menu

Masculin Féminin (1966)

Alternatieve titels: Masculin, Féminin | Masculine-Feminine | Masculin, Féminin: 15 Faits Précis | Masculine, Feminine: In 15 Acts

mijn stem
3,50 (112)
112 stemmen

Frankrijk / Zweden
Drama / Romantiek
110 minuten

geregisseerd door Jean-Luc Godard
met Jean-Pierre Léaud, Chantal Goya en Marlène Jobert

Paul heeft net de militaire dienst verlaten en krijgt een baan als enquêteur. Zo ontmoet hij Madeleine. Ze is een oppervlakkige popzangeres. Terwijl zij aan haar carrière werkt, raakt hij steeds meer geïsoleerd van de maatschappij.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=pRiVKoW18Fw

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van stephan73
4,0
Masculin Feminin, 2 ou 3 Choses Que Je Sais d'Elle en Vivre Sa Vie worden in Februari in England uitgebracht op DVD!

avatar van kappeuter
3,0
kappeuter (moderator)
Verschijnt 21 april in Nederland op dvd (A-film).
Adviesprijs: € 19,99

gimli f
Prima film weer van Godard, gewoon een aanrader voor zijn vroege films als A bout de souffle, Une femme est une femme en Vivre sa vie.

Deze leuke film draait om politiek, poezie en popmuziek; een uitstekende combinatie. Ook hier speelt Godard weer met de conventies der cinema, ook hier passeren weer de meest toffe dialogen de revue.

Boegbeeld van de Nouvelle Vague Jean-Pierre Leaud (Les quatre cent coups, La maman et la putain) is weer ijzersterk als cynische politiek-bewuste jongere; Chantal Goya en Marlene Jobert zijn gewoon erg charmant.

Uitstekend werkje dus, en een prima uitgave van Nouveaux Pictures met een leuk boekje vol dialogen uit de door stephan genoemde drie films.

5,0
Mooiste stukje vond ik in de metro en de letters die steeds verschijnen met pistoolschoten, slaan in als een atoombom! 5*

avatar van BASWAS
3,5
Als je verliefd bent en op zoek bent naar meer zekerheid over het gevoel bij de ander, kun je de blaadjes van een bloem afplukken. In plaats van te tellen met cijfers, tel je om de beurt bij ieder afgeplukt blaadje met ja of met neen. Het laatste blaadje van de bloem geeft, met een bijbehorend ja of neen, een schijnzekerheid over een niet echt te achterhalen gevoelswerkelijkheid van een ander.

Eenzelfde spel, in hoeverre je met de randjes van het medium film een handje achter de (on)werkelijkheden van anderen kunt krijgen, probeert Jean Luc Godard uit te beelden en te onderzoeken in zijn film Masculin, Féminin.

De film over de perikelen van begintwintigers in hun leefomgeving lijkt als een documentaire gedraaid te zijn. De montage en andere grapjes terzijde proberen met onverwachte improvisaties de zwaarwichtige toon wat meer speelse lucht mee te geven.

Masculin, Féminin is een boeiend vormexperiment dat helaas toch te gedateerd overkomt door een te grote aanwezigheid van Marx- en Cola-actualiteiten uit de jaren zestig. Nu spreken ze nauwelijks meer aan als nog echt interessante actualiteiten naast de wel eeuwig onzekere jongen/meisje problematiek in de film.

2,5
Film over een romance tussen een bubblegum-zangeresje en een existentiële, arrogante tobber. In zwart/wit geschoten en naast dit is de appeal net als in A bout de souffle de documentaire-achtige stijl met lange dialogen. Het sfeertje waar ik gevoelig voor ben. Het geleuter is in deze film bepaald minder vrijblijvend dan in Godards beroemdste film, omdat hier niets minder dan het verschil tussen de sexen op het spel staat. Dat wordt enorm cliché-matig neergezet. De jongens praten over politiek en de vragen des levens, de meisjes over hun figuur en mode. Zo cliché-matig dat ik mijn best moest doen om een angel te vinden. Welnu, de meisjes leven wat meer in de realiteit (zo weten ze welke voorbehoedsmiddelen er zijn) en zijn wat volwassener, maar heel diepzinnig wil het allemaal maar niet worden. De film zit verder tjokvol gepropt met politieke statements en slogan-achtige witte teksten op zwarte ondergrond tussendoor die het gevoel geven dat de film zwanger is van betekenis, maar dat werkt slechts wantrouwend, en af en toe op mijn zenuwen. Masculin/feminin is nouvelle vague zoals eenieder zich dat voorstelt, veel meer nog dan A bout de souffle. Het leven is zwaar en welke filosoof kan ons helpen? Een getroubleerde generatie, dat is met duidelijk, maar ik had me Godard subtieler voorgesteld. Want het is me nogal een getroubleerd, onpersoonlijk gekakel. We doen Pierrot le fou nog, en Le mépris.

avatar van FinkPloyd
4,0
Ik kan er niets aan doen, maar ik viel als een blok voor deze low-budget cinema waarin wederom de voeten wordt geveegd aan alle conventies van de narratieve cinema (dat einde alleen al!).
Lange dialogen die nergens toe lijken te leiden, geen lijn in het verhaal, de drijfveren van de karakters die amper worden uitgewerkt, enz. Daarbij dan nog eens een bewust rommelige montage (die geweerschoten!) en het verwerken van politieke en semi-filosofische pamfletten in de film. Nouvelle Vague op zn best.

Kan best begrijpen dat dit niet voor iedereen is weggelegd, maar ik schoot in ieder geval een aantal keer luidop in de lach wanneer Godard weer één van zn trucjes uithaalde. Duidelijk toch een regisseur met een eigen visie, en iemand die weigert om platgetreden paden te betreden.

2,5
Dat is waar, geen platgetreden paden, maar soms leidt het kronkelige zandpad ook gewoon nergens heen. Zag van het weekend zijn vermeende meesterwerk "Weekend". Stom- en stomvervelend vond ik het. Daarbij vergeleken was Maculin/Feminin een feest.

avatar van starbright boy
3,5
starbright boy (moderator)
Olaf K. schreef:
Dat is waar, geen platgetreden paden, maar soms leidt het kronkelige zandpad ook gewoon nergens heen.


Godard wil volgens mij in deze film ook dat het nergens heenleidt. Stop van alles in een film, maar van niks genoeg om het echt ergens over te laten gaan. Een beetje cliche-verschillen tussen mannen en vrouwen, een beetje politiek, een beetje popcultuur. Een film met de diepgang van een pannekoek, maar dan gemaakt door intelligente mensen. Een film die verheven ideologie en oppervlakkige popcultuur naar hetzelfde niveau terugbrengt. En inderdaad een hoop filmische regels overtreden. Knoeien met de montage, de pratende persoon buiten beeld laten, gek doen met het geluid, nauwelijks een script.

Nog meer dan andere films die ik van Godard zag erg gebonden aan de tijd waarin het gemaakt is. En dat zowel de kracht als de zwakte van de film. De film is zo mid-jaren '60 dat alles wat Godard te zeggen heeft ontzettend achterhaald aandoet, maar tegelijk is het met de heerlijke Franse Francoise Hardy (die nog even voorbij komt in de film) en France Gall-achtige popliedjes, de beelden van Parijs in die tijd met Citroéns, Gallouise rokende mensen die mijmeren over de op handen zijnde revolutie in Franse cafétjes een fijn nostalgisch tijdsbeeld.

Godard zal nooit helemaal mijn ding worden. Maar ik zal zijn films (in elk geval die uit de jaren '60) toch allemaal (op langere termijn) gaan kijken, want interessant zijn ze zeker. En dit vond ik een van de vermakelijkste.

3.5*

avatar van danuz
Heerlijke mengelmoes van onderwerpen en een enorm levendige sfeer. Laat die Franse jongeren maar rondrennen, auto's onderkalken, fel discussiërend hun koffietjes drinken. Als kijker volgde ik het soms op de voet en liet ik het hier en daar even varen, maar dan nog is er genoeg te zien, omdat Godard blijft spelen met z'n films. Niet direct z'n beste, maar wel een erg frisse.
Ik zet Goya's Masculin-Feminin nog even op.

avatar van maxcomthrilla
4,0
Billen, bibs, kont, kadetten.....

Iemand die een cafe binnenloopt om een vraag te stellen, waarna Jean-Pierre Léaud het nog even vrolijk overdoet, nonchalance als er iemand overhoop geschoten wordt, Amerikanen pesten, iemand die Jean-Pierre Léaud met een mes bedreigt om zich vervolgens zelf maar neer te steken, zowel geweerschoten als popnummers op de soundtrack, filosofische tussentitels over mollen of toch niet?! Aanschuiven in een cafe waar Brigitte Bardot zojuist een zakenrelatie ontvangt.....

En dat alles gemengd met Godard `s frivole spel met taal, zowel qua dialoog als op het beeldscherm. Zeer levendige film, met soms wat langer aanhoudende dialogen tussen 2 personen, alhoewel kruisverhoor beter op zijn plek zou zijn en vervolgens weer wat anders. Het springt allemaal lekker van de hak op de tak en je weet nooit wat de volgende scene voor je in petto heeft. Jean-Pierre Léaud `s personage Paul wordt in de film steeds schuchtiger, wat geinige situaties oplevert als hij zich loopt te beklagen over o.a. de beeldafstelling in een bioscoop. Het verhaal zelf vond ik boeiend genoeg, met een fijne wisselwerking tussen de mannen en vrouwen in een mooi contrastrijk zwart - wit gefilmde film. Vooral de nachtscenes zagen er fijn uit. Fris, speels en innovatief. Godard bewijst maar weer eens dat hij met gemak een van de, zoniet dè invloedrijkste regisseur van weleer is. 4*

avatar van Lucsz
3,5
Conventies zijn onbekend voor Godard. JLG doet waar hij zin in heeft en in Masculin/Feminin maakt hij hier zeker geen uitzondering voor. Masculin/Feminin betekende een ommezwaai in de carriere van Godard. In deze film experimenteerde hij voor het eerst met een non-narratief verhaal. Een verhaal zonder kop en staart dus. En dat pakt in deze film prima uit.

Een wederom piepjonge Jean-Pierre Léaud (de man met de eeuwige jeugd zou ik bijna zeggen), speelt een prachtige rol als Paul die een heleboel geinige situaties overleefd/creëert en interviews afneemt bij onzekere meisjes die zich geen raad weten met het geven van antwoorden.

Godard blijft urgent, verrassend en origineel in de Sixties.

HM,volgens mij was eerder deux ou....de 1ste Godard zonder verhaal,hier heb je dan nog de intrige rondom de "romance" tussen 2 jonge mensen.Maar dat is verder een kwestie van definities,lijkt me.
Hoe dan ook:ik word heel erg rechts,burgerlijk,Henk,Ingrid,coladrinker,cultuurfilistijn ,Shawshank adept van dit soort films.
Godard wilde een film maken over wat de generatie van '68 zou gaan heten,maar doet dit ridicuul schematisch en ongeloofwaardig.OK,metaforiek, maar dan nog.De mannetjes representeren de Geest,de wijfjes het vlees(grammaticaal correct in het Frans),maar dan wel op volstrekt mallotige wijze.Leaud is de ultieme aanstellerige semi-intellectueel die zijn pathetiek poogt te overschreeuwen met zijn gelul en van wie je je afvraagt hoe hij de film doorkomt zonder klappen,Goya(wel schattig,behalve die puist) het ultieme huppelkutje dat alleen maar beroemd en volgespoten wil worden.Ik begrijp wel dat hun romance symbolisch opgevat dient te worden,maar dat maakt het er niet minder vervelend op.Overigens zijn alle koppeltjes in deze film op 1 of andere manier walgelijk,en dat zal geen toeval zijn .Want wat blijkt?1967 was het jaar dat Godard en Karins scheidden..
Wat dat verniuwende/verrassende betreft:het is juist zo dat imho G. hier in herhaling valt met zijn typografische gedoe,zijn beeldgrapjes,technische "fouten "enz.Een klassiek filmpje zou me juist verrast hebben.Geen wonder dat Godard toch een andere weg zou inslaan hierna,al liep die nog eerder dood.
Het slot maakt duidelijk dat JLG weinig fiducie had in de opkomende generatie,al ben ik ze eerder dankbaar dat ze hebben gekozen voor dat bruine vocht en niet voor een totalitaire ideologie.
Toch een pluspunt:die idiote liedjes á la Hardy waren wel catchy.

avatar van Harco
3,0
Leuk tijdsbeeld van Franse jongeren mid-jaren '60. Het bevat een vleugje politiek, een vleugje popcultuur, maar van alles net te weinig om het écht ergens naar toe te laten leiden. Vreemd genoeg stoort het helemaal niet. Charmante personages, leuke settings, frisse edits van Godard. Ja, als ik Masculin Féminin in één woord zou moeten omschrijven, dan is het wel fris.

avatar van Spetie
3,5
Inderdaad een heerlijk, fris filmpje van Godard.

De film gaat op momenten nergens over en is soms een samenraapsel van fragmenten. Godard experimenteert hier en daar wat en op sommige momenten werkt dat best goed. De geluidjes die tussen de hoofdstukken door telkens voorbijkomen zijn best leuk.

Jean-Pierre Léaud speelt een sterke rol, tussen alle vrouwen in deze film. Een heerlijk nonchalant mannetje, die wat vragen stelt, een sigaretje rookt, een leuke conversatie voert, en zich verder prima amuseert. De dialogen zijn goed en de film is best afwisselend, ondanks dat het soms nergens over gaat.

Fris, amusant, frivool en niets betekenend, woorden die deze leuke film duidelijk kenmerken.

3,5*

avatar van NYSe
3,5
Vrolijk absurd en nonchalant werk van Godard. Verre van zijn beste werk, maar de romantiek van de jongerencultuur in de jaren '60 is aanstekelijk.

avatar van badfans69
3,0
Criterion release Link

avatar van JJ_D
3,0
starbright boy schreef:
(quote)


Godard wil volgens mij in deze film ook dat het nergens heenleidt. Stop van alles in een film, maar van niks genoeg om het echt ergens over te laten gaan. Een beetje cliche-verschillen tussen mannen en vrouwen, een beetje politiek, een beetje popcultuur. Een film met de diepgang van een pannekoek, maar dan gemaakt door intelligente mensen. Een film die verheven ideologie en oppervlakkige popcultuur naar hetzelfde niveau terugbrengt. En inderdaad een hoop filmische regels overtreden. Knoeien met de montage, de pratende persoon buiten beeld laten, gek doen met het geluid, nauwelijks een script.


Comprenne qui voudra, passeert na anderhalf uur niet toevallig op het scherm. Dit is vanaf de eerste seconde afwijken van de geijkte paden en zien wat de wildernis te bieden heeft. En zit er zoveel leugen in deze film als we allemaal willen geloven? Houden we niet van vrouwen die gewoon mooi staan te wezen en weinig zinnigs zeggen? Ik vind hen, als sekse, mooi neergezet in deze film: enerzijds oneerbiedig, maar anderzijds vertederend (hoe simpel het leven zijn kan!?). Voor de rest: wie verwacht grote symboliek van Godard? Hier zit heel weinig continuïteit in, waardoor het goochelen met absurditeiten een mogelijkheid wordt. Wat ik me van 'A bout de souffle' namelijk nog herinner, is dat ik me wat stoorde aan hoe de plot kunstmatig wat overhoop werd gehaald, ook vormelijk dan nog eens. Dit experiment is op een veel meer radicale manier een experiment: dat wordt nergens ontkend. Precies daarom bleef ik tot het einde gefascineerd. Te meer omdat men Godard visueel niets moet leren: fotografisch tal van schitterende kiekjes zien langskomen. En de cineast heeft dan nog eens het lef om de camera gewoon een aantal minuten puur op een gezicht te fixeren. Een gezicht dat twijfelt, zich schaamt, zich "verkoopt", ... Nogmaals: veel echtheid in de grote leugen die 'Masculin, Féminin: 15 Faits Précis' is. En daarom, in mijn ogen, heel genietbaar, ja zelfs ontroerend.
3,25* maar wordt later allicht meer.

avatar van D-ark
Gigantisch charmante doelloze Godard. Een soort suikerzoete versie van de hectische jaren 60 in de Parijs/Frankrijk met een onweerstaanbare Goya. De film heeft zoals al eerder gezegd weinig om het lijf, is chaotisch maar is ook gewoon visiueel een van de sterkste Godard's.

De film is eigenlijk een grote lopende dialoog die Léaud voert (geweldige) gesprekken met vrouwen en loopt dan weer ergens dood. Het geeft een realitstisch beeld van een jonge 'chamante' man in de jaren 60 die zijn eigen weg gaat, niet meer en niet minder. Dat komt ook van de man die ooit zei 'for a movie you only need a girl and a gun' en een van de twee heeft Godard hier al niet nodig voor dit kleine pareltje.

avatar van wibro
4,0
Ik heb een haat-liefde verhouding met de films van Godard. Ik val altijd voor de zeer aantrekkelijke en charmante jongedames die doorgaans in zijn films verschijnen, maar krijg altijd de pest aan dat politieke geleuter waar zijn films - vooral in de jaren 1965-1967 - mee vol zitten. Wat ik wel kan waarderen van Godard is dat het jaren zestig wereldje in zijn films doorgaans zeer sfeervol wordt neergezet. Ook in deze film. Kroegen, altijd voorzien van asbakken en natuurlijk veel gepaf, biljarts, jukeboxen etc. Het verkeerslawaai en dan nog het Sandy Shaw/France Gall kapsel van de jongedames. Erg mooi allemaal.
Deze films kende ook enkele scènes die typisch Godard zijn. De vrouw die in het begin van de film haar man na een ordinaire ruzie neerschoot , de man die zichzelf met een mes neerstak. Tja, het slaat allemaal nergens op, maar dit is nu eenmaal Godard. Zijn films zijn niet bestemd voor filmliefhebbers die een afgerond verhaal willen maar meer voor mensen die van een beetje chaos houden. Ik behoor duidelijk tot de laatsten.

4,0*

2,0
Een bijzondere film. Dat zonder meer. Heel kunstzinnig ook. Waar het nou echt allemaal over ging bleef voor mij toch vaag. Naar het was wel een mooie observatie van een aantal jongeren in Parijs in de jaren zestig en hun denkbeelden en fantasieën. En waarschijnlijk ging het daar ook over, en moet je verder niet te veel nadenken over een diepere laag in de film.

avatar van eRCee
3,5
Masculin Féminin is allereerst een tijdsdocument. Godard zet daar ook op in en hij vergelijkt de filmmaker met een filosoof: beiden observeren hun eigen tijd. Maar wat Paul overkomt als enquêteur overkomt onvermijdelijk ook Godard, namelijk de vaststelling dat een objectieve registratie niet bestaat. Het verwijt van clichés volg ik dan ook niet. Masculin Féminin pretendeert niet de volledige werkelijkheid van jongeren in Parijs in 1966 weer te geven, maar een deel van Godards visie daarop, en daarbij worden bepaalde aspecten altijd uitvergroot en andere blijven onderbelicht.

Hoewel ik de film iets te chaotisch vind en met te weinig doorgaande lijn, en hem daarom niet bij de besten van Godard reken, zitten er genoeg fraaie momenten in. Vooral de lange scenes van ondervraging van drie jonge vrouwen brengen de ondertoon van tristesse die in eigenlijk alle Godards zit heel erg naar boven, waarbij ik de appel-scene met Catherine (Duport) misschien wel het mooist vond. De manier waarop Godard de vrouwen portretteert, met een soort onbenaderbaar aureool over zich, is eveneens typerend.

Ook vijftig jaar na dato weet dit tijdsdocument dus nog aan te spreken. De referenties naar het eigen werk (Pierrot le Fou wordt genoemd, de biljarttafel uit Vivre sa Vie komt voorbij, BB in een grappig bijrolletje) maken het voor de Godard-liefhebber sowieso een must.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:55 uur

geplaatst: vandaag om 02:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.