Welcome to L.A. (1976)

Geproduced door Robert Altman (mijn favoriete regisseur).

Heb er een stukje van gezien, zag er zeker geen slechte ensemblefilm uit. Veel bekende gezichten vanuit andere films van Altman (Geraldine Chaplin, Keith Carradine, Allan Nicholls, Sally Kellerman, Sissy Spacek...).

Net als de bekendste ensemblefilms uit de jaren '90 (Magnolia en Short Cuts - ook van Altman) speelt deze zich in L.A. af. Ook staan muzikanten centraal, zoals zo vaak bij Altman (Nashville, Short Cuts, A Perfect Couple, A Prairie Home compagnion ...)

Zijn invloed op deze film lijkt dus behoorlijk groot. Ik zal hem zeker eens helemaal bekijken.

Menselijke ensemblefilm in de stijl van Altman, met ook nog eens de helft van zijn vaste cast erin. Een stuk eenvoudiger en kleiner dan diens meesterwerk van een jaar eerder, maar wel genietbaar.

Verhaal gaat over een groep mensen die one-night-stands met elkaar hebben, maar daarin toch niet vinden wat ze zoeken.

Goede acteerprestaties, al kon ik me niet voorstellen dat alle vrouwen in de film naar bed zouden willen met Keith Carradine. Deze ziet er namelijk uit als een tiroler, en zijn sik is een der foutste gezichtshaarstijlen in de geschiedenis van de cinema. Let op Sissy Spacek is als huishoudster die altijd topless stofzuigt (want het is zo warm) - of er nu vreemde mensen bij zijn of niet. En bij Keitel balanceert het acteerwerk (zoals steeds) op het randje: helemaal erop, of helemaal ernaast.

Heel matig dit. Het valt nog niet mee zo'n ensemble film te maken, ook al heb je tijden lang meegelopen met Altman. En ook al heb je zo'n ongelofelijke line-up aan acteurs en actrices. Choose me is de film to see van Rudolph.

Tamelijk slecht, wel, maar toch moet je deze kijken als je Sissy Spacek eens bijna geheel naakt wilt zien stofzuigen...

De soundtrack is meteen al vreselijk, die over de top Michale Bolton* drek, brrr. Het maakte het gewoon moeilijk deze uit te zitten. Het betreft hier verder een saai en soapy aantal dagen in het leven van de verloren zoon Carroll Barber (en een paar anderen, waartussen ik niemand minder dan die aardige uncle Jessie uit The Dukes of Hazzard ontwaarde), gespeeld door een zelfverzekerde Carradine met pre-grunge sikje. Sommige dialogen gingen nog wel en hadden mijn interesse, maar weer andere waren vreselijke slices of life die je de hond nog niet zou willen voeren. Ik kan dan wel de beste intenties erachter gaan zoeken, maar het is al bij al een onheus aanvoelende exercitie in omphaloskepsis (ik heb speciaal een leuk woord voor jullie opgezocht, gewoon, omdat het kan, en om nog een beetje een leuke draai aan deze klaagzang te geven)

De meeste lol had ik dus met Sissy, zoals gezegd. Een drie.

* eigenlijk is het van de hand van ene Richard Baskin, een bekend en gerespecteerd muzikant, zo blijkt - ik kan alleen maar oordelen over wat ik hier gehoord heb...