Meningen

Fraaie roadmovie. De plot kon me niet heel erg boeien; ik heb het sowieso niet op jongeren die samen zich lopen af te rukken of alleen maar daarover lullen. Ik heb altijd het idee dat dit alleen in boeken en films voorkomt, of ik heb iets gemist vroeger. Niettemin herken ik me geenszins erin. Maar verder is het geheel wel sfeervol en worden de Mexicaanse binnenlanden mooi in beeld gezet. Ook de vele lange shots zijn erg fraai. En het tempo is uitstekend waardoor de 105 minuten voorbij vliegen en je je goed vermaakt. De verdere thematiek zal wel aardig zijn, maar komt me net iets te veel op de achtergrond voor. Je merkt dat Cuarón iets over zijn land wil zeggen, maar het is net te veel zijdelings verstopt om echt volwaardig mee te tellen. 3,5*.

Mooie film om te zien en genoeg losse momenten in die 2,5 uur die erg fijn zijn. Maar er zit ook te veel drama in en de regisseur zoomt in op de minder boeiende momenten, vooral het tweede deel van de film vind ik een stuk minder interessant dan daarvoor. De pacing is sterk en daardoor weet de film ook niet echt te vervelen, maar vaak liet de film me wel koud en wist me ook niet geboeid te houden en dan gaan 2,5 uur wel tellen. 2,5*.

Wat een draak van een film. Elk stukje emotie wordt begeleid door drie orkesten aan violen en subtiliteit is ver te zoeken - ik werd geen moment geraakt. Ook die hoofdrolspeler irriteerde me mateloos. Enkele gevangenen zijn nog wel prima en de beste scènes zin dan ook met die personen in een leidende rol, maar verder snel vergeten ondanks soms mooie plaatjes van de Turkse binnenlanden. 1,5*.

Een mix van politieke thriller, zwaar drama en klucht die elkaar ook steeds afwisselen waarmee de toon steeds verandert en dat doet de film geen goed. In de basis wel een enorm interessant gegeven alleen is de uitwerking vaak niet heel overtuigend. Visueel ook erg degelijk met af en toe een mooi shot (aan het einde met die skyline in de nacht) maar soms ook met saaie shots die maar duren en duren (aan het einde ook bij die boom waar meneer tegenaan is gezet). Het luchtige werkt vaak nog het beste maar die nogal kwade gozer die erbij komt is dan weer te veel van het goede. En zo is dit een film van hit en miss. 2,5*.

Aardig filmpje wel dat helaas niet de hele duur weet te boeien, zeker het laatste halfuur wist de film me weinig meer te bieden. Maar verder wel oké geacteerd en vooral de locaties en het sfeertje in conservatief Amerika is best fijn en een mooie rol van die zanger. Maar uiteindelijk weet de film ondanks enkele grote thema's daar toch weinig mee te doen. 3,0*.

Wel een aardige film. Ook wat lastig, want wel met een begin maar zonder echt eind en hoewel ik normaal wel houd van sfeerschetsen voelt dit vooral als een film alsof de regisseur zelf ook niet wist waar die heen moest. De film is verwarrend want deze speelt in twee tijden af zonder dat soms (vooral in het tweede deel) duidelijk is in welke tijd dat is. Geen idee dus waar ik nu precies naar keek. Redelijk geacteerd, idee is aardig, maar ook een wat afstandelijke film die me nooit echt kon meeslepen. Geen idee wat de regisseur wil zeggen ook, dat mannen altijd op zoek zijn naar seks en vrouwen hem zonder pardon in de mond nemen? Geen idee, zou kunnen, maar ook niet. Achteraf lezende kan ik het er wel uithalen wat er precies speelde (men verliet een vrouw vroeger en doet dat nu weer) maar ik had dat liever iets duidelijker uit de film gehaald. 3,0*.

Niet helemaal gelukt. Te veel genres en vooral te veel komedie (veel schijnbaar grappig bedoeld geschreeuw, zoals Onderhond al raak verwoordde) die de film geen goed doen. Het idee is leuk en het is verfrissend dat dit zo'n superheld is waarbij er geen dadendrang is de hele wereld te redden of waar één of andere grote schurk langskomt. Maar op emotioneel niveau komt de film tekort, zeker het basisverhaal tussen vader en dochter is stroperig en voelt te gemaakt aan. Wel op momenten sfeervol en de film kijkt redelijk weg. 2,5*.

Best aardig. Carrey is weer heel erg Carrey, iemand die een trucje goed kan en er een film mee sterker maakt, alleen soms ook wat in de overdrive gaat. Gelukkig valt dat mee in deze film en is dit ding vooral plezierig. Enkele prima grappen, leuke wisselwerking met Deschanel en een fijne flow.
Wel jammer dat zo richting het eind er natuurlijk eerst weer een breuk moet komen, wat onnodig drama om uiteindelijk weer goed te komen. Als men dat soort onzin nu eens laat, want het doet afbreuk aan ook deze film die anders zeker hoger had gescoord. 3,0*.

Heel matig, pijnlijk zelfs op veel punten. Het idee is geweldig, maar wordt matig uitgewerkt. Dan heb ik het nog niet eens over zaken als dat The Beatles zo belangrijk waren dat je ze niet zomaar kan wegdenken zonder dat de wereld is veranderd, want zeker in het begin is de stijl van Boyle nog wel herkenbaar en is het best een flitsend geheel. Dan let je als kijker minder op dat soort zaken. En het is ook niet het type film om daar echt een punt van te maken. Maar verder vond ik het een vrij ongeloofwaardig geheel. Patel mist elke vorm van charisma, maar zijn versies zijn ook weinig bijzonder. Alleen die kale versie van The Long and Winding Road is prachtig en raakt de juiste toon en je begrijpt dat mensen dan in hem de Mozart van deze tijd zien, maar een nummer als Help! wordt volledig verkracht.

Het liefdesplotje is bloedeloos en onnodig, en de film gaat niet verder of dieper op interessante paden (dat gedoe met die marketingjuffrouw hangt er net te veel bij), enkel tegen het eind wordt wat met de schuldvraag gedaan (wat doe je met roem als het niet jouw werk is). Maar daar heb je met Patel geen goede acteur. De humor ten slotte is verschrikkelijk en misplaatst, vooral die bijfiguur Rocky en die ouders. Dat moment dat hij dar Let it Be wil laten horen en er van alles tussenkomt. Je ziet als kijker wat men wil, maar de ouders zijn irritant en de timing is volledig er naast. Ik zag gisteren de nieuwste Spider-Man met een soortgelijke scène, maar die was wel met goede timing en werkte dus wel.

Die scène met John Lennon (je wist ergens dat deze er wel eens in kon zitten) was overigens oprecht wel uitstekend gedaan en geraakt. 1,5*.

Gemengde gevoelens. Wong wil overduidelijk een episch verhaal vertellen met de grote thema's en en passant de geschiedenis van modern China halverwege de vorige eeuw. Als je dan de helft van de film vol stopt met gevechten en nog een deel met mensen die levenswijsheden prediken, dan blijft er in 130 minuten verdomd weinig tijd over. Verhaaltechnisch schort er behoorlijk wat aan. Fragmentarisch, koel en zakelijk. Hierdoor glij je nooit het verhaal in en laat het meeste je behoorlijk koud. Ook het acteerwerk kon me niet bekoren. Te overdreven allemaal. Nu las ik dat oorspronkelijk de film vier uur moest duren. Dat is wel te zien, maar Wong heeft ervoor gekozen alle thema's te houden en de film flink in te korte. Ja, daar heeft een film normaal gesproken onder te lijden, zo ook deze.

En natuurlijk, de gevechten zelf zien er schitterend uit (net als de hele film). Mooie beelden met fijne vertragingen, veel gevoel voor ritme, sterke choreografie en erg fijne muziek. Leuk ook de verwijzingen naar Leone, met Deborah's Theme en het roken van een opiumpijp. Geen idee wat de bedoeling was, maar het viel wel op. Maar dat alles maakt het nog geen geweldige kijkervaring. 3,0*.

Film kon me nergens boeien, en dan houdt het al snel op. De enkele losse stukjes martial arts waren goed geschoten en flitsen lekker door de korte lengte, maar de laatste scène is dan toch weer te lang. Alles daartussen zegt me enkele dagen al weinig meer. 1,5*.

Niet heel overtuigend. De film speelt zich af in de jaren 70, maar soms had ik ook het idee dat de film in die tijd gemaakt was. Visueel erg pover met belegen humor en het acteerwerk neigde naar wat theatraal - in ieder geval deden personen vaak dingen die ik niet snapte. Echt gescript om het verhaal vooruit te helpen. De film geeft wel een aardig tijdsbeeld en voorbij de helft ook iets van warmte, met nu en dan toch wel een fraai shots (zeker in de woestijn). En enkele scènes zijn echt leuk, vooral rond het schoonmaken van die film. De kritiek op China is opvallend te noemen maar wat simplistisch verwerkt. Enfin, de film duurt 104 minuten en voelde veel korter. De pacing is echt wel goed en ik heb me ook niet verveeld, ondanks de tekorten in de film. Dus wel een nette voldoende. 3,0*.

Hele fijne film. Ye Lou probeert een heleboel te vertellen met zijn film en lang niet alles komt even goed uit de verf maar de basis blijft fier overeind en dat maakt dat de film erg genietbaar is. Vooral het eerste uur, een sfeerschets van het studentenleven en een liefdesromance is echt geweldig. Qua tempo, de personen, de sfeer, de beelden, het mooie acteerwerk. Dit was echt zalig lekker kijken en precies hetgeen ik zou van houd.

Het tweede uur houdt die sfeer niet vast. Het geeft wel een andere sfeer die ook goed is en een zekere melancholie meegeeft, maar het is simpelweg net iets minder dan het eerste uur. Bovendien komen de thema's van de regisseur nu meer naar voren en wordt het meer door plot gedreven, terwijl dat nu net het zwakste punt van de film is doordat het net te vluchtig en te weinig wordt gebracht om echt te overtuigen. Maar als geheel is deze film natuurlijk wel een dikke voldoende. 4,0*.

Wat een absurd hoog gemiddelde zeg, dat had ik echt niet verwacht Niet dat ik de film echt slecht vond, want het is vakkundig gemaakt met mooie decors, een aardig tijdsbeeld, een aantal leuke rollen en prima vechtscènes die ook fraai zijn geschoten en gemonteerd. Maar het verhaal leent zich voor een epos van dik 200 minuten maar wordt nu nogal afgeraffeld en is heel episodisch. De film worst daardoor nergens meeslepend of echt invoelbaar terwijl het wel het verhaal en de potentie heeft. Jammer. De positieve punten maken dit nog wel een voldoende. 3,0*.

Ik vond dit wel een leuke film. Vlot verteld, genoeg afwisseling en de gevechten zijn leuk. De bokser is een fijne toevoeging wat dat betreft. Maar ook dat gedoe met andere vechtscholen in de omgeving is best geinig en levert soms vuurwerk op. Donnie Yen trekt de film met gemak in zijn eentje, hoewel helemaal geloofwaardig is hij niet, daarvoor is hij te kalm en rustig in zijn rol, alsof hij buiten de gebeurtenissen staat. Maar ach, zo'n film als deze kan dat hebben, net als de overdreven Britten en soms slechte accenten. 3,5*.

Redelijk deel. Enkele gevechten zijn best leuk, dat gedoe in de lift of dat gevecht met Tyson dat echt weet te knallen, al snap ik nog steeds niet wat zijn rol nu precies is. Sowieso is dat het zwakste deel van de film, de nogal rommelige plot die ook wel lijkt op eerdere films. En echt spannend is het nooit, daarvoor weet je wel dat Ip-Man toch wel wint en de haast enge rust die hij uitstraalt geeft ook een soort kille benadering, al draagt Yen nog steeds de film met gemak, zeker in de meer emotionele scènes met zijn vrouw. 3,0*.

p.s. Ik vraag me af wat de reden is van zoveel films over Ip-Man de laatste tijd? Is dat toch omdat dit een beetje een man van rechtvaardigheid is, een soort held tegen onrecht en onderdrukking, en nu China zich weer nadrukkelijk meldt dat men hierop terugvalt? Iemand een idee?

Weinig verheffende film. Het verhaal slaat nergens op, maar dat is het ergste niet. Het was ook wat chaotisch en wist me (mede daarom) maar nauwelijks te interesseren. De hoofdrolspeler is niet charismatisch genoeg en ook de vele gevechten zijn veelal hetzelfde en weten niet over de volle duur te boeien. Qua tijdsbeeld nog wel oké. 1,5*.

Redelijke Ip Man die steeds minder wordt en daardoor aan de verkeerde kant van de lijn eindigt. Het eerste uur vond ik wel fijn, wat meer op sfeer en leuke beelden van Hongkong en lekkere gerechten; deze film voelt een stuk realistischer dan de andere films. Ook door Wong die vooral nu een oude wijze man is, maar ook kwetsbaar. Daarna neemt de plot de overhand en vind ik het verhaal steeds minder boeien. Ook de gevechten zijn maar matig. 2,5*.

Vervelend. Het oogt allemaal wat goedkoop en die documentairestijl is weliswaar redelijk consistent doorgevoerd maar voelt niet altijd even realistisch aan is niet prettig om naar te kijken. Ook gaat de film uiteindelijk nergens heen en weet maar weinig te boeien, vooral ook door het acteerwerk dat weinig inlevend is. De film had geen seconde langer moeten duren. 1,5*.

Behoorlijke film. Op dramatisch vlak wel wat wisselend, vooral door het acteerwerk dat me net te theatraal was maar anderzijds wel overtuigend verteld. Ook de symboliek is nogal dik erop gelegd al stoort dat niet. Maar verder wel goed gefilmd; visueel soms geweldig met mooie kadreringen en camerastandpunten. Voorts erg fijne gitaarmuziek, sfeer, fraai beeld van die tijd en een prima tempo waardoor die anderhalf uur voorbij vliegen en je je als kijker niet hoeft te vervelen. 3,5*.

Kurosawa's western, waarmee hij bewijst dat een western vooral qua stijl een bepaald genre is, maar niet gebonden is aan de locatie rond de Amerikaanse frontier, of zelfs maar de eveneens Engelstalige Australische outback. Nee, ook een dorpje van god en iedereen verlaten in 19e eeuws Japan is een uitstekende locatie.

Inhoudelijk stelt dit allemaal vrij weinig voor. De rivaliserende groepen zitten blijkbaar in het gokken, maar bij wie ze hun geld verdienen? Maar dat soort vragen moet je niet stellen. Wat vooral opvalt is het beeldgebruik, en dan vooral de vulling van het brede bioscoopformaat. Vaak met de twee groepen van elkaar gescheiden aan beide zijden van het brede beeld. Erg sterk gedaan. Ook de ondersteunende soundtrack is fijn (ik zag ergens een clip met de soundtrack uit Leone's western, dan pas zie je hoezeer deze film een blauwdruk is geworden).

Hierop baseerde Leone dus zijn eerste western, maar het is ook duidelijk waar Eastwood de mosterd vandaan heeft gehaald. Hij heeft heel goed gekeken naar Mifune. Mifune ja, die ik vooral ken van uitbundige rollen speelt hier een stille rol en met zijn uitstraling alleen al en die combinatie met dat ingetogene draagt hij de film met gemak. Ik keek de hele film geboeid naar hem.

De film is niet altijd even sterk, motieven van handelen vond ik ook niet altijd even duidelijk en voor m'n gevoel duurt de film net iets te lang. Maar als geheel is dit wel een dikke voldoende. Een film ook die na het zien ervan behoorlijk bleef hangen en voor m'n gevoel steeds beter werd. Vanwege het navoelen naar boven afgerond 4,0*.

Zoals de meneer hierboven al zegt gaat de film nergens heen. Maar ondertussen vliegt de film ook alle kanten op. De film mist focus en is slecht verteld. Ook de manier waarop (door deels te spelen met chronologie) komt nooit echt uit de verf.
Een aantal losse delen zijn wel sterk gedaan (enkele kleine familiemomenten, dat gedoe met de journalisten), maar het is alles samen gewoon een rammelend geheel waardoor zelfs die losse momenten zwakker worden. De som der delen, maar dan omgekeerd. Verder wel redelijk gespeeld, maar ook erg afstandelijk. Al zal dat met de Japanse cultuur te maken hebben. Zo nederig als de hoofdpersoon is, daar kan ik weinig mee. 2,0*

Matige film. Het thema rond de burgeroorlog daar, die nog steeds loopt (het verhaal is van 7 jaar terug), kan best interessant zijn. Alleen kiest men in dit geval voor een klein verhaal waarin iemand zelf een beetje het gevaar op zoekt. Nu is dat inherent aan oorlog dat het gevaar overal kan liggen, maar in dit geval vind ik het zeker niet overtuigend. Het is ook niet het meest boeiende verhaal dat wordt verteld en de acteurs weten me ook niet echt te raken. Het werd zo een vrij lange zit, ondanks de redelijk geringe lengte.

Visueel ook pover. Het filter is nogal donker en er is veel kleur uit gefilterd. Nu kan dat mooi zijn, maar in dit geval is het vooral saai. Ook de omgeving helpt niet mee. Van de stad zien we weinig, de landschappen bestaan uit saaie beschutte boomrijke omgevingen waar ook weinig te zien is. Arsheed is wel een hele mooie vrouw om te zien trouwens. 1,5*

Niet super. De film is vooral nergens echt grappig, maar dat probeert de film wel te zijn. Dat werkt niet en mondt uit in veel flauwe stukken. De film duurt ook net iets te lang en kent echt nul verrassing. Anderzijds kijkt de film redelijk weg en het feelgoodsfeertje is best oké. Meer valt er eigenlijk ook niet over te zeggen. En dat zegt toch wel genoeg. 2,5*.

FIlm met twee kanten. Regie is prima met mooie beelden vol kekgekleurde zwembaden, dromerige sfeer, roze zonsondergangen en een lekkere hypnotiserende soundtrack. Maar ook een wat duf verhaal vol ongeloofwaardigheden en dommigheid met acteurs die nergens overtuigen. Niet doordat ze soms 10 jaar te oud zijn (17, serieus?) en ook gewoonweg omdat ze niet kunnen acteren. Ze lepelen wat teksten op en kijken er moeilijk bij. 2,0* maar wel benieuwd naar meer werk van de regisseur.

James Bond-film die voor een helft erg leuk is, maar die, ondanks een groteske finale, toch wat matig eindigt. Wat ik vooral zo leuk vindt is de sfeerzetting in het eerste deel, met de beelden van Japan en het werkt haast als reisprogramma. Connery is verder uitstekend op dreef en beweegt nog natureller dan in Thunderball dat het spijtig is dat dit voor even zijn laatste Bond was. Verder een goede opbouw en een aantal fraaie scènes, waaronder die achtervolging op de daken eruit sprong. Maar het tweede deel wordt dan wat minder. Het wordt minder serieus, Bond gaat wel erg veel overleven en de finale is wel groots, maar wist me eigenlijk nooit echt te boeien. Het voelt ook allemaal wat tam aan en weinig bijzonder. Daarnaast is het leuk om Blofeld te zien, maar het is wel een vrij cartooneske versie, zoals deze hele film een beetje die kant uit gaat. 3,0*

Ik kon hier weinig mee. Het eerste halfuur is nog wel sterk met de sfeer, de geluidsmix met het lawaaierig verkeer en sterke muziek. En Phoenix blijft de hele film goed in zijn rol en weet de pijn voelbaar te maken. Maar verder een film die nooit spannend wordt, nooit gruwelijk, nooit bijzonder eigenlijk. Vooral omdat dit zo'n film is die ergens op de grens tussen werkelijkheid en fantasie ligt en ook met moeilijkdoenerij mijns inziens meer wil lijken te zijn dan het eigenlijk is. En dat alles smaakt mij niet. 2,5*.

Lichte tegenvaller, vooral omdat ik weet dat Reitman veel beter kan. De film begint vrij sterk met een fijn sfeertje en leuke personages. Maar uiteindelijk wordt de film nogal afgezaagd en behoorlijk plotgedreven, dat ik echt het idee kreeg naar een film te kijken en niet naar het leven van iemand. Juist bij dit soort films wil ik niet het gevoel hebben een film te zien. En uiteindelijk is dit ding vlees noch vis. Niet grappig genoeg voor komedie, niet dramatisch genoeg voor drama, maar ook die combi werkt niet helemaal, ondanks het overtuigende spel. 3,0*.

Niet slecht, maar een tikkeltje saai. Aan Fonda's Lincoln zit echt geen kreukje en dat wreekt zich al snel. De film wordt vlotjes verteld maar leeft eigenlijk nooit en kruipt nergens onder de huid ondanks de verder overtuigende aankleding. De rechtszaak is op zich nog wel leuk maar weet nergens echt spannend te worden. Vakkundig gemaakt maar veel te glad om enige indruk achter te laten. 3,0*.

Mooie film, al is La Grande Bellezza beter. Die film kent veel meer flow en coherentie en daarmee ook een zekere grotere schoonheid. Deze Youth is dan weer plezieriger om naar te kijken, warmer ook met enkele fijne acteurs die gewoon uitstekend staan te spelen zonder ooit in clichés te vervallen. En buiten het goede acteren om is Rachel Weisz stijlvol gekleed en bijzonder aantrekkelijk in deze film - dat ze al 45 is zou je haar echt niet geven. Voor mij is dit ook een film over de onschuld van de jeugd, en de pijn van de ouderen die te veel hebben meegemaakt. Typerend was die scène van Dano (goed als altijd) als Hitler. Dat jonge kindje glimlacht vriendelijk, de rest kijkt vol afschuw. Het tweede deel van de film is wel iets minder, vooral doordat de film wat meer plotgedreven raakt en het lijkt of Sorrentino ineens beseft dat hij een verhaal te vertellen heeft, terwijl juist die sfeerbeelden uit het eerste uur zo fijn waren om naar te kijken.
3,5*.

Wat een draak van een film was dit zeg. Vaak visueel best mooi, ook dat kleurgebruik, maar soms ook enorm kitscherig. Maar enorm traag, inhoudelijk wist de film me niet te boeien en ik keek meer naar ideeën (voor m'n gevoel) dan daadwerkelijk een film of verhaal. Dat dit soms werkelijk een toneelvoorstelling leek (zeker de eerste twee kortfilms) helpt ook niet mee. Maar Kurosawa maakt ook gewoon verkeerde keuzes. Dat laatste filmpje is visueel prachtig (sowieso leuk een Kurosawa te zien met een man in spijkerbroek, ik ken vooral zijn films uit de oudere jaren) met dat groen-blauwe water (en die aftiteling!) en die heerlijke geluiden van de kabbelende beek. Maar een groot deel in dat stuk horen we een oude man wat wijsheden mompelen. Saai in beeld gezet en dat alles leidt af van de natuurpracht en rust. En dat is wel een goede samenvatting van de hele film die vaak mooi is maar me nooit raakte en des te vaker de aandacht niet vasthield. 1,5*.

Leuk fris filmpje in het eerste uur als er steeds flinke tijdsprongen zijn en we enkele momenten tussen het meisje en de jongen door de jaren heen zien. Zo'n film als deze kennen we nu wel, maar het tempo is vlotjes, de losse scènes oké, sfeer is prima, af en toe fijn nostalgisch qua gevoel en een leuk meisje in de hoofdrol. De jongen is overigens minder boeiend en ik zag maar weinig chemie tussen die twee. Daarna valt de film stil. Haast letterlijk ook doordat men vanaf het tweede uur heel lange tijd in dezelfde tijd blijft zitten en veel meer op drama gat zitten, maar daarvoor zijn die jongen en de chemie met het meisje niet sterk genoeg en langzaamaan vergleed voor mij de aandacht. Dan wordt er ook niets bijzonders of leuks in de film gedaan en blijft het een vlak en mat geheel. Nog wel 3,0*.

Een groot euvel van veel biografische films is dat men geen keuzes kan maken en bijkans maar het hele leven van de persoon verfilmt. Nu valt dat opzich nog wel mee - men richt zich op de eerste jaren van het modehuis- maar toch is het wel te veel voor krap 100 minuten. Zo zijn er wel enkele langere - en dus sterkere- scènes die ook goed gespeeld worden door Nini (prachtig onzeker) en Gallienne (met een natuurlijke rust) maar ook al te veel scènes gaan vluchtig voorbij en lijken echt erin geschreven omdat men het wilde tonen. Zo krijg je dus een film die wel afwisseling heeft, maar vaak niet weet te boeien en ondanks de korte speelduur behoorlijk lang aanvoelde.

Maar goed, de film is best het kijken waard verder. Vooral de aankleding is erg mooi, zowel kostuums als decors dat het Frankrijk (en vooral Parijs) van de jaren 60 en 70 heel behoorlijk tot leven brengt. Verder is de muziek prima, is de sfeer goed en zit er één schitterend shot van boven in half met zwembad en half met tegels ernaast. 2,5*