Meningen

Minder dan het eerste deel, maar veel goeds blijft nog open. Wel is het verhaaltje zelf wat minder, mist het een boeiende thematiek zoals integratie in een nieuw land uit het eerste deel, en is het subplotje met die bezorger en het buurmeisje Harmsen hier echt volstrekt onnodig en dat nieuwe jochie is gewoon irritant. Tam is nog steeds schattig, maar eigenlijk ook net iets te oud voor de rol die ze heeft. Sfeertje is wel oké, locatie is prima en iedereen is gewoon lekker naturel en sympathiek. En wees wel, Sinterklaas aan het eind die met stokjes eet, dat zie je ook niet elke dag. 3,0*.

Het begin is nogal rommelig en dat komt de film nooit meer echt te boven. De dramatiek blijft wat op afstand en de film sleept. Jammer want ergens zit er wel een boeiende prent onder verstopt (zo pal na de oorlog nogal politiek geladen en van duidelijk andere signatuur dan de films van Kurosawa uit de oorlog) maar de film zelf interesseert simpelweg niet genoeg. Vlakke vertolkingen, matig verteld en visueel niet heel bijzonder. 2,5*.

Geen beste film. De beelden, muziek en het spel houden de aandacht er nog wel bij, maar inhoudelijk stelt het geheel weinig voor. Een soort van western road movie lijkt het nog het meest, maar slecht uitgewerkt. Ja, er zijn problemen onderweg, ja ze komen vreemden tegen, er gebeuren dingen, en eigenlijk gebeurt er niks. De hele plot rond de bende had er net zo goed uitgeknipt kunnen worden. En zo waren er meer zaken die gewoon niet overtuigden. Bij het bereiken van die rivier dat iedereen als gekken erop afrende, je zit als toeschouwer je eerder te verbazen dan mee te leven. Ik had niet het idee gehad dat men echt te lijden had. Dan deed een David Lean dat weleens beter in zijn films, maar hij nam er ook de tijd voor. Dit lijkt me eerder een tussendoortje.
Wel mooie plaatjes en mooie muziek, maar Ford weet wel wat men wil zien bij een western. Soms dan wel weer een shot waarvan ik dacht: waarom? Ook soms wat shots zonder muziek, dan ging men weer rijden en kwam de muziek weer op. Kwam rommelig en weinig vindingrijk over.

Heel erg fijn en vooral bijzonder vermakelijk.

Vooral het bloed dat vloeit, de frisse moorden en de afwisseling maken dit uiterst kijkbaar. Bovendien schuwt de regisseur geen taboe's door ook een zwangere vrouw eerst haar vruchtwater te laten verliezen. Verder een aantal erg mooie beelden (meisje onder het bed met zweetdruppels op haar hele lichaam) en vooral als absoluut pluspunt dat niemand snel doodgaat. Altijd maar weer duurt dat even en dat werkt gewoon prima op je gestel, deels als walging, deels als meeleven, deels ook als humor.

Het geheel had allicht nog absurder gemogen met alleen maar die moordpartijen zonder dat gedoe met die zieke pa erbij en de hele jeugd in flash backs, maar anderzijds waren die stukken best mooi en werkten op zich wel. Tevens was de scène dat Cheng haar vader liet stikken best indrukwekkend. De beelden van Hong Kong zijn prima en het gedoe met de huizenmarkt, maar daar had nog best meer gedaan mee kunnen worden, nu hangt het er een beetje bij. 3,5*.

De film begint wel sterk, leuk hoe dat strak geregelde leven van de hoofdpersoon simpel en kaal wordt getoond. je leert hem ook kennen als iemand die zijn eigen boontjes kan doppen, op veel vlakken. Zelf een knoop verstellen, dat soort dingen. Om een beeld te geven van iemand. En dan gebeurt er iets dat een rimpeling geeft. Geen originele invalshoek, maar in dit geval ook helaas een moment om richting absurdere cinema te gaan. Voor mij werd het steeds minder boeiend wat er gebeurde en die 104 minuten voelen lang aan. Visueel wel prima, redelijk geacteerd ook, maar vaak ook niet interessant of zelfs maar leuk. 2,0*.

Mooie film die helemaal mijn smaak is. We volgen een zoon die terugkomt uit Italië naar zijn geboortegrond voor de bruiloft van zijn zus die samen met hun vader een dag rondrijdt door Nazareth om naar gebruik de uitnodigingen voor het feest persoonlijk rond te brengen. Dat is voer voor grootse dramatiek maar behoudens een vals stukje sentiment aan het eind, waarvan je aan alles voelt dat het en keer komt en dat is gewoon jammer, is dit een heerlijke genuanceerde film. Pa en zoon hebben zo hun onderlinge verschillen, maar dat wordt enorm naturel en op een heel bescheiden manier gebracht en komt voort uit de situaties en voelt nergens gescript. Zo gaan die twee personen echt leven net als hun onderlinge band, die is levensecht. Het tempo is heerlijk, door de vele bezoekjes die vaak zomaar worden afgekapt met montage blijft de pacing goed en verveel je je als kijker geen moment. Fijne kabbelende stukjes met autoritjes, prima sfeervolle beelden en inhoudelijk genoeg moois. Het eind is heerlijk klein gehouden en past daarmee perfect. 4,0*.

Nee, echt veel te lang voor hetgeen men wil vertellen. Sowieso films die me niet altijd trekken want je weet dat er weer een twist komt waarin de detective van dienst aan het eind even uit de doeken doet hoe het mysterie in elkaar zit en vaak is het zo dat je als kijker dat niet bepaald had kunnen weten. Zelf lekker meepuzzelen zit er niet in. Maar goed, de eerste Knives Out was wel erg amusant.

Deze film is veel serieuzer van toon, Craig past met zijn toon uit de vorige films ook niet helemaal bij de rest van de film. Maar verder ook weinig plezier in de film, geen boeiende personages (sowieso is het aantal verdachten redelijk beperkt) en visueel simpelweg erg saai. De sfeer is nog redelijk maar dat is dan het enige. 1,5*.

Waarom Neeson een herstellend alcoholist is? Geen idee. Net als zijn hele voorgeschiedenis. En eigenlijk vraag je je weleens af waarom men een bepaald boek verfilmt dat zo van clichés aan elkaar hangt. Ofwel wil men het veilig en herkenbaar houden, ofwel is zelf een verhaal uitpennen nog duurder. Maar zelfs dan, zijn er geen andere boeken met meer originele plotlijnen of invallen? Dat wreekt zich wel een beetje want eigenlijk boeit het allemaal niet zoveel wat er gebeurt. De film moet het niet van de inhoud hebben, wel van de sfeer en de aankleding.

Vooral de sfeerzetting zo eind jaren 90 is leuk. Als gezegd, het boek speelt zich ook in de jaren 90 af, maar je krijgt wel een mooi nostalgisch gevoel en vooral al die telefoons langs de straatkant en het opzoeken van informatie in een bibliotheek geven een leuke dimensie die in de wereld van smartphones en wijdverbreid internet niet meer bestaat. Verder ook mooi gefilmd met vooral die felle invallende belichting steeds en een wat afgebleekt kleurenpalet maar ook de locatiekeuze; beide helpen mee aan de sfeer. Ook de actie is prima, soms lekker rauw en vooral een prima geluidsband die echt binnenkomt. Verder is Neeson met zijn verschijning zeer solide, 3,0*.

Goed gemaakte film wel, maar uiteindelijk ook wel vrij voorspelbaar. Een zoveelste rise and fall (met verlossing op het eind - waarom zet ik dit eigenlijk tussen spoilertags?), wat verslavingen, ruzies et cetera. De film weet niet echt te verrassen, sleept soms wat, boeit niet altijd. Maar het acteerwerk, van beide hoofdrolspelers zeker, mag er wel zijn en tilt deze biopic boven het gemiddelde uit. Ook als sfeerportret prima en de aankleding en vooral de muziek maken het af. Zeker wel een voldoende, niet die topfilm waar deze film tot gebombareerd is. 3,0*.

Rechttoe rechtaan, echt veel dingen verkeerd doet de film niet maar dit ding is ook nergens bijzonder. Je kijkt erna en echt vervelen doe je je niet maar de film weet ook nergens echt te boeien. Een nog hele jonge Johnson doet zijn ding, Knoxville bracht nog wel iets van leven en de sfeer is redelijk. Maar nu enkele dagen later moet ik echt graven om te bedenken wat er ook alweer precies gebeurde. 2,5*.

Actuele film heden te dage, zag een stukje bij Pauw en Witteman en dit leek me een interessante film. Niet erg subtiel gebracht, maar wel met stijl. Zowel de film als de rol van Douglas. Het is bijna een karikatuur maar met zoveel klasse gebracht door een goed acteur op het beste van zijn kunnen dan het niet een simpel personage is en ook nog eens volledig geloofwaardig. Jammer is wel dat de hoofdpersoon er zelf niet in slaagt. Alleen als hij tegenover zijn vader zit komt hij los, maar de vraag blijft voor mij wat daarvan gespeeld is. Ook de rol van Daryl Hannah is mij volledig vreemd. Niet de beste actrice en niet de beste rol geven een overbodig plotgedeelte. En daar had best meer in gezeten want ik snapte het idee erachter wel. Daarnaast enkele mooie shots, aardige score en een goed beeld van de gang van zaken achter de schermen. Het superkapitalisme, hoe het werkt wat er fout aan is wordt helder gebracht. Maar zonder Douglas was deze film duidelijk maar middelmatig geweest.

Stone is een beetje week geworden. Begint de film niet onaardig, in het tweede uur verzandt dit in een weinig interessant stroperig familiedrama waar de besognes mij maar matig konden boeien. Nee, dan was het eerste uur in die zakenwereld een stuk leuker hoewel ook dat nergens zo bijtend is als in sommige andere films. Het is al met al best een mak beestje geworden deze film waarvan Stone zelf ook niet echt lijkt te weten wat hij wilde zeggen. ja, er was crisis en hij had al eens die film over Wall Street gemaakt, maar hij lijkt verder zonder idee dan maar deze geschoten te hebben. Acteerwerk is verder degelijk, maar ook zo'n Douglas kan niet zo schitteren als in het eerste deel. Wel een aardige soundtrack en veel fraaie skylineshots, een leuke cameo (Sheen) en een geweldige Wallach. 2,0*.

Tegenvaller, vooral door de invulling. Gewoon een soldaat achter een muur en een vijand die hem onder schot houdt, dat zou het enige moeten zijn. Maar in plaats daarvan komt er nog een stuk traumaverwerking bij kijken waar niemand op zit te wachten. Het beste is nog de eerste vijf minuten en de twee GI's die gewoon in de bosjes liggen. Meer spanning en invoelingskracht dan in de overige 75. Dat samen maakt 80 minuten die best lang aanvoelen. Ook weinig bijzonder geschoten, pas aan het eind als de avond invalt ziet het er allemaal wat fraaier uit. Het geluid is soms wel lekker, met die steentjes die los zitten en op elkaar vallen. 2,0*.

Met deze film had ik hetzelfde als met Kubricks 'Full Metal Jacket". Ronduit briljant eerste gedeelte, en een middelmatig tweede stuk. Niet slecht, maar gewoon zo veel minder.In deze film is het gedeelte in de ruimte minder interessant, minder sfeervol en minder mooi om te zien. De animatie blijft van een hoog niveau, maar is minder bijzonder.

Nee, dan het begin. Het start al met de opening in de ruimte, een prachtig nummer die het geheel begeleidt, dat shot richting de Aarde. En oh wat mooi is de animatie daar. Mooi omdat het zo realitsich is, en mooi is de wereld die geschapen is. Desolaat, vuilig, beangstigend en vertrouwelijk tegelijk. Dan krijgt het verhaal een goede opbouw. We zien een robot in een paar minuten doen wat hij zijn hele leven doet, de dag erna weer. Mooie muziek, enkele schitterende wijdse shots (Van bovenaf, het shot met die bouwkranen/afvalverwerkers) en ga zo door. De volgende dag meer van hetzelfde, maar met humor doorspekt, en Wall E is in je hart gesloten. Ook de relatie tot EVE is prachtig subtiel en ontroerend gebracht. Dat een robot zulk een gevoel kan hebben.

Helaas verdwijnt deze unieke sfeer in de ruimte. Begrijpelijk, want Pixar moet ook denken aan de volgende films, maar ik had graag meer van het begingedeelte gezien. Misschien wel een hele film lang.

Aardige film. Wallace en Gromit zijn beide leuke poppetjes (Gromit zonder mond is geweldig) en er gebeurt genoeg om je niet te vervelen. Dit soort stop-motion zal nooit helemaal mijn favoriet worden (echt erin meegaan zoals met andere animatie wel gaat lukt me niet) maar de liefde die er (vaak) uitstraalt is wel mooi. Filmpje doet weinig fout is ook lekker klein maar vond ik ook niet super boeiend. 3,0*.

Net iets leuker dan de eerste lange film van dit duo. De boef van dienst is een stuk beter (of ja, er is er nu eigenlijk een), sommige grappen zijn echt wel sterk en de film is net wat korter wat wel past bij dit soort films. Inhoudelijk ook boeiend met de thematiek rond moderne uitvindingen, robots en AI en de vervanging van mensen die met passie hun werk doen.

Als al gezegd bij de andere film zal dit soort animatie nooit helemaal mijn ding worden en ondanks de kortere lengte, aimabele personages en de grappige kabouters (door steeds zichzelf voor te stellen, erg geestig) was na 60 minuten de koek wel een beetje op. 3,5*.

Bijzondere film die zeker een uur heel erg lekker wegkijkt met vooral fantastische verhalen van mensen over hun levens. Verhalen die blijkbaar echt zijn, als je dat naleest, maar eerlijk: zo voelt het ook. Ondanks de setting is deze film heel realistisch én geloofwaardig, allicht mede door de documentairestijl van film, al had men die stijl soms nog verder kunnen doortrekken. Je denkt wel, hoe houdt men dit twee uur interessant, maar dat éne uur blijft het goed boeien.
Nu dan het tweede uur wordt wat minder interessant, maar dan vooral door de verandering van inhoud. Best geinig om te zien hoe men filmpjes maakt, maar dat haalde voor mij de magie weg. The One Ring legt het hierboven al vrij goed uit, al kon ik ergens er nog wel in meegaan dat men films gaat maken (al slaat het, ga je erover nadenken, helemaal nergens op), ik vond vooral de sfeer uit het eerste uur verdwenen. Wel is er halverwege één briljante en prachtige scène in de stad, met zoveel sfeer en zelfs een beetje muziek en die geluiden van verkeer. Voor de rest 3,5* maar dicht tegen iets hoger aan.

Op zich een leuk idee en de uitvoering is ook oké maar de film mist wel wat focus - dit ding lijkt echt nergens heen te gaan en toont vooral wat momenten. Prima gedaan verder maar als som der delen minder boeiend. Stopmotion zal wel nooit mijn favoriet worden maar in zo'n kortfilm kan ik het al beter hebben dan in een langere animatie. 3,0*.

Enorm Duits, qua stijl vooral. Strak en zonder opschmuck. En daarmee ondersteunt die stijl ook de inhoud. Want hoewel dit gaat over de allicht grootste gruwel van de vorige eeuw, het is opvallend hoe zakelijk men dat probleem bekijkt. Dit is eerder een vergadering waarin een aantal FTE moet sneuvelen dan waar het gaat om de moord op miljoenen mensen. En even dacht ik: misschien is dit ook de enige manier om zo te kunnen uitmoorden, door het kil en afstandelijk als een managementprobleem te zien. Het boek van Mulisch over het proces van Eichmann hint daar ook naar (Arendt ook naar 't schijnt maar dat werk moet ik nog lezen).

Nu wel, uiteindelijk is die vorm belangrijk en wordt vrij strak gevolgd. Geen muziek, eerst beelden van het neerleggen van de pennen, banaliteiten als het regelen van lunch. Hoewel tijdens de lunches er wat tijdsprongetjes zijn en dat is jammer, wat mij betreft was het spannender geweest om dit echt in real time te draaien. En hoewel dat tegenstrijdig klinkt vond ik de film daardoor wel net iets te lang; juist dat deel na de lunches en na enkele tijdsprongen werd iets te gewoontjes en de spanningsboog was verdwenen. Voorts gebeurt er psychologisch en sociologisch vrij weinig. In 12 Angry Men (ook al zit die film vol karikaturen) of een Margin Call gebeurt dat wel en beide zijn dan ook veel boeiender de gehele film door. 3,5*.

Nee, dit vond ik niks. Om twee redenen. De geloofwaardigheid zat echt wel in de weg hier. Zowel qua verhaal als qua actie die er veel te ver over gaat en daarom ook nergens spannend of boeiend wordt. En daarop aansluitend vond ik die actie ook niet prettig met alle slowmotions etc. Dat was in 2008 nog wel hip (toen al niet meer volgens mij) maar is nu wel echt uitgekauwd en irriteert vooral. Mede doordat Bekmambetov weinig bijzonders toont qua regie. McAvoy is nog wel een aardige lead maar Jolie loopt er verloren bij en Freeman doet dit ook op de automatische piloot. 1,5*.

Niet dat ik verwacht had dat het niveau van het boek overtroffen kon worden, maar met alle positieve reviews en prijzen dan toch zeker wel een sfeervolle serie die in ieder geval de kern goed weergeeft. Niks van dat alles. Deels ligt dat aan het lage budget. Zo wordt het Keizerlijk Rusland nooit echt tot leven gebracht op een enkele fraaise scène (dat bal) na, maar het is allemaal erg karig. En zeker de veldslagen en enkele overzichtsshots zien er armoeiig en lachwekkend uit. Daarnaast is het script wel heel matig. Alleen de soaponderdelen worden gepakt en dat levert geen al te boeiende materie op, zonder de wereld eromheen te kennen. Het boek is ook vaak soap, maar wel binnen een bepaalde wereld. Al die nuances (vooral rond omgangsvormen en familie-eer) worden hier echt gemist. Maar buiten dat zitten er te grote tijdsprongen in en zijn alle momenten echt te kort en te schaars om mee te leven.

De acteurs kunnen hier ook weinig mee en het zijn vooral de mannen die niets ervan weten te maken. Dano krijgt nog het meeste te doen, maar is geen echt Pierre (ook niet dik genoeg, iets waar Tolstoj echt op hamerde). De overige acteurs zijn karikaturen. De meisjes doen het al beter dan, al zijn de meeste echt te oud aan het begin (25-jarigen moeten doorgaan voor kinderen 10 jaar jonger). Daarnaast is het jammer dat de serie in het Engels is grotendeels. Niet eens zozeer omdat het Russisch moet zijn, maar vooral doordat de adel Frans sprak onderling. Juist met die Franse inval gaf zoiets een extra dimensie.

Uiteindelijk zijn de eerste drie uur dan nog wel te kijken door de sterke pacing waardoor het in ieder geval niet verveelt, maar daarna wordt het echt vreselijk saai en steeds minder interessant. Op enkele scènes na geeft de serie niks extra's. Het enige dat de serie doet is dat ik weer zin krijg die 1500 pagina's Tolstoj door te ploegen. 1,0*.

p.s. Ik had de dvd die in acht delen is geknipt, geen idee waarom, want het waren oorspronkelijk zes. Ook leek me dit een gekuiste versie want naakt was niet te zien.

Ik moest soms weleens denken aan Goodfellas bij het zien van deze film, zowel inhoudelijk als vanwege de soundtrack. Scorsese's film is beter, diepgravender ook, maar War Dogs is wel prima vermaak. Leuk inzichtje in een waargebeurd verhaal (waardoor je de afloop al weet, anders was dit verhaal nooit naar boven gekomen) en de handel in wapens. Wel vrij oppervlakkig, maar met inhoud genoeg om in ieder geval een duidelijk verhaal te vertellen. Verder prima gespeeld door Teller en Hill, beiden soms erg vervelend maar nu goed te doen. Echt grappig worden ze nooit, maar ze hebben wel chemie en dat scheelt al heel wat. Wat ook opvalt is de prima soundtrack (hoorde ik daar weer eens Fortunate Son langskomen?) en in tegenstelling tot Suicide Squad, ook overvol met prima nummers, is er nu wel een samenhang tussen beeld en muziek en heeft dit nu wel effect. 3,5*.

Toch een lichte tegenvaller. Deels ligt dat aan de verwachting. Met zo'n titel en zijnde het slotdeel van een trilogie verwacht ik iets episch, maar net als het tweede deel blijft dit in de basis een heel klein verhaal in een grote geschiedenis. Ook toen vond ik dat al een nadeel aan de film. De film speelt vooral in de bossen, en ondanks soms fraaie plaatjes toch een wat saaie omgeving.

En na een sterk eerste uur gaat de film helemaal de mist in rond Harelson die een soort wannabe Kurtz speelt. Veel te ver over the top en past totaal niet in deze film. Ook omdat we van de rest van de wereld te weinig te zien krijgen om een idee te krijgen waarom Harrelson zo is. Maar het is ook vooral zijn spel, dat hij zijn schedel glad scheert bijvoorbeeld vol in beeld, dat dit zo slecht maakt. Want hij legt wel zijn beweegredenen uit, maar dan is het al te laat. Alle verdere ongeloofwaardigheden ga ik maar niet eens benoemen, dat hebben anderen al gedaan.

Daar staat tegenover dat die eerste scène lichtjes fantastisch is, met frisse ideeën geschoten en het knalt lekker. Ook de cgi is enorm sterk en geloofwaardig. Dat mag ook wel, want na die eerste scène verandert ineens de focus en volgen we de apen en niet de mens. Dat vind ik gedurfd maar wel passen in het verhaal. De 140 minuten vliegen ook echt voorbij zonder echt te vervelen (ook niet het tweede uur) en zeker het slot vindt mooi aansluiting met het origineel. 3,0*.

Vooropgesteld vind ik Spielberg een fantastisch regisseur, vooral wanneer het op actie aankomt, zowel pure fun als Duel of Indiana Jones of meer serieus werk als Saving Private Ryan. Maar daarnaast heeft hij ook enkele goede dramafilms afgeleverd met Lincoln en natuurlijk Schindler's List. Het is ook echter dat tussen die drama's zijn mindere werk zit en je zou soms bijna hopen dat hij zich alleen maar met actie bezig gaat houden om dit soort draken als War Horse maar te voorkomen.

Onder het mom van: we gaan een epos maken worden alle clichés erbij gepakt en regeert de wansmaak van de kitsch. Steeds weer die violenmuziek die aanzwengelt, de kitscherig gekleurde en belichte weidevelden, het overdreven drama, die lachwekkende scène bij het prikkeldraad, die hele intro met de arme boer en ga zo maar door. Op geen één punt meeslepend of überhaupt serieus te nemen. En telkens heb je het idee dat Spielberg zelf de film dus wel uitermate serieus neemt. Als de Duitsers en Fransen dan nog Engels gaan praten (ook onderling) in hun eigen malle accent (Fransen met Frans accent, Duitsers met Duits accent) dan is de film me toch echt kwijt. Met terugwerkende kracht wordt een film als Inglourious Basterds op dat punt alleen nog maar beter.

Op punten scoort deze film dan nog wel af en toe. De scène bij de loopgraven is nog wel fraai (al heeft het nergens de intensiteit van Omaha Beach), net als het kleurgebruik in de laatste scène, of dat shot in het oog van dat paard waarin je het Franse meisje gereflecteerd ziet. En zo kent de film wel meer van dat soort momenten. Maar als geheel is dit echt om te janken. 1,0*.

Geen meesterwerk, al zitten er goede punten in. Enkele negatieve zaken zijn de vele plotgaten (camera!!), dat zoontje, het duffe einde (en dan niet het dood gaan van de aliens, vond ik zeer acceptabel, soms heb je geluk nodig, maar natuurlijk dat zoontje dat nog leeft) en alle strubbelingen in het gezin Cruise.

Toch zag de film er goed uit, sterke actiescènes (zeer duidelijk wat er gebeurt, geen chaos, zoals Spielberg dat kan) en de kelderscène met Robbins. Goed stuk suspense. Daarnaast heb ik me prima vermaakt, wat ook het hoofddoel is van de film (al slaat het soms wat door in het bizarre). 2.5 *

Ik heb me ook kostelijk vermaakt. De grappen zijn niet altijd even origineel (verre van) maar wel met overtuiging gebracht. Soms geinige running gags met dat zusje (al is haar rol wel het minst) of met de blote schoonpapa. Maar zo'n laatste voorbeeld kan goedkoop zijn, maar men kiest ervoor dit extra te rekken en men maar te laten schreeuwen, op een of andere manier daardoor wordt dit enorm geestig. En zo zit de film vol enorm domme maar heel geinige grappen. Niet elke grap is dan even geslaagd en aan het eind gaat de film net iets te lang door, maar als geheel doet deze komedie wat een komedie moet doen.

Wat ik sowieso fijn vond was dat de schoonvader niet zo'n knorrige man is die langzaamaan ontdooit, zoals je zo vaak ziet. Nee, de relatie met de dochter is goed, hij wordt direct liefdevol opgenomen en is dankbaar daarvoor en zelfs de relatie met de schoonzoon kent direct al enige nuances die hoogstens nog wat genuanceerder worden. Ik denk dat deels de klasse van DeNiro meespeelt hierin dat hij met zijn talent toch heel wat ervan weet te maken om de juiste snaar te raken.

Als film verder is het weinig bijzonder, visueel saai en met een degelijke regie. 3,5*.

Ik wilde deze review eigenlijk Een ode aan Peter Jackson noemen, en dan vooral aangeven wat hij allemaal goed deed vijftien jaar geleden met zijn trilogie, want dat alles mist deze Warcraft. Alleen zou ik daarmee Tolkien als bedenker van die wereld tekort doen. En ik ben nog steeds niet over The Hobbit heen, dus geef ik niet te veel credits aan Jackson.

Enfin, m'n broertje was altijd fanatiek speler van World of Warcraft. Hij wilde gaan dus ik ging wel mee. Zelf ken ik helemaal niets van die wereld dus kon ik er vrij onbevooroordeeld ingaan. Alleen al daarom kan ik prima de vergelijking trekken met Lord of the Rings, want ik heb de boeken van Tolkien ook pas gelezen na de films. En hoewel de werelden op punten verschillen (maar lang niet zoveel als pakweg met Game of Thrones) ontkom je eigenlijk nooit aan een vergelijking. Zeker niet op filmgebied. Jackson zette de standaard voor fantasyepossen, en eigenlijk is er niets meer in de buurt gekomen daarvan.

En nu is het de beurt aan Warcraft dus. Je merkt aan alles dat men er vol voor wil gaan. Flink budget, allerlei locaties, grootse verhalen. Alleen wil dit allemaal nergens ook maar een beetje een coherent geheel worden. Die hele wereld gaat nergens leven. Dat komt deels doordat men je direct in het verhaal gooit zonder ook maar iets uit te diepen of te introduceren. Aan het eind weet je wel een beetje wat ieders rol is (en als fan ongetwijfeld precies wat iedereen voorstelt) maar als leek zit je toch af te vragen hoe en wat. Dan heb je een stel acteurs die op de automatische piloot spelen of gewoon talent ontberen waardoor ze helemaal niets van personage maken. Met die charismaloze Aragorn als dieptepunt. Alleen die ene Ork springt er nog een beetje uit. De hele film is gewoon een lege huls.

Maar het komt ook door het production design. Het is allemaal wat kitscherig. Ik ken wel iets van de games en je merkt dat men dat gevoel wil overbrengen, maar dat lukt niet omdat men blijft hangen tussen een wereld die eruit ziet als de onze en die wereld van WOW. Nu krijg je een beetje half werk dat nergens overtuigt. Ik moet wel zeggen dat de cgi me meeviel, want na het zien van de trailer had ik grote twijfels daarover. Maar ik zie toch liever cgi als ondersteuning dan hele werelden uit computer getoverd. Zie Lord of the Rings. Zie de laatste Star Wars.

De film klokt af op twee uur, en je vraagt je af waarom men hier niet echt een epos van drie uur had gemaakt. Een aantal kritiekpunten zal blijven staan, maar het had de film echt wel minstens richting middelmaat kunnen helpen. De tijd nemen kan zo belangrijk zijn. Nu is het hoppen van de éne scène naar de andere zonder dat men zich beseft dat je ook een verhaal en wereld ingetrokken moet worden. Jackson begreep dat goed en nam gewoon rustig de tijd om alles neer te zetten en zo echt een Grote Geschiedenis neer te zetten in een coherente wereld die leeft en echt aanvoelt. Warcraft doet dat nergens. Het is los zand. Dat alles deed Jackson trouwens ook fout met The Hobbit. Ow ja, voor Warcraft 1,0*.

Goede film, enorm kaal met ook een prima sounddesign en toch: Civil War vorig jaar vond ik op elk vlak beter en kwam harder binnen. Neemt niet weg dat deze film zijn kwaliteiten heeft. Het mannelijke en machogedrag wordt beperkt gehouden (een enkele opmerking daargelaten of de beste videoclip van deze eeuw waar de film mee start) en dat is fijn. Dit zijn professionals die bezig zijn met een serieuze missie. Je krijgt eigenlijk weinig mee van de doelen van die missie maar het gaat puur om de ervaring. Die werkt op momenten prima met het lange wachten, die enorme ontploffing, de angst van de soldaten en vooral als ze in de strijd zijn en even niet meer precies weten wat ze moeten doen: dat is allemaal prima. Maar de verder actie vond ik stiekem wat vlak en mat en de film kwam daarmee nooit los voor mij. 3,5*.

Zeer vermakelijk, vooral met Julie op het balkon - toen was de Shakespeare-verwijzing wel duidelijk. Ook leuk om daar af en toe mee te spelen, want soms komen niet alle verwachtingen dan uit.

Het verhaal is redelijk origineel te noemen. Veel logica zit er niet altijd in, of althans, je moet maar accepteren dat bepaalde zaken kunnen lopen zoals ze gaan. Alles wordt met een mooie fotografie getoond - die ook goed de verschillen tussen de oude en de nieuwe wereld toont. De soundtrack is heerlijk en zorgt voor een aantal mooie momenten (die muziek zorgt eigenlijk vooral voor de mooie momenten) met The Boss, The Nationa en, Dylan maar vooral Orbinson zorgt voor een heerlijke lach. Er was sowieso veel humor met een aantal goede sneren naar onze banale maatschappij. Verder redelijk acteerwerk -vooral Palmer is een schatje- en Hoult weet redelijk wat gevoel te brengen in de zombie. Malkovich heeft weer een prima bijrol, klein maar met zijn talent weet hij er toch weer iets van te maken.

Het production design viel af en toe wat tegen. Wel zag het er allemaal fijn apocalyptisch uit, maar niet altijd even geloofwaardig. Zeker de lukraak geparkeerde auto's op snelwegen die daar schijnbaar zo zijn achtergelaten. Ik vraag me altijd af: sterven mensen ter plekke ineens dan in de auto en worden ze dan zombie? Maar ja, King beschreef het zo ook in zijn The Stand, dus wellicht moeten we hem de schuld geven.

Wel is het tempo af en toe te laag, zeker in het begin waarin veel van de mimiek van acteurs moet komen, maar zowel de acteurs en regisseur hebben nog niet het niveau dat spannend te houden. Verderop in de film zit er meer tempo in en wordende de slepende scènes steeds minder. Gelukkig maar, 3,5*.

Doet me denken aan Law Abiding Citizen. Niet qua toon of inhoud, maar ook zo'n hooggewaarde film (ook door mensen wiens mening is meestal goed kan volgen) waarvan ik oprecht niet zie waarom.

De film begint nog wel aardig, maar al snel kijken we naar en grote treurmars van trauma op trauma, aan het eind toch wel een stuk of 5 te veel. Er wordt heel veel tijd genomen om de personages een achtergrond te geven, maar uiteindelijk drenken ze in clichés. En als dan dat toernooi komt waar ze beide in de finale komen en met dat vreselijke zoete einde, daar wordt de film meer slapstick en is alle drama en alle opbouw ook helemaal nergens meer voor nodig geweest.

Visueel wel oké en zeker door Edgerton goed gespeeld. En echt verveeld heb ik me ook niet. Maar wat een gedrocht is dit. 1,5*.