Meningen

Aardig filmpje. Niks bijzonders als het gaat om wat men toont, maar wel charmant met een aantal frisse acteurs en een mooie warme fotografie onder de Californische zon. Deels coming of age, deels high school (ongelooflijk hoe weinig die scholen veranderd lijken te zijn in 58 jaar), deels biopic. Niet diepgravend, soms wat vervelend en cliché met die broer (ook al zal dat op de waarheid gebaseerd zijn) maar als geheel prima kijkvoer. En sowieso beter dan het duffe Buddy Holly Story die dezelfde uitkomst heeft. Die film eindigde wel veel beter, deze La Bamba gaat vijf minuten te lang door. 3,0*.

La La Land, onder meer een nickname voor L.A. maar het klinkt ook gewoon heel vrolijk. En vooral dat laatste geldt in dezen; lange tijd terug dat ik zo blij en warm werd van een film. Dan heb je helemaal geen bijzonder plot nodig (misschien moet het juist simpel gehouden worden), zolang de aankleding maar goed is. En die is geweldig, met fleurige jurkjes die heerlijk afsteken tegen de achtergrond, een leuk inkijkje bij de studio's en dat alles tegen het zachtroze decor van L.A. En dan met een Emma Stone die elk moment in beeld staat te shinen van heb ik jou daar. Wat een verschijning, met daarnaast ook nog een knap staaltje acteerwerk. Of ze nu audities doet, of dat ze daadwerkelijk emotie moet tonen. Fijn ook dat er chemie is tussen haar en een degelijke maar verder wat flegmatieke Gosling. Dan maakt het ook niet uit dat beide niet de beste dansers en zangers zijn, die blik aan het eind maakt dan alles goed.

Maar de chemie met Gosling ten spijt, uiteindelijk is dit de film van Stone en Chazelle. Want ook de regisseur maakt er en feest van. Mooie lange shots (alleen al dat knappe geweldige eerste shot), soms leuke ideeën (plons in zwembad was fantastisch) en vooral de hele ode aan film. Net als die grote musical Singin' in the Rain speelt ook deze La La Land rond Hollywood. Daarnaast mag de plot dan niet bijster origineel zijn, hij eindigt wel fantastisch. Het eerste deel van de film is vooral musical, daarna meer een normale film (al raakt de film hier heel even wat flow kwijt) en aan het eind haalt Chazelle nog eenmaal genadeloos hard uit. Het begint al met dat liedje dat Stone zingt vol emotie, om dan te eindigen in die jazzclub met die alternatieve geschiedenis (of wat je er ook in wilt zien). Perfecte film voor kerst. 4,5*.

Jaren en jaren terug gezien. Ik gaf toen 4* maar sindsdien is mijn filmsmaak wel verbreed maar ook veranderd en ik was stiekem wel bang dat deze oude simpele stijl me minder zou trekken. Maar niets is minder waar. Juist de pure eenvoud, in stijl en verhaal, maakt dat dit een prachtige ervaring werd. De film kent genoeg drama maar het wordt simpel gehouden: armoede en diefstal en dat is het. Daar komt verder alles uit voort: de wanhoop, de sfeer in de film, het stadsbeeld en noem maar op. Een film die stiekem dus best heel vol zit met van alles maar dat voelt niet zo omdat de film op basisniveau doodeenvoudig is. Innemend acteerwerk doet de rest. 4,5*.

Fijne klassieke Disney film, veel sterker dan ik mij kon herinneren.

Het begint al met de tekenstijl. Die is warm en sfeervol. Veel details van dichtbij, in zowel honden als huizen, maar soms wat abstracter van veraf (die eerste beelden bijvoorbeeld). En natuurlijk geen computeranimatie. Ook de muziek is mooi en de gezongen liedjes zijn erg sterk, grappig en melodieus. De voice-acting is ook prima.

Maar het zijn vooral de losse scènes waarin Disney sterk is. Die eerste nacht alleen van Lady, met haar puppy-ogen, gedrag en speelsheid. Disney weet als geen ander filmbedrijf een schattigheid over te geven, enkel en alleen via beelden. Heel knap. Ook de montage is bijzonder trouwens in deze, met veel personages die in beeld blijven maar waar de achtergrond verdwijnt. Dat zie je niet vaak, zeker niet bij Disney.

Verder geen irritante bijfiguren, eens een keer geen echte vijand wat best leuk is voor de verandering en natuurlijk één van de bekendste Disneymomenten ooit. Alleen tegen het einde viel de scène bij de hondenkennel wat tegen en ging alles net te snel. Verder met gemak 4,0*.

Duffe verfilming, die oogt als Disneyland. Goed gedaan en fijn om erin te vertoeven, maar kitsch en net buiten de echte wereld geplaatst. Dit is meer een sprookjesversie van de echte wereld met bijbehorende mensen en bijbehorende sfeer. En bij films kan ik dat minder waarderen dan in dat attractiepark. Stemmenwerk was wel oké maar Thompson vond ik niet echt bij Lady passen. Sam Elliott paste dan weer perfect. Ach ja, niet geweldig, niet boeiend, niet bijzonder, maar zo slecht als dat ik nu doe voorkomen was het ook weer niet. 2,0*.

Niet best. Verhaal is erg matig, stemmenwerk niet bijzonder en Scamp geen leuk hoofdpersonage. En vooral de liedjes zijn echt een hinderlijke onderbreking doordat ze saai en soms rotslecht zijn. Dan is er ook nog een moraal die er echt wordt ingeramd zonder enig gevoel voor subtiliteit - duidelijk voor kinderen gemaakt deze film. Enkel de animatie is soms best fraai en de sfeer van de jaren 10 (?) wordt mooi neergezet. Alleen die CGI-automobielen zijn echt lelijk. Redelijk kort, dus uit te zitten. 1,5*.

Een film die in mijn straatje ligt, zo'n coming of age waar een persoon over een zekere periode wordt gevolgd; in dit geval het laatste schooljaar. Maar ook een film die weinig bijzonder is en niks nieuws brengt. De film kijkt fijn weg, sfeertje in dat stadje is leuk, Ronan doet het prima (maar niet het niveau van Brooklyn) en sommige momenten zijn oprecht geestig of ontroerend. Maar de film sprankelt niet, mist originaliteit en heeft soms net iets te veel issues (depressieve vader, ruzie met moeder, vriend die homo blijkt, en noem maar op). Alsof Gerwig haar hele leven - waar de film op gebaseerd is- en alles wat ze gehoord heeft maar in één script heeft gestopt. En dat wordt dan genomineerd. Echt storen deed het dan weer niet, maar de film had veel beter kunnen zijn. 3,5*.

Vermakelijke film. Hier en daar wel wat verouderd (vooral te merken in het wat houterig brengen van de tekst en het geschreeuw van Stanwyck) maar wel goed weg te kijken. Sowieso hebben dit soort oude films altijd een bepaald plezier over zich heen dat je tegenwoordig niet meer ziet, waardoor de film nooit duf wordt en altijd leuk is om te zien. Aantal leuke momenten, verder prima hoofdrolspelers en vooral een aantal heerlijke bijrollen. Verder ook weer mooie kapsels en jurken van de vrouw in de hoofdrol. Camerawerk is verder niet heel bijzonder, al is dat éne shot bij het cruiseschip dat langs allerlei mensen glijdt die allemaal hun eigen gesprekken voeren wel erg geinig gedaan. 3,5*.

Matige Welles. Een rommelig verhaal dat me nergens kon boeien, vervelend geacteerd (vooral door Welles) en enorm brak gemonteerd. De film kijkt de eerste helft nog wel goed weg, er zitten enkele goede losse momenten in, visueel af en toe echt wel geweldig en Hayworth straalt alleen al met haar aanwezigheid, maar verder vond ik dit echt en gemankeerde film. 2,5*.

Toch een lichte tegenvaller. Het idee is wel leuk, een soort kostuumhorror die je niet veel ziet. Ook hoe je als kijker langzaam verandert van mening over Katherine is erg sterk gedaan. Maar het is ook een enorm kille film. Deels ligt dat ook aan de setting en het statistische camerawerk binnenshuis (in tegenstelling vaak tot de handgehouden camera in de natuur) met enkel de knalblauwe jurk die wat opleeft in de groen-grijs-bruine pasteltinten. Maar ook de rest van de film wordt nergens heel warm. Daarvoor is ook Pugh met enorm poezelig gezichtje te kil. Ze doet het echt heel knap met haar gezichtsexpressie heel veel zeggen, maar wel steeds in verschillende gradaties van koud en onberekenbaar en dat maakt wel dat de film nergens meelevend wordt. Ook het feit dat die vader en man zo weinig subtiel worden neergezet en je al snel een hekel krijgt aan iedereen in de film, het helpt allemaal niet mee om ook maar iets te voelen. Goed voorbeeld is dat je wel snapt waarom Pugh valt voor een wildeman staljongen, maar nergens is het invoelbaar waarom dat nu net deze vieze vent was, want dat kon ik me weer totaal niet indenken. Vervelen doet de film nergens, daarvoor zijn die 90 minuten precies goed, en de film is op momenten ook goed gemaakt. Dus nog wel 3,0*.

Fijn filmpje dat steeds beter wordt. Het begon weinig interessant, maar eens de hoofdpersoon wat alleen achterblijft omdat een huisgenoot annex vriendin een vriendje heeft en alleen daar oog voor heeft, wordt de film beter. Het wordt sowieso wat boeiender om haar te volgen, maar ook met mooie sfeervolle beelden en lekkere rauwe muziek op de achtergrond. Het fijne is dat dit een film is die makkelijk plat had kunnen zijn, en ondanks wat gepraat en gelach over seks, blijft men vrij subtiel en zijn vooral de onderlinge relaties belangrijk. Dat is erg prettig en doet de film goed. 3,5*.

Heel erg lang, vooral dat. Maar het middenstuk is best goed uit te zitten, alleen duurt die cricketwedstrijd op het eind weer ruim een uur. Al met al is dat te lang. Ook de muzikale intermezzo's zijn niet denderend. Muzikaal weinig boeiend en visueel vrij realistisch en aards gehouden, dus ook weinig kleurrijk.

Ik kan het wel waarderen overigens dat als je zo'n film maakt, met dit thema, dat je voluit gaat en dit ding bijna 4 uur laat duren. En er zitten genoeg losse sterke momenten in en het tijdsbeeld wordt mooi neergezet. Maar dat had ook best in goed 2 uur gekund. Hofdrolspeler Khan vond ik wel een vervelende uitstraling hebben, dat verpest voor een deel ook de film. 2,5*.

Ik was altijd gefascineerd door een still uit deze film met het blonde meisje in donkerblauw, een man ernaast een knalrode achtergrond. Ik had altijd het idee met een familiedrama ergens in Lapland te maken te hebben. Voor ik nu eindelijk de film zag wist ik al wel dat het een volstrekt andere film zou worden. Dat scheelt teleurstelling op dat vlak, maar uiteindelijk kreeg ik dat op een andere manier.

Ergens zit hier een goede film verstopt over eenzaamheid en lichte armoede in een grote stad. Mooi sfeerbeelden vaak, zowel buiten met grote panorama's als in interieurs. Maar de film vind ik enorm zwak omdat alles zo uitvergroot wordt en vooral de hoofdpersoon die niet zielig is omdat hij eenzaam is, maar omdat hij dat schijnbaar wil zijn en stiekem ook alleen omdat dat goed uitkomt voor deze film. Veel te apathisch, te ongeloofwaardig en ik begon me enorm eraan te storen. En aangezien de hele film rond zijn persoon is gebouwd wist de film me ook niet te raken. Nu keken die korte vijf kwartier wel vrij eenvoudig weg en vervelen deed de prent zeker niet, maar de irritatie en vooral teleurstelling overheersen. Daarom 2,5*.

Vooral erg stroperig en de film wist me daardoor lang niet altijd te boeien en daarmee wel te vervelen op momenten. An sich een interessant inkijkje in het China van toen maar visueel wat brak (dat ligt ook aan de technische kwaliteit van de camera's) en voor mijn gevoel afstandelijk waardoor ik nul binding kreeg met de personages. 2,0*.

Wat betreft actie een heerlijke film. Hard, rauw, prima gefilmd met vooral een zalig sounddesign (jammer dat die laatste grote bom niet werd afgeschoten wat dat betreft). Goed gespeeld. Licht karikaturaal maar het werkt en zeker Liam Hemsworth als groentje doet het prima omdat hij niet te sullig wil zijn maar simpelweg iemand is met minder ervaring. Dat werkt veel beter dan zo'n rol van die tolk in Saving Private Ryan. Het tempo is goed, de film is vaak spannend en visueel soms verrukkelijk.

Qua toon werkt de film echter niet helemaal, vooral vanwege de wisselingen tusen veld en basis. Ergens is die wisseling enorm boeiend, dat wel. Dat begint al met de soldaat ter plekke die kiest tussen twee soorten vrolijk gekleurde ontbijtgranen en een medewerker op de basis die zeikt over de koffie die verplaatst is. Heerlijk banaal en mooi naast elkaar gezet, waarna echter de soldaat de horror van de oorlogsstrijd ingaat en de ander gewoon een reguliere 9 tot 5 job heeft.

Alleen zit zeker op die laatste te veel slapstick en te veel ongeloofwaardigheid. Dat gedoe met de telefoon bijvoorbeeld, de veel te informele sfeer in het algemeen. Iets subtieler was zoveel beter geweest. Zo'n scène aan het eind in de supermarkt werkt daardoor ook niet. Die scène kan een prachtig contrast geven met de gruwelen die de veldsoldaten ondergaan en hetgeen de medewerkers op de basis in het thuisland zelf meemaken en gewoon om 17 uur kunnen stoppen. Maar nu is het vooral een beetje lollige sfeer die eerder raar is dan intrigeert. Sowieso werd het einde wat ongeloofwaardig.

Niettemin overheersen de sterke stukken wel. 3,5*

Stomvervelende film met vervelende personage's en maar rare wendingen. Een enkele scène werkt dan wel heel goed en de muziek is ook niet slecht, maar het acteerwerk is wel zo belabberd. 1,5*.

Absurdisme. Ik kan het kort houden, vaak ben ik er geen liefhebber van. Dan kan de locatie nog zo mooi gekozen zijn in al zijn kilheid, zijn de acteurs nog zo sterk, ik vond er gewoon vaak geen drol aan en soms ronduit irritant (al was dat allicht bij Franssen soms ook het punt). 2,0*.

Een te vol scenario dat zorgt dat de film niet helemaal slaagt. Wat me vooral stoorde is dat je ergens wel voelt dat er nog iets komt. En dan zat ik ongeduldig dat af te wachten en dacht vooral: opschieten nu. Zo tegen het einde valt een en ander wel op de plek maar tijdens de film zelf werkte dat niet. Jammer voor mij want de film kent veel goeds terwijl het me niet lukte er helemaal van te genieten. De film werkt als Frans-Duitse film (de steden Leipzig en vooral Straatsburg zijn niet voor niets gekozen), de film werkt als het tussen de twee jonge meiden gaat en de film werkt ook als coming of age. Beide jonge actrices weten zeer naturel hun rol toch overtuigend en zichtbaar te vertolken. En visueel met die blauwe waas vond ik de film ook erg fijn.3,5*.

Heel matig. De beginscène is nog best prima en weet vrij goed een idee te geven dat je nog aan het gamen bent. Dat is leuk gedaan. De rest van de film is nogal duf en Jolie loopt wat verloren en kleurloos rond. Zowel verhaal als zoektocht weten ook niet echt te boeien. De film heeft van alles op een soort Indiana Jones te zijn maar is veel te serieus en simpelweg gemaakt door mensen met minder talent voor goede actie, sfeer en tempo. 1,5*.

Heel erg slecht. Het ziet er gewoon lelijk en amateuristisch (die hangen ook van elkaar af) uit, matig geacteerd, nergens spannend, gruwelijk of boeiend. Alleen af en toe een aardig moment met van die liedjes tussendoor. 1,0*.

Best aardig. Ondanks de gruwel wordt het nergens echt spannend en kijkt het verrassend lekker weg. Fijne muziek die eerder drama suggereert, of een thriller, dan onversneden horror. Geinig sfeertje in het begin ook. Film begint verder niet heel bijzonder en vol clichés maar halverwege maakt het toch een iets andere afslag, en dat doet de film goed. Het einde duurde wel te lang, voordat iedereen dood was, dat mocht echt wel sneller, temeer de spanning er ook wel een beetje uit was.. De magnetron was een fijne afsluiter. 3,0*.

Best aardig, en dan vooral door de heel prettige sfeer, de rustige pianomuziek en en fijne nachtscènes die er vaak erg mooi belicht uitzien. Tevens een prettig gebruik van montage en vooral opvallende jumpcuts, een leuk idee van het yuppen-leven (toch zeker een klein beetje) en een opvallend sterke ingetogen Knightley, die heel mooi naturel speelt en met kleine gebaren veel zegt; haar scènes samen met haar eega zijn de beste van de film. Jammer alleen dat het middenstuk wat tegenvalt. Met haar oude vriend heeft ze geen chemie, en eigenlijk zitten er heel veel oninteressante stukken tussen die de anderhalf uur best lang laten lijken. 3,0*.

De film lijkt me schatplichtig aan Repulsion, zoals vrijwel al dit soort films waarin een vrouw doordraait. Zo goed als Polanski's magistrale prent wordt Last Night in Soho niet, maar het is wel een fijne film, vol goede horrorelementen (die steeds meer en meer erbij komen, die opbouw is fijn), twee goede actrices (al is McKenzie in het begin iets te bleu), een fijne sfeer en lekker swingend met een heerlijke soundtrack. Wel wordt het laatste halfuur helaas te veel een herhaling van zetten (een zoveelste keer die hallicunaties) en weet niet heel erg meer te boeien. Ook genoeg twistjes die je van ver al ziet aankomen en het einde is ineens wel heel abrupt, dat alles weer koek en ei is. Maar wel als bioscoopvermaak een erg fijne prent. 3,5*.

Filmpje kijkt wel aardig weg en Butler houdt de aandacht erbij, al is een en ander wel ongeloofwaardig en de actie is niet heel spetterend. Aardigste scènes vond ik nog rond dat kamp met een sounddesign dat deed denken of dat een videogame was waar je her en der wat gesprekken opvangt. Wel leuk gedaan. 3,0*.

Dat KNVB-jack .

Enfin, erg vermakelijke film dit. Vol cliché's, dertien-in-een-dozijn, maar de makers weten dit wel en met veel humor, zelfspot en acteerwerk dat hier binnen past werkt dit uitstekend. Ook Arnold zelf, een matig acteur maar perfect voor dit soort lompe actiefilms, is prima op dreef. Dit is eigenlijk zoveel beter dan een film als Fast Five die te ver over the top gaat en zichzelf veel te serieus neemt. Dat het plot verder nergens over gaat, alle stereotypen erin zitten en de film niet verder beklijft nadat het is afgelopen maakt allemaal niet uit.

De actie zelf is aardig in beeld gezet (soms net iets te snelle montage waardoor het overzicht verdwijnt) maar ook enkele sterke scène's. Zeker die in het korenveld was bijzonder en zag er ook gewoon mooi uit. Al met al een mooie voldoende: 3,0*.

Niet perfect, maar ik vond dit vooral een heerlijke fijne film om te kijken. Sowieso is dit het type film dat me altijd wel trekt waarin enkelen of een enkeling voor een bepaalde tijd wordt gevolgd zonder echte plot. Nu zijn er in deze film wel enkele kleine plotjes die in deze zomer afspelen - op momenten is het ook wel wat gescript allemaal - maar de sfeer overheerst. Fijn geacteerd, sympathieke personages, lekkere soundtrack en visueel een mooi zomers tintje in fijne warme belichting, vooral de avondscènes. Ik wist in ieder geval de bijna twee uur dat deze duurt me helemaal te laten meenemen naar een zomer zonder verplichtingen. En Chicago is eens verfrissend voor zo'n film. 4,0*.

Een van de laatste films van Scorsese die al een tijd op mijn lijst stond (er zijn er nog meer die ik moet zien maar deze stond wel bovenaan en ook het langst). Sinds ruim 1,5 jaar had ik dan toch het schijfje in bezit maar ik wilde hem per se op Goede Vrijdag zien. Vorig jaar lukte dat niet, dit jaar wel.

Nou, de film dan zelf. Hij viel me niet tegen en niet mee. Grootste zwakte vind ik Dafoe hier die lange tijd te mat acteert en richting het einde wat theatraler wordt. Ik kon nooit echt meegaan in zijn passie en in zijn spirituele zoektocht (ondanks dat ik dat verhaal wel goed ken). Jammer want daar draait de film toch wel om. Het laatste halfuur dat eigenlijk de apotheose moet zijn viel hierdoor wat tegen.

Wel is de montage uitstekend en ondanks veel statische shots vliegt de film echt wel voorbij. Het duo Scorsese-Schoonmaker is hier toch echt subliem in (op een enkele film na dan). Verder vond ik het uitgangspunt en de focus bij deze variant van het verhaal ook wel boeiend. Alleen is die minder sterk gebracht. 3,0*.

Rommelige film waar ik maar moeilijk in kon komen en daardoor minder geïnteresseerd keek, waardoor ik nog meer moeite kreeg iets ervan te begrijpen. De rode draad is nog wel te volgen, maar eigenlijk boeide het me allemaal niet. Dan mocht het visueel nog wel oké ogen en enkele sterke losse spannende momenten hebben, als geheel werd dit hem niet voor mij. 1,5*.

Ik vond dit een heel behoorlijke film. Het geheel deed enorm jaren 50 aan maar wel stijlvol en toch met wat moderne nuances. Prima tempo, vooral door de enorm sterke en snedige montage. Het verhaal is in de basis best boeiend, maar wel vond ik de film als geheel wat afstandelijk. Dat maakte dat de film wel vermaakte maar me nooit helemaal greep, zeker het centrale liefdesdrama terwijl dat nu het het centrale deel van de film was. Uiteindelijk zie ik wat de regisseur wilde maar helemaal overbrengen lukte hem niet. Geen idee wat het precies was. Allicht het onderkoelde acteren, de vele grijze ruimtes, de kale soundtrack. Stuk voor stuk best goed, maar wel wat klinisch. Maar de positieve punten helpen de film wel nog met gemak aan een goede voldoende. 3,5*.

Aardige film rond een muziekstuk voor strijkkwartet van Beethoven, maar helaas wel te wijdverbreid. De centrale plot zou Walken moeten zijn met zijn Parkinson-problemen, maar in plaats daarvan worden nog allerlei soapachtige elementen erbij getrokken. Nu is het uiteenvallen van de groep wel een goed punt -zo een kwartet bestaat immers uit vier stenen en als één valt gaat de rest mee-, en zijn die andere plots zeker niet slecht uitgewerkt (integendeel) maar Walken is gewoon interessanter. Buiten dat doen die andere plots nogal geforceerd aan. Had je echt geconcentreerd op Walken en de gevolgen voor hem en de groep: het was een betere film geweest.

Verder wel goed spel, van iedereen, met vooral Walken in een fantastisch doorleefde rol waar de pijn van ouderdom goed zichtbaar is. Verder mooi gefilmd in een besneeuwd New York met alleen iets te vaak vioolmuziek op de achtergrond, Dat gaat dus echt irriteren.

Typisch een film die je niet moet zien op een zonnige zomermiddag maar een regenachtige avond in de herfst. Jammer alleen dat het niet wat strakker was, zoals het werk van de grootmeester zelf. 3,0*.