Meningen

De film begint schitterend met die scène op het bruiloftsfeest waar op een slimme manier alle poppetjes worden getoond. Daarna echter is de film een tijde wat rommelig. pas na een uur komt de eigenlijke verhaallijn rond Mifune naar voren en wordt de film sterker en blijft verder boeien tot het eind. Op dramatisch vlak (tussen Mifune en zijn vrouw) zitten enkele mooie momenten en sterk dat de film kiest voor dit einde, al is het nogal onverwacht en abrupt waardoor het effect voor mij er niet echt was. In zoverre dus een domper.

Visueel geweldig trouwens. Kurosawa is nergens bezig de aandacht op de fotografie zelf te richten, maar alle beelden zijn zo strak neergezet dat elk shot een plaatje is om te zien. Erg knap, met af en toe mooi zwart-wit (in dat straatje met die door lampen beschenen weg) en uitmuntend gebruik van het brede formaat. Al met al genoeg mooie momenten met helaas een lang stuk in het eerste uur dat niet altijd overtuigd. 3,5*.

Elise Schaap is wel prima en de film is lange tijd ook redelijk weg te kijken. Ook Romeyn in zijn rolletje is een leuke toevoeging. Jammer dat ook deze film weer netjes alle clichés afvinkt en echt nergens weet te verrassen. Zo heb je al snel dat naarmate de film vordert deze steeds minder weet te boeien. Ik miste ook wat chemie tussen Schaap en Heijmans. 2,5*.

Visueel wel aardig, maar de film mist echt spanning en sfeer en weet ook niet altijd de toon goed vast te houden. Ook weinig vernieuwend qua verhaal thematiek. Heel slecht is het allemaal niet maar dusdanig weinig bijzonder dat de film me niet echt boeide. Monroe weet wel een fijne mix van charme en kracht maar ook hulpeloosheid en wanhoop te geven. 2,5*.

Veel water en roestig metaal, dat gaat om den duur wel vervelen. Vooral omdat ik deze wereld niet wilde geloven. Ik ga dan ook nadenken. Production Design vind ik inmiddels ook aardig gedateerd. En dat speelt voor mij ook mee in die geloofwaardigheid. Het ziet er niet onaardig uit, maar ik kan er simpelweg niets mee. Enkele aardige beelden, enkele behoorlijke actiescènes en een goede Costner redden de boel nog een klein beetje. 1,5*.

Leuk, vooral door de heerlijke zomerse sfeer en een fantastische Sam Rockwell.

De film begint niet onaardig, maar is soms wel wat té: zoals Carell zich gedraagt (en dat wordt geaccepteerd door de moeder) en vooral hoe Liam James als Duncan zich gedraagt - of hij nu sociaal gestoord is of verstandelijk gehandicapt, het lijkt er ergens tussen in te zitten, maar overtuigend is het allerminst. Dat je een muurbloempje bent of half-austistisch, prima, maar iets subtieler en met meer nuance mag wel. James gaat echt veel te ver. Gelukkig verandert dat na een halfuur, mag James iets meer naturel zijn en is vanaf dat moment ook gewoon een leuk joch die gewoon wat introvert is. En dan is er ook Rockwell is een heerlijke rol die precies op het randje balanceert van overdreven irritant en oprecht een extravert persoon. Goede rol.

Verder zijn er de fijne muziek en zomerse vibe die de film lekker laten voortkabbelen. De clichés mogen niet ontbreken, maar vallen niet heel erg op en zeker het einde is best heel behoorlijk. En AnnaSophia Robb is gewoon een heel mooi meisje en doet het prima in deze film zonder als verplicht vullertje te fungeren. 4,0*, omdat het vermaakt en ook wel weet te raken.

Ik heb in ieder geval geleerd dat je een ei op een glad oppervlak moet breken. Vandaag geprobeerd met een hand en verrek, dat lukte.

Enfin, deze film doet enkele dingen goed en enkele dingen minder goed. Dat laatste zit vooral op de mix tussen serieus drama (het onderwerp) en de best luchtige toon en soms ordinaire slapstick die echt totaal niet past (denk aan die bevalling) maar ook de film wat op een afstandje houdt. Die luchtige toon is wel oké. De film is anders dan films met een soortgelijk onderwerp door de kanker ver weg te houden en te focussen op de dingen in het leven die ertoe doen. Aan het eind is Pugh wel dood, maar haar doodsstrijd zien we niet. De film eindigt eigenlijk met haar in een kookwedstrijd die ze goed volbrengt tot het eind. Dat is enerzijds verfrissend en anderzijds zorgt dat ervoor dat de film me nooit echt meesleept.

Jammer, want de relatie tussen Pugh en Garfield wordt mooi gebracht. Dit zijn echte mensen met echte levens en echte gevoelens. Er heerst ook zeker een klik tussen de twee. Pugh is vaak goed al snapte ik haar personage hier niet altijd. Garfield is ook wisselend hier, hij doet soms raar (met dat boekje bijvoorbeeld) en geen idee of er iets met die jongen aan de hand was of dat ik iets gemist had. De structuur werkt ook want zo wordt dit een film over mensen die terugkijken en genieten van het nu in plaats van een rechttoe rechtaan verhaal.

Verder een lieve fijne film om te zien, warm geschoten en hij verveelt niet. Maar de film schiet zich ook een beetje in de eigen voet. 3,0*.

Toffe film wel die wegzakt richting het einde (als de spanning en sfeer uit het eerste uur verdwijnt en de toon echt verandert) maar nog wel goed eindigt. Knap ook hoe allerlei soorten genres vervlochten worden. Van drama en mysterie naar meer volbloed horror. Er wordt enorm veel hooi op de vork genomen en dat wreekt zich op momenten ook wel, zeker in het tweede uur. Dat wisselen van perspectief werkt dan ook niet meer omdat op dat moment wel redelijk duidelijk is hoe de vork in de steel zit. De echte onderhuidse spanning van daarvoor verdwijnt. Sfeervol gemaakt, ook als karakterschets van dat stadje en haar bewoners. 3,5*.

Matig. Qua regie is dit nog best heel aardig, waarin je merkt dat de regisseur toch een zeker stijltje wil doorvoeren. Weinig muziek en als dat er al is vooral lekker dromerige muziek. Maar de film zelf kon me nauwelijks boeien. Dat komt vooral door Van Wageningen die ik nergens geloofwaardig vind. Als hij gaat schreeuwen zie je een acteur die boos wil zijn, geen moment had ik het idee dan een keiharde gangster te zien. En of dat zo bedoeld was of gewoon een kwestie van matige geluidstechniek, maar ik vond de dialoog erg vaak op de achtergrond zitten en nauwelijks verstaanbaar en dat verhoogt het kijkplezier niet bepaald. 1,5*.

Best oké dit filmpje. Prima tempo, actie is fijn (hoewel niet memorabel maar gelukkig zonder overkill en afwisselend genoeg om te blijven boeien) en qua sfeer redelijk. Soms heb je als bioscoopvermaak niets meer nodig. Ik heb me ruim 90 minuten gewoon prima weten te amsueren. Niets meer en niets minder.
De beelden uit Taipei en omgeving zijn leuk eens te zien. Jammer wel dat men daar veelal Engels praat (wat het acteren ook niet bepaald ten goede komt) en soms Mandarijn tussendoor. Dat slaat allemaal nergens op. Personages blijven ook oppervlakkig en verwacht ook geen diepgang. Het enige echte minpunt is de wat makke finale. De acie is dan ook wat lauw. Wel mooi geschoten met dat filmdoek op de achtergrond maar na de eerdere actie in de film had het grootser mogen zijn. 3,0*.

Ik had met Herbers en Schaap gehoopt dat de film nog enigszins leuk zou zijn, maar ook dat valt tegen. Inhoudelijk gaat het gewoon het vertrouwde pad en ook in deze film is er al een vriend die gewoon een lul is waarvan je als kijker na 1 seconde al denkt: überhaupt, hoe heb je het zo lang met hem uitgehouden?

Verder proberen ze Zeeland als een wat achterlijke provincie neer te zetten wat in de basis grappig kan zijn, maar het is hier zo overdreven dat het doel volledig wordt gemist. Zelfs voor Drenthe zou het nog niet grappig zijn. Enfin, Herbers is wel lief en enkele momentjes zijn wel aardig, maar wederom een onding zo'n Nederlande romcom. 1,5*.

Aardige politiethriller die helaas net wat teveel hooi op de vork neemt. Dat is in beginsel dan niet erg, maar dan moet je er wel de tijd voor nemen met een regisseur die weet hoe dat te behandelen. Nu zijn er wel heel veel verhaaltjes, plotjes en thema's die behandeld worden. De wraak van een agent, een halve liefde, verkiezingen, zo gek kan je het niet bedenken. Je hebt ook al snel door dat het een en ander met elkaar te maken heeft (waarom stopt men anders bepaalde plots erin?) waardoor echte verrassingen uitblijven en het geheel wat kil en zakelijk aandoet. Maar de grootste fout is dat alles op het eind tamelijk snel en eenvoudig wordt afgewerkt. Ik had vooral het idee een compleet middenstuk te missen. Jammer, want ergens zie je wel dat deze film niet de standaard thriller is en er word heel redelijk geacteerd.

Gelukkig is er nog wel de visuele flair. Net als de film kil, koud en zakelijk maar wel mooi. In veelal grijze kleuren gefilmd, strak en met een fijne score eronder. Dat vooral laat de balans wel positief doorslaan. 3,0*.

Moeilijke film. Het boek had ik al eens gelezen en dat beviel me niet, maar dat kwam vooral door de stijl met ellenlange zinnen waar je meer bezig bent de zin te lezen dan de inhoud te lezen.De stijl stond de inhoud in de weg. Deze film nu gezien en hier is de stijl wel mooi (hoewel soms echt te traag, zeker als er weinig bijzonders in beeld is te zien) maar vond ik de film wat betreft verhaal en personages totaal niet boeiend. Er zal vast allerlei thematiek achter zitten maar zolang een verhaal me op basisniveau niet trekt dan interesseert de rest me ook niet. Het vlakke acteerwerk (lijkt een bewuste keuze) helpt ook niet net als de dub. Ik dacht een film uit 1980 te zien maar de film is stukken jonger. Opvallend. En ondanks de priemende ogen van Lard Rudolph vond ik zijn vertolking weinig verheffend en vraag me af waarom niet gewoon met Hongaarse acteurs is gewerkt.

Qua beleving scoort de film laag. Maar een dag later blijken wel veel beelden bij te blijven. Veel prachtige shots en mooi spel met licht en donker. Mooiste beeld was die langsrijdende wagen met verticale golfplaten aan de zijkant die door beeld schuiven horizontaal en een schaduw van een persoon daarvoor. Omdat een en ander toch bijblijft en intrigeert de score wat hoger dan mijn gevoel tijdens het kijken zei. 2,5*.

Drie uur duurt dit ding, en hoewel die niet verveelde en ik me zo geen scènes direct voor de geest haal die eruit kunnen, vond ik het wel een lange film die de drie uur ook niet volledig rechtvaardigde. Maar als gezegd, het verhaal dat verteld wordt heeft de 3 uur nodig, ik had alleen liever dan een wat strakkere film gezien. Daarvoor is beeldvoering, production design et cetera allemaal te degelijk. De film is niet slecht, er wordt prima geacteerd, het ziet er fraai uit allemaal, maar briljant is het niet en de film kabbelt te veel. En hoewel dat derde deel voor het verhaal nodig is, begon ik de film daar echt te langdradig te vinden. Soms ligt het er allemaal ook te dik op, zo'n scène met die bussen aan het eind krijg ik echt jeuk van. Geen film die ik ooit nog een tweede keer hoef te zien, maar voor één keer was dit wel prima. 3,0*.

Enorm lange zit. Dat komt vooral dat men minder muziek heeft en meer acteerwerk, maar de meeste personen kunnen dat niet, dat acteren. Dus blijf je met enorm vlakke personages zitten waar je niks om geeft. Eens men weer begint te zingen en dansen wordt de film stukken beter, om daarna steeds weer in te zakken. Jammer, want er zitten genoeg leuke ideeën in. Sowieso de intro met alle beelden van bovenaf die duidelijk maakt dat dit New York is, maar niet het stralende Manhattan of bohémienne Brooklyn. Ook dat eerste nummer zonder zang maar enkel met wat dans is best gewaagd, vooral door de lengte. Maar uiteindelijk gaat die lengte echt tegenwerken. Hier had makkelijk een uur afgekund. Wel vind ik zo'n nummer als America echt meer zinnige dingen over integratie zeggen dan sommige vuistdikke pillen. 2,0*.

Wel beter dan de eerdere verfilming, maar beide films hebben een beetje hetzelfde euvel. Leuke fijne mooie liedjes, maar tussen de liedjes zakt de film vaak heel erg in en dansjes (zonder zang) duren nogal eens te lang. Traag, niet boeiend, terwijl Spielberg normaal die spankracht wel houdt. Ook in deze versie is het acteerwerk niet altijd even geweldig (erg theatraal en melodramatisch vaak) waardoor de film afstandelijk blijft, hoewel er beter wordt geacteerd dan in de eerdere versie en het ook niet helemaal verschrikkelijk is. Maar deze film had makkelijk ruim in de twee uur kunnen blijven.

Visueel vaak wel fraai, met warme gele en oranje kleuren en later, met meer drama in het verhaal, killere kleuren. Dat is gewoon goed gedaan. Ook de dansjes (hoewel soms te langdradig) zijn leuk in beeld gezet. Of dat moment tijdens de dans als Tony en Maria elkaar zien, vertraagd en in focus met alle dansers eromheen. Erg mooi. En zo is deze film vaak mooier gefilmd dan de eerdere, maar niet altijd beter. Zo'n liedje als America wordt feestelijk en mooi in beeld gebracht, maar juist de manier hoe mannen en vrouwen tegen Amerika aankijken kwam in de eerdere film veel beter naar voren. Nu komt die thematiek nauwelijks goed naar voren.

De betere delen geven de film dan nog net aan een voldoende. 3,0*.

Oei Aronofsky toch. Tijdens het kijken dacht ik al: dit lijkt wel geschikt voor toneel. En ja, bij de eindtitels bleek dit een adaptie van een toneelvoorstelling te zijn. Maar zoals zoveel toneelverfilmingen voegt de film echt niets toe en wordt er weinig met de camera gedaan. Ik vraag me toch af wat dat zo trekt bij filmmakers. Dan heb je een camera, dan kan je de wereld in, blijf je binnen in één ruimte. Er zijn uitzonderingen zoals Rear Window maar meestal zit er niets bijzonders bij. Ook visueel enorm saai en dat benauwende formaat helpt dan ook niet om er visueel iets moois in te zien (dat kan wel, zie vele films uit de jaren 50). Ongetwijfeld om het gevoel van dat kleine flatje nog sterker te maken, maar ik vind het vooral vervelend. Niet dat dit verhaal zich leent voor de stijl van Requiem for a Dream, maar ik had wel iets meer mogen verwachten van Aronofsky. Voorts is ook de editing matig, er komt maar geen flow of ritme in de film.

Dan lees ik hierboven dat hier weinig Hollywoods aan is maar daar ben ik het niet mee eens. Allemaal simpele psychologie, grootse emoties en dikke tranen (vooral Fraser, geloofwaardig gespeeld verder maar te dramatisch soms), een blik aan trauma's en iedereen zijn eigen sores, de opstandige tienerdochter, alles voelt gescript en nep aan. Dit ding is een toneelverfilming maar heel erg Hollywood-achtig ook.

Is alles dan slecht? Nee, dat ook niet. Het eerste uur kijkt nog best goed weg. Chau heeft een prachtrol en vooral de kleine momentjes tussen haar en Fraser zijn echt soms ontroerend mooi, maar die momentjes zijn dun bezaaid en worden steeds minder. En zo zakt de film steeds verder weg. 2,0*.

Wat ik wel kan waarderen in deze film is dat we hier -zoals gebruikelijk- geen toenadering zien tussen een tienermeisje en haar stijve papa, maar ze wordt vrijwel direct door hem liefdevol ontvangen en hij verandert er niet door maar vindt hoogstens zichzelf terug. Net een wat andere nuance dan gebruikelijk. Geen wereldfilm verder, daarvoor was het allemaal wat te vlakjes, visueel niet bijzonder en aan het eind toch een beetje meer van hetzelfde. Echt zo'n film voor lui vanaf de bank en meer ook niet. Vooruit, het is allemaal best lief en dan naar boven afgerond 3,0*.

Geen idee wat dit was. Allicht was het idee leuker dan de uitwerking. Dit lijkt een beetje op een gimmick, maar vervolgens leunt de hele film daarop zonder verder echt leuk te worden. Visueel ook saai, en ok gewoon raar. Zelfs voor deze hele korte lengte duurde dit ding te lang. Ergens intrigert dit nog wel een beetje, maar daar is dan alles mee gezegd. 1,5*.

Goed idee maar op momenten matige uitwerking. De wereld waarin dit speelt ziet er wel aardig uit, maar is een te gekend beeld inmiddels (ook met politicus als antagonist, twist op het eind en huurlingen met ongeschoren kop en beetje dommige look) en ook niet altijd even geloofwaardig, en dat is wel nodig. Rapace is prima, erg knap hoe ze zeven persoonlijkheden speelt, alleen zijn er een aantal die nooit echt aandacht krijgen en als kijker is het lastig ze allemaal goed te onderscheiden. Dat maakt ook dat ik als kijker niet emotioneel betrokken raakte.

De film had ook heel veel kunnen zijn maar kiest ervoor uiteindelijk een actiefilm te worden, en daar moet ik dan op beoordelen, hoe jammer ook is dat men niet een andere richting in ging. En die actie is prima. Hard, rauw, uitstekend geluid en het knalt gewoon lekker van het scherm af. Op momenten valt de film wat stil, maar genoeg momenten die de film weer snel vooruit helpen en als bioscoopvermaak werkt het,

Het was misschien wel beter geweest als het einde veel cynischer was geweest. De vijand uitgeschakeld, maar de mensheid gedoemd. De schurk van dienst hint erop, maar als film had je ballen moeten tonen en daar verder in moeten gaan. Enfin, uiteindelijk wel voldoende. 3,0*.

Een totaal ongeloofwaardige film, want als je zulk een schattig dropje als Onata Aprile als kind hebt, stopt je toch per direct met je carrière om je vol op het vader- of moederschap te storten?

Een boek van meer dan honderd jaren oud, een thema nog altijd actueel. Vooropgesteld vind ik het jammer dat Julianne Moore een rockzangeres is en niet een meer normale carrièrevrouw, maar dat is eigenlijk de enige kritiek, verder is dit namelijk een bijzonder sterke film. Juist door vanuit Maisie te filmen maken de regisseurs een goede keuze. Niet enkel krijg je zo scènes met Maisie alleen (maar al te vaak) en dan bijvoorbeeld geruzie ergens op de achtergrond, tevens heeft het iets leuks om daar als volwassen persoon naar te kijken. Hoe men hypocriet loopt te zijn, hoe men Maisie als ballast ziet, hoe vooral Julianne Moore dat steeds probeert over te compenseren in overdadige liefdesuitbarstingen. Als volwassene snap je dat, en je vraagt je direct af wat Maisie hier nu allemaal precies van meekrijgt. Onderwijl geven de makers natuurlijk wel de nodige kritiek op de maatschappij waarin men vooral aan zichzelf denkt en anderen, tot eigen kinderen aan toe, vergeet. Sterker, die kinderen zijn ook eigenbelang, want men wil graag een kindje omdat dat zo leuk is soms, alleen niet te vaak. Alleen ouder ben je nu eenmaal niet part time.

Er wordt sterk geacteerd over de hele linie. Moore als verlopen zangeres en Coogan als vader, Beide houden wel van Maisie, dat zie je maar al te vaak, maar toch niet voor haar lijken te kunnen kiezen. Een soort blindheid, wellicht? Vanderham is een frisse ontdekking en vooral Skarsgård heeft een prachtige rol. Het lijkt een zoveelste simpele toyboy, maar heeft een ongelooflijke warmte in zich. Vooral in kleine beelden wordt dit getoond, hoe hij nog even door kleurt als Maisie al is weggehaald door haar moeder. De ontwikkeling tussen hem en Maisie is prachtig in beeld gezet. En dan is er Aprile zelf natuurlijk, een lief kind zonder vervelend of wijsneuserig te worden. Verder prettig gefilmd, met exact de juiste toon aangeslagen en een fijne afwisselende score. Knap hoe men zoveel in zo weinig kwijt kan, hoewel anderzijds de film ook niet altijd even hard wil opschieten.

Goed, het einde is wat zoetsappig, en of dat nu cynisch is of niet, dat laatste shot in vertraging had echt niet gehoeven. Verder het kijken waard. 4,0*.

Essentieel aan een komedie is dat je moet lachen. En dat moest ik vaak genoeg in deze film. Cynische humor en daar houd ik wel van. En vaak genoeg ook verrassende momenten die me aan het lachen brachten. Tot aan het einde aan toe. De acteurs passen allen ook prima in hun rol.
Het verhaal is slechts een kapstok maar werkt wonderwel goed. Op momenten zelfs ontroerend. De vikingbegrafenis door de kinderen is zelfs oprecht mooi en getuigt van zoveel meer liefde dan je doorgaans hebt met een praatje en de dominee en een plak cake.
Het einde doet wel wat af aan het geheel. Iets te nadrukkelijk zoekt de film hier nog de feel good op. Niettemin overtuigen de positieve punten met gemak. 4,0*.

Het zal in de tweede zijn geweest, dertien jaar waren we toen, dat steevast bij een verjaardag we later op de avond richting de Turkse televisie (altijd de TRT) gingen om zelf invulling te geven aan het verhaal van eender welke slechte serie ook op tv was. Dat is leuk, als dat je dat zelf doet en in een melige bui bent, maar ook dat verveelt na een halfuur. Heel origineel is het dus niet, maar Allen maakte er dus echt een hele film van, en daar heb je na vijf minuten normaal gesproken genoeg van gezien dan. En als hij nu een film had die er nog mooi uitzag, of weet ik wat (porno was wellicht veel leuker geweest in dezen), dan was het wellicht nog uit te zitten. Nu nauwelijks. 1,0*, omdat de gimmick an sich aardig bedacht is.

Uiteindelijke een saaie Allen. De film begint heel aardig, Larry David is zeer geschikt voor zo'n rol in een Allen-film en de chemie van Evan Rachel Wood is er ook. Maar daarna verzandt de film voor m'n gevoel in allerlei plotjes (waarvan ik een week later geen idee meer heb wat ik nu allemaal heb gezien) met allerlei mensen die me allen niet wisten te boeien en de film gaat als een nachtkaars uit. 2,0*.

Twee momentjes bleven me bij. Eerst die bekende orgasmescène, waarvan ik dacht toen dat moment er zo aan zat te komen: ah ja, dit stukje heb ik weleens gezien en is van deze film, zo kon ik me nog wel herinneren wat naam van de film betreft. Het tweede leuke moment was die bekende meme (of gifje) van de tissues die worden aangeboden. Nu weet ik ook waar dat ding vandaan komt. Geinig.

Meestal best een leuke film, grappen zijn ook net wat pittiger dan tegenwoordig. Jammer alleen dat Harry Burns behoorlijk irritant is - geen moment kon ik geloven dat iemand hem leuk zou vinden. Toch vrij essentieel in zo'n film. Qua sfeer en tijdsbeeld allemaal prima maar de film weet ook niet constant echt te boeien. 3,0*.

Niet heel geweldig. Uiteraard een verhaal dat verteld moet worden, maar soms aan de lange kant terwijl geen van de personages lange tijd echt uitgewerkt werd, dus het bleef allemaal wat afstandelijk. Aparte minserie ook wel wat betreft opbouw de eerste twee afleveringen zijn nog redelijk opeenvolgend met de aanlop in deel 1 en de rechtszaak in deel 2. Maar deel 3 volgt enkele personages jaren later en het vierde deel is haast een aparte film en is puur en alleen gericht op Korey Wise. Dat laatste deel zit vol met clichés - ongetwijfeld waar, maar storend- maar is ook wel het beste deel, vooral door de sterke vertolking van Jerome als ouder wordende Wise.

Wel was het prettig dat het racistische motief nauwelijks genoemd werd. De vijf jongens zijn eerst en vooral vijf slachtoffers, ongetwijfeld met een verhaal dat door de aanklager geloofwaardiger is te maken omdat de vijf zwart zijn, maar die link wordt nergens bewust gelegd en dat is verfrissend en maakt de film op dat punt een stuk beter. Maar de echte reden erachter, toch interessant, wordt weer niet getoond. Tunnelvisie? De wil om te scoren? DuVernay kiest uiteindelijk voor de slachtoffers, maar dat is feitelijk 5 keer hetzelfde verhaal en voor mij gewoonweg minder interessant. Dat maakt niet dat deze miniserie slecht is, maar uiteindelijk wel te lang voor mij. Vooral omdat het visueel allemaal wel erg goedkoop oogt, met veel visueel kale en saaie scènes binnenskamers. 2,0*.

Matige komedie. Te veel wil de film leuk zijn, maar dan lukt dat juist niet. Het beste zijn juist kleine lieve momenten zonder dadendrang, zoals de eerste vijf minuten en tegen het eind (als hij met het andere meisje ineens die klik heeft) maar te vaak echter haalt de film dat niveau nergens. Ook niets bijzonders in te ontdekken verder, en dan blijft er weinig over. 1,5*.

Zeker geen perfecte film maar qua sfeer en toon best oké, de film was in ieder geval gewoon fijn om te zien. Op dramatisch vlak enerzijds heel down to earth en anderzijds ook net iets te gemaakt allemaal om echt te overtuigen. Ook is niet elk zijplotje even goed uitgewerkt, vooral het stuk rond Kyle vond ik maar matig en boeide me ook totaal niet. 3,0*.

De film begint aardig met twee mensen in een soort van midlifecrisis. En vooral de losse scènes tussen een redelijke Stiller en fijne Watts zijn prima te kijken, de beste momenten uit de film. Maar dit ding waaiert vervolgens allerlei kanten uit, Driver kon ik niet echt hebben en de fascinatie voor hem en zijn vriendin wordt nergens echt geloofwaardig. Uiteindelijk gaat de film over een heleboel, maar overal net te weinig van en verliest de film langzaamaan de aandacht. Deze duurt goed anderhalf uur maar het voelde veel langer. 2,0*.

Sterk, deze film, die algemeen goed wordt ontvangen maar vooral wordt gewaardeerd om de bijrol van JK Simmons, maar juist van hem werd ik niet eens heel enthousiast. Ik vond hem in Spider-Man erg vermakelijk, maar je zag dat hij dat met een dikke knipoog deed. Nu zie je dat hij het leuk vindt om die heerlijke zinnen uit te spuwen (en doet dat prima) maar juist in die scènes is hij wel een karikatuur zonder enige vorm van humor. Ergens grappig om te zien, maar niet direct om bang van te worden en ook niet om volledig als komedie te zien. Dan liever onze drillinstructeur in Full Metal Jacket.

Nee, de echte ster van de film is Teller - ik ben normaal geen fan van de man, maar hij staat hier wel erg goed te acteren. Zijn mimiek, zijn blikken, zijn nonchalance, hij acteert ongelooflijk naturel en weet de waanzin die langzaam tot hem komt goed te verbeelden. Verder is de film aardig geschoten, is de muziek prima, is de montage die ritmisch meegaat op de muziek heel sterk en vooral in de scènes waarin Teller zich verliest in drummen en trainen is de snelle montage van een meerwaarde, net als het dicht op de huid zitten door de camera. Maar ook de hele opbouw, met die stukjes met zijn vader maar ook die kleine romance met het bioscoopmeisje die ook zo weer verdwijnt. Het past allemaal en laat Andrews wereld leven.

Niet dat de film perfect is. Voor mijn gevoel zelfs net iets te kort, want eens je denkt dat de climax komt, is het al afgelopen. Ook dat stukje na zijn woedeaanval als hij even gestopt is met drummen in an sich best goed - hoe hij verlekkerd naar een drumstel van emmers op straat kijkt- maar is ook net te kort, net als het einde en de totale weg richting de waanzin. Was dat net wat beter geweest, dan was dit allicht een meesterwerk. Nu is het vooral een ijzersterke film. 4,0*.

Leuke film. Soms wringt het wel, die mix tussen serieus drama en humor. Zeker aan het eind bij die reddingsoperatie en die muziek erachter gemixt. Als scène los erg fraai en die had zo in pakweg Deadpool gekund, maar tussen al het serieuze drama in het laatste halfuur past dit totaal niet. Ik vond de film ook leuker op het moment dat het meer om de fun ging. En die fun is er zeker. Een leuk inkijkje in de wereld van de journalisten ter plekke, sfeervolle locaties en soms heerlijke humor. Fey is een fijne lead die ook nog een stukje emotie om haar bestaan goed over te brengen en het tempo is prima. Jammer alleen soms van het drama aan het eind, dat was helemaal niet nodig. 3,5*.