Meningen

Ergens gewoon een zoveelste romcom, ergens net wat ander met mensen die vreemdgaan, een abusievelijke zwangerschap en net wat groter drama. In zoverre weet je niet hoe de film gaat eindigen omdat er net te veel lijntjes lopen daarvoor. En lange tijd zijn dit 2 korte films (1 in Nederland, 1 op Curaçao) die samenhang hebben in 1 persoon en pas tegen het eind ineens samenkomen. ook. Maar verder is de film ook maar matig grappig, lang niet altijd goed geacteerd, behalve door Edwin Jonker. Hij oogt gewon sympathiek, komt naturel over en is daardoor best geloofwaardig en verre van irritant terwijl zijn rol dat wel kan zijn. Maar hij brengt die rol vrij ingetogen en relaxed. 2,0*.

155 minuten duurt dit ding en ik heb me geen seconde verveeld, dus dan krijgt een film sowieso een voldoende. Daarnaast zitten er wel enkele lekkere scènes in en Brad Pitt speelt vooral Brad Pitt maar doet dat met zichtbaar genoegen (dat mag ook wel voor 30 miljoen) waarmee hij best genietbaar is. En best tof hoe dit echt verwerkt is in de huidige F1 waar alle coureurs ook in langskomen. Maar dat is het dan ook.

Visueel niet heel bijzonder, in een saaie stijl zelfs. Met al die camera's op de auto's ziet het er allemaal best goed uit maar stiekem vond ik nergens echt een gevoel van snelheid eruit komen - het racen ben ik in andere films echt wel beter tegengekomen. Eigenlijk gaven die paar flashbacks naar de jaren 90 en het ongeluk van Pitt daar veel en veel meer dat gevoel van snelheid.

Grootste pijnpunt is het script. Dat alle clichés worden afgevinkt en daarmee elke vorm van verrassing ontbreekt is nog niet eens het ergste (al helpt dat niet mee) maar vaak de enorme ongeloofwaardige zaken. Vooral het rijgedrag van Pitt maar ook twee zware ongelukken in een jaar in een team - dat ging allemaal ver buiten mijn suspension of disbelief en op en duur begon dit ook te irriteren. 3,0*.

Overbodig. Dat gevoel gaf de film vooral. Als een tussendoortje dat niet in het grote geheel past en vooral maar geschreven is om nog een film af te leveren. De actie wisselt ook enorm, soms spetterend, soms er te ver over om überhaupt spannend of zelfs maar plezierig te zijn. Het is vooral lawaaiig. Het gaat ook allemaal wel erg simpel. De boef is zo gevonden, die IT-meid kan alles. Dat is gewoon lui schrifjwerk. Dat heeft men wel vaker in deze franchise, of films überhaupt, maar bijvoorbeeld F7 had een enorm hoge funfactor en ging van geweldige set piece naar geweldige set piece. Dat heeft deze film niet.

Het is wel, ik heb me niet verveeld. En dat scheelt al heel veel en levert dan ook vaak wel genoeg punten op. Maar het is geen voldoende. 2,5*.

Aardig klein sfeerportret, al had hier veel meer in gezeten. De elementen heeft de film met behoorlijk acteerwerk, de locatie, de fotografie met een kil grijs Noorwegen, de thema's over leven in zulk een klein stadje aan het einde van de wereld. Maar toch, nooit wordt het echt goed uitgewerkt. En op zich is het idee van een buitenbeentje, ook nog eens op een plek waar iedereen elkaar kent en geen andere potentiële vriendengroepen zijn, best aardig, maar een gepest iemand kan ook in de stad voorkomen. Juist dat leven daar ver weg van iedereen had veel meer naar voren mogen komen, ook door zonder iemand buiten te sluiten. Verder kijkt het wel weg en duurt ook niet lang waardoor geen verveling kan optreden, ondanks dat het allemaal wat zwak is uitgewerkt. 3,0*.

Na ruim 4 jaar herzien, en de film bevalt me een stuk beter. Toentertijd vond ik de film af en toe verwarrend. Deels zou meespelen dat Aziatische acteurs soms veel op elkaar lijken, ook qua naam lastig uiteen te houden, en dat speelde toen wel op. Dat was nu een stuk minder, of beter: volledig afwezig. Ik kende de film immers en ik ben inmiddels wel meer films uit die contreien gewend.

Mooie film, vooral visueel. Soms lekker dromerig, soms voel je de vocht en hitte van Hongkong door je scherm en zijn die jurken prachtig fleurrijk. En daartussen stiekem best een mooi liefdesverhaal dat soms iets warmer had mogen zijn - een topscore zit er echt niet in- om echt impact te maken. Maar als geheel een mooie sfeerschets die aan het eind nog weet te ontroeren. 4,0*.

Goed gemaakte film die dusdanig professioneel in elkaar zit dat die ook aalglad aanvoelt. Ondanks het persoonlijke thema vind ik weinig gevoel in de film zitten. Dat komt deels ook door het weinig verheffende verhaal rond de familie Fabelmans en het feit dat Spielberg sommige dingen heel goed kan, ook drama, maar niet zulk drama. Soms wat stroperig maar nergens grijpt het me. En dan Michelle Williams met een wat vervelende rol, zeker als ze soms die ogen zo openspert. Dan vond ik Paul Dano een heel stuk prettiger. En een fijn rolletje van Judd Hirsch.

In het laatste uur waar de familie iets meer op de achtergrond komt wordt de film ook leuker en uiteindelijk zijn die 2,5 uur vrij makkelijk uit te zitten, wat ook wel iets over de kwaliteiten zegt. De filmpjes die de jonge Fabelmans maakt, zowel het maken als het uiteindelijke resultaat, zijn ook oneindig veel leuker en boeiender dan het familiedrama. Ik schreef ooit al bij Jaws dat je het geluid uit kan zetten en zeker het eerste stuk volledig kan begrijpen omdat Spielberg zo visueel is ingesteld en informatie geeft via beelden. Hier zie je voor een deel waar dat uit voortkomt met zijn geluidloze amateurfilmpjes die hij maakte. Leuk. Al vind ik wel dat de echte passie nooit echt van het scherm spat.

Visueel aardig op momenten maar die lichte retrolook oogt ook wat te nep soms. Al met al een film die onderhoudt en soms vermaakt en niet echt verveelt, maar me ook nergens wist mee te voeren. 3,0*.

Na meer dan 18 jaar herzien en maar eens tijd voor een review dan (en de score een halfje verhoogd). Ook in 2025 nog net zo fris als bij het uitkomen. Goed tempo, leuke afwisseling, hele fijne muziek en al tezamen een film met een hart en enkele mooie kleine ontroerende momenten en af en toe hele leuke humor. Tautou is perfect gecast als Amélie met een mooie mix van naïviteit en charme en daadkrachtigheid maar vooral die twee ogen die verwonderd maar zonder negatief oordeel de wereld in kijken. De film speelt in Parijs maar dan eerder een sprookjesversie, gedrenkt in groen en hier en daar rood en blauw die eruit springen. De film is ook simpelweg als een modern sprookje gebracht en is eerst en vooral heel aangenaam om te zien en daarnaast filmisch ook zeer interessant. 4,5*.

Enorm sfeervol, in fotografie, met locaties, jazz en een sensuele Pfeiffer in een best heel mooi portret van enkele mensen die een iet bepaald glamoureus leven leiden. Maar ondanks dat allemaal, en het goede spel, vooral van een doorleefde Jeff Bridges, kon de film me maar matig boeien. En dan wordt het wel een lange zit. 2,5*.

Matig. De Chaplin van later is hier nog niet helemaal, al zit er wel wat lichte slapstick en zijn beroemde loopje in. Maar dit stukje film heeft veel tussentitels nodig, een zwaktebod vind ik. Al is het een deel vanuit een gedicht met dezelfde titel waarop de film is geïnspireerd. Wel geinig om het verhaal te vertellen vanuit de kroeg, dat geeft het net nog wat meer, maar verder is de uitwerking niet heel bijzonder. Door de korte lengte wel goed uit te zitten. De plot hierboven klopt overigens totaal niet. 2,0*.

Na jaren weer eens herzien en de score iets verhoogd. Typisch John Woo met veel vertragingen en bewegende camera's maar die stijl van hem daar is hij wel meester in en ondanks de enorme drukte is er geen overkill. Verder genieten zowel Cage als Travolta zichtbaar en dat is prettig. Toch gaat de film op en duur wel slepen, er zit net te veel overbodige ballast in om constant echt geboeid te blijven (al kan ik me indenken dat op het witte doek deze film net wat meer indruk maakt). 3,5*.

Oef. Niet leuk, dat vooral. Als een komedie leuk probeert te zijn, en de acteurs laten zoiets ook merken, dan is dat vaak niet meer het geval. Ik heb de film vorige week gezien en had toen allerlei punten waarom ik de film niks vind. Die ben ik vergeten; misschien zegt dat nog wel meer over de film. 1,0*.

Hoge cijfers (deze site, NRC) dus uiteindelijk nog snel deze film meegepakt gisteravond hoewel deze in eerse instantie niet op mijn netvlies stond. Nou, die hoge cijfers zag ik er niet in maar dit is wel een prima film. Deels coming-of-age en zomers, maar met een behoorlijk donker filter, spooky muziek, een benauwende aspect ratio van 1,33:1 geschoten op 16mm en die locaties waardoor de film als horror doet aanvoelen. Dat is goed gedaan en werkt voor een deel ook wel. Dat verontrustende gevoel zit er de hele tijd. Verder prima geacteerd, vooral door die jongen; zijn blikken zijn steeds enorm veelzeggend en je ziet heel veel gebeuren in zijn hoofd.

Anderzijds richting het einde lijkt me de film wat stuurloos te worden en nergens heen te gaan en werd ik er wat ongeduldig van. Verder excelleert de film ook nergens echt. Wat hier voor 90% gebeurt is al veel vaker gedaan en ook beter. Die laatste 10%, het einde, de twist, zie je dan niet vaak in zulke films maar is ook niet heel origineel*. Niet dat ik dit per se zag aankomen maar ik was er ook niet van ondersteboven. 3,5*.

*Althans, ik ben er nog niet helemaal over uit of Bastien aan het eind sterft of al een tijdje is overleden, enkele jaren daarvoor in dat meer. Voor beide valt wat te zeggen, voor beide ook niet. Iemand een goed idee? Misschien juist die verwarring maakt dat de impact wat minder is.

De film had beter kunnen zijn. Op momenten is dit een prima product, vooral het sound design maakt dit ding soms goed spannend. Dat is knap gedaan, met alles dat beweegt en schuurt en rammelt. Maar de plot rammelt ook. Uiteraard krijgt iemand weer een bak aan trauma's mee (waarom toch?) en ook dat einde vond ik allemaal en beetje overdreven en onnodig. Je kan ook zeggen: dit is een film over traumaverwerking verpakt als spannende klimfilm, maar daarvoor is de inhoud dan weer te matig. En toen die drone tegen de vrachtwagen vloog (je voelt dat moment aankomen) was de film me wel kwijt. Gardner ziet er overigens verrukkelijk uit, zo banaal kijk ik dan ook wel weer. 2,5*.

Leuk filmpje dat echter wel te lang duurt, zeker de finale gaat te lang door en begon te film toch wel enorm te slepen. Maar tot die tijd is de film prima. Fijn geschoten, een uitstekende Gosling die met speels gemak de film draagt (in tegenstelling tot de vervelende Taylor-Johnson die een grote ster moet zijn maar geen moment geloofwaardig is - Gosling heeft zoveel meer starpower) een oké tempo en af en toe leuke humor. Al met al wel een mager verhaaltje en dan is de koek na 100 minuten ook wel op en verveelt het laatste halfuurtje wel een beetje. 3,0*.

M'n eerste Nigeriaanse film. Leuk eens gezien te hebben, hoewel er weinig typisch Nigeriaans aan is. De film speelt zich af in de beter middenklasse, waardoor ik als Westerse Europeaan eigenlijk naar heel herkenbare beelden kijk. De film kijkt wel redelijk weg, maar echt geweldig is die verder niet. Visueel oogt het goedkoop en het verhaal zelf is ook nogal soapachtig waar nog wat extra onnodige drama-elementen aan worden toegevoegd (zwanger van de arts, eventueel abortus). Op momenten wel redelijk geacteerd en er is ook wel een zekere chemie tussen de spelers. 2,5*.

Samen gekeken met een date, alleen woont zij niet in Nederland dus dan maar ieder voor zich kijken en tegelijk opstarten. Je moet wat soms om iets samen te doen. Deze film was haar keuze trouwens. Slechte film verder, maar nog wel met een zekere charme - ik heb ze absoluut weleens veel slechter gezien. Ook wel aardig dat die verloofde geen volslagen zak is maar gewoon iemand die wat te veel met zichzelf bezig is en dat Lohan uiteindelijk niet voor hem kiest zonder bad feelings is prima, dat is verfrissend zelfs. Matig geacteerd allemaal, dat wel. En Lohan lijkt echt 10 jaar ouder dan ze is zeg, had haar eerst niet herkend. Film doet verder weinig fout, maar ja, dat is ook niet per se een kwaliteit. 2,0*.

Qua sfeertje nog wel oké, maar het ligt er allemaal soms wel erg dik bovenop en uiteindelijk zitten er ook genoeg langdradige momenten in, echt de aandacht erbij houden lukte de film niet. Verder qua opbouw niets spannends, die hele plotlijn is zo uit te tekenen en dat helpt ook niet mee natuurlijk. En vooral de centrale liefde werkt nergens, zoals Onderhond al zegt is er geen enkele chemie en die hele liefde is ook geen enkel moment geloofwaardig. 2,0*.

Erg fijne film juist door alles in eenzelfde appartement te tonen. Robert Zemeckis zou dat met zijn Here nog verder doortrekken door iets soortgelijk te doen maar dan slechts in dezelfde kamer vanuit dezelfde camerapositie - ook een film die me smaakte. Daarmee kan je juist de ontwikkeling goed zien, Van de familie hoe iemand als onderdeel ervan langzaam het middelpunt wordt en daarna erboven (en al langzaam een beetje erbuiten - die laatste scène met alle familieleden waarvan je als kijker ook al geen idee meer hebt wie dat allemaal zijn) komt. Maar ook van de tijd door middel van meubelen. Wat er aan drama speelt verder maakt dan juist minder uit, dit gaat echt om de losse scènes en zo een bepaald beeld te krijgen. Daarbij speelt dat de losse scènes vaak boeien en het tempo is ook precies goed. 4,0*.

Ah, de gratis Pathé-film van vandaag en aangezien ik me heb voorgenomen ze allemaal te kijken (althans, de films die ik nog niet eerder heb gezien) dus ook deze maar. Dit lijkt me een film gericht op hele jonge kinderen, maar toch, er zijn genoeg familiefilms gericht op jonge kinderen die ook voor volwassenen leuk zijn. Maar dat is deze dus niet. Naast dat het acteerwerk soms gewoon slecht is, is het ook op een bepaalde theatrale manier die me niet smaakt. Ongetwijfeld bedoeld voor kinderen, maar toch, zoiets hoeft toch niet om het voor hen leuk te houden. Verder ook zo'n naïeve film, maar die in ieder geval nog een zekere sympathie heeft en enorm kort is, dat het nog net is uit te kijken. Maar verder is dit niets voor mij. En ik vraag me af of ik dit vroeger leuk zou hebben gevonden. 1,5*.

Soms heel matig want meestal niet grappig, maar met een redelijk tempo (en lekker kort) en soms wel een enkele goede grap. Heel soms zelfs twee achter elkaar snel, bijvoorbeeld als L.A. the Voices binnenkomt zingen en een paar seconden later een duif doodgeschoten neervalt. Jammer alleen dat de drie kinderen stuk voor stuk heel matig zijn, ook hun rol überhaupt. Dan is de familie van Bonnie geiniger en papa zelf wordt ook prima vertolkt. 2,5*.

Een wat matige Hitchcock. De film ziet er wel aardig uit met volle kleuren en ook de look van de jaren 70 wordt goed weergegeven. Maar het is allemaal wat rommelig en nergens echt interessant. Daarnaast wil de film nooit echt leuk worden, ook al is het sfeertje vrij los. Al met al heb ik me behoorlijk verveeld. Jammer dat Hitchcock hiermee afscheid nam, juist omdat hij een regisseur is van wie ik in de eerste plaats zijn films als puur vermaak zie (en niet zozeer als thrillers). Altijd met een perfect tempo, goede dialogen, passende acteurs. En dat alles heeft deze ietwat duffe film niet. Anderzijds, sommige regisseurs hebben hun hele carrière geen één shot gehad zoals dat éne shot aan het begin van de film, als we een tijdje twee personen volgen, de auto remt en de camera diegene volgt voor wie zojuist werd geremd waarmee de hele focus wordt verlegd. Wat een fenomenaal shot. Daar had het moeten eindigen. 2,5*.

Hetgeen me bij deze film tegenstond was hoe enorm overdreven en nadrukkelijk men zich afkeerde tegen Meredith. Volstrekt ongeloofwaardig. Allicht nog wel de afkeer maar niet hoe zij en partner erop reageerden. De rest van de film wist me daarmee eigenlijk niet meer te boeien en al dat extra drama en wisselingen van partners (om het maar even zo te noemen) deed me weinig. Visueel nog wel aardig en sfeervol maar dat heb je al snel rond Kerst. 1,5*.

Dit lijkt me nu bij uitstek een film waar iedereen wel iets in kan zien. Allicht niet de volle vijf uur, maar genoeg voor wat normaal al de speelduur van een hele film is. Van het heerlijk kabbelende eerste deel met een zeker ritme ook en de warme decors en mooie kostuums of juist later meer van een film op mystiek, filosofisch en vooral symbolisch niveau. Met dat laatste heb ik meestal minder, maar zolang in eerste instantie de film genietbaar is stoor ik mij daar niet aan en kan het zelfs van meerwaarde zijn als de film is afgelopen. Bij Bergman's Såsom i en Spegel had ik daar wel last van.

Wat het meest opvalt is vooral het uiterlijk. Met die mooie rijke decors, protserig en tegen het kitscherige aan, maar wel iets waar ik van kan genieten. Dan is de overgang naar de kille bisschopswoning enorm invoelbaar. En zelfs de witte frisse buitenwoning van de familie Ekdahl voelt enorm warm aan ineens. En aan het eind is de witte tafel met veelal mensen met lichte kleding enorm opluchtend, om de cirkel vervolgens rond te maken en in de decors van het begin te eindigen. Daarnaast enkele leuke shots en vooral een fantastische eerste vijf minuten met die mooie muziek en later die geluiden van klokjes. In ieder geval enorm sfeervol.

Maar het is ook een interessante film om te zien. Vooral de bisschop is een enorme boeiende persoon. Je kan de duivel in hem zien, of iemand die wel degelijk goed wil maar waar het niet helemaal lekker uit komt. Daarnaast zou Alexander bij mij ook het bloed onder de nagels vandaan halen, dus soms begreep ik hem ook wel. Maar ook de hele familie Ekdahl die vrij genuanceerd is, met al hun onhebbelijkheden en die toch ook enorm sympathiek zijn. Verder een goede inkijk in het adellijk leven waar een man rustig een maîtresse erop na kan houden en zonder problemen een kind kan verwekken. Ik wil wel geloven dat dat zo vroeger kon.

Voor mij zat er veel moois in. Niet de volle vijf uur - dat kan haast niet- en soms had de film me iets meer emotioneel mogen raken, maar de film verveelde werkelijk nergens en die vijf uur gingen opvallend gladjes voorbij. Dit is wel één van de betere van Bergman. 4,5*.

Mooi, maar dodelijk saai. Klassieke muziek is prachtig en ik kan er uren naar luisteren, maar dan wel lui in de stoel. Nu, met beeld erbij, moet je nog enigszins actief meekijken. En al wat ik zie, hoe mooi verwerkt ook, boeit me in het geheel niet. En dan is het lastig niet je ogen te sluiten en maar de muziek te luisteren.

Wel een voldoende, omdat er enkele stukken in zaten die absoluut de moeite waard waren. Maar ook niet meer. Ook doordat de uitvoeringen van de muziek niet de beste zijn die ik ooit heb gehoord. Vooral als het gaat om zuiverheid en kwaliteit van geluid. 2,5*

Zeer wisselende kwaliteit heeft dit werk te bieden. Zowel in verhaal als animatie. Vrijwel overal waar CGI en de oude animatie samengaan is het mislukt om een geheel te krijgen. Dat is jammer. Best getekende delen zijn Noachs Ark, het laatste deel in het bos (dat eindshot!) en mijn favoriet 'Rhapsody in Blue'. Schitterende simpele stijl met een hart. In Noachs Ark zat de meeste humor (dat stuk met het vertek van de beesten en de konijnen).

De andere filmpjes waren gewoonweg minder. Tel daarbij op de slechte stukjes waarin de stukken worden aangekondigd. Simpelweg tenekrommende slecht. Toen Mickey daarbij kwam stal hij dan ook direct de show.

3*

Filmmagie, dat is een woord waarbij ik aan denk aan enkele klassiekers van Disney. Maar stiekem ook een beetje aan werelden die worden gecreëerd en getoond op het witte doek, zoals Jackson deed in zijn trilogie begin deze eeuw maar ook Lucas met de prequel trilogy van Star Wars, wat je verder ook van die films vindt. Iets waar cgi (waar je ook heel veel van kan vinden) wel degelijk aan meehelpt. Zo ook bij deze film, in wat het begin kan zijn van een Harry Potter Cinematic Universe, maar die sowieso één van de leukste films is die ik dit jaar zag.

De vorige acht films rond Harry Potter waren eigenlijk allemaal heel redelijke films (op de wat saaie laatste na). Geen meesterwerken, maar goed gemaakte films met geweldige acteurs in de bijrollen, veel sfeer en met het maximum wat men uit die dikke pillen kon halen en in tweeënhalf uur film kon stoppen. Ja, de boeken waren beter, maar de films waren allemaal fijne aanvullingen daarop. Nu echter kon men direct beginnen met het schrijven van een verhaal voor een film. Strakker dus, zonder dat je het idee hebt dat je veel mist. De film kent een enorme vaart en is op momenten geweldig grappig, vooral door ren schitterende rol van Dan Fogler of de twee goed gecaste zusjes (ik ben verliefd op Queenie). Ook goed gekozen is Eddie Redmayne. Goed beschouwd heeft hij drie emoties, te weten: naar beneden kijken, naar opzij kijken of met zijn hoofd wegdraaien bij de camera. Maar in deze rol past dat en stoort in ieder geval niet (zoals dat wel deed in die draak die The Danish Girl was).

En dan is er vooral de wereld die tot leven wordt. New York ziet er fantastisch uit in alle wide shots, maar ook op klein niveau veel sfeer met decors, kostuums, kapsels (die zusjes), kroegjes, het Amerikaanse ministerie en die vaak aanwezige jazzy soundtrack de zo goed past bij deze periode. Dit is gewoon dus een prima gemaakte film, waarbij ook de periode zelf interessant is met wat er nog gaat komen in die wereld waarvan Rowling af en toe wat hints al heeft gegeven. (Gezien de verwachte box office komt die hele serie wel en zal ongetwijfeld eindigen met het gevecht tussen Dumbledore en Grindelwald.)

Enfin, een erg leuke vermakelijke film en dat wereldje levert sowieso bonuspunten op. Van mij mag hier best nog meer van komen. Ik ben gul: 4,0*.

Zelden toonde een eerste scène visueel zo goed hoe de film inhoudelijk verder werd beleefd: ergens heb je wel een idee wat de rode draad is, maar het is zo chaotisch verbeeld dat je eigenlijk geen idee hebt waar je nu precies naar kijkt. Die scène was overigens ook wel de slechtste van de hele film, qua beeldvoering en qua ideeën. Vergelijk die eens met de ontsnapping van Magneto in X2 waar dat een stuk beter wordt gedaan, en dan weer aan deze duistere simpele scène.

Rowling had duidelijk weer een vuistdikke pil in gedachten, genoeg voor een miniserie van 10 uur. Maar in plaats van wat verhaallijnen te schrappen zijn alleen sleutelscènes overgebleven om alles er maar in te stoppen. De film racet zo van moment naar moment waardoor ten eerste je niet echt meeleeft. Maar daarnaast is het soms volstrekt onbegrijpelijk wat er nu gebeurt omdat je allerlei scènes ertussen mist die een en ander wat context geven, of de film verhalend vloeiend laat zijn. Het zijn allemaal losse scènes waar je als kijker zelf maar wat van mag bedenken. Je kan ook zeggen dat Yates hiermee een ode brengt aan de experimentele films van Godard -de film speelt immers grotendeels in Frankrijk- maar dat lijkt me dan niet bewust.

De pacing is wel oké, en vervelen doet de film ook niet. Verder ziet de toverwereld er weer geweldig uit. Leuk ook om nu Parijs te nemen (krijgen we hierna Berlijn? Of plekken veel verder?) en je hebt echt het idee dat deze wereld leeft en geloofwaardig is. De meeste acteurs zijn ook prima, Depp toont weer wat tekenen van leven, Law is een goede Dumbledore (ik vraag me af wat de reden is dat hij op den duur die lange tovenaarsgewaden ging dragen) en de CGI overtuigt voldoende. Het is nog niet het niveau dat Disney toont, maar wel stukken beter dan deel 1. Al speelt waarschijnlijk mee dat de look nogal duister is, waardoor slechte effecten worden gecamoufleerd. Denk aan Godzilla uit 1998 in de regen.

Een film met potentie, maar met te vel slechte keuzes en soms helemaal geen keuzes. 2,5*.

Wel beter dan het tweede deel dat toen een volstrekt onbegrijpelijk verhaal vertelde. Nu is de film van a tot z in ieder geval te begrijpen, hoewel veel losse momenten nogal uit het niets komen soms en enorm gemaakt overkomen. De film is niet zozeer een film maar eerder een lange samenvatting waarin men heel veel wil vertellen en personages lijden daaronder. Soms lopen ze er verloren bij, soms veranderen ze ineens van gedachten zomaar (die hele Credence, om onbegrijpelijke redenen als Coenraad vertaald wordt voor m'n gevoel vanuit het niets ineens goed in plaats van bad guy, dat ging wel extreem soepel)

De acteurs zijn ook maar pionnen en ze krijgen te weinig mee om er echt van te aken, enkel onze muggle man een beetje. En vooral Jude Law als Dumbledore is een schot in de roos die een geweldig charisma en nonchalance koppelt aan een gevoel van tristesse en zekerheid omdat hij weet dat hij krachtig is. Veelgelaagd en volstrekt overtuigend. Iedereen staat in de schaduw van hem, ook Newt Scamander om wie de reeks ooit is begonnen maar nu vooral maar steeds een plek krijgt die niet per se nodig is. Buiten dat is acteur Redmayne gewoon irritant met maar één manier van acteren en dat is het hoofd wat schuinhouden (echt waar, kijk een film van hem en hij doet dat, ongeacht zijn rol). En Mikkelsen is wel oké en zijn personage Grindelwald is ook echt wel een boeiende, veel meer dan Voldemort eigenlijk, maar straalt nergens echt iets dreigends uit (dat deed Depp beter) en hij krijgt te weinig screentime.

Nee, eigenlijk is dit een rotslechte prent die echter speelt in een universum dat mij enorm interesseert en dat met cgi mooi tot leven wordt gewekt. Daarvoor vooral kijk ik deze reeks, om de tovenaarswereld over de hele wereld te zien, met nu weer Berlijn en Bhutan. En ja, ook het tempo is echt uitstekend qua regie. Hoewel er heel veel rustige momenten inzitten valt de film nooit echt stil en blijft vermaken. Maar wel op een heel oppervlakkig niveau. 3,0*.

Vrij hoge cijfers vind ik, allicht omdat deze film eindelijk weer een stap in de goede richting is? Hoewel de recentere films alle best oké zijn, net als deze Fantastic Four. Luchtig zonder melig te worden, actie is redelijk, de film vermaakt, de acteurs vermaken zich duidelijk ook en vooral het design van die futuristische retrostad is erg tof gedaan. Maar de film is ook vrij oppervlakkig ondanks dat er wel wat meer drama en morele keuzes langskomen dan in soortgelijke films. De film is vooral enorm vluchtig. Dat maakt dat je je niet verveelt maar ook had ik niet heel veel binding. Ik heb me vermaakt en dat is prima maar meer dan dat ook niet. 3,0*.

Niet echt mijn smaak. Sowieso geen fan van stop-motion, maar elke keer probeer ik het toch weer (en trap ik er toch weer in). Visueel prima en het stijltje is ook wel oké, maar de film weet me nergens te raken, stemmenwerk (hoewel Clooney fijn is om naar te luisteren) nogal afstandelijk en het verhaaltje boeit niet heel erg. Zo kijk ik vooral scène na scène naar een knap gemaakte film maar één die me volstrekt koud laat en daardoor saai wordt. 2,5*.