Meningen

Matig. Het verhaal stelt allemaal niet heel veel voor en de actie is meestentijds niet spannend (dodelijk voor een actieprent) al is het wel redelijk geschoten (dat is al heel wat als je films van Bay ziet). Een paar flinke dreunen en een mooie scène in de Japanse bergen zijn zeldzame positieve uitzonderingen, en 1776 als wachtwoord een leuk grapje. Verder redelijk spel van The Rock die net even een knipoog geeft aan dit soort werkjes en een leuke bijrol van Willis. Verder ook Palicki die prima is, maar die ken ik vooral als Tyra Collete waar ze blond is - ik had haar dus echt niet herkend in deze film. Hoogtepunt is de verwoesting van Londen, zo prettig dat men dat gewoon in een film stopt. Het dieptepunt is dan weer dat de andere steden op een seconde na niet met de grond gelijk werden gemaakt en daarna nog die vreselijke ceremonie waarin helden worden bedankt terwijl er net 10 miljoen de dood vonden. Dat zegt genoeg over de hele film: geen hart. 1,5*.

In het begin zien we de president en haar omgeving eens voor een langskomen en we zien haar nog een vechtsport beoefenen in de tuin van het Witte Huis. Als kijker vraag je je af: wie uit de gelederen die we zojuist zagen blijkt een verrader te zijn en zou ze de vechtsport nog gaan gebruiken? Zo'n film is dit dus. Geen greintje originaliteit in deze mix tussen Die Hard en Air Force One en de film kent geen moment dat ook maar een beetje verrast. Davis is wel oké als president. Een goede actrice maar ik zie haar in de regel liever in een bijrol (en je mist een John McClane of desnoods Gerard Butler hier) maar ze straalt een zekere waardigheid uit en die past goed bij deze rol. De rest van de cast is zozo. Alleen de hele kakt vaak in, is duf en de actie is redelijk vakkundig gemaakt maar imponeert ook niet. 1,5*.

Geinig om deze te zien vlak nadat First Man ook is uitgekomen. Beide richten zich ook meer op de persoon dan de eigenlijk ruimtereis, maar zijn verder wel wat verschillend. Deze film zit al vrij snel in de ruimte en leren we middels flash-backs Joeri Gagarin kennen. Ik vind alleen wel vaak dat het tempo eruit te halen. Het is ook dat Gagarin een sympathiek en ietwat saai persoon is, zoals de hele film een beetje mak is. Niet slecht, maar First Man was tenminste nog belevingscinema. Dat mis ik bij deze. 2,5*.

Hele matige van Miyazaki, ik denk wel zijn minste. Het verhaal wist me maar matig te interesseren, de personages boeiden niet en dat wereldje waarin dit speelt wilde maar nooit gaan leven voor mij. Visueel soms aardig, soms zelfs mooi (als de kleine Sosuke vanuit de regen een ouderenhuis instapt, dat ziet er dan prachtig sfeervol uit daarbinnen) maar vaak ook weinig bijzonder of soms zelfs wat goedkoop ogend (vooral op zee waar alles beweegt en de achtergronden en omgeving dus ook vrij kaal en in één kleur is getekend). Enkele kleine momentjes zijn nog wel mooi, maar als geheel verveelde de film al snel. Ergens denk ik ook dat deze film veel meer op kinderen is gericht dan andere films, zo voelde het wel althans. 1,5*.

Ik heb me kostelijk vermaakt. Een komedie draait vooral om 1 ding: de grappen. En die lagen mij in dit geval bijzonder goed. Soms flauw, soms simpel, soms lomp, maar vaak raak. Soms ook tegen het absurde aan (met dat bloed en die hond in de herdenkingskamer). Leuk geacteerd, visueel heel aardig met af en toe leuke ideeën van de regisseur (zoals een long shot) en het is wel geinig dat men in het begin dacht echt in een game te zitten. Dat versterkte de grappen wel. 4,0*.

En ik maar denken dat Mickey Cohen vanwege belastingontduiking werd opgepakt en veroordeeld. Het blijkt maar dat de inhoud van deze Gangster Squad niet het belangrijkste punt was, en dat is in elke scène wel te merken. Onderzoek verloopt relatief eenvoudig, altijd is er iemand in het team met een oplossing en alle tussenstukje lijken niet meer dan vulling tussen de actiescènes. Neem daarbij een heel resem aan clichés, nauwelijks uitwerking van personages (en wat scheelt het dan of iemand sterft of niet als je er geen binding mee hebt– ergo: geen spanning)

Nu is dat allemaal niet zo een heel groot probleem als de actie werkt. Helaas, ook hier het schiet tekort. Behoudens die eerste twee scènes waarin de actie rauw en hard is, kon ik verder er maar erg weinig mee. Veel geschiet, onoverzichtelijke regie – in veel te donkere scènes waarin iedereen jassen en hoeden draagt is het lastig te zeggen wie nu wie is- en nauwelijks eens echte opwinding. Dan denk ik even aan een schietscène in Heat hoe het wel zou kunnen. Tel daar die vervelende slow-motion bij op, een foefje dat best kan werken, zeker als de regisseur weet hoe hij dit moet gebruiken, maar hier nauwelijks meer is dan een hinderlijke gimmick.

Het productie design kon me ook niet bekoren. Zeer duidelijke kitsch, wat een beetje deed denken aan het oude Technicolor, die echter nooit all the way lijkt te gaan. Dan had ik het nog wellicht kunnen waarderen, nu zijn het echt decorstukken waar de verf nog nat is, zo clean is de hele look. Het is halfbakken productie dat nooit helemaal werkt, zoals eigenlijke de hele film. Want is dit nu een ode aan de Noir en de gangsterfilm, een parodie of gewoon een slechte film? Die keuze lijkt men nooit helemaal te maken. Er zit een bepaalde humor in (die cut naar het vlees op de barbecue), keiharde scènes, dozijnen clichés (die wellicht expres zo zijn geschreven) maar ook wat meer serieus drama en al die aspecten zitten elkaar in de weg. Men durft nooit helemaal door te duwen maar kiest ervoor zoveel mogelijk ingrediënten in te verwerken in de hoop dat er iets goeds in zit – een meesterkok kan dat en weet exact wat allemaal kan, Fleischer overduidelijk niet en zo krijg je een wat slappe smakeloze brij die niet intrigeert, die niet vermaakt en niet beklijft; tijdens de film noch daarna. Tel daar verder het wat zouteloze acteerwerk bij op, de hondsirritante en zeer slechte rol van Penn (die wist ook niet waar de grens te leggen) en een nietszeggende voice-over en ook daar dus weet de film dus niet te overtuigen.

Is er dan nog iets positiefs te noemen? Wellicht ja, vervelen deed de film eigenlijk niet. Vermaken ook niet, maar het werkte wel als tukje tijdverdrijf. Dan toch 1,5*en voor een echt goede ode aan de Noir zou ik toch maar L.A. Confidential erbij pakken.

Rare film. met soms volstrekt misslagen humor (vooral die vriend vond ik vervelend) maar soms ook met prima grapjes en al met al heb ik me wel vermaakt. Lekker dik erop allemaal, geinig sfeertje en gewoon een stukje nonsens om eens tussendoor te kijken. Maar ook niet meer dan dat. 3,0*.

Gek, ik dacht vorige maand al een stukkie te hebben geschreven hier, maar zowel m'n stukje als stem stonden er niet.

Enfin, aardige film wel. Visueel mooi soms, fijn monsterdesign en de actie zit goed in elkaar. Het verhaal boeit wat minder en echt ontwikkelen doet de film ook niet; de monsters worden wat groter maar verder is het vooral een aaneenschakelingen van redelijk dezelfde scènes. Dus op en duur weet de film ook niet volledig meer te boeien, al is de laatste minuut niet per se slechter dan de eerste. 3,0*.

De moves zijn af en toe wel goed, en de beelden van Hongkong zijn op momenten fraai en de humor van een heel laag niveau maar ergens kon ik dat wel hebben in deze prent. En Donnie Yen vind ik sowieso wel prima. Maar het verhaal was chaotisch en boeide nauwelijks. Ook raar hoe men omging met het feit na 400 jaar wakker te worden, echt geschokt leek men niet en dat voelde volstrekt ongeloofwaardig aan. Ook de cgi was waardeloos. 2,0*.

Vreselijk. De strips Garfield doen me af en toe nog wel glimlachen, maar zelfs daarvan was in deze film niets over. Niet leuk, niet grappig, niet boeiend, matig geacteerd. En cgi Garfield ziet er ook niet uit. Nu lijkt dat ook niet echt het doel maar deze half echte half cartooneske versie lijkt ook nergens naar. Had dan goede cgi gehad alsof die kat echt bestond. Ik dacht even of het leuke meisje Love Hewitt nog voor enige punten kon zorgen, maar eigenlijk zou dat ook te veel eer zijn. 0,5*.

Niet mijn documentaire. Vervelende is dat na een minuut of tien het punt al wel duidelijk is dat fracken schade veroorzaakt. Vervolgens gaat hij nog twintig minuten door met allerlei voorbeelden die niks meer toevoegen. Dan komt er weer wat schot in de zaak (over hoe fracken werkt), maar uiteindelijk verzandt de film in een chaotisch geheel. De film ziet er amateuristisch uit, en is ook zo gemaakt. Het lijkt erop dat Fox is gaan filmen en dat maar achter elkaar heeft geplakt, want van een echte opbouw is niet te spreken. Dan helpt ook niet mee dat alles uit de losse hand is geschoten, dus die enkele mooie plaatjes van de binnenlanden zijn ook te onduidelijk om even goed in je op te nemen. Niettemin wel interessant allemaal, maar het had in de helft van de tijd gekund. 2,5*.

Groots maar niet meeslepend. Het verhaal is er er ook naar, zo'n verhaal moet je eigenlijk wel als epos brengen. Visueel is dit verrukkelijk, zowel met de kleuren (tijdens die balscène) als de mooie natuurbeelden als soms een fijn glijdende camera (in die kerk). Maar dit ding duurt ruim 3 uur, en eigenlijk wordt er niet eens heel veel verteld in de scènes die we zien. Vooral sommige scènes worden enorm gerekt. En het acteerwerk is wat afstandelijk waardoor ik als kijker weinig wist mee te leven, en dan gaat lengte echt wel tegenwerken. Ondanks alle goede punten is de film simpelweg wat saai vaker wel dan niet. 3,0*.

Hele matige Ghibli. Al zitten er wel enkele mooie losse momenten in. Bijvoorbeeld op het platteland, en zeker enkele beelden van luchten zijn prachtig getekend (ergens zo'n shot op het platteland bij het hek waar het gouden zonlicht van de ondergaande zon de wereld kleurt geeft enorm veel sfeer). Ook de wereld die getoond wordt is boeiend, toch gaat deze nooit echt leven. Daarvoor lijkt de film simpelweg te kort, ik had het gevoel dat er veel meer te vertellen was (en meer verteld moest worden ook). Tel daarbij een apatische hoofdpersoon op en het is een film die niet voldoende weet te boeien. Zeker het einde weet weinig interessants meer te geven. 2,0*.

Sterk. En jammer eigenlijk dat de film maar 50 minuten duurt, want hier had best meer beelden bij mogen zitten. Wat we krijgen is vooral een sfeerportret waar je dan net te weinig van krijgt. Zeker dat leven rond hun instelling had best meer in beeld gemogen.

Maar goed, de stijl verder is aardig, zij het niet bijzonder. Niet bjzonder in de zin dat het echt spettert noch in dat het echt origineel is, want het voelt wel als hedendaags Nederlands arthouse met gespeel met focus, handgehouden camera en soms stiltes die er vooral in lijken te zitten omdat stiltes zo interessant staan. Maar sommige stukken zijn erg mooi dromerig en de muziek is ook bijzonder fraai. En bovenal wordt er sterk geacteerd. Het Drank-en-Drugs-meisje is al prima en weet ondanks die stiltes met haar blik veel te zeggen, maar het is vooral Smulders die de show steelt in een sterke ingetogen rol met veel verdriet en woede achter zijn wat stille façade en altijd even geloofwaardig. Sowieso hebben de beide spelers een chemie en voelen echt aan als broer en zus. 3,5*.

Op zich wel een fijne docu om te zien, met veelal een registrerende camera en niet van die statische interviews. Als men al praat als soort van interview dan is dat met de camera als gesprekspartner op de werkvloer, en vaak zijn er andere beelden onder gemonteerd. Dat geeft enige dynamiek, al heb ik liever dat men helemaal die vierde wand niet doorbreekt. Inkijkje in de HEMA is wel aardig, maar ik heb ook weleens boeken erover gelezen en dan brengt dit weinig nieuws. Die Hollandse tuttigheid af en toe in wel erg geestig, maar volgens mij wel onbedoeld grappig. 3,0*.

Leuk om die stukjes bij de Veluwse Bron te zien, ik heb ok weer zin in de sauna zeg. Al is het wel raar dat de helft rondloopt in badkleding en de andere helft naakt. Als iets niet gebeurt is dat het, het is of of, niet én én.
Enfin, de film speelt in het oosten des lands en Nijenhuis lijkt hier toch meer mee te hebben, echt vervelend wordt de film ook niet zoals veel van zijn films (ondanks enkele vervelende personages) en het sfeertje is wel oké. Ook die nette jongen en zijn moeder zijn een grappig duo en vooral die scène op dat kakfeest met etensmijterij is oprecht wel grappig. Maar verrassen doet de film nergens, echt vermaken ook niet. Daarvoor is het script echt veel te zwak. En ook de acteurs weten maar weinig te boeien verder. 2,0*.

Heel matig. Het eerste halfuur is vooral een hervertelling van het halve eerste seizoen. Dat maakt dat het enorm snel is en eerder een samenvatting is dan een echt verteld verhaal. Binding met personages, ook al heb ik heel wat tijd in Pokémon zitten, is daardoor nihil. Dan speelt ook mee dat enkele personages wel wat anders zijn dan in de serie die me nu helemaal niets doen. En verder zitten ook scènes letterlijk hetzelfde in waarvan ik me vooral afvroeg waarom dit gedaan is.

Daarna krijgt de film wat meer focus maar nog steeds wordt alles heel snel afgewerkt. Visueel soms wel aardig, maar vaak ook lelijk als de computer te duidelijk wordt gebruikt. Het is dat er wat nostalgie zit dus ik geef niet de laagste score. 1,0*.

Aan het eind duurt de film wat lang en wordt het minder interessant, tot die tijd is het best een aardige film die ook goed los gevolgd kan worden zonder dat je de serie zover hebt gekeken. Enkel Ash en Pikachu zijn er en verder veel personages die allemaal nieuw zijn en dus vanzelf hun introductie krijgen en men probeert ook wel volwaardige personages ervan te maken. En dat werkt op momenten goed. Het verhaaltje is wat rommelig en er zijn nogal wat omwegen om tot het einde te komen. Visueel op momenten wel heel aardig met meer aandacht en detail gemaakt dan de serie. 3,0*.

Dit is vooral nostalgie ja, maar goed durf ik dit niet te noemen. De animatie is zelfs heel erg zwak. Ik zie ook niet echt het nut in van de remake, die wel vrij trouw aan het origineel is, dus alle spanning en verrassing is er wel af. Maar goed, dit is dus nostalgie en Pokémon an sich kan ik nog goed hebben, dus ik heb me ook niet compleet verveeld, maar daar is alles mee gezegd. 2,5*.

Het hield niet over. Ik ken de serie niet maar de film is wel redelijk goed te volgen. Toch had ik geen enkele binding met de personages en die hele wereld, die met dat tijdreizen me ook niet helemaal kon interesseren. Visueel soms wel aardig met mooie stadsachtergronden en aardige interieurs, maar dat heb ik ook al wel beter gezien. 1,5*.

Soms visueel wel aardig en enkele kleine momentjes zijn ook wel mooi, maar het grotere verhaal vond ik minder boeiend en zeker het einde dat nogal over the top gaat daar kon ik niets mee. Deels zal het ermee te maken hebben dat ik de manga et cetera verder niet ken, dus af en toe was het wat chaotisch en onduidelijk voor me, waardoor de personages me niet vol wisten te interesseren. Ook af en toe van die schreeuwende personages, daar heb ik weinig mee. Die 90 minuten vervelen niet volledig dus het kan altijd slechter, maar dat maakt het nog geen voldoende. 2,0*.

Ik kon hier weinig mee. Een liefdesverhaal, met één van de hoofdpersonen een Portugees die enorm lelijk gedubd werd. Die stem kwam in ieder geval enorm nep over. En daarmee elke poging tot een hart in je film vakkundig kapot gemaakt. De hele film blijft ook ijskoud (no pun intended) en wist me maar nauwelijks te interesseren. Zelfs de mooie Baquero hield de aandacht er niet bij. Hoop geneuzel verder war ik weinig mee kon. 1,5*.

Potpourri van niet-passende stijlen van half uitgewerkte ideeën die samen echt een wanproduct maken. Soms wil de film grappig zijn met die twee bewakers en de moeder met de scheur in het huis, maar dat is nergens grappig en past niet bij de rest van de film. Dan weer is de film spannend, maar wel erg kort. En wat die aardbevingen hierin doen? Om over dat vreselijke cliché begin maar te zwijgen. Verder lijkt de film de kant te kiezen van de asielzoeker met de IND als een soort boeman, maar of wat bevorderlijk is voor het debat? Met die IND-man die een soort parodie is. Toon dan of de éne kant met een groot deel van asielzoekers dat uiteindelijk de bijstand in gaat en nauwelijks Nederlands spreekt, of de moeilijkheden die de IND heeft (want bepaal achter je desk maar eens of iemand homo is of niet, of echt op de vlucht is of niet) of maak een drama van een substantieel deel aan goed geïntegreerde asielzoekers die eruit dreigen te worden gezet terwijl je daarvan kan zeggen: wees welkom en doe mee. De types dus die hun hele jeugd hier hebben gewoond. Dat is het nu allemaal niet. De film wil veel en doet niks. Ook de centrale liefde sprankelt nergens. Dan blijft er weinig over. Ik kan eigenlijk niets positiefs zeggen, behalve dan de redelijke Fattal en de sympathiefactor. 1,0*.

Wat een lage cijfers allemaal. Dit is geen goede film als het om verhaal en drama gaat, soms wat rommelig, onnodig veel bijfiguren om het wat ingewikkeld te laten lijken (maar gewoon een simpel 'verraad door de overheid') en een schurk die voldoet aan alle clichés al doet Owen het wel goed. En er had veel meer gehaald kunnen worden uit de consequenties als je je kloon (of origineel) ziet.

Maar zo'n film is dit niet, dit is eerst en vooral een flitsende actiefilm die opvallend overzichtelijk en goed geschoten is, genoeg vaart kent, enkele mooie locaties en een hoofdrol van Smith die perfect is voor dit soort rollen. Beetje drama en verder veel flair. Visueel af en toe ook erg mooi gedaan en enkele leuke ideetjes qua shots (dat treinshot springt eruit natuurlijk) en locaties. Ik zou dit een lege film willen noemen, maar wel enorm goed in elkaar gezet en als popcornvermaak uitstekend. 3,5*.

Meesterlijke film van Keaton. In een heerlijk tempo, fijn gemonteerd en met prachtige slap-stick maakt dit het als geheel bijzonder genietbaar en leidt nooit tot verveling. Keaton zelf is de ster met zijn gortdroge strakke smoel dat perfect past bij zijn capriolen, met sowieso een humor die ik wel heel goed kan hebben. Net zo gemaakt als pakweg Chaplin of Laurel & Hardy, maar het voelt veel natuurlijker aan. Altijd die kleine dingetjes die net mis gaan, en dan de stalen blik van Keaton daarna. De twee grote scènes (dit is nog eens een film in twee delen trouwens) zijn ook afwisselend genoeg en juist die herhalingen erin maakt het geheel net even wat beter dan anders. Verder knappe stunts en ook inhoudelijk geeft de film genoeg mee. Sowieso om juist de hoofdpersoon een Zuiderling te maken is op z'n minst verrassend te noemen; de held vecht voor de vijand (al denken andere Zuiderlingen daar ongetwijfeld anders over) en toch moet je hopen dat zijn missie slaagt. De muziek die het ondersteunt werkt overigens prima mee, al kan dat per uitvoering en per versie wel verschillen. De hele beeldtaal is ook bijzonder knap, met weinig tekst (in beeld) toch heel helder je verhaal vertellen, en vooral dat shot met Keaton langs de wielen van een wegrijdende loc is prachtig. Nee, een zwak punt kan ik eigenlijk niet ontdekken. 5,0*.

Ritchie's beste film, met afstand. Deels doordat hij zijn eigen spielerei redelijk weglaat (al zijn er nog genoeg momenten die ergernis opwekken en gewoon niet werken), de stijl wat rustiger is en vooral door de acteurs die met zichtbaar plezier deze onzin uitkramen. Alle acteurs zijn typetjes, maar weten met hun invulling er echt wat leuks van te maken en ruim binnen de grenzen van de geloofwaardigheid. Dan zijn komedies op hun best.
Op momenten is de film een kloon van andere films (die scène in die flat is gewoonweg Pulp Fiction), en nergens wordt dat niveau gehaald. Maar over het algemeen is dit behoorlijk. De muziek is aardig (uit die openingsscène zelfs erg fijn), visueel wel oké en hoewel het soms wat rommelig wordt verteld is aan het eind de film wel helder. Die twistjes ben ik nooit zo'n fan van, maar ach, het kan slechter. 3,0*.

Nee dit werd hem niet. Ik hoopte op een fijne rampenfilm, maar juist dat viel tegen. Te weinig rampen, niks bijzonders en met matige cgi. Dan gaat dat hele verhaal eromheen en die serieuze toon erbij erg tegenwerken (wat deed Independence Day dat ooit geweldig), net als alle clichés en verplichtingen (dat dochtertje natuurlijk) en deus-ex-machina's (zucht, dat einde). Alleen in de ruimte zag het er wel aardig uit en het idee an sich is ook best behoorlijk, maar enorm matig uitgewerkt. 1,0*.

Mooie docu, al duurt deze net iets te lang. Vol gesprekken die altijd wel mooi in beeld zijn gebracht, oprecht een eerlijk en best boeiend, maar het is toch meer van hetzelfde. Na een uur weet je het eigenlijk wel. Er zit iets als een lijn in waardoor de 'boodschap' als eerste wordt behandeld, de toekomst als allerlaatst, maar dat is niet iets wat heel duidelijk wordt gemaakt. Je merkt het vanzelf wel. Tekenend vond ik het laatste beeld, waarin dat meisje in Engeland zat blijkens haar schoolkleding. Je had het al wel gehoord, maar nu zag je het letterlijk. Zoals de weduwen (veelal kort geblondeerd haar trouwens) en nabestaanden ook graag wilden: het dode lichaam zien want anders blijft de gedachte dat hij terugkomt..

Technisch was de film prima. Erg mooie stille beelden in een afgebleekt kleurenpalet. Af en toe sprong er wat groens uit, maar veelal was het grijs, bruin en beige. De muziek was stemmig maar soms lag deze er net te veel op. Het onderwerp is al zwaar en dan ook die muziek nog; dat had iets minder gemogen. Montage was prima, vooral steeds het trucje door al geluid in te starten en de beelden pas een paar tellen later. Blijf ik mooi vinden. Verder zeer onderhoudend en een mooi respectvol document voor de gesneuvelden. 3,5*

Overigens is dit weer typisch iets dat voor de PO is. Een mooie docu die op tv voor iedereen toegankelijk is zonder dat je onderbroken wordt door reclame. Fijn.

In 2011, nog net voordat de smartphone echt doorbrak (en je soms een week geen reception had en internet moest zoeken bij Peterpans) in een wereld zonder hashtags ben ik ook een paar maand wezen backpacken, maar dan in Australië. Ergens speelde wel de gedachte gewoon dat een weekje in Amsterdam te doen. Ik had gehoopt iets van die sfeer van het backpacken hierin mee te krijgen, maar dat viel tegen. De backpackers in deze film zijn eerder wat meer hippieachtig volk en de scene zelf komt nauwelijks in beeld. Jammer, want ik zag weinig herkenning.

Verder wel een vlot verteld verhaaltje, maar te vlot om te beklijven. Deze film had goede ideeën, maar had ook zeker een halfuur extra nodig. Zeker rond de persoon van Anna Raadsveld. Een beetje cliché met haar quarterlife crisis - en an sich wel goed materiaal, alleen wordt dat allemaal afgeraffeld. Het is dat Raadsveld zo'n leuk persoon neerzet (en ze heeft trouwens wel een prachtig figuur) dat je toch wel met haar meegaat, in tegenstelling tot die zak stront van een vriend. Sowieso vond ik dat stuk met die relatie verre van interessant. Leuke soundtrack verder met zelfs Taylor Swift, al is dat wel met een minder nummer van haar. 2,0*, vooral door teleurstelling.

Thriller/mystery lijkt me als genre meer op z'n plaats want horror vond ik dit niet. De film wordt nergens spannend (en dat zegt wat als ik dat vind) en kent een enkele heel kleine jump scare. De regisseur lijkt niet zozeer te spelen met de angst van de kijker maar eerder de angst van zijn personages in een bevreemdend en creepy sfeertje vol personen die zo uit een film van David Lynch lijken te zijn gelopen met hun prodent-glimlachen.

Enfin, film is lange tijd best sterk. Sfeertje is goed neergezet, visueel ziet het er aardig uit, goed gespeeld (vooral Kaluuya erg fijn naturel) en aan alles merk je dat er naar een climax wordt gewerkt. Je weet ook dat er zo'n twist komt, alleen valt die nogal tegen. Vanalles had gekund, maar de keuze nu is wel erg vergezocht. Sowieso is dat laatste halfuur erg afgeraffeld en had best meer suspense en gore mogen hebben. Ook het einde is jammer, daar had de regisseur ballen moeten tonen (en een witte agent uit moeten laten stappen, iets dat je als kijker wel verwacht). Wat betreft verwachtingen, daar wordt leuk mee gespeeld, dat wel. Maar omdat de film zo'n idiote wending neemt valt daardoor mijns inziens de boodschap wel wat weg. Al met al vermaakt, maar de film leek een uur lang veel beter. 3,0*.