Meningen

Geschoten in fraai zwart-wit waar de buitenscènes heel wat meer sfeer kennen dan die binnen terwijl juist er veel plaatsvindt tussen vier muren. Dat is echter lichtjes verouderd en wat stijfjes. Er wordt ook iets te veel gepraat over filosofen die mij niet zoveel boeien. Dat neemt niet weg dat de film wel intrigeert en de slotscène op het strand is erg mooi waardoor in waardering de film positief afsluit. 3,5*.

Na Fences de tweede toneelverfilming uit een reeks van 10, blijkbaar. En net als in Fences kijk je naar toneel, niet naar een film. Ook hier heb ik het idee dat men nergens één werd met decor en met de andere personages, maar enkel probeerde de teksten (goed geschreven teksten, dar niet van) te declameren. De film voelt vooral heel nep aan. Zeker zonder Boseman is gruwelijk irritant met zijn overacteren, net als Washington destijds. En net als in Fences is Davis het enige lichtpuntje en behoudt ze haar filmische waardigheid.

Visueel wel iets beter met af en toe een zwiepende camera en de aankleding is prima, dat het meer sfeerschets dan verhaal is vond ik prima en ook de speelduur valt gelukkig mee maar echt boeien of raken deed dit stukje toneel mij niet. 2,0*.

Mooie film. Sfeervol en vooral kleine momenten daar is Koreeda uitstekend in. Mooi geschoten, heerlijk ritme en fijne beelden van Japan. Alleen is het wel dat je als kijker heel lang op afstand wordt gehouden. Letterlijk ook vaak met de camera op grote afstand, maar de film is enorm kil. Pas de laatste 10 minuten wordt gevoel toegelaten. Dat maakt wel dat het lastig is deze te beoordelen. Het is namelijk zo dat ik niet echt werd meegetrokken waardoor een hoger cijfer te hoog is, maar de film was best heel fijn en bijzonder, dus hetgeen ik nu geef is naar m;n gevoel weer te laag. Niettemin vastgesteld op 3,5* dan maar.

De vrouw van Macbeth was zeer ambitieus, zij wilde namelijk koningin worden, net als haar moeder. Die wilde ook koningin worden. Aldus Herman Finkers is zijn meesterlijke sketch over Macbeth (dan bedoel ik wel de theaterversie, die is superieur aan de animatie).

Zo lollig als Finkers' versie had ik niet verwacht, maar zo donker, somber en serieus als deze is dan weer het andere uiterste. Trage beelden, veel holle mooifilmerij met al die slowmo's, veel kitscherige beelden (mooi vond ik de film nauwelijks) en een enorm frustrerende serieux, geen glimlachje kon er af. De film was me ook al snel kwijt. Ik kan goed begrijpen als mensen dit schitterend vinden, maar ik had er echt niets mee. Dat men dan ook nog eens de theatertaal van Shakespeare bezigt maakt het er niet beter op. In Luhrman's versie paste het, deze film maakt het enkel nog killer en afstandelijker, want oproepen van emoties lukt met zulk taalgebruik niet. Het laagste cijfer zal ik er niet voor geven, maar dit is simpelweg mijn film niet. 1,0*.

Ik zag eerst Mad Max 4, een extravagant actiespektakel en begon daarna aan deel 3 en nu deze. Behalve dan dat de achtervolgingen nog steeds uitstekend in beeld zijn gezet kan je niet zien dat dit dezelfde reeks is, zo groot is het verschil. Vooral deze deel 1 die zich ook afspeelt in een wereld die gewoon de onze is waar hoogstens wat meer wetteloosheid is in de uitgestrekte binnenlanden. Ergens kan ik dat beeld wel waarderen en stukken beter dan die maffe verkleedpartij uit Thunderdome.

Verhaaltje zelf is weinig bijzonder, het gaat vooral om de losse scènes. In het eerste uur zijn die ook prima met enkel goed geschoten actiescènes, daarna wordt het allemaal een pak minder, mede doordat het verhaal niet echt trekt en Gibson een nogal saaie lead is. Met moeite 2,5*.

Jaren terug zag ik Fury Road, een geweldige ervaring en de eerste Mad Max voor mij. Daarna zag ik de delen 1 en 3 en ik kon me bijna niet voorstellen dat dit dezelfde serie was met dezelfde regisseur. Flauwe gedateerde films die op actieniveau nergens imponeerden en ook wat betreft aankleding in kostuums en decors niet geloofwaardig aanvoelden.

Nu dan als laatste nog deel 2. Deze lijkt wel het meeste op Fury Road met meer actie, vooral lange scènes met auto's die maar rijden en achtervolgen. Goed gemaakt, dat zeker. Maar deze heeft ook nog wel de nadelen van die andere oudere films (al ziet deze film er qua decors wel echt het meest geloofwaardig uit, zeker vergeleken met het derde deel). Te vaak ook valt de film stil, Gibson overtuigt ook niet super en echt geweldig wordt dit nergens. 3,0*.

Ik kende de 3 eerste delen niet, enkel het vierde deel. Maar wat een verschil. Waar die laatste een wervelwind van spectaculair en overtuigend geschoten actie was, is deze Thunderdome (daar komt de naam blijkbaar vandaan?) een heel andere soort film. Veel ingetogener, meer op sfeer. Maar wel zo'n typisch 80s sfeertje waarin een verkleedpartij met allerlei rare pakjes en decors moet doorgaan voor een toekomstbeeld, maar waarom zou men in een apocalyptische toekomst ook direct zo gekleed gaan? Ik vond de film wat dat betreft nergens overtuigend. Nu had die laatste Mad Max dat ook maar daar stond vooral het spektakel op de voorgrond waardoor die aankleding me een stuk minder interesseerde en het in ieder geval niet stoorde. Deze Thunderdome kent alleen tegen het einde zo'n scène die ook uitstekend is geschoten, maar tot die tijd is het een saaie dooie boel waar ik weinig mee kon, en dan nog een dozijn kinderen erbij ook. 1.5*.

Ik zit de laatste jaren regelmatig wel in de de bios om een actiefilm mee te pakken, alleen steeds weer denk ik: toch een lichte teleurstelling. Nu blijf ik het verder wel doen, al is het maar dat je even bent afgesloten en rustig en lekker film kan kijken, maar af en toe een verrassende scène zou wel eens fijn zijn. Veel actiefilms kennen uitsluitend nog CGI en alles moet groter en grootser, zonder dat het echt binnenkomt. Wat fijn dat er dan ook een Max Max draait.

De hele franchise ken ik eigenlijk niet, dat wil zeggen: dit is pas de eerste Max Max die ik zie, maar door de vele positieve reviews wilde ik deze toch graag zien. En terecht. Het is een heerlijke absurde dollemansrit geworden, die met weinig gebruik van computereffecten gewoon echt heerlijk knalt en keihard binnenkomt. Daarnaast weet de regisseur alles knap in beeld te zetten. Genoeg close-ups om de personages niet uit beeld te verliezen, genoeg wide shots om overzicht te houden. Tevens zie je dat elke scène en elke ontploffing net wat anders is waardoor het blijft boeien. Ik moest ook vaak denken aan wat Spielberg ooit in Duel deed, en sommige shots leken wel degelijk zo gekopieerd. En dan zijn er nog mensen die durven te beweren dat Michael Bay een goede actieregisseur is. Verder gaat dit heerlijk over the top, met die drums en gitarist en een wereld die alleen in film kan bestaan. Ook een plusje voor de fantastische auto's, geluid en muziek. Theron speelt verder een goede ijzige rol waar Hardy een beetje bij verbleekt helaas.

Oké, het tweede deel zakt wel iets in. Wat meer rustige scènes die weliswaar nodig zijn om niet afgestompt te raken, maar niettemin het ritme wat verstoren en de slotscène die best nog wat verder had mogen gaan. Maar uiteindelijk is dit het beste bioscoopvermaak in jaren 4,0*.

De laatste dus van Murakami. En niet bijster interessant. Traag, soms zelfs wat saai en ook visueel valt er weinig echt te genieten. Enkel zo over de helft als de tijd wat voortgaat en de jaren 50 en 60 breken aan en hier duidelijk verwezen wordt naar de films van Ozu qua camerawerk en interieurshots wordt het iets boeiender op dat vlak. Maar verder een enorm makke film die weliswaar oké is met redelijk acteerwerk maar ook elke keer weer verslapt. Het eerste uur is steeds een herhaling van zetten en het tweede uur is dan wel beter maar werkt niet meer na dat eerste uur. En dan zijn die 130+ minuten er echt te veel. 2,0*.

Wel vermakelijk, maar dat is het dan ook. Het verhaal stelt weinig voor, het einde is snel afgeraffeld, animatie is verre van bijzonder en het geheel voelt aan als een tussendoortje. Leuk als je niks te doen hebt, maar daar blijft het bij. Gelukkig voor de film (en de kijker) zit er wel genoeg humor in en een enkele leuke verwijzing naar andere films. De pinguins zijn cool, ook David Schwimmer als giraffe is prima. Al moest ik bij hem even wennen, ik had toch het idee constant naar Ross te kijken.

Denk je dat het tweede deel al slecht is, daar gaat deze nog overheen. Of eigenlijk is deze net zo slecht maar weet ook de constante duur te irriteren. Gemaakt voor kinderen waarbij men denkt dat die kinderen alleen bij de les blijven als er maar genoeg lawaai in wordt gestopt. De film racet van hot naar her vol schreeuwende dieren waarbij elk plotje wordt afgeraffeld en de film elke vorm van impact raakt. Nu houd ik soms best van films vol tempo maar dan wel met een regisseur die weet hoe hij dat moet doseren. Verder lelijke animatie (op wat goud-gele beelden in Rome na), matig stemmenwerk en duffe actie (buiten de herrie om). 0,5*.

Film langs de vreselijke ladder der voorspelbaarheid. Verhaal is van A tot Z uit te tekenen en kent geen enkele verrassing. Humor is vaak niet leuk (dat omaatje moet het zijn maar lachen erom moest ik nooit), animatie met die karikaturen smaakt me niet en het stemmenwerk is weinig verheffend. Ook de pinguïns redden de film niet. Ik zag dat ik het oorspronkelijke deel, waar ik niets meer van herinner, een vrij lage score gaf maar volgens m'n review de film niet heel onaardig vond. Maar hoe het ook zij, dit vervolg is sowieso slechter. 1,0*.

Fijne film, zeker het eerste uur. Vlot geschoten, sfeervol, visueel aantrekkelijk, leuke personages, opvallend veel naakt en vooral op sfeer, het Parijs van de jaren 60 komt (mede door de aankleding) goed tot leven. Daarna gaat de film verder de diepte in en verliest de film vooral fun, dat is jammer. Was doorgegaan op dat eerste uur en de film had voor mij nog beter gescoord. Nu net aan 3,5*.

Niet per se goed, maar ik heb me best ermee vermaakt. Ik vind Johnson wel leuk en dat scheelt al de helft. Ook die andere meiden zijn best oké. Het is allemaal niet bijzonder, de actie wat lauwtjes en de schurk van dienst lachwekkend maar de pacing is prima verder en de film kijkt lekker weg. Ik heb ze veel en veel saaier gezien. 3,0*.

Neeson speelt de rol die hij sinds Taken al speelt, een beetje getroebleerde oudere man. Meestal pakt hij een pistool en gaat aan de slag, nu blijft de film bij drama. Het drama zelf komt niet altijd even goed uit de verf, eerst is het weinig en aan het eind drama en drama en nog eens drama. Maar ook is het allemaal wel een beetje gekend en weet de film niet te verrassen al doet Neeson het wel prima. Richardson als zoon vond ik dan weer minder, Maar tussendoor is dit wel fijn kijkvoer, daar helpt de Toscaanse natuur en cultuur ook aan mee. Je waant je als kijker even helemaal op vakantie met de warme fotografie. 3,0*.

Vanwege het overlijden van Godard toch maar eens wat dvd's en blu-rays aangeschaft die ik zo snel kon vinden. Blijkt deze Made in USA ook op Netflix te staan. En dit was nu geen film waarvan ik dacht: hiervan wil ik de dvd tot in den eeuwigheid bewaren om steeds opnieuw te kijken.

Ik heb een beetje een haat-liefdeverhouding met Godard. In beginsel vind ik zijn films qua opzet boeiend. Soms ook mooi. En sowieso op een manier intrigerend. Maar als verhalenverteller vind ik Godard een pak minder en zeker als films wat experimenteel zijn dan verveel ik me al snel. Ik kijk vooral naar een collage beelden en daar ben ik na een halfuurtje echt wel klaar mee. Dat gebeurde in deze film ook. Ondanks enkele prima momenten (in die bar) en de prima look waar soms schoonheid in ogenschijnlijk eenvoudige shots zit zoals dat moment voor een grijze wand met blauw luifels, een streep met mooi rode bakstenen en Karina in een gele trui. Prachtig zo die primaire kleuren. Dat kleurgebruik valt vaker op.

Maar goed, ondanks de ruim 80 minuten toch een uur te lang om boeiend te blijven. 2,0*.

Leuke film wel. Er gebeurt niet zo veel de hele film en af en toe wreekt zich dat wel met de pacing. Maar toch, dit is een lief filmpje waar de kinderwereld mooi verbeeld wordt. Vaak realistisch en soms dromerig waarin een kind even kan ontsnappen. Goed en mooi gedaan. Innemende personages maken het af.

Visueel oké hoewel de lippen een beetje vreemd geanimeerd zijn (en ook wel storen) en ik ook een beetje magie mis die ik vaak wel bij andere anime heb. Helemaal de vinger erop leggen kan ik niet want het geheel is best mooi, vol details ook en hetgeen waar ik normaal van houd. Maar voor mijn gevoel ook wat steriel. 3,5*.

Aardige Almodóvar, waarin een persoonlijk verhaal wordt vermengd met een politiek verhaal over de Franco-jaren. Helemaal passen die verhalen echter niet samen. Ja, door de oorlog bleven vrouwen alleen achter om hun kroost op te voeden. En ook de twee centrale personen zijn vrouw en voeden hun kind zonder man op. Maar dat is wel een heel dun draadje. Hier had de regisseur meer mee mogen doen, nu voelt het als geheel als wat los zand. En hoewel op emotioneel niveau het politieke verhaal beter werkt, is dit deel nauwelijks uitgewerkt.

Het persoonlijke verhaal is dan weer veel beter, met een fanstastische naturelle Cruz, maar dat deel is op momenten weer wat afstandelijk met veel gepraat ook. Boeiend, maar niet dat ik helemaal ondersteboven ervan raakte. Verder weet ik niet of het de bedoeling was van de regisseur, maar op het moment dat Arturo zegt dat het kind niet van hem is, dan weet je als kijker al: er zijn twee baby's verwisseld. De openbaringen daarna zijn niet echt meer verrassend.

Visueel niet heel speciaal, hoewel de opvallend kleuren van Almodóvar weer vaak aanwezig zijn. Maar vaak wat zachter en meer richting pastel dan in ouder werk en daardoor ook subtieler en veel mooier - die oude werken van hem vind ik visueel nogal eens lelijk. Wel geweldig gebruik van muziek bij een seksscène, het beste sinds Funkadelic werd gebruikt door Gaspar Noé. 3,5*.

Vrij saai inderdaad. Spannend wordt het nergens. En ook acteerwerk is weinig doorleefd om als kijker meegenomen te worden. Maar ook vind ik het sfeertje erg naar en niet fijn om naar te kijken, ook al is de sfeer wel goed getroffen. Af en toe wat aardige plaatjes en leuk belicht, maar dat is het dan ook. 1,5*.

Hele matige film. Veel overloos gelul dat nooit boeiend wordt. Visueel ook vrij saai in beeld gezet. Cooper neemt veel hooi op de vork als regisseur en komt visueel met allerlei ideeën, maar uiteindelijk ziet het er stiekem best saai uit. Ook vaak alsof het in die periode toen is opgenomen, maar dat is geen meerwaarde in dit geval. Cooper de acteur wet ook niet echt in de huid te kruipen, ik keek vooral naar iemand die een ander probeert na te bootsen. Rommelig verder en o ja Mulligan zat er ook nog in maar daar is weinig van blijven hangen.1,5*.

De films van Woody Allen, het is een genre op zich. Zijn meeste films kunnen dienen als psychologisch drama (de stenen zijn zo neergezet) maar Allen kiest gewoon vaker voor lichtvoetige fijne filmpjes. Pakt hij wel eens uit, dan krijg je een klein meesterwerk als Match Point, doet hij dat niet, dan is het altijd afwachten hoe het eindresultaat zal zijn. Het muntje bij deze Magic in the Moonlight valt de juiste kant uit.

In dit geval ligt dat vooral aan de sfeer, aan de warme idyllische fotografie die we inmiddels kennen maar aan de Franse zuidkust extra tot zijn recht komt, aan de hele setting in de twenties met kostuums, auto's, sets en zelfs met een rollend doek als men een ritje maakt in hun voiture. De film gaat over goochelen, over illusies, en is in wezen zelf een grote illusie, in een wereld die wel kan hebben bestaan, maar gewoon net niet echt genoeg voelt. We kijken naar een film, en dat weet je als kijker, maar in dit geval maakt het niet heel erg uit, want het kijkt gewoon heel prettig weg. Daarnaast is het tempo gewoonweg uitstekend, zeker in het eerste gedeelte, waarin geen scène te lang duurt en snedig is gemonteerd. Zo over de helft zakt dat allemaal wel iets weg, maar door de lengte heb je er niet veel last van.

Verder leuk spel van Stone en soms goed en soms bloedirritant spel van Firth. Is hij rustig, dan weet hij een mooie emotionele dimensie toe te voegen en zijn zijn blikken al voldoende om mee te gaan in zijn personage, maar wordt hij hysterisch en stopt hij maar niet met praten, dan vind ik hem gewoonweg vervelend en dat doet echt wel een beetje afbreuk aan de film. Verder is het als geheel nergens echt sprankelend of bijzonder (alleen in het observatorium) en de twist zie je al snel aankomen maar het is wel erg aangenaam kijkvoer. 3,5*.

Films over vrouwen die compleet van het padje gaan, we hebben dat eerder (en beter -ik noem even een Repulsion) gezien maar deze variant is lang niet slecht. Alleen, hij had beter gekund.

Ditmaal betreft het verhaal de Amerikaanse Alicia die bij naar nichtje in Chili op bezoek komt. Zij gaan met enkele vrienden van Sarah naar een huisje ergens middenin het land op uren rijden van de echt bewoonde wereld. Sarah echter moet nog wat voor school doen waardoor Alicia alleen is met Sarah’s vrienden voor enkele dagen. En dan gaat het dus helemaal mis.

Enfin, Alicia is sowieso geflipt –alleen al in het begin van de film reageert ze soms vreemd op heel normale zaken. In de badkamer bijvoorbeeld raakt ze al van slag als Sarah zegt even weg te zijn, dan ben je dus niet goed. Het is ook niet verwonderlijk dat zij helemaal geflipt raakt als ze even alleen is voor twee dagen met de vrienden van Sarah, onbekenden voor haar. Jammer dan dat de vrienden van Sarah zich zo raar gedragen, dat dient geen doel. Dat zij Spaans onderling praten (wat Alicia dus niet verstaat), of dat ze haar ook een beetje als ballast zien, zou al genoeg moeten zijn (en is dat ook). Zeker omdat Alicia zelf al mentaal instabiel is. Dat zou veel interessanter zijn geweest. Nu wordt er net met iets teveel hagel geschoten. Het raakt het doel dus absoluut, maar het mist evengoed veel. Verder ontspoort de film lichtjes tegen het einde. Je denkt als kijker vooral: is dit nu nodig? En de nachtscènes zijn echt veel te donker gefilmd. Ik heb het idee dat veel belangrijks ’s nachts gebeurt, maar je ziet er helemaal niets van.

De film keek ik eerst en vooral voor Emily Browning – één van haar zes films die in 2013 uitkomen, en nu maar hopen dat het lokale filmhuis een plaatsje heeft gereserveerd voor minstens één- en zij is absoluut niet slecht, al heeft ze geen heel bijzondere rol. Zij is goed, haar rol is beduidend minder, slechts als ondersteuning. Neen, het is vooral Juno Temple die de show steelt. Ze begint nog levenslustig, maar langzaamaan verdwijnt ze in gekte en dat zet ze ijzersterk en angstaanjagend goed neer. Sowieso de rauwranden onder haar ogen en haar kapsel dat steeds minder model heeft helpen daarbij, maar ook haar mimiek; zij met die te grote gele regenjas constant als halve zombie, of haar beleefde lachjes waar altijd iets achter zit. Heerlijk! Michael Cera verder is vooral irritant. Dat is zijn rol, maar toch, en de rest is niet echt memorabel. Sommige plaatjes zijn erg mooi geschoten zoals de bomen die langs schieten vanuit de auto, alsmede de prettige belichting en enkele landschapshots.

Al met al best vermaakt met enkele zeer sterke stukken. Maar helaas heeft de film ook enkele grote tekortkomingen. 3,5*

Het thema van de serie telefilms dit jaar was misdaad. Raar of Vaag waren ook goede thema's geweest, want dat waren minstens 4 films uit de reeks van 6. Die eerste wist dat van zichzelf nog en men maakte er een geinige komedie van. De rest nam zichzelf enorm serieus. Zo ook deze film. Nederlands arthouse noem ik dit. Een handgehouden camera, zwijgende personages en Veelzeggende Stiltes. Aan alles voelt dit gemaakt. Hoekstra vind ik een vervelende actrice, een acteur met Vlaamse tongval vind ik irritant in dit soort producties en uiteindelijk konden die twee me geen moment interesseren. Af en toe wel mooie plaatjes van de natuur, dus nog wel 1,0*.

Film rond de EP Magical Mystery Tour, dus liedjes als Penny Lane en All You Need is Love die op wat later werd gezien als regulier album Magical Mystery Tour zitten er niet bij. De muziek zelf, die is geweldig. Zowel de EP als de LP behoren tot het favoriete werk van The Beatles voor mij. Maar goed, wat men op film zet is een stuk minder. Het begin is wel leuk, zeker de soms wat kale en vertraagde beelden bij Fool on the Hill zijn erg mooi en dat gedoe is de bus is wel lekker speels geschoten en gemonteerd. Maar daarna komt er een hoop onzin langs waarin allerlei ideeën zitten zonder dat iemand even vroeg of dit allemaal wel zo'n goed idee was. Ook de beelden bij de liedjes zelf worden minder interessant en gaan die 50 minuten toch nog slepen. 2,5*.

Tegenvaller. Ik vind de film niet zo zeer klinisch, maar eerder een film die me niet meetrekt, vooral door het gedateerde melodramatische acteerwerk waardoor de besognes van de personages me al snel niet meer kunnen interesseren. De regie is dan wel aardig, met die leuke eerste 10 minuten en sowieso vrij sterk camerawerk. Daar helpt het benauwende 4:3-formaat ook uitstekend bij. Maar Welles heeft hoe dan ook oog voor diepte en kadreringen. Maar ik zag liever een boeiende film. 2,5*.

Qua sfeer zit het wel goed in deze western, ook leuk dat het in Mexico speelt met dat stenen kerkje erbij. En het ziet er allemaal wel fraai uit, kleurrijk (de lucht, die roodbruine koe) maar wat minder fel dan Technicolor uit die jaren. En alle acteurs die een bepaalde uitstraling hebben geven ook wel wat mee aan deze film. Maar het is ook een wat stijf geacteerde film waarbij de relatie tussen de zeven en de dorpsbewoners nooit gaat leven. Dat deed Seven Samurai beter, deze western op momenten maar te weinig. Dat ligt er ook aan dat deze film keurig twee uur duurt en er gewoonweg de tijd niet voor vrijmaakt. Daardoor gaat de film nooit leven en soms zelfs vervelen. En het mist gewoon echt diepgang. Meer dan een aardige avonturenfilm wordt dit niet. 3,0*.

Film duurt uiteindelijk gewoon te lang. Omdat de film vooral een vrij rechttoe-rechtaan-film is geworden, begint de lengte te tellen. Oké, je zou nog wel iets kunnen roepen over de thematiek van de kleine man tegen de multinational, maar daar draait de film eigenlijk niet om, hoogstens dat het wat op de achtergrond speelt. Anders dan in Seven Samurai waarin de klassenverschillen veel nadrukkelijker aanwezig waren.

Fuqua neemt ook erg veel tijd voor weinig gebeurtenissen maar mist net de klasse van een Leone die precies wist hoe lang hij scènes kon oprekken, maar ook hoe hij ze kon oprekken zonder spankracht te verliezen. Op zijn beste momenten is deze film dan nog wel onderhoudend vermaak, maar nergens echt schokkend. En vliegen heel wat kogels en vallen heel wat doden, maar na een tijdje zit je er toch een beetje geeuwend naar te kijken. In het begin werken die scènes wel (de eerste shoot out tussen de zeven en de bende is uitstekend) maar aan het eind duurt het maar en duurt het maar.

De acteurs maken er het beste van, al krijgen ze niet veel mee, op Washington na in één scène die vanuit het niets lijkt te komen. Al redt Washington het alleen al prima met zijn uitstraling. Pratt geniet zichtbaar, geen idee wat D'Onofrio precies deed maar grappig was het wel en de schurk van dienst was maar erg matig en nergens dreigend. Haley Bennett is gewoon aantrekkelijk. De plaatjes zijn aardig maar soms wat kitsch, aankleding is prima en muziek soms iets te aanwezig. 2,5*.

Er zijn van die films die lastig zijn om er wat van te zeggen, vooral omdat die zo op het gevoel inwerken, dat het losse scènes en momenten zijn die het hem vooral doen en een algehele spanningsboog die de film dan nog meer laat zijn.
En het zijn dus veel momenten zoals die geweldige leuke en boeiende opening, maar ook vaak momenten in combinatie met muziek. Goodbye Stranger en een zwiepende camera door een kroeg. De Habanera en 2 pratende mensen waar een soort liefde stiekem al opbloeit. Audiovisueel mag deze prent tellen. Dat alles voelt als één geheel door de heerlijke montage, een nooit stilstaande camera, het moordende tempo en een visueel verrukkelijke look. Wat duister en groen, met veel regen en de vochtige warmte voel je door het beeld.
De film komt binnen, zowel als kijkgenot als op emotioneel vlak. Dat laatste ook door de krachtige, inlevende en innemende rollen. Tom Cruise was denk ik nooit beter, maar ook een Reilly, Baker Hall, Moore: stuk voor stuk geweldige rollen die je bijblijven. Zelfs de kikkerregen beviel me de laatste keer dat ik de film zag. 188 minuten lang is de film boeiend. Een uitputtende rit, maar wel bevredigend. Er is maar één conclusie: 5,0*.

Lang geleden dat ik zo blij en warm werd van een filmpje. Kiki is een hele fijn hoofdpersoon, en het verhaaltje is lekker klein gehouden (pas het eind wordt het wat grootser). Maar gewoon het bezorgen van pakketjes als hoofdmoot is briljant eenvoudig. Een kleine kalverliefde erbij is ook enorm lief, en die kat steelt sowieso de hele show. Visueel ook een prachtig. Mooi geschilderde achtergronden, direct al in dat huisje met al die kleurrijke bloemen, maar daarna ook in dat Europese stadje. Ik las hierboven dat men naar Zweden is geweest voor inspiratie, maar ik herkende ook toch echt Duitse bouw en sfeer hierin, met een vleugje Italiaans erbij. In ieder geval enorm sfeervol en mooi en detailrijk geanimeerd. Echt een lust voor het oog.

Stiekem vond ik het eind net iets te veel afgeraffeld en dacht ik aan vier sterren, maar als ik weer kijk naar de eerste zin uit deze review dan kan ik dat niet geven. 4,5*.

Matig. Dat komt vooral door de gimmick waar de film op teert, maar die gewoon te lang duurt en ook nergens echt geloofwaardig wordt. Als geheel is het dan ook wel een beetje saai soms. Het idee verder is wel geinig, net als dat al die militairen helemaal idolaat zijn van Rogers. Het is dan wel jammer dat er tussen Rogers en Milland geen enkele vonk te bekennen is. Rogers zelf straalt wel en is perfect in haar rol, al zie je dat ze al ruim 30 was. 2,5*.