Meningen

Aantal kortfilmpjes die direct terugverwijzen naar de begintijd van Disney en de tekenfilm. Wisselend van kwaliteit al had ik graag in animatiestijl iets meer variatie willen zien. Ook een algeheel thema voor het geheel was leuker geweest. Nu is vooral de lengte een groot pluspunt want na 50 minuten geloof je het wel. Het laatste filmpje is niet eens de slechtste maar de aandacht erbij houden was lastig. Want ook de filmpjes zelf zijn soms te lang.

"A Musical Fantasy" (Ken Darby Chorus) 1,0*

"A Jazz Interlude" (Benny Goodman + orkest) 4,5*

"Ballade in Blue"(Andy Russell) 1,5*

"A Musical Recitation" (Jerry Colonna, Casey at the Bat) 3,0*

"Ballade Ballet" (Riabouchinskaya + Lichine, Two Silhouettes) 2,0*

"Fairy Tale with Music" (Sterling Holloway) 4,0*

"After You've Gone" (Goodman Quartet) 1,0*

"A Love Story" (The Andrews Sisters, Johnny Fedora and Alice Blue Bonnet) 3,5*

"Opera Pathetique" (Nelson Eddy, The Singing Whale) 3,0*

Totaal naar boven afgerond: 3,0*

Dubbelrecensie van Mal Viver en Viver Mal

Twee films, beide met enorme overeenkomsten (logisch) maar toch ook verschillen. Mal Viver volgt over een periode van iets meer dan een dag enkele vrouwen (mater familias, dochter, kleindochter, overige familie en dienstmeiden) die een hotel runnen waarbij vooral moeder-dochterverhoudingen op scherp komen te staan. En wel meer onderlinge relaties. In een ingetogen stijl, vaak met wat onaffe kadreringen (de camera staat sneaky op afstand) en een kabbelend tempo. Te kabbelend soms, dat zeker. En de onderlinge ruzies gingen nooit helemaal leven voor mij, daarvoor was een en ander te toneelmatig. En er komt te veel bij kijken, de film mist echt focus. Dat neemt niet weg dat sommige kleine losse momenten beter werkten. Echter richting de climax wist de film me echt nog nauwelijks te trekken op inhoudelijk vlak. De wat afstandelijke stijl werkt dan niet mee.

Viver Mal is de volgende film en volgt dan weer de hotelgasten waarbij het personeel meer figurant is. Van het gekibbel is niets meer te zien, enkel als één van de vrouwen haar hond zoekt. Dat stukje komt steeds terug. Wel hebben al deze gasten soortgelijke besognes en ook hier is vaak een vertroebelde moeder-dochterrelatie. Deze film is meer een omnibus met drie losse verhalen waarin elke keer een bepaalde groep centraal staat. Los van het wat theatrale en gewoon rare tweede verhaal vond ik deze film wel leuker om te zien. Warmer ook in fotografie (en veel gebruik van spiegelend glas) maar ook net wat interessantere ruzies die net wat meer geloofwaardig zijn. Hoewel ook deze wel neigen naar het gescripte werkten toch door de kortere lengte en de focus enkel daarop vooral het eerste en derde deel beter. En opvallend veel seks in deze film, veel meer aanwezig dan in de eerste film.

Ik heb dus deze volgorde gehad (die ook zo wordt aangeraden) en dan vallen leuke dingen op maar ik ben enorm benieuwd hoe ik ze zou hebben ervaren als ik ze omgekeerd zou hebben gezien. Al met al was Mal Viver wel intrigerend genoeg om net aan een voldoende te geven. En aangezien ik Viver Mal net wat fijner vond geef ik die een halfje hoger. 3,0* om 3,5*.

Niet boeiend. De docu focust op enkele mensen die vooral aan de zelfkant van de maatschappij staan. Of dat aan hun geaardheid ligt weet ik niet, want de film richt zich meer op het menselijke en persoonlijke dan het maatschappelijke, terwijl ik dat laatste nu net wat interessanter vind. Het komt er in momenten wel in voor, maar grotendeels niet. Uiteindelijk krijg je gewoon een erg lang gerekte documentaire die in 10 minuten in een actualiteitenprogramma had gepast, en dat verveelt dus al snel. 1,5*.

Mooie plaatjes in gruizig contrastrijk zwart--wit (en de aftiteling in kleur, ook erg fijn om te zien trouwens) met prettig handgehouden camera's, tracking shots en een soort dromerige look. Maar inhoudelijk weinig boeiend en Van Sant moest echt nog leren een verhaal te vertellen. Deze beperkte 78 minuten voelden echt nog te lang aan en de film verveelde me aardig. 2,0*.

Tegenvaller. De film begint sterk, zeker als de camera op Zendaya is gericht en je langzaamaan haar mix van verveling en ergernis ziet opkomen als Washington een beetje druk staat te doen. Die ergernis had ik als kijker ook. Washington is een wat kleurloos acteur (zagen we al in Tenet) die nu maar probeert vooral heel veel lawaai te maken en zo enige presence te geven. Maar het is vooral overacteren, theaterwerk. Gezien de enkele locatie zou je bijna denken dat dit een toneelstuk is van origine, maar niet eens. Nee dan Zendaya die met haar blikken duizend keer meer zegt dan al het geschmier van Washington bij elkaar. Al vond ik haar nergens de uitstraling hebben van een ex-junkie.

Ook het script is zwak. De ruzies, tirades, monologen (dialoog valt het niet te noemen) lijken eerder bedoeld om richting de kijker wat te zeggen dan dat ze in de film passen. Zijn nog nogal gemaakt. Geen moment zijn ze in de film echt geloofwaardig en vaak praten de acteurs (vooral Washington dan) tegen het niets, alsof ze los staan van die enkele andere acteur. Je kan er een symbool in zien vor de verwijdering in hun relatie, maar dan zou ik te veel eer geven.

Visueel wel heel mooi, met veel contrastrijk zwart-wit, sterke kadreringen, fijn spel met licht en donker en af en toe leuke camerastandpunten. Ook enkele losse scènes werken nog wel. En er worden ook echt wel interessante dingen gezegd. Maar 100 minuten John David Washington is toch echt te veel. 2,5*.

Mensen toch, wat doen al die hoge beoordelingen hier? Echt, ik zag het niet. Lelijke kitsch, dat zag ik wel, en cgi die lang niet altijd even overtuigend was. En wat betreft uitwerking en teksten is het ook allemaal matig (oké, het is een kinderfilm, maar dan nog hoef ik het daarom niet goed te vinden). Verder echt niets bijzonder te vinden in de film. En dan is de aanpassing van de Disney-klassieker (dat ook al een aanpassing was) best heel grappig, soms ook vroeg ik me af wat men hiermee wilde. Want die koning, waarom toch zo een norse man? Leek me een vriendelijke vent in de tekenfilm. En verder? Ach, ik dacht op een gegeven moment een tweede La Vie d'Adèle te gaan zien (en dan is het wel leuk dat het die kant echt uitgaat, of eerder zo mierzoet wordt dat het weer grappig werd, al was die kus van de boze fee wel te verwachten). 1,5*

Matige film die nooit echt wil ontbranden en vooral een beetje voortkabbelt, maar zowaar beter dan de eerste film. Het zit vooral in de plot die weinig verrassends brengt en men daarin weinig leuks weet te brengen. De acteurs zitten nog wel redelijk in hun rol, maar het script helpt ze niet en de verveling trad op een gegeven moment wel toe. Die hele wereld - in niet altijd even overtuigende cgi - biedt ook heel veel kansen maar meer dan in en rond het kasteel en in dat rare donkere ding krijgen we niet te zien. 2,0*.

Mooie plaatjes, prima sfeer, redelijk inkijkje in die periode in een Italiaans stadje maar qua plot vond ik de film niet echt boeiend en de film verveelde me al snel. De kindacteurs vond ik ook niet bijster sterk. 2,0*.

Sympathiek ding. In het begin lijkt het een soort jonge versie van American Pie te worden, maar al snel blijkt de insteek toch net wat anders. Jammer zelfs dat het filmpje zo kort is, er is weinig moment voor echte sfeerzetting terwijl zo'n film als deze dat best een beetje kan gebruiken. Nu is het vooral een snel filmpje dat nergens volledig overtuigt (de humor werkt vaak net niet) en nogal de gebaande paden neemt en juist doordat het zo kort irriteert dat zelfs. Dat moralistische geneuzel en hoe de hoofdpersoon zichzelf ontdekt en hoe het kneusjesteam begint en zich dan ontwikkelt. Dat is allemaal bekende koek en had deze film helemaal niet nodig. Maar ja. 2,5*.

Ik had me meer voorgesteld. Bogart is goed, natuurlijk. Hij moet dan ook de gehele film dragen en dit lukt heel behoorlijk. De rest van de cast is maar middelmatig en wisselvallend.

Dat is jammer. De sfeer, belichting, camerawerk zijn allemaal prima in orde. Ook de cynische uitspuwingen van Bogart zitten erin zoals je dat tegenwoordig niet veel tegenkomt. Daarnaast enkele slecht uitgewerkte nevenplots en veel heel vaak wisselende stemmingen en toevalligheden doen dit ook niet goed. 3.5*

Redelijke film. Chastain zal nooit mijn favoriete actrice worden (ook hier probeert ze het maar kan ze nooit helemaal in het personage kruipen) maar met dit zwarte kapsel ziet ze er wel heel leuk uit. De horror zelf is aardig. Een aantal goede schrikmomenten die dan wel werken (goed dus) maar wel heel cliché zijn (opzwellende muziek, een hard geluid ineens, dat soort dingen). Zoals heel de film daar bol van zit. Denk aan de hele plot, het mysterie en ook aan mensen die alleen naar duistere plekken gaan (waarom toch altijd?) Gelukkig dat Chastain er niet voor kiest om alleen te zijn maar dat het toevallig zo loopt. Verder zijn die twee kinderen van zichzelf al creepy en dat geeft net die extra dimensie die deze horror wat boven de middelmaat uitbrengt. Dan werkt het voor mij toch net wat beter. De fotografie vond ik niet heel bijzonder, maar de muziek met die sprookjessfeer wel alleraardigst. De laatste scène had van mij echter heel anders mogen lopen. Dit was jammer. 3,0*.

Saai, dat vooral. Leuke locaties en prima liedjes, maar uiteindelijk is de versie van Abba zelf vaak beter. Vooral als Streep gaat zingen, haar Winner Takes It All klonkt echt helemaal nergens naar. De film wordt ook maar gerekt en gerekt en kent weinig leuke momenten. Wel enigszins sfeervol en als men in ensemble nu en dan zingt wordt de film best genietbaar, maar die momenten zijn zeldzaam. Brosnan is wel een fijne aanvulling. 1,5*.

Net iets mindere bekende liedjes dan in de eerste film (al zijn ze nog steeds overbekend en zitten er ook heel bekende nummers bij) maar vooral veel minder Meryl Streep en daarmee is de film leuker dan deel 1. Nog steeds niet heel boeiend en veel te lang (eerlijk, wat boeit het wat er gebeurt? Zeker in die flashbacks waar men echt te weinig tijd krijgt om je ermee verbonden te voelen) maar vooruit. Zonnige locaties, de cast heeft plezier, de muziek is prima. Alleen redt dat alles niet de saaie stukken tussendoor. 2,0*.

Heel erg Hanks. Dus veilig en alle rauwe randjes die de Zweedse versie nog een beetje eraf er keurig afgeschaafd. Niettemin is de film best vermakelijk. Lekker simpel met vooral een rits leuke innemende bijrollen en Hanks komt me af en toe de neus uit maar hij is prima hier. De film duurt 126 minuten en dat is lang maar die lengte voel je eigenlijk nergens. Neemt allemaal niet weg dat de film ook nergens ook maar iets boeiends doet en visueel verder een zeer saai ding.

Enfin, geen remake volgens mij maar een nieuwe verfilming van een boek. Hoewel zonder die Zweedse prent deze Amerikaanse versie er nooit zou zijn geweest, dus ergens toch wel een remake. 3,0*.

Soms zijn er films waar je om onverklaarbare redenen nog nooit van gehoord hebt. Onverklaarbaar in dit geval omdat de film blijkbaar 6 oscars won, waarvan 4 van de 5 belangrijkste. Deze kwam ik enkel tegen doordat die in het lijstje van te verwijnen films van Netflix stond.

Enfin, deels kan ik al die oscars wel begrijpen, als je meeneemt dat de film uit 1966 komt. Nu echter zie ik vooral heel toneelmatig en houterig acteerwerk, met uitzondering van Scofield die een soort centraal punt van rust uitstraalt. Maar het helpt allemaal niet mee om me in te leven in de film. Ook de psyche van Thomas More moet je maar voor lief nemen, waarom hij zo standvastig is wordt nergens invoelbaar gemaakt en voelt gemaakt aan (terwijl het dus waargebeurd is).

De aankleding is prima verder, de geschiedenisles boeiend en af en toe zitten er mooie shots in, maar veelal kijk je dus echt naar een toneelverfilming waar de camera niks extra's brengt. Statische shots en overacterende personen in beeld. 2,5*.

Typisch Ritchie en ik vind er weer eens geen drol aan. Film lijkt heel erg Bond na te willen doen (Ritchie aapt sowieso graag na), wat op zich geen probleem is maar het is jammer dat het inhoudelijk vrij zwak blijft. Actie verder is maar matig en duf in elkaar gezet en de hele film door lopen mensen zichzelf heel erg cool te vinden met quasi-hippe teksten die nergens leuk zijn, zoals de film nergens leuk wordt terwijl die het wel heel graag wil zijn. Vikander vind ik dan wel weer geweldig en het is jammer dat ze in het tweede deel minder in beeld is. Ook is die éne scène waarin Cavill in een oude truck gaat zitten, een borrel pakt en wat eet oprecht een leuke en goede scène met prima passende muziek. Had de rest van de film maar een beetje daar wat van gehad. 1,5*.

Pure camp natuurlijk, deze producties van Lone Star, met ineens weederom een bruiloft op het eind. Matig acteerwerk, alleen maar plotvoortgang zonder uitdieping en allemaal weinig bijzonder geschoten. Maar de rodeo die een tijd lang duurt geeft deze film net wat meer kijkwaarde en plezier dan veel van dit soort andere films. 2,0*.

Bergman maakt een documentaire van een probleem dat in mijn omgeving totaal geen probleem is; althans, ik heb nog nooit een man gehoord te zeggen dat hij niet weet wat zijn plek in de huidige maatschappij is.

Typische documentaire van haar verder met die shots en interviews op straat. Visueel niet mooi en Bergman heeft een vervelend zeurderig stemmetje, net als bijvoorbeeld Bert Maalderink. Dan zie ik liever die filmpjes van Frans Bromet. Inhoudelijk af en toe wel interessant, zeker rond dat gedoe met testosteron en hoe sommigen zich ongemakkelijk voelen als zij een lage waarde blijken te hebben. Maar het ding blijft als geheel een beetje pseudo-wetenschappelijk waardoor interessante kansen voor open doel gewoon niet erin gekopt worden. Ook als die man van haar blijkbaar zich geneert als hij de was ophangt, dat is best interessant maar ze doet er weinig mee. Niet op persoonlijk vlak jegens hem, maar ook niet op breder vlak of meer mannen dit hebben (er zijn best interessante onderzoeken). Het is mij echter volstrekt onbekend dat er blijkbaar mannen dat vervelend vinden. 1,5*.

Zo tegen het einde wordt Metropolis al een goede vijf minuten lang met de grond gelijk gemaakt. Pas als er ook raketten inslaan zegt de krantenman dat ze maar eens veiligere oorden gaan opzoeken. Rijkelijk laat zou je zeggen. Maar eerlijk is eerlijk, dit is een van de weinige echt dommigheden terwijl veel hedendaagse actiefilms daarin grossieren. Niet dat de film verder goed is, maar dit compliment wil ik graag geven want dat scheelt een hele hoop irritaties. Maar ik moet er ook niet verder over nadenken, want er klopt wel meer niet, maar dat viel tijdens de film minder op.

Superman dus, Man van Staal met toch een groot mensenhart – overigens nooit mijn favoriete held geweest door zijn oerbrave verschijning en ook de twee vreselijke eerste films. Maar goed, ik wilde hem en Snyder nog wel een kans geven. Die kans is echter niet gegrepen. Dat komt deels door het hele verhaal dat matig wordt uitgewerkt, en deels door de actie die nogal overdadig wordt uitgewerkt. Ik begin maar met het eerste.

Het valt voor het schrijversteam te pleiten dat de opbouw wat onconventioneel is, zo zonder een hele origin story. Niet dat de flash backs nu echt helpen -daarvoor zijn ze te kort en gefragmenteerd om echt wat te doen- maar toch. Het is alleen dat de rest van het verhaal niet zo spannend is en heel weinig wordt gedaan met de persoon (en ook figuur) Superman. Dat is juist interessant, een buitenstaander op Aarde die zich gedraagt als een van ons, maar er wordt tamelijk weinig mee gedaan. Deels door de weinige tijd (veel gaat op aan actie en de proloog op Krypton) maar deels ook door de opbouw; juist door de film aan te vangen als Kent al een volwassen vent is, mis je de hele ontwikkeling van de persoon. En flash backs geven die emotionele invulling echt niet, die geven alleen versimpelde verklaringen. Zonde, met Nolan achter de film had ik veel meer verwacht. Verder lijken de meeste acteurs dit ook maar als tussendoortje te zien zonder echt wat van hun personages te willen maken.

En dan de actie en de hele look van de film. Mooi kan ik het niet noemen, en het geheel is nog chaotisch gefilmd ook. Als ik de director of cinematography zie kan ik dat ineens begrijpen, maar de snelle montage had dan nog niet gehoeven (en de editor heeft weleens wat beters getoond, dus moet dat aan Snyder liggen). Overigens heeft Snyder nog wel talent genoeg met al die drukte toch een redelijk overzicht te houden. Het is geen Spielberg of Cameron, maar het is ook zeker geen Bay. Daarnaast is een enkele actiescène best heel aardig, al worden de meeste veel te lang uitgerekt waardoor de spanningsboog langzaam leegloopt. Zonde. Gelukkig is de actie niet ongeloofwaardig of ver over the top, zolang je de premisse van Supermans krachten maar aanvaardt. Enkel het gebruik van zoom kon ik echt waarderen, al is het maar doordat ik daar sowieso van houd. Overigens wordt ook dat te vaak gebruikt.

Is het dan echt zo een draak als pakweg Transformers 3? Nee, dat ook niet. Je wordt net iets minder murw gebeukt en er zitten wel degelijk een aantal aardige momenten in, maar er zat ook gewoon zoveel meer in. 1,5*.

Visueel wel oké, maar toch, echt fijn vond ik het ook niet. Daarbij speelt denk ik mee dat ik de film zelf ook niet heel boeiend vond. Echt de vinger kan ik er niet op leggen waarom niet, mar uiteindelijk vond ik het allemaal een wat mak geheel dat nooit echt spetterede of echt knetterde. Washington doet zijn ding, maar ook hij is het allemaal net niet. En zo zit ik de hele film te kijken, met enkele goeie momenten maar voor mij ook veel middelmaat en dat 2,5 uur lang. Dat is dan te lang. 2,5*.

Prima film. Niets bijzonders, maar wel sfeervol in het besneeuwde Zweden geschoten. Het sfeertje op die éne locatie is sowieso prima, net als het feit dat de hoofdrolspeler zich bezighoudt met één familie in één zaak.

Het is een typische whodunnit waar je van nature naar de uitkomst uitkijkt, al boeit het eigenlijk nooit zo heel erg. Het kan niemand zijn en het kan iedereen zijn, zoals tegen Nyqvist wordt gezegd. Echt heel enthousiast word ik daar ook niet van. Maar het tempo maakt veel goed, die 150 minuten glijden opvallend soepel voorbij.

Je merkt wel dat er flink geknipt is in de film om er een bioscooprelease uit te krijgen. Zeker de rol van Rapace en haar hele omgeving (met haar curator ook) hangt er een beetje bij. Anderzijds is de fotografie wel degelijk bioswaardig, anders dan de volgende delen die veel simpeler en goedkoper ogen. Voor deze 3,5*.

Dit heeft alles in zich een draak te zijn, vol clichés, een blij wereldbeeld en weinig origineels te zeggen. Een variant op Forrest Gump of de eveneens uit Zweden vrij recent uitgekomen 100-jarige man. Maar soms werkt het gewoon en word je vermaakt en zelfs af en toe ook ontroerd. Deels door het ontwapenende spel van de meesten en vooral en geweldige Lassgård die nog net zijn geloofwaardigheid behoudt en zo een ijzersterke prestatie neerzet. Daarnaast waren de flash backs best heel aardig en geven een kort inkijkje ook in de Zweedse geschiedenis (dat stukje over Volvo en Saab is geweldig). Ook is vooral de liefde tussen Ove en Sonja erg mooi en is dat busongeluk indrukwekkend in beeld gezet (al wet je gewoon exact op dat moment dat dat gaat komen).
Dat straatje zo afgezonderd van de wereld deed me ook weleens denken aan de Noorderlingen, al is deze Zweedse versie minder absurd en meer in de realiteit geplaatst. Filmisch verder nergens interessant, maar de impact van de prent scoort alle punten. 3,5*.

Hele aardige film. Geen meesterwerk, wat simpel verhaal, enkele ergernissen, maar daarnaast ook enkele schitterende scènes (duidelijk waar Coppola zijn inspiratie vandaan heeft), een beetje suspence, aardige humor (vooral de dinerscène) en James Stewart. Heb me prima vermaakt ermee en de tijd vloog voorbij.

Ik ben geen fan van politieke correctheid, dus met deze film kon ik mijn lol op. Een lilliputter wordt gewoon in een koffer opgesloten en vrouwen zijn al helemaal wegwerpproducten met als mooiste voorbeeld de vrouwelijke agent in de kast gestopt en dat Bond twee meter verderop de liefde bedrijft met een ander. Dat zal je in SPECTRE niet snel gaan zien, ik vond het verfrissend. Ongetwijfeld onbedoeld, maar toch wel het leukste aspect van de film.

De tweede met Moore, en hij zit gelijk beter in zijn vel en oogt natuurlijker. Zijn klasse, charme en gevoel voor stijl blijven overeind, maar af en toe kan hij ook harder en rauwer zijn. Verder is de sfeerzetting weer erg sterk - iets dat Hamilton wel steeds lukt- met vooral leuke beelden van Hong Kong dat ook toen al flink bebouwd was, maar toch nog iets oriëntaals had. Wel is het script de grote makke, net als de wederom duffe actie (iets dat Hamilton niet kan). Weer veel lange achtervolgingen die helder en overzichtelijk in beeld gezet zijn, maar nergens opwindend worden. Daarnaast vroeg ik me af of dit de derde film op rij was waar na de climax nog een extra scène kwam met één van de handlangers van de vijand. Je hoopt van niet, maar ja hoor. De derde film van scenarist Mankiewicz, de derde met die geintje. Geen idee wat de beste man daarmee had, maar ik vond het niet leuk.

De humor is verder hitt and miss. Soms is het oprecht grappig, maar vaker ook niet. Of dat nu die knullige vrouwelijke blonde agent is of dat gedoe met een bekende uit de vorige film, beide worden teveel uitgemolken. Typisch is die sheriff, die het eerste shot dat hij in beeld komt best grappig is, maar men gaat er maar mee door. Leuker was het dan een running gag te maken, niet om hem zo'n rol te geven.

Lee als boef is best aardig, maar krijgt net iets te weinig te doen. Wel zijn zijn blikken al genoeg om er een sterke vijand van te maken. En daarmee is dit toch wel de minste Bond tot nu toe. Het is dat Moore vrij sterk speelde, maar de film mist urgentie, spanning, sensatie en eigenlijk gewoon klasse. 2,0*.

Koreeda dan maar, maker van fijn voortkabbelende films en één van die weinige Aziaten die salonfähig is bij het Nederlandse arthousepubliek (vrouwelijke vijftigplussers met kopje earl grey, je kent ze wel). Ik gun de beste man zijn Gouden Palm maar dit is wel de minste film van hem die ik zag, die puur en alleen vanwege enkele hele mooie intieme momenten toch nog een behoorlijke voldoende krijgt.

De films van de laatste jaren van Koreeda betroffen vaak een normale familie waarin een kleinere of grotere steen dat leven veranderde, maar altijd heel subtiel. Dat vind ik hele prettige films. Logisch dat deze Shoplifters ook om een familie draait, maar veel meer de vraag wat familie is, en een familie die niet heel normaal is (misschien dat hij juist daarom met deze film in Cannes won). Dat maakt het voor mij helaas wel een pak minder interessant, juist normale gezinnen vind ik veel boeiender in dit soort films.

Echt meeleven met dit gezin lukte mij niet, eerder dan met losse personen en losse momenten. Een naturelle seksscène zonder de seks zelf op een warme klamme regenachtige dag, of eigenlijk elk moment met Sakura Ando, of dat nu in de in- en intreurige peepshow is of met het kleine meisje Juri samen als de haren zijn geknipt of als ze haar gewoon warm omhelst. Prachtig en oprecht geacteerd. Juist in die kleine momenten is Koreeda op zijn best, het is alleen dat het grotere geheel voor mij niet voldoende was.

De film vermaakt verder wel, sommige plaatjes zijn erg sterk geschoten, het is over de volle lengte ook wel boeiend genoeg, maar ik heb ze van Koreeda gewoon veel beter gezien. Ruim afgerond naar boven nog wel 3,5*.

Tijdens de pauze van de film zei een vrouw achter mij tegen haar metgezel dat ze zo rustig werd van de film. En dat was exact de juiste typering. Want ondanks al het zware drama en ellende was dit vooral gewoon een hele fijn film om te kijken. Natuurlijk met het sfeervol in beeld gebrachte dorpje in New England, maar ook door het rustige camerawerk en nauwelijks aanwezige montage. Mediterend haast, nog net geen Hou maar op zijn beste momenten kwam dit in de buurt. Daarnaast kent de film enkele scènes die daar nog ver bovenuit steken, vooral in impact op je gevoel.

Het tweede uur (na die pauze) is wel iets minder. Vooral het gekibbel tussen Lee en zijn neefje is wat te veel herhalend en leek voor mijn gevoel een beetje uit het niets te komen. Daarnaast kan Chandler niet meer wonen in Manchester doordat ook de dorpsbewoners hem vreemd aankijken. Maar dit gebeurt echt een enkele keer vanuit het niets dat je je als kijker afvraagt: oké, en nu. En dan komt er niets. Er is dan een verschil tussen weten wat de filmmaker wil tonen en dat ook daadwerkelijk voelen. Dat tweede ontbrak nogal eens op dat punt.

Affleck is daarentegen wel beter in het tweede uur. Of beter, je snapt hem dan (na die éne scène halverwege). Het eerste uur stoorde ik me nogal eens aan hem (behalve in de wel sterke flash backs), het tweede uur blijkt wat hij voor moois neerzet. Van alle mannelijke acteurs dit jaar voor de Oscars de enige die indruk achterliet. De overige acteurs doen ook hun best en staan soms te schitteren, al is het allemaal in de schaduw van Affleck. Williams is goed maar heeft een veel te kleine rol, de jonge Hedges irriteert niet (en dat is heel wat in zo'n rol) en coach Taylor is altijd erg fijn, hoe klein zijn rol ook is.

De film eindigt wel geweldig, simpel met een volstrekt andere afloop dan je normaal ziet. Affleck die gewoon aangeeft niet te kunnen veranderen, met de beste oplossing voor neefje Patrick en verder geen kwaad woord of ruzie tussen de twee. Erg mooi en ontroerend. 4,0*.

Toch een kleine tegenvaller. De film begint nog echt geweldig, met de muziek van Gerschwin en die beelden van New York en vervolgens die symbiose tussen muziek en vuurwerk. Maar de rest van de prent is vrij degelijk gefilmd. Het ziet er wel allemaal schitterend uit in dat zwart-wit met ook vele diepe schaduwen, en met de jazzmuziek maakt dat een sfeervol geheel. Ook leuk dat er verder nauwelijks plot is, maar dat dit eerder een sfeerportret is van New York en haar bewoners, de bohemiens in het bijzonder. Alleen staat de film verder wel met het feit in hoeverre je de gesprekken, die de hele verdere film vullen, interessant vindt. En dat is lang niet altijd het geval. Daarnaast is het allemaal wat killer voor mijn gevoel, anders dan het warme Annie Hall of het spannende Match Point. Maar deze Manhattan is zeker een voldoende. 3,5*.

Mja, toch een lichtelijke teleurstelling. Ik kan waarderen dat er vooral een tijdsbeeld wordt geschetst en een kort verhaal van waaruit de persoon Mank naar voren komt, maar helemaal lukken doet dat het niet. Aan het eind is hij nog steeds een raadsel. Oldman weet ook niet in de persoon Mank te kruipen. Hij blijft wel geloofwaardig met zijn typetje maar het blijft een stukje acteren waar je naar kijkt, net als bij Meryl Streep, al weet zij soms nog te irriteren, dat doet Oldman gelukkig niet.

Visueel aardig en soms mooi luxueus, maar het blijft vooral grijs in plaats van mooi contrastrijk zwart-wit. De film is wel sfeervol genoeg en vlot genoeg om niet helemaal te vervelen, maar echt boeien deed de film ook niet. 3,0*.

Met halve aandacht gekeken, maar wat ik zag trok me niet. Niet eens vervelend, maar gewoon ellendig saai en volstrekt niet boeiend. Zielloos fabriekswerk waar eigenlijks niks in te vinden is, maar dat ik in dit geval ook gewoonweg niet leuk vind. Alleen de muziek is verrassend, met Plastic Bertrand, Serge Gainsbourg en Come on Eileen. 1,0*.

Blijkbaar is dit een vervolg op deel 1, las ik later. Ik dacht gewoon dat dit eenzelfde soort film was met nieuwe personen. Er is me echter van die eerste film echt niets bijgebleven dan. Volstrekt inwisselbare personages dus en dit vervolg is dan ook niet veel beter. Allen problemen in de liefde en aan het eind is alles pais en vree. De acteurs kunnen er verder ook weinig mee, al kan ik Schuurmans altijd wel goed hebben. In ieder geval geen moment dat het me kon boeien. Ach, visueel was het wel oké en de film stoorde me niet. Zelfs Atsma irriteerde niet. Dus ik ga niet voor de laagste scores.1,5*