Een beroemde klassieker.

Maar ik kan het er niet mee worden. Voor het begrip van de vertelling is het wellicht noodzakelijk dat je inderdaad net als de hoofdpersoon Tadzio als de ultieme schoonheid ziet, maar ik zie er vooral een vervelende en over het paard getilde puber in. De schoonheid van de jeugd komt met de treurnis van de cognitieve ledigheid, zoiets. Zonder daar verder een waardeoordeel over te hebben, maakt het de film toch tot een wat lange zit, en overkomt het me op te merken dat de cinematografie weliswaar hier en daar echt prachtig is, maar de editing met de spreekwoordelijke hakbijl lijkt te zijn gedaan.

Evenzo is het met de muziek. Soms mooi, maar vaak ook te ver over de rand van ergerlijk slecht, en dan niet op een manier dat ik daar iets van een bedoeling in herken - of tenminste niet een die bijdraagt aan mijn waardering van de film als geheel.

Als tweede deel van de Duitse trilogie van Visconti nogal een bars contrast met het eerste deel. Dat was toch van een heel andere orde.


avatar van ThomasVV

ThomasVV

  • 1103 berichten
  • 485 stemmen

blurp194 schreef:

Voor het begrip van de vertelling is het wellicht noodzakelijk dat je inderdaad net als de hoofdpersoon Tadzio als de ultieme schoonheid ziet, maar ik zie er vooral een vervelende en over het paard getilde puber in...

Het gaat niet over de schoonheid van Tadzio, blurp194, maar over het verzengende en obsessieve schoonheidsideaal van Gustav, dat hij projecteert op Tadzio, en dat door het Adagietto van Gustav (!) Mahler op een sublieme manier wordt verklankt!


avatar van blurp194

blurp194

  • 4583 berichten
  • 3628 stemmen

ThomasVV schreef:

dat hij projecteert op Tadzio

Dat zeg ik toch ook? en ja, Mahler is mooi, maar de film stoort er een beetje bij.


avatar van starbright boy

starbright boy (moderator films)

  • 21380 berichten
  • 4501 stemmen

blurp194 Dat zeg je juist niet, Wat je zegt is

Voor het begrip van de vertelling is het wellicht noodzakelijk dat je inderdaad net als de hoofdpersoon Tadzio als de ultieme schoonheid ziet

Terwijl me dat juist een enorme handicap lijkt om deze film goed te vinden om dat je dan juist voorbij gaat aan de obsessie.

Daarna betoog je dat je het juist een minder goede film vind omdat je die schoonheid wel kunt relativeren. Dat is een wat rare redenatie wat mij betreft.


avatar van blurp194

blurp194

  • 4583 berichten
  • 3628 stemmen

Zo wordt het wel een erg filosofische discussie - zie je de obsessie beter als je 'm deelt of juist niet?

Maar dat even daargelaten, als de basis van de film niet voor je werkt, dan lijkt het me nogal vanzelfsprekend dat dat invloed heeft op het totaal van de film. Los van waarom het precies is dat het niet werkt.


avatar van starbright boy

starbright boy (moderator films)

  • 21380 berichten
  • 4501 stemmen

Maar het is niet de basis van de film. Dat is de kern van de discussie. Het is niet meer dan de uitingsvorm van de obsessie.


avatar van blurp194

blurp194

  • 4583 berichten
  • 3628 stemmen

oh nou snap ik pas wat jullie bedoelen.

Hmm, ja, ik zie het punt. Ik ga er eens rustig over mijmeren.


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 8551 berichten
  • 4796 stemmen

Niet onverdeeld gelukkig bij deze wellicht Italiaanse klassieker naar het boek van Thomas Mann. Grootste pluspunt van Visconti is toch dat het boek redelijk trouw wordt gebleven, behoudens dan het beroep van het hoofdpersonage. Geen idee waarom dat anders is gebracht.

Cinematografisch een sterke film, maar ik vond het bijkomend een vrij lange zit. Erg traag in opbouw waarvoor je toch de tijd moet nemen om alles rustig op te nemen. Interessant is wel het grote contrast tussen Tadzio en Gustav. Beiden met een andere kijk op de wereld en zich bevindend in een andere levensfase. Daarnaast ook het contrast tussen het mooie statige Venetië en de nakende pandemie van verderf. Zo omvat de film (en het boek) toch de nodige symboliek.

Maar echt raken deed het me allemaal niet of toch te weinig. Ligt niet zozeer aan Visconti zelf dan aan het verhaal.


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 8551 berichten
  • 4796 stemmen

Film Pegasus schreef:

Venetië zien en sterven. Het moet niet altijd Rome zijn.

Deze houdt al bijna 4 jaar stand, maar volgens mij is het Napels, niet Rome Dit naar de beroemde uitdrukking van Goethe.


avatar van Film Pegasus

Film Pegasus (moderator films)

  • 30544 berichten
  • 5230 stemmen

Fisico schreef:

(quote)

Deze houdt al bijna 4 jaar stand, maar volgens mij is het Napels, niet Rome Dit naar de beroemde uitdrukking van Goethe.

Het was idd een knipoog naar die uitdrukking, maar met een dichterlijke vrijheid aangepast naar het Venetië uit de film.


avatar van Nekstwan

Nekstwan

  • 48 berichten
  • 227 stemmen

Het was een sublieme vondst van de makers om het beroep van de hoofdpersoon te veranderen van schrijver in dirigent. Immers vanuit cinematografisch standpunt bekeken is dat visueel een stuk aantrekkelijker. De dynamiek van een dirigent/componist laat zich veel beter verfilmen dan een schrijver achter zijn bureau.

Het schoonheidsideaal dat de dirigent (Bogarde) projecteert opTadzio leidt onafwendbaar tot zijn ondergang. Gustav zou vanwege zijn fysieke gesteldheid Venetië moeten ontvluchten. Maar Tadzio heeft, opzettelijk of niet, Gustav in zijn greep. De jongen zit in het hoofd van Gustav, hoewel dit ogenschijnlijk 'spielerei' is van de jongen. Het hoofdthema van de film wordt langzamerhand steeds duidelijker: het najagen van een onbereikbaar ideaal kan fatale gevolgen hebben. Gustav raakt alsmaar meer geobsedeerd door Tadzio. De slotscėne is van ongekende schoonheid. Nog éénmaal kijkt Gustav van een afstand gefascineerd naar Tadzio als door het diffuse tegenlicht slechts diens contouren zichtbaar zijn wanneer hij tot zijn enkels in zee staat. Tadzio lijkt Gustav te groeten door langzaam zijn arm op te heffen, als de vleugel van een grote vogel, maar als kijker kunnen we daar niet zeker van zijn. Ik denk dat dit één van die mysteries is die aan sommige films blijven kleven. Ik vind het in elk geval een schitterend beeld dat Visconti heeft gecreëerd, dat als filmposter niet zou hebben misstaan.

Gustav von Aschenberg als hoofdpersoon staat uiteraard voor Gustav Mahler. Naar mijn idee staat het Adagietto uit de 5e symfonie van Mahler dat prominent is gebruikt in de film (en mede daardoor zijn grote bekendheid kreeg) model voor het Leitmotiv: het streven naar volmaaktheid, het grote thema uit de film. Het muziekstuk, geschreven voor viool, harp en cello is regelmatig te horen bij uitvaarten. Het is een welhaast perfect muziekstuk en tijdens het beluisteren vraag ik me telkens weer af in welke gemoedstoestand de componist verkeerde toen hij dit Adagietto schreef. Misschien in een gelijke toestand als Gustav in de film.

Leuk weetje: tijdens de film horen we Gustav von Aschenberg een piano bespelen. In werkelijkheid betreft het hier een zeer oude opname van Gustav Mahler zélf.

Een aantal jaren geleden tijdens een bezoek aan Venetië ben ik naar het Hotel des Bains geweest. Ik was van plan daar met mijn vrouw een kop koffie te drinken, ongeacht de prijs die hoogstwaarschijnlijk torenhoog zou zijn. Gewoon om de sfeer van Death in Venice te proeven. Maar wat een teleurstelling: het hotel bleek langdurig gesloten wegens verbouwing. In die vergane glorie van begin vorige eeuw zal ik mij dus helaas niet mogen onderdompelen.


avatar van ThomasVV

ThomasVV

  • 1103 berichten
  • 485 stemmen

Fisico schreef:

Niet onverdeeld gelukkig bij deze wellicht Italiaanse klassieker naar het boek van Thomas Mann. Grootste pluspunt van Visconti is toch dat het boek redelijk trouw wordt gebleven, behoudens dan het beroep van het hoofdpersonage. Geen idee waarom dat anders is gebracht.

Niet enkel de eerste paragraaf van de bijdrage van Nekstwan hierboven biedt een antwoord op die vraag, maar volgens mij nog méér de link met componist en dirigent Gustav Mahler, wiens Adagietto inderdaad het leitmotief van de hele film vormt. De keuze van Visconti voor Mahler als symbool voor dat schoonheidsverlangen krijgt nog extra waarde als je weet dat Mahler ook een zeer inspirerende figuur geweest is voor de auteur van "Tod in Venedich", namelijk Thomas Mann zelf!


avatar van Nekstwan

Nekstwan

  • 48 berichten
  • 227 stemmen

Het Adagietto uit symfonie #5 is zozeer verbonden met de film dat deze compositie van Mahler bekender is geworden onder de titel "Dood in Venetië" dan onder z'n eigen oorspronkelijke titel.

Wat ik nog toe wil voegen aan mijn post: de openingsbeelden van DIV vind ik hypnotiserend. De eerste 1 á 2 minuten horen we het Adagietto tegen een nagenoeg volledig donkere achtergrond, die heel geleidelijk overgaat in een hemel vóór het ochtendgloren. Dan doemt er een stoomboot op waar Gustav mee naar Venetië vaart. De camera vangt hem, gezeten aan dek in een fauteuil, warm ingepakt in een dikke jas, een deken, shawl, hoed en handschoenen. Geen zomer dus! Aan zijn houding en mimiek herkennen we een ogenschijnlijk getormenteerde man. Het boek dat hij vasthoudt is kennelijk niet krachtig genoeg om zijn aandacht vast te houden. De man is geestelijk in gevecht met zichzelf en met (recente?) gebeurtenissen die we nog niet kennen. Het Adagietto zwelt aan en nu zijn meer beelden zichtbaar. In het vroege ochtendlicht onderscheiden we nu vaag enkele vissers met manden die op de Venetiaanse wadden in de lagune schaaldieren verzamelen. Persoonlijk vind ik die eerste vijf minuten van de film meesterlijk. De sfeer is meteen gezet, we weten dat we een zware en sombere film tegemoet gaan.


avatar van james_cameron

james_cameron

  • 6073 berichten
  • 9172 stemmen

Pretentieus, dodelijk saai geneuzel over een suffe bejaarde componist (Dirk Bogarde) die in Venetië ten onder gaat aan zijn eigen schoonheidsideaal. Mooie plaatjes van de stad, maar het totale gebrek aan tempo en het vervelende, dik aangezette akteerwerk van Bogarde doen iedere kans op een prettige kijkervaring al snel de das om. Wederom bewijs dat italiaanse cinema niets voor mij is, uitzonderingen daargelaten.