Masculin Féminin (1966)

Ik kan er niets aan doen, maar ik viel als een blok voor deze low-budget cinema waarin wederom de voeten wordt geveegd aan alle conventies van de narratieve cinema (dat einde alleen al!).

Lange dialogen die nergens toe lijken te leiden, geen lijn in het verhaal, de drijfveren van de karakters die amper worden uitgewerkt, enz. Daarbij dan nog eens een bewust rommelige montage (die geweerschoten!) en het verwerken van politieke en semi-filosofische pamfletten in de film. Nouvelle Vague op zn best.

Kan best begrijpen dat dit niet voor iedereen is weggelegd, maar ik schoot in ieder geval een aantal keer luidop in de lach wanneer Godard weer één van zn trucjes uithaalde. Duidelijk toch een regisseur met een eigen visie, en iemand die weigert om platgetreden paden te betreden.

Godard wil volgens mij in deze film ook dat het nergens heenleidt. Stop van alles in een film, maar van niks genoeg om het echt ergens over te laten gaan. Een beetje cliche-verschillen tussen mannen en vrouwen, een beetje politiek, een beetje popcultuur. Een film met de diepgang van een pannekoek, maar dan gemaakt door intelligente mensen. Een film die verheven ideologie en oppervlakkige popcultuur naar hetzelfde niveau terugbrengt. En inderdaad een hoop filmische regels overtreden. Knoeien met de montage, de pratende persoon buiten beeld laten, gek doen met het geluid, nauwelijks een script.

Nog meer dan andere films die ik van Godard zag erg gebonden aan de tijd waarin het gemaakt is. En dat zowel de kracht als de zwakte van de film. De film is zo mid-jaren '60 dat alles wat Godard te zeggen heeft ontzettend achterhaald aandoet, maar tegelijk is het met de heerlijke Franse Francoise Hardy (die nog even voorbij komt in de film) en France Gall-achtige popliedjes, de beelden van Parijs in die tijd met Citroéns, Gallouise rokende mensen die mijmeren over de op handen zijnde revolutie in Franse cafétjes een fijn nostalgisch tijdsbeeld.

Godard zal nooit helemaal mijn ding worden. Maar ik zal zijn films (in elk geval die uit de jaren '60) toch allemaal (op langere termijn) gaan kijken, want interessant zijn ze zeker. En dit vond ik een van de vermakelijkste.

3.5*

Billen, bibs, kont, kadetten.....

Iemand die een cafe binnenloopt om een vraag te stellen, waarna Jean-Pierre Léaud het nog even vrolijk overdoet, nonchalance als er iemand overhoop geschoten wordt, Amerikanen pesten, iemand die Jean-Pierre Léaud met een mes bedreigt om zich vervolgens zelf maar neer te steken, zowel geweerschoten als popnummers op de soundtrack, filosofische tussentitels over mollen of toch niet?! Aanschuiven in een cafe waar Brigitte Bardot zojuist een zakenrelatie ontvangt.....

En dat alles gemengd met Godard `s frivole spel met taal, zowel qua dialoog als op het beeldscherm. Zeer levendige film, met soms wat langer aanhoudende dialogen tussen 2 personen, alhoewel kruisverhoor beter op zijn plek zou zijn en vervolgens weer wat anders. Het springt allemaal lekker van de hak op de tak en je weet nooit wat de volgende scene voor je in petto heeft. Jean-Pierre Léaud `s personage Paul wordt in de film steeds schuchtiger, wat geinige situaties oplevert als hij zich loopt te beklagen over o.a. de beeldafstelling in een bioscoop. Het verhaal zelf vond ik boeiend genoeg, met een fijne wisselwerking tussen de mannen en vrouwen in een mooi contrastrijk zwart - wit gefilmde film. Vooral de nachtscenes zagen er fijn uit. Fris, speels en innovatief. Godard bewijst maar weer eens dat hij met gemak een van de, zoniet dè invloedrijkste regisseur van weleer is. 4*

Conventies zijn onbekend voor Godard. JLG doet waar hij zin in heeft en in Masculin/Feminin maakt hij hier zeker geen uitzondering voor. Masculin/Feminin betekende een ommezwaai in de carriere van Godard. In deze film experimenteerde hij voor het eerst met een non-narratief verhaal. Een verhaal zonder kop en staart dus. En dat pakt in deze film prima uit.

Een wederom piepjonge Jean-Pierre Léaud (de man met de eeuwige jeugd zou ik bijna zeggen), speelt een prachtige rol als Paul die een heleboel geinige situaties overleefd/creëert en interviews afneemt bij onzekere meisjes die zich geen raad weten met het geven van antwoorden.

Godard blijft urgent, verrassend en origineel in de Sixties.

Inderdaad een heerlijk, fris filmpje van Godard.

De film gaat op momenten nergens over en is soms een samenraapsel van fragmenten. Godard experimenteert hier en daar wat en op sommige momenten werkt dat best goed. De geluidjes die tussen de hoofdstukken door telkens voorbijkomen zijn best leuk.

Jean-Pierre Léaud speelt een sterke rol, tussen alle vrouwen in deze film. Een heerlijk nonchalant mannetje, die wat vragen stelt, een sigaretje rookt, een leuke conversatie voert, en zich verder prima amuseert. De dialogen zijn goed en de film is best afwisselend, ondanks dat het soms nergens over gaat.

Fris, amusant, frivool en niets betekenend, woorden die deze leuke film duidelijk kenmerken.

3,5*

Ik heb een haat-liefde verhouding met de films van Godard. Ik val altijd voor de zeer aantrekkelijke en charmante jongedames die doorgaans in zijn films verschijnen, maar krijg altijd de pest aan dat politieke geleuter waar zijn films - vooral in de jaren 1965-1967 - mee vol zitten. Wat ik wel kan waarderen van Godard is dat het jaren zestig wereldje in zijn films doorgaans zeer sfeervol wordt neergezet. Ook in deze film. Kroegen, altijd voorzien van asbakken en natuurlijk veel gepaf, biljarts, jukeboxen etc. Het verkeerslawaai en dan nog het Sandy Shaw/France Gall kapsel van de jongedames. Erg mooi allemaal.
Deze films kende ook enkele scènes die typisch Godard zijn. De vrouw die in het begin van de film haar man na een ordinaire ruzie neerschoot , de man die zichzelf met een mes neerstak. Tja, het slaat allemaal nergens op, maar dit is nu eenmaal Godard. Zijn films zijn niet bestemd voor filmliefhebbers die een afgerond verhaal willen maar meer voor mensen die van een beetje chaos houden. Ik behoor duidelijk tot de laatsten.

4,0*

Een bijzondere film. Dat zonder meer. Heel kunstzinnig ook. Waar het nou echt allemaal over ging bleef voor mij toch vaag. Naar het was wel een mooie observatie van een aantal jongeren in Parijs in de jaren zestig en hun denkbeelden en fantasieën. En waarschijnlijk ging het daar ook over, en moet je verder niet te veel nadenken over een diepere laag in de film.

Masculin Féminin is allereerst een tijdsdocument. Godard zet daar ook op in en hij vergelijkt de filmmaker met een filosoof: beiden observeren hun eigen tijd. Maar wat Paul overkomt als enquêteur overkomt onvermijdelijk ook Godard, namelijk de vaststelling dat een objectieve registratie niet bestaat. Het verwijt van clichés volg ik dan ook niet. Masculin Féminin pretendeert niet de volledige werkelijkheid van jongeren in Parijs in 1966 weer te geven, maar een deel van Godards visie daarop, en daarbij worden bepaalde aspecten altijd uitvergroot en andere blijven onderbelicht.

Hoewel ik de film iets te chaotisch vind en met te weinig doorgaande lijn, en hem daarom niet bij de besten van Godard reken, zitten er genoeg fraaie momenten in. Vooral de lange scenes van ondervraging van drie jonge vrouwen brengen de ondertoon van tristesse die in eigenlijk alle Godards zit heel erg naar boven, waarbij ik de appel-scene met Catherine (Duport) misschien wel het mooist vond. De manier waarop Godard de vrouwen portretteert, met een soort onbenaderbaar aureool over zich, is eveneens typerend.

Ook vijftig jaar na dato weet dit tijdsdocument dus nog aan te spreken. De referenties naar het eigen werk (Pierrot le Fou wordt genoemd, de biljarttafel uit Vivre sa Vie komt voorbij, BB in een grappig bijrolletje) maken het voor de Godard-liefhebber sowieso een must.

Goddard gooide heel wat ingrediënten in deze nouvelle vague van net vóór dat fameuze jaar 1968, maar heeft het toch vooral over de jeugd. Een jeugd die toen ook weinig uitweg of houvast had, in een zekere leegte verviel, bereid was te revolteren al bleek het soms meer om de revolte op zich te doen : de enig knappe scène "Produit de consommation".

Niet alle films van Goddard bevielen me, maar deze is wel bijzonder en al ontbreekt een éénlijnig verhaal (bij Goddard is dat geen uitzondering), toch loerde er een verrassing om elke hoek en bleek het een boeiend kijkstuk, een stijloefening, een spel met de kijker, een ongedwongen uiting van losse gedachten en waarom dan niet even Françoise Hardy en Brigitte Bardot als toemaatje.

Jean-Pierre Léaud is weer outstanding en ook Chantal Goya was erg minzaam. De sproetjes van Marlène Jobert kwamen maar ene keer is close-up.

Moeilijk. Ik zag nu al een aantal films van Godard en blijf blijkbaar in de middelmoot hangen. Geen uitschieters, maar ook niet echt grote ontgoochelingen. Toch ligt Godard me niet bepaald. Ik heb zo'n zelfde gevoel bij een Fellini bijvoorbeeld.

Technisch zeker niet slecht, zelfs gewaagd waarbij sommige scènes amateuristisch (geïmproviseerd) lijken, dat ook zijn, maar bovenal zo bedoeld zijn. Soms wel wat zwaarmoedig en wat een onduidelijk verhaal, welk het niet altijd makkelijk maakt om er doorheen te komen.

Leuke cameo's van Brigitte Bardot en Françoise Hardy. Wel interessant om net als in "Une femme est une femme" de vrouw de bovenhand te zien nemen in zijn films.

Deze film is dubbel. De film is een mooi tijdsbeeld van de jaren '60. We krijgen veel knipogen naar de actualiteit en pop cultuur van die tijd. De stijl van new wave neemt je helemaal mee naar het jaar 1966 met een jeugdige blik. Een film met enkele leuke scènes en boeiende dialogen. Ook al gaat het op zich nergens naar toe.

Maar zoals ik zei is dit dubbel, want tegelijk is het nogal langdradig en wat mij betreft niet speels genoeg. Dan kent het genre van de Franse new wave toch wel betere films. Maar de stijl is wel leuk. Tegenover andere tijdgenoten is deze film helaas wat gedateerd.

Opvallend veel goede beoordelingen krijgt deze film vanwege de ‘60s sfeer. Die is inderdaad best aardig, maar bij lange na niet genoeg om de rest van dit 110 minuten durende pretentieuze rommeltje te compenseren.

Film werd steeds leuker en leuker. Vol met sketches (om maar een woord te gebruiken) die lang niet alle evengoed werken maar er zitten enkele prachtige momenten in en richting het einde ook steeds meer. Zo'n klein teder moment van twee personen op een kussen en vooral de langere interviews van jonge vrouwen (bij dat raam, met de appel) die enorm naturel zijn alsof er niet wordt geacteerd. Al met al ook een leuk tijdsbeeld van de jeugd van toen, al boeiden de politieke beschouwingen an sich mij niet. 3,5*.

BB #37

Jean-Luc Godard.

Niet zo'n meesterwerk als Le Mépris en ook veel gemakzuchtiger, maar evengoed wel een erg interessante film, tegen de stroom in maar wel met een boodschap die eigenlijk vandaag even relevant is als zestig jaar geleden. Denk ik tenminste, want waar de jeugd zich mee bezig houdt, ik moet bekennen dat ik geen idee heb. Het gehannes met de nummertjes - de hoofdstuktitels waar ik anders zo'n bloedhekel aan heb, ik zie het voor deze keer natuurlijk door de vingers. Godard mag dat, kan dat doen zonder dat het pretentieus aanvoelt.

De film hangt aan Léaud en Goya - een zangeres in plaats van een actrice, maar er zijn beroepsactrices die er een stuk minder van bakken. Ze speelt enorm ontwapenend, en daar speelt voor mij dan nog bij mee dat ze nogal op een vroeger vriendinnetje lijkt, ook qua mimiek.

En ja, BB vanzelf, wel weer met een cameo. Deze keer hoef je daar niet heel goed voor op te letten, en ze heeft ook gewoon tekst. In de film wel vrij onbetekenend overigens, als je haar mist mis je niets van waar de film over gaat.