Meningen

Dit is bij uitstek nu een film die niet meer dan een goede 20 minuten moet duren. Mooie beelden (dat eerste lange shot al, maar ook de sfeervolle en soms felle belichting), mooie muziek die goed past bij de beelden, twee mooi vrouwen naakt door het beeld; vooral mooi dus. Maar verder ook volstrekt oninteressant en dan duurt het ding dik 100 minuten waarbij ook diezelfde muziek die steeds terugkeert gaat irriteren. Jammer, maar wel weer een voorbeeld dat film toch altijd ook steunt op inhoud. 2,0*

Misschien wel de beste van Almodóvar. Serieuzer van toon, zoals ik ze van hem liever zie dan die soms vrij maffe films die hij ook heeft gemaakt. En dan is die scène halverwege, het wtf-momentje van de dag, ook best goed te doen (en daarnaast een erg mooie uitbeelding van een verkrachting.) Boeiende film ook, over de mannelijke psyche, die enigszins stroef start maar daarna de aandacht goed vasthoudt, vooral door de geweldige en innemende Grandinetti. Ontroerend verhaal eigenlijk, sneu en mooi tegelijk. Film kent een aantal mooi beelden, vaak vertraagde stukken met operamuziek of die beelden van de auto die rijdt in de Spaanse binnenlanden. Maar even vaak heb ik het idee naar een goedkope tv-soap te kijken. Al is het niet zo kitscherig als waar Almodóvar vaak van houdt. Richting het einde neemt de film een wending die ik wel kan hebben maar of de beste optie is, daar ben ik nog niet uit. Het uiteindelijke slotakkoord is wel mooi. 4,0*.

Fijne film die richting het einde wat wegzakt. Een film over de bom, aan het einde van zijn leven maakt Kurosawa dan eindelijk een film erover (I Live in Fear ging vooral over de dreiging van een atoomoorlog, niet zozeer over de bommen op Japan. Want ondanks 75 jaar atoomdreiging is er nog steeds maar 1 land hier ooit mee aangevallen. Ook een film voor internationaal publiek waar dat publiek middels de Japanse kinderen die ook onwetend zijn worden meegenomen in de gevoelens van mensen die overlevenden en nabestaanden zijn.

Zeker het begin is heerlijk kabbelend, echt in de stijl zoals zoveel hedendaagse Japanse films (het hele oeuvre van Koreeda bestaat daaruit). Fijn geacteerd ook en niet heel subtiel qua vertelwijze maar die werkt wel. Grappig om Richard Gere te zien die Japans praat. Enfin, ondanks enkele mooie scènes nog zo na de helft (bij die school) gaat de film aan het eind een beetje als een nachtkaars uit. Vooral omdat de film nogal stuurloos is. In het begin is dat allemaal prima, aan het einde wreekt zich dat. Maar als geheel nog steeds een dikke voldoende. 3,5*.

De dvd hiervan kreeg ik dus gratis bij de MultiVlaai. Geen idee wat de film met vlaaien vandoen heeft, maar goed, blijkt dit ding ook gewoon in de MoMe top 250 te staan. Het blijft apart, films waar ik nooit wat van gehoord heb en dan blijken ze zo populair te zijn.

De film zelf is best heel aardig overigens, al wordt er wel heel nadrukkelijk op de emotie gespeeld met weinig subtiliteit. Hallström weet dat overigens nog best goed te verwerken en zeker de hele sfeer van het stadje is best prettig, zeker zo rond het stationsplein, maar ook het tonen van de seizoenen is zeer effectief en goed gedaan. Gere is prima in zijn rol als vriendelijke man en ook alle bijrollen worden mooi ingevuld. Wel vroeg ik me eigenlijk de ganse film af wat de maker nu precies hiermee wilde. Dat werd pas volledig duidelijk bij de aftiteling, en dat is toch rijkelijk laat. Verder word ik ook niet wild van een zielig kijkende hond, en daar waren nogal wat shots van, dus dat wekt al snel ergernis op. Ook het constante pianogeklingel is nogal irritant. In een enkele losse scène kan dat best werken, maar zo ongeveer de volledige speelduur wordt net teveel. Overigens wel knap wat Hallström allemaal weet te vertellen in nauwelijks 90 minuten. Overigens moet je niet teveel nadenken bij de film, want dan zitten er toch wel wat vraagtekens bij en ongeloofwaardigheden. Verder is dit leuk voor een keer en prima vermaak. 3,0*.

Absoluut geen patriottistische film, wel één die het christelijk geloof op een voetstuk wil plaatsen (en dat ook doet). Gibson als diepreligieus man geeft even aan dat religie je kracht geeft tot grootse daden en kan helpen om Satan te verslaan. Nu heb ik daar zelf weinig mee en het kwam tot mij dus ook niet altijd even goed over, maar ik kan het wel waarderen als iemand een boodschap wil brengen in zijn kunstwerk. Zelfs als hij de vijand een soort heidens (en in de film weinig subtiel) harakiri laat doen.

Het eerste uur is wel het minste van de film. Na een prima rustig begin gaat de film in een stroomversnelling. Alles moet netjes langskomen, zonder dat het echt goed wordt uitgewerkt. Vrouwtje ontmoet (wel een leuke chemie tussen de acteurs), even de opleiding met een weinig overtuigende drill instructor en af en toe een Garfield die geen wapen wil dragen. Vooral dat stuk overtuigt nergens. Garfield speelt ook iets te sullig daarvoor. Dit was overigens wel de manier van spelen zoals ik hem Peter Parker had willen zien spelen trouwens, maar in deze film werkt het minder. Daarnaast mis je gewoon een stuk van zijn persoon om hier in mee te kunnen gaan en is eigenlijk vooral irritant daardoor. En de film gaat snel zat, dus er hadden best wat scènes bij gemogen. Daarnaast wordt het ook weinig subtiel gebracht soms, vooral later in de film.

Maar dan komt het tweede uur; het is sinds Saving Private Ryan dat oorlog er nog eens zo geweldig uitzag op film. Overzichtelijk, soms leuk en inventief geschoten en het komt keihard binnen. Of dat nu begint met die slowmobeelden aan het begin of de twintig minuten durende hel zo vlak na de helft. Alles ontploft. Ratten eten halfverteerde lichamen. De grond bezaait met afgerukte ledematen en resten van het darmstelsel overal en een onzichtbare vijand waar niets dan kogels vandaan komen. Gibson filmt dit alles enorm overzichtelijk zonder shaky cam maar met geweldig intensiteit. Geweldsporno zoals het hier al werd genoemd is de juiste term.
En het zou mijn morbide humor kunnen zijn, maar toen die slagschepen hun kanonnen draaiden om te gaan schieten zat ik toch met een grote glimlach te kijken. Ook hier blijft de heroïek soms de boventoon voeren, maar stoort eigenlijk nergens. Buiten dat, wat Doss deed was dat ook wel, al zegt hij zelf van niet.

Geen perfecte film dus die veel meer had kunnen zijn. Het heeft wel alle eigenschappen, maar mist toch echt een stukje uitdieping aan het begin. Had het eerste deel beter uitgewerkt en deze film had maar zo de beste van jaar kunnen zijn.. Het tweede uur en Doss verdienen dat ook. 3,5*.

Nee, dit was helaas niets voor mij. Af en toe zo'n actiescène is nog wel aardig, maar ik vind de tekenstijl maar pover en weinig bijzonder verder. Ik ken de serie niet en hoewel het verhaal snel goed te volgen is, kon het ma nauwelijks boeien. Ook die magie en mensen die in monsters veranderen kan ik vaak niet hebben, zoals in dit geval. Dan blijft een voor mij langdradige saaie film over. 1,0*.

Ongelooflijk trage film (zelfs voor Hou), maar op zo'n manier met die muziek dat het ergens best lekker rustgevend was. Pas na anderhalf uur begon het echt tegen te werken, een lange tijd voor een film waarin niets gebeurt.

Best een aardig inkijkje in die privéhuizen in het Shanghai van toen, maar de soapachtige taferelen konden me nergens interesseren. Daarnaast ziet het er allemaal mooi uit maar ook heel eentonig gefilmd. Niet boeiend, wel anderhalf uur gewoon lekker weggekeken en het laatste halfuur red je dan ook nog wel. 3,0*.

Best aardig. De film gaat soms echt helemaal nergens over, en echt grappig wil het nooit worden, maar als geheel kijkt het best wel weg. Leuke sfeer van Hollywood jaren 50 wordt er ook neergezet en vooral Brolin heeft een leuke rol als fixer. Clooney heeft dan weer minder te doen wat jammer is, vind hem meestal wel een fijn acteur. De vele gastrollen/bekende koppen zijn ook geinig. 3,0*.

Licht tegenvallend. De film focust vooral op 3 vrienden die vooral opgefokt doen en weinig sympathie opwekken, waarmee ook hun milieu waarin ze leven nooit echt sympathie krijgt. Bovendien had ik iets verwacht over die rellen, maar zowel die rellen (ergens in het begin genoemd, maar daarna nauwelijks meer) als hun leefwereld hangen er vooral wat bij.

Enfin, dat ligt dus deels aan de verwachtingen. Maar deels sowieso aan de invulling. Als gezegd vond ik die 3 weliswaar boeiend, maar meeleven lukte niet. En als de film zich dan vooral op hen richt, weet de film me als geheel ook minder te raken. En hoewel ik normaal zwart-wit erg mooi vind, had hier kleur allicht beter gepast om het broeierige sfeertje wat beter neer te zetten. Dat neemt niet weg dat de film wel goed wegkijkt, enkele sterke losse momenten kent en ook nog wel een idee geeft van hun wereld. Alleen te weinig voor een echte goede score. 3,0*.

Dostojevski's roman heb ik tweemaal gelezen, vorig jaar nog voor het laatst. Die roman is vermakelijk maar ook gemankeerd en soapachtig. Deze film is dan weer een gemankeerde versie daarvan en legt de nadruk op de intermenselijke aspecten, minder op andere passages uit de roman. Hoewel sfeer en boodschap goed worden overgebracht vind ik de roman wel beter en leuker en boeiender. Niettemin is deze film wel boeiend genoeg, zeker voor 166 minuten dat deze duurt. Mede door het goede acteerwerk. Mifune komt enorm krachtig over en Hara is perfect gecast.

De setting is wel anders, van het grootstedelijke Sint Petersburg naar een besneeuwd dorp op Hokkaido en dat dorp voelt als een eiland op een eiland, afgesneden van de rest. Daardoor kan ook veel meer de nadruk worden gelegd op de personages omdat ze zijn afgesneden van de rest. En het levert mooie plaatjes op. Ik klaag nogal eens tegenwoordig over een krap beeldormaat dat men weleens gebruikt, omdat dat benauwend werkt. Maar Kurosawa toont aan hoe je ook weidse shots ermee kan hebben. Veel mooie plaatjes en scènes, van die laand met hoge slanke bomen tot dat schaatsen met vuur direct aan het begin van deel 2.

Maar goed, ondanks het acteerwerk vond ik de film op dramatisch vlak niet altijd even sterk. Ik denk mede door de gemankeerde delen, maar ook de wat trage momenten waarin het drama afspeelt. Zeker richting het einde met lange statische shots. In ieder geval greep de film me niet echt en begon om momenten wel de aandacht te verliezen. Er zit genoeg moois in maar de beleving was op momenten stukken minder dus krap aan 3,0*.

Deze zag ik in een bios in Oostenrijk, de enige Duitstalige film op dat moment dat ik kon, en met de trailers (in het Duits natuurlijk, hoe ergerlijk) waarin de mensen achter mij hard zaten te lachen verwachte ik al een lange avond, want wat een vreselijk onding is deze film zeg waarin het niveau niet verder komt dan wat as verstrooien boven een putdeksel en drie mannen die vaak pissend naast elkaar staan. Die op de rij achter mij vonden de film geloof ik best fantastisch, maar ik keek m'n broertje nog eens aan en die dacht hetzelfde: waar hadden wij in Godsnaam naar gekeken? Zouden die grapjes over Duitsers en humor dan toch op de waarheid berusten?

Nu kan de plot best wel ergens tot leiden, maar evengoed weet je dat dit een zeer storende film kan worden en dat tweede is helaas het geval. Sowieso slaat de film soms helemaal nergens op, maar alle pogingen tot humor worden ongedaan gemaakt door de veelal matige acteurs die vooral schreeuwen en elke vorm van komische timing missen. Grappen slaan vaak dood en de film irriteert twee uur lang. Ja, twee uur, want dit ding gaat maar door en door waar je zeker al eens had verwacht dat er wel een einde zou zijn geweest.

Enfin, een enkele scène werkt dan nog wel en er zitten een aantal fraaie shots in. Verder mag het meisje Dietze er best zijn. Verder snel vergeten. 1,5* en vergeet die dikke voldoende op IMDB, die zijn alleen door Duitsers uitgedeeld.

Mwoh, nooit echt heel leuk en ondanks de korte lengte weet de film m'n aandacht niet vast te houden. Eigenlijk zijn alleen de momenten met Chappelle leuk, iemand met voldoende komische timing hier wat van te maken. Vooral die scène halverwege waarin zijn date geld kost is erg geinig. Maar de rest en de hele plot konden me maar matig boeien, te overdreven en daarmee mist het komisch bedoelde vaak zijn uitwerking. Visueel hel erg jaren 90 trouwens, met al die felgekleurde kleding. Wat sfeer en tijdsbeeld betreft wordt dit dus wel redelijk neergezet. 2,0*.

Ergens is dit wel een fijn filmpje. Acteerwerk is oké, sfeertje is prima, de beelden zijn aardig. En vooral is het fijn dat dit niet echt een verhaal van a tot z is en ook niet echt een einde kent. Maar daarmee mist de film ook focus en dat doet de film geen goed. Het tempo is lang niet altijd even sterk en de film kabbelt soms te veel voort op de verkeerde manier. Dit is echt een film die op de montagetafel beter had kunnen worden gemaakt. 2,5*.

Zeer slecht geacteerd. Vooral die hoofdpersoon die geen moment geloofwaardig is, niet eens als persoon laat staan als burgemeester. Maar sowieso eigenlijk alles, dit voelde als een gemaakte wereld waarin waar enkele personages wonen en die zitten allemaal in de film. Het begint er al mee dat een burgemeester aankomt en het dorp niet kan vinden. Dan houdt het al op bij mij, zelfs als komedie is dat ergerlijk. En dat gaat de hele film door, los van de werkelijkheid. Dan mag de film visueel af en toe nog wat aardigs doen, ik kon hier echt helemaal niets mee. Verveeld vanaf de bank heb ik dit ding uitgekeken, maar ook niet met de volle aandacht erbij. 0,5*.

Mislukt. Zo'n komedie die grappig wil zijn met rare personages en gebeurtenissen en daar op leunt, maar nooit grappig wordt. Eerder een vervelende zit die op geen één vlak weet te vermaken of ook maar iets bijzonders toont. 1,0*.

Erg zwaar. De hand van Zhao is vooral te zien is de soms wat dromerige beelden. Dan is de film ook visueel mooi. En als er subtiel wordt uitgezoomd (op Agnes als ze in de tuin zit en daarna een shot van Shakespeare langs het water waarin subtiel wordt ingezoomd dan is er ook wat te zien op het visuele gebied. Maar verder veel donkere scènes en statische shots die niet per se lelijk zijn maar vooral saai. En dat vond ik ook van het drama dat me weinig deed. Buckley is soms aandoenlijk maar ook te vaak tegen het theatrale aan. Mescal is beter maar wat kleurloos. En zo kabbelt de film ruim twee uur vooruit zonder dat dit ding me echt iets deed. 2,0*.

Typisch een film waar de regie de film maakt en breekt. De film bestaat veelal uit korte momenten die stuk voor stuk erg mooi zijn, met de muziek en zachtgekleurde niet al te scherpe dromerige beelden. Dat maakt de film mooi en fris en geeft het echt een eigen smoel. Maar omgekeerd komt het centraal vertelde verhaal, over 2 meisjes die uit elkaar groeien richting volwassenheid, totaal niet uit de verf. Daarvoor zoomt de regie op verkeerde momenten in. De film blijft wat afstandelijk. Naar ik later begrijp waren dit ook allerlei losse episodes, dat verklaart het voor een deel. Dit is een slice of life zonder dat dit echt zo'n slice is. Maar goed, zo'n dansje aan het eind maakt veel goed. 3,5*.

Aardige film, maar ik had hier nog niks bij geschreven en een maand later heb ik eigenlijk al geen idee meer waar dit ding nu over ging. Enkel dat ik het 3 sterren vond. Dat heb ik even moeten terugkijken en teruglezen. Visueel wel oké maar ook wat afstandelijk verfilmd met een nogal onderkoelde rol van Kitano zelf. Ik had vooral het idee naar een wat vreemde film te kijken die weliswaar prima is, maar mij ook niet volledig interesseerde. 3,0*.

Enorme tegenvaller. De film gaat van matige komedie naar drama naar soort van horror-fantasy en dat werkt niet helemaal. Vooral niet door de rol van Smith in het begin die ik totaal niet trok, en dat kwam nooit meer goed verder. De cgi was ook erg brak en de actie niet heel bijzonder.
De dramamomenten zijn wel beter, maar dan zit er weer een twist in waar ik weinig mee kon. Ik kan weinig goeds zeggen over de film, alleen kan het ook nog veel slechter. 1,5*.

Best een leuke aflevering. Wel weer in zo'n wereldje dat helemaal is afgeschermd en daardoor niet altijd even geloofwaardig, maar gelukkig draait het vooral om de mensen waardoor dat minder stoort. Visueel kent het ook een chique luxe uitstraling dus is dit best weg te kijken. En het centrale koppel kent een fijne chemie. Maar verder heb je wel het idee dat hier meer mee gedaan had kunnen worden, het is wat mak allemaal nu. 3,0*.

Deze film wil heel graag goed zijn en heeft duidelijk afgekeken bij genreklassiekers als Se7en, maar dat niveau wordt nergens gehaald. Se7en leunt sterk op sfeer en karakters maar gebruikt daar de dikke 2 uur volledig voor. Deze Hangman klokt af binnen de 100 minuten met nog meer moorden, dus al snel gaan de mannen van moord naar moord en vinden elke clou wel heel erg makkelijk. De film wordt zo nergens spannend of meeslepend en sowieso mist de film zo elke vorm van sfeer. Om over enkele dommigheden in het script nog maar te zwijgen. Jammer, want het is wel leuk Pacino weer eens te zien, al doet hij dit puur op talent en veel meer wordt er ook niet van hem verwacht. 1,0*.

Qua sfeer daar op locatie in Thailand is wel leuk. Visueel ziet het er af en toe ook erg fijn uit. Verder vind ik Cooper heerlijk in deze rol en kan Helms me ook goed bekoren. Tot slot is de soundtrack prima met onder meer Kanye op de geluidsband. Maar eigenlijk is de film geen moment echt leuk, laat staan grappig. Het is wat gezapig allemaal. Het is een herhalingsoefening van deel 1 ja, maar het lijkt alsof men zelf ook geen fut had er nog iets van te maken. Het kijkt weg, maar daar is dan alles mee gezegd. 2,0*.

Matig. Er zit een enkele geslaagde grap in, maar op 100 minuten is dat wat weinig. Echt leuk wordt de film nergens en sommige personages zitten al snel in mijn irritatiezone. In ieder geval wist de film me niet te boeien. Visueel wel prima en goede locaties met sfeer, maar dat is het enige echt positieve. 1,5*.

Heerlijke film van Joe Wright, die zoals al zijn andere films het vooral moet hebben van productie en leuke trucjes, en nog wel het minst van een verhaal vertellen.

Ook in deze zijn het vooral alle losse scènes die zo sterk zijn, en een samenvatting zal al snel een opsomming zijn. Hoogtepunten zijn het gevecht in de metro (in één subliem shot), de ontsnapping uit de gevangenis en het angstig worden van elektriciteit in de hotelkamer. Ook wat kleinere scènes zijn mooi zoals Ronan samen met haar vriendinnetje, maar ook zoiets simpels als dat het land van de gevangenis uiteindelijk Marokko blijkt te zijn een leuke verrassing, want dat had ik echt niet verwacht na die tocht door de woestijn. Je denkt al snel aan de V.S. Verder mooi geschoten met uitstekend gekadreerde shots en fijn belichting, goed gechoreografeerde actie die altijd overzichtelijk is en een heerlijk pompende score eronder.

En dan is er nog Ronan, een geweldig talent en nu al een fijne actrice. Ze is altijd geloofwaardig, ze geeft emotie mee, diepgang aan de rol en zet echt een persoon van vlees en bloed neer. Het zijn dan vooral de kleine momenten die het doen, maar ze is sowieso over de hele breedte goed. Verder is Bana gewoon charismatisch en Blanchet speelt heel behoorlijk als kille madam, al deed ze me denken aan Swinton (vond haar al te mooi tijdens de film daarvoor in uiterlijk).

Al met al een erg fijn filmpje dat een enkele zwakke scène kent en een wat zwak einde, maar verder is het genieten van scène na scène. 4,0*.

Ik vond dit een hele fijne Allen. Prettige innemende personages, een mooie sfeer van New York en constant wel boeiend wat betreft plot. Gewoon aangenaam kijkvoer, soms ontroerend, altijd vermakelijk en waarbij genoeg wordt verteld over relaties en alles voelt ook behoorlijk echt en realistisch aan. Dit is hoe mensen leven en liefhebben. Enige dissonant is Allen zelf in de film, zijn personage lijkt eigenlijk niet bij de rest te horen en zijn acteren gaat er te ver over. Als regisseur heeft hij bij deze film duidelijk beter werk afgeleverd.4,0*.

Aardig filmpje dat doet wat het zegt te doen,:wat gore tonen en wat spanning leveren. Het word nergens bijzonder en spanning komt uit momenten dat personage's typische domme dingen gaan doen, zoals enge huizen binnengaan. En dat gebeurt te vaak waardoor het irritatie opwekt. Ook had de fotografie wel wat sfeervoller gemogen, nu wel erg saai. Molly Quin is dan weer een mooie roodharige en is prettig om naar te kijken. Heel slecht is ze ook niet trouwens in acteren, zoals de meesten dan wel een bordkartonnen personage hebben maar nog wel met een bepaald plezier spelen. Toch 2*. Had meer mee gekund.

Tweede H&G-film van dit jaar; veel slechter krijg je ze niet. Acteerwerk is van het slechtere schooltoneelniveau, special effects zijn vreselijk, het verhaal in het begin nog niet eens heel slecht maar tegen het einde wel heel snel afgeraffeld, spanning en emotie ontbreken (mede door die Disney-muziek die maar blijft doorjammeren) en zelfs camp kan ik dit noemen, Dan was het wellicht nog vermakelijk geweest. Nu was het al na ruim een kwartier doodsaai geworden. 0,5*.

Mijn derde Hans & Grietje-film van dit jaar, de beste en leukste in ieder geval. In een historische setting met de echte Hansel and Gretel dit maal, maar wel een vervolg op het oeroude sprookje (dat aan het begin wel netjes zijn plaats heeft.)

De kruising tussen humor en de film au sérieux nemen door de makers werkt wel. De moderne wapens, sommige aardige one-liners, het soms fijne geweld maar wel in die middeleeuwse setting is best grappig. Bovendien zit de meeste actie goed in elkaar, wordt het nergens chaotisch en blijft bullet-time ook gelukkig achterwege, Verder is het spel voor zover nodig prima. Thomas Mann toont na Project X maar weer eens dat hij de balans weet te houden tussen oprecht grappig en gemaakt en overdreven grappig (en daarmee irritant) en Gemma Arterton ziet er vooral lekker uit in die leren broek. Daarnaast weet ze nog iets van body te geven aan de verder vlak personage, maar dat wist ik al uit The Boat that Rocked dat zij dat kon. Dat deed Renner als Hans toch minder. Wel is de chemie tussen broer en zus goed en geloofwaardig. Ook Famke Janssen als heks was maar matig en niet bepaald angstaanjagend.

En natuurlijk, de CGI is niet altijd even best, er is net iets te veel actie en de deus-ex-machina's vliegen om de oren en bovenal: morgen ben je de film weer vergeten - dat alles neemt niet weg dat voor zo lang het duurt het best vermakelijk is. 3,0*.

Visueel qua stijl wel aardig en ook wel sfeervol, maar ook erg statisch getekend en mede daardoor is de film nogal traag. Gelukkig duurt dit filmpje maar 5 kwartier en is het nog net aan uit te zitten. Personages gaan ook niet leven en enkele losse scènes zijn wel geinig (bij die flitspaal is ergens absurd) maar als geheel is het allemaal minder sterk. 2,0*.

Niet zo slecht als dat sommige commentaren doen geloven. Lekker kort en redelijk goed uit te zitten, dat scheelt vooral. Ik heb me eigenlijk niet echt verveeld. Maar op dramatisch vlak wel een pak minder, vooral door het haast doodse acteerwerk waardoor personages geen moment gaan leven of geloofwaardig worden. De premisse is wel aardig verder, maar het drama of de spanning die daaruit voort kunnen vloeien ontbreken. Een aantal momentjes is nog wel oké maar eigenlijk zit er weinig bijzonders in de prent. 2,5*.