Bellissima (1951)

Koppijn van dat geschreeuw de hele tijd, bovendien te melodramatisch. Niet mijn ding dit.

Dit jaar zat Bellissima in het Venice Classics-programma van de Biennale. Op MUBI kon ik hem inhalen (verdwijnt eind deze maand), al was het dan niet de 'nieuwe' versie van de film. Ik vond deze on demand-versie schappelijk genoeg.

In deze klassieker van het neorealisme, die ook voor Visconti (hij was niet de enige) een vroege fase in zijn later elders afgeslagen carrière markeert, denkt een moeder uit de arbeidersklasse een ontsnappingsroute voor haar uitzichtloze bestaan te hebben gevonden. Dat haar hoop ijdel is, mag duidelijk zijn, maar thematisch is dit natuurlijk wel een mooie dubbele spiegel voor de aantrekkingskracht van cinema en de onvermijdelijkheid van de klassenstrijd. Het grootste euvel is hier het typisch hysterische acteerwerk, waarbij de meeste volwassen spelers (met Anna Magnani voorop) dialogeren alsof ze een gehoorapparaat in hebben. Niet zelden is het conflict in scènes zo aangezet dat ik weer moest verzuchten: 'oh ja, dáárom heb ik een haat-liefde verhouding met dit belangrijke 'hoekje' van de filmgeschiedenis.'

Haha, niemand kan zo mooi foeteren met al die gebaartjes als Magnani.

En inderdaad leuk dat de echte Blasetti hier zichzelf speelt.

Leuke film. Boeiend thema dat niet per se heel bijzonder is maar goed wordt uitgewerkt en vrij realistisch gebracht ook. De satire komt ook prima naar voren. Visueel wel aardig al zijn de scènes in de filmstudio's van toen en het tijdsbeeld leuker en mooier dan de beelden zelf. Magnani draagt de film met gemak. Er is weinig op de film aan te merken behalve dat ik en beetje een wow-factor miste. 3,5*.