Meningen

Goldfinger staat voor mij bekend als oer-Bond: dit is de blauwdruk voor elke volgende film van 007 met voor het eerst een Bond-song (allicht de beste van allemaal), meer silliness, het bezoek bij de schurk van dienst, et cetera. Natuurlijk, Dr. No en From Russia kenden ook al enkele aspecten, maar nu is het echt samengekomen allemaal.

Wat direct opvalt is de helderheid van de beelden, ik zou de film zo een jaar of 25 jonger schatten. Pas bij binnenscènes met decors is de leeftijd te zien, vooral door de gedateerde look van Technicolor. Sowieso is het camerawerk prima, met vaak subtiele bewegingen die me doen denken aan Hitchcock die ook een bepaald gevoel daarin kon leggen. Verder is de muziek fijn, met de Bond-theme vaak herhaald instrumentaal dan, en Connery die zich de rol helemaal eigen maakt. Als actieheld vind ik hem nog steeds niet overtuigend, maar als charmeur en gentleman doet hij het uitstekend. Opvallend is ook zijn grote seksuele lust deze aflevering - werkelijk elke vrouw die hij ziet, ziet hij ook als prooi.

Dat neemt niet weg dat het een vrij licht filmpje is, ook door die aspecten zojuist genoemd. Helemaal serieus is de film niet meer te nemen, en hoewel de losse scènes vaak wel werken en er vele memorabele momenten zijn, kijkt de film als geheel te makkelijk weg en beklijft nergens. Dat zou bij Bond altijd blijven, maar dan zaten er nog betere actiescènes in die de film omhoog zoudenhelpen. Deze Goldinger mist dat. Daarnaast is het einde iets te snel afgeraffeld. Ineens heeft Pussy Galore het zenuwgas veranderd? Prima popcornvermaak, dat wel, maar geen overdonderende film. Halfje verlaagd naar 3,5*.

Kijkt nog best lekker weg. Deels interessant wel en ook goed, helder en overzichtelijk verteld. Maar ook deels al bekende stof als je je een beetje hierin hebt verdiept. Waar men fout gaat, is dat men te ver gaat. Goldman Sachs wordt als een of ander monster neergezet dat net zo lang doorgaat tot alleen zijzelf over is. Dat is natuurlijk onzin, net als dat die hele bank alleen maar tegen haar klanten is, zoals men doet lijken. Dat is natuurlijk niet zo, de reden dat GS zoveel winst maakt is omdat het ook gewon een goede bank voor haar klanten is. Zonder die basis zal er geen cent verdiend worden. En dat doet de documentaire geen goed, doen alsof dat allemaal niet speelt. Dat deed een Naomi Klein ook in The Shock Doctrine waarin ze uiteindelijk deed alsof allerlei economen expres oorlogen en rebellies startten om het kapitalisme te brengen. Verder degelijk in elkaar gezet met af en toe aardige beelden van grote kantoorkolossen, maar die filmpjes van gasten die komen praten via de bewakingscamera alsof je naar Paranormal Activity kijkt slaan eigenlijk nergens op. Net als die Franse dub erover. 2,5*.

Sfeervol, in de regel prima geacteerd (vooral een energieke Harris en innemende Affleck, Freeman is dan weer iets te veel op automatisch piloot maar nog steeds behoorlijk) en qua tempo ook behoorlijk. Wel speelt de film zeker in het tweede uur nog weleens met de geloofwaardigheid en dat doet de film geen goed. Qua toon hort en stoot het af en toe ook wel maar dat zal ook eraan liggen dat Ben Affleck hier nog wat moest leren. Het is al met al geen vervelend ding maar zeker in dat tweede uur zitten te veel zaken in die storen of niet werken voor een echt goede score. Het morele thema is boeiend maar wordt wel erg opzichtig op je neus gedrukt. Wel een prachtig nummer aan het eind nog. 3,0*.

Als ik een lijstje moet maken van favoriete regisseurs staat Fincher daar al snel tussen. Gek eigenlijk, want als ik gewoon puur kijk naar mijn waarderingen zit er geen enkele film van 5,0* in. Toch is de nieuwe film van hem altijd wel iets naar uit te kijken, vooral omdat hij uit iets gewoons toch wel iets bijzonders weet te maken, thrillers met net even wat meer sfeer en inhoud en een volstrekt eigen uiterlijk met een opvallende voorliefde voor de kleur groen.

Toen ik de plot las was het niet direct dat ik een nieuw meesterwerk verwachtte, geen nieuwe Se7en of zelfs maar The Social Network. Wel hoopte ik op die eigen inbreng van Fincher en dat is dus wel meer dan voldoende gelukt. Nu helpt sowieso het script wel mee. Even ben je bang voor twist na twist - een simpel trucje van een schrijver die gewoon achteraan begint en naar voren toe werkt maar voor een kijker kan dat al heel wat lijken; ik houd er niet van in ieder geval , maar behoudens die ene belangrijke centrale valt het wel mee. En die grote twist (overigens de beste scène uit de hele film) is ook nog eens mooi halverwege waardoor de film een volstrekt andere kant uitgaat (dat is leuk) en de overige twists komen voort uit personages en hun psyche (iets dat een thriller moet doen) en niet uit de schrijver die gewoon leuk wil spelen met de kijker.

De irritatiefactor wordt dus volledig onschadelijk gemaakt en dan kan je dus enkel nog maar genieten. Dat lukt ook door het tempo van Fincher en de scherpe montage (dat begint al bij de openingsgeneriek) en het feit dat er geen scène of shot teveel in zit. Die twee en half uur zijn gewoon nodig om alles te kunnen vertellen, zonder dat de film stilvalt: puur vakmanschap. Daarnaast is de look mooi met overal lampjes die om onduidelijke redenen ergens branden en altijd weer die kleur groen (soms wel iets te steriel overigens). Verder is de muziek uitstekend, alleen al dat aparte inhet begin en soms ook gewoonweg ijzingwekkend (ik noem een Pike, camera’s, een jurk en een glas wijn). In ieder geval werkt het zeer sfeerverhogend. En dan wordt ondertussen ook nog een mooi portret gegeven van een huwelijk en een visie op hypes en massamedia.

Ten slotte zijn er de acteurs. Affleck is geen geweldenaar maar is prima gecast en dat passieve van hem, die kruising tussen boers en arrogant, past uitstekend in deze rol. Dan zijn er vele bijrollen die mooi worden ingevuld zoals de advocaat of tweelingzus Go (waar ik graag meer van had gezien, want die relatie is best interessant maar ik voel dat er iets meer bij zit). Maar ondanks al het meer dan goede spel is het Rosamund Pike die iedereen weg speelt. Wat een fantastisch personage en vooral wat een verrukkelijke vertolking! Haar stem, haar mimiek, de volledige geloofwaardigheid van haar hele rol, of ze nu lief en charmant is of een volstrekte psychopaat - een grote kanshebster voor de Oscars, al is het maar dat die categorie nooit heel sterk vertegenwoordigd is.

Een goede film is dit dus zeker te noemen, een uitstekende film zelfs op momenten, maar als eerder aangehaald geen film die volledig onder de huid kruipt en ook echt de hele film lang beklijft. Wel een film die de volle speelduur weet te boeien en te entertainen. 4,0*.

Mwoh, echt boeiend werd de film niet - dusdanig dat ik nu na ruim een week eigenlijk niet eens meer echt weet wat er nu gebeurde en waarom ik de film zo weinig bijzonder vond. Visueel saai, clichématig, en redelijk geacteerd maar ook niet meer dan dat. 2,0*.

De trailer gaf ergens een heel verkeerd beeld met een groot verhaal vol gangsters, maar in het geheel was daar geen sprake van. Het verhaal is heel klein gehouden en door de jonge leeftijd van de personen wordt dat vanzelf groot, wat dat betreft werd hun leefwereld goed geraakt en heb ik me prima vermaakt. Wel is de hele gimmick dat kinderen grof zijn niet per se heel grappig en men doet er verder weinig origineels mee. Hard lachen heb ik vrijwel niet gedaan, maar anderhalf uur heb ik me ook geen moment verveeld. Lekkere soundtrack, luchtig sfeertje en een dag later alweer vergeten, maar och. 3,0*.

Die Hard mag wel sterven als ze op deze weg doorgaan. Wat ooit zo leuk was aan Die Hard – de humor en opbouwende actie – is allemaal in dit nieuwste gedrocht niet terug te vinden.

Tijdens het kijken van de film gingen de gedachten regelmatig terug (sowieso geen goed teken) naar deel één waarin eerst 20 minuten opbouw was, spanning, een goede boef, zelfspot en bovenal realistische actie die langzaamaan opbouwt waardoor je nooit murw bent geslagen en een eergevoel van flik John McClane.

In dit vehikel knalt het allemaal al redelijk snel erin. Dat kan, mist je weet wat je maakt en denkt als maker: nu gaan we ons eens vermaken. Alleen jammer dat alle spelers het allemaal zo serieus nemen en elke poging tot humor of charme vakkundig kapot wordt gemaakt door slechte timing of slecht schrijfwerk of beide. En wellicht de grootste fout is de vader-zoon relatie de werkelijk zo tenenkrommend clichématig is uitgewerkt, zonder enige chemie tussen Willis en Courtney. Ook de one-liners van Willis zijn niet grappig, behoudens die scène wellicht in de taxi.

En de actie dan, want daar gaat het om. Wel, die is zo mogelijk nog erger. McClane gaat niet dood, dat weet je van tevoren. Maar wat de beste man allemaal weet te overleven? Actie die allemaal zo ver over the top gaat dat het niet meer spannend of opwindend wordt zorgt ook ervoor dat enige gevoel bij de film nooit kan ontstaan. Waarom moet ik mij druk maken over iemand die een val van tientallen meters door een glazen plafond niet eenmaal maar vele malen weet te overleven. Daarnaast bestaat de film vanaf scène 1 al uit zulk geweld, afgewisseld met een enkel rustpunt waarin papa en zoon even met elkaar babbelen. Neem de gebruikelijke plotwendingen nog daarbij en je weet: dit is helemaal niets.

Wat wel gezegd dient te worden is dat het audiovisueel soms best aantrekkelijk is. Geen overdaad aan achtergrondmuziek en soms zelf het volledig weglaten daarvan waardoor je een vervreemdend effect krijgt, maar ook de fijne fotografie met prettig belichting overdag en mooie kleuren ’s nachts is prima. Daarnaast af en toe gebruik van zoom, een toch niet onbekende techniek die je nauwelijks nog ziet. Alleen jammer dat alles zo schokkerig en chaotisch bewegend in beeld is gezet. Vooral ook weer bij de actiescènes is het verschrikkelijk.

Al met al 1,0*, vooral de look. Verder heb ik mij 98 minuten tamelijk verveeld. En snel nog eens die film met Hans Gruber opzetten.

In wezen is dit gewoon een western. Locaties, verhaal, muziek: dat alles laat je niet anders geloven. En ongetwijfeld omdat dino's nu eenmaal beter verkopen (of omdat iemand een leuk idee had en door tunnelvisie er niet meer vanaf kan) is dit verhaal met dino's gemaakt. Alleen met dat hele gegeven 'wat als de komeet nooit insloeg' wordt barweinig gedaan. Ja, de beestjes hebben zelf een huis en een boerderij en leven als mensen, maar eigenlijk voegt dat helemaal niets toe. Had dan gewoon echt een western gemaakt. Vergelijk dat met Disney's Zootopia waar die dierenwereld wel een toegevoegde waarde heeft. Of was richting de kant van de Flinstones uitgegaan waar mensen en dino's volledig samenleven.

Nu is de animatie verder wel indrukwekkend op technisch vlak (al zijn de achtergronden stiekem best kaal) en vooral het water benadert fotorealisme, maar ook daar doet Pixar niets mee. Vaak is het gewoon niet bijzonder, soms zelfs kitscherig lelijk. Daarnaast mist dit soort animatie de magie van echt tekenwerk, zoals je bij Japanse animatie nog weleens ziet. Als ze het dan realistisch maken krijgt het een bepaalde schoonheid, hier mis je dat. En dan de dino's zelf juist heel cartoonachtig maken maakt dit ook niet beter, alsof ze er ook helemaal niet bijpassen. Stemmenwerk is niet bijzonder en van Arlo zelfs ronduit irritant. En die simpele moraal had ook wel achterwegen mogen blijven.

Wel is het tempo behoorlijk waardoor de verveling net niet toeslaat. Dan helpt ook dat dit een roadmovie is waar steeds van locatie en nevenpersonages wordt gewisseld waardoor er genoeg afwisseling is. Maar goed is dit niet te noemen. 1,5*

Wel heel erg zwaar dit drama. Elke kwartier komt er wel weer wat extra ellende bij. Dan denk je op een gegeven moment: ja, nu weet ik het wel. Zoals alles er net iets te dik opgelegd wordt. De ellende, de treurnis, de verveling op het werk. En je ziet dat men er een komedie van probeerde te maken, maar dat komt nergens echt goed over en past eigenlijk helemaal niet bij de film. Jammer, want verder wel een sfeervol filmpje met een leuke locatie, aardig verhaal en een behoorlijk sterk acterende Anniston. Daar stak Gyllenhaal wat bleek tegen af. En Reilly is dan weer net te komisch voor de rol. Verveeld heb ik me niet, maar dit had een goede film kunnen zijn. 2,5*.

Iets te degelijke film om echt de aandacht erbij te houden. Visueel saai gefilmd, warm geacteerd maar ook met weinig jeu, en een verhaal waarvan je weet dat er een twist aankomt. Zo'n film is het de hele tijd, met een bedrieger als hoofdrolspeler (zou hij stiekem niet bedrogen worden?) en enkele losse momenten tussendoor die je niet direct weet te plaatsen behalve dat je weet dat men dit niet voor niets zo nadrukkelijk toont. Ik vond de uiteindelijke clou ook niet heel denderend en het geheel voelde wat als los zand. Heel slecht is het allemaal niet, maar daar blijft het dan ook bij. 2,5*.

Matig. Visueel erg karig en vooral het script is enorm gemaakt. Dat zij Mrs. Robinson heet is natuurlijk een verwijzing naar die ene bekende film, maar ik moest vaker eraan denken. Daar komt ook een discussie in voor, direct na een vrijpartij. Maar die discussie is volledig naturel en komt voort uit de situatie en personages, terwijl ik bij deze film het idee had dat de makers steeds bezig waren om het conflict op te zoeken zonder dat die per se logisch was. De film wordt nog enigszins gered door het uitstekende spel. Eigenlijk knap wat beide acteurs nog voor gevoel liggen in hun rol bij zo'n zwak script. 2,0*.

Hierboven werd al verwezen naar die RTL4 woensdagavondfilm en die opmerking snap ik goed. Vaak wel films die makkelijk wegkijken, onderhoudend kan je ze noemen, maar ook niets meer bieden dan dat. Visueel erg saai en degelijk, redelijk geacteerd met de altijd vervelende Redmayne (God wat blijft hij toch een gruwelijk slechte en beperkte acteur) die zowaar niet stoort maar ook niet iets weet uit te stralen. Als hij al iets goed doet dan ligt dat aan de regie, zoals die camera in dat eerste shot op hem inzoomt. Echt spannend wordt het nergens en de film wil een en ander vertellen (over de gezondheidszorg) maar dat hangt voor het gevoel allemaal wat te veel erbij. Uiteindelijk niet verveeld. 3,0*.

Moeilijk. Enerzijds best naturel en op momenten herkenbaar, anderzijds wordt er in 80 minuten film te vaak nadrukkelijk het conflict gezocht. Dat is storend maar maakt de film ook wat gemaakt in plaats van realistisch. Bijvoorbeeld dat Lakemeier te vaak wacht met het vertellen van het echte nieuws. Niet geheel onrealistisch maar in de film werkt dit niet lekker. Pas als hij het verteld heeft wordt de film ook beter als sfeerportret, ook al zitten daar nog onnodige stukjes in. Verder wel een aardig beeld van het Amsterdam van twintigers. Opvallend slecht geluid trouwens, in sommige scènes waren de personen nauwelijks goed te verstaan wat ze nu precies zeiden. 3,0*

Hier in Apeldoorn hebben we alleen een Vue-bioscoop als grote bioscoop en die keten heeft wel één heel groot nadeel (en ook wat kleinere nadelen trouwens) ten opzichte van Pathé en andere exploitanten en dat is dat Vue een pauze inlast in de film. Standaard. Voor uitgaanspubliek dat in groepen komt op vrijdag- of zaterdagavond kan ik dat nog enigszins begrijpen (hoewel, je kan toch best twee uur even lekker film kijken en daarna weer doorgaan met praten?) maar op andere tijdstippen eigenlijk niet. Als iets je steeds uit een film haalt dan is het wel een pauze, ondingen waar je als liefhebber van film verre van moet blijven. Eigenlijk zegt dat alles over dit bedrijf. En dan wel al 2,5 jaar lang zo’n vreselijk filmpje vooraf draaien over je helemaal verliezen in de bioscoop bij Vue terwijl nu zij dus steeds die pauze erin jassen om je helemaal uit de film te halen. Ik vraag me af of ze de ironie ervan zien.

Niettemin, twee jaar terug draaide Goodfellas vanwege het 30-jarig bestaan opnieuw in de bioscopen (en sindsdien wacht deze site geduldig op mijn stukje, dus nu eindelijk maar eens de tijd ervoor genomen). Even twijfelde ik of ik deze niet in pakweg Amersfoort of Zwolle moest gaan kijken maar het gemak, de tijd en het geld (toch een tientje uitsparen door m’n movie pass) deden mij besluiten toch maar naar de bioscoop op fietsafstand te gaan. En al ruim 1,5 uur onderweg in de film begon ik toch wel te denken: zou die pauze hier niet komen? Dan eindelijk eens niet? En dat was zo, er zat geen pauze in de film. Zalig. Want als er één film nu is die geen pauze kan gebruiken is dat deze Goodfellas. Zelden zijn er films gemaakt met zoveel flow erin als deze. Hij begint, dendert door in een goddelijk ritme om na 150 minuten je pas weer los te laten. Ruim 2,5 uur die geen moment verveelt, waar geen moment in zit waar de spanningsboog even iets wordt los gelaten.

Hoe komt dat zo? Allereerst door de voice-over. Hier wordt niet een makkelijke manier gebruikt om het verhaal op gang te helpen. Nee, de voice-over is onderdeel van de film. Eigenlijk vertelt die voice-over de film en de beelden en losse scènes ondersteunen dat. Dan helpt het enorm dat er ook meerdere stemmen worden gebruikt waardoor die voice-over enorm levendig wordt. En het helpt om 20 jaar van iemands leven toch niet oppervlakkig te laten voelen. We krijgen steeds net genoeg van Hill te zien en pas richting het einde komt zijn psyche meer naar de voorgrond en mag Liotta laten zien wat hij kan in zijn veruit beste rol uit zijn carrière. Maar ondertussen heeft de film zo een enorm tempo en aan het eind nog diepgang om de film af te sluiten.

Daarnaast ligt dat een de visuele stijl met een camera die nooit stil staat (PTA zou zoiets – en zelfs sterker nog- later ook doen bij Magnolia, ook zo’n film met een enorme flow) en vooral vol zit met allerlei losse geweldige cameramomenten. Het beroemde trackingshot, dat trage Vertigo-shot in dat café, et cetera. Wat helpt is ook het tempo en vooral de montage. Denk maar eens aan dat beroemde trackingshot. Die scène begint direct na de vorige met direct muziek (en wordt geen tijd verloren), eindigt met wat grappen van een comedian en terwijl je dan verwacht nog wat in die club te zien gaat Scorsese alweer door naar een geheel volgend moment met beelden van een vliegveld en de stem van de comedian en het geluid van het publiek dat nog hoorbaar is maar langzaamaan wegebt. Zo krijg je flow in een film, door simpelweg nergens stil te vallen zonder je te moeten overschreeuwen. En dat gaat de hele film door. Tussendoor nog veel legendarische momenten zoals de uitval (“Funny how?”) van een excellerende Pesci (en eigenlijk elk moment met Pesci), dat koken in de gevangenis, DeNiro die een telefooncel sloopt en een heerlijke soundtrack.

Dit is voor mij Scorseses absolute meesterwerk. Een zeldzaam goed gemaakte film die ook gewoonweg heel plezierig is om te zien, keer op keer op keer. 5,0*.

Pfft. Schreeuwerig, niet leuk, zeer voorspelbaar, veilig binnen de lijntjes, matige muziek (soms zelfs irritant), weinig bijzondere tekenstijl (op een enkele achtergrond na), gespeend van elke vorm van humor (pogingen daartoe zijn pijnlijk ongrappig) en allemaal zo overdreven dat elke vorm van oprechte emotie kapot wordt gemaakt. 1,0*.

Best goed weg te kijken. Ik zou de film niet goed durven noemen, daarvoor zijn alle personages allemaal veel te dik aangezet en dat trek ik dan weer minder. Alle vier de vrouwen al wel, maar ook zeker die volkszanger Martin. Wat ik wel kan waarderen, zeker het eerste uur, is dat er wel veel gebeurt maar er niet echt een verhaal is maar meer een sfeerimpressie van de levens van de vier. Dat vind ik vaak wel prettige films. Jammer daarom van het laatste halfuur, maar och, dit had slechter gekund. 2,5*.

Knap gemaakt, visueel heeft het wel iets weg van oude prentenboeken. Maar echt leuk om te kijken? Nee, daarvoor wist de film me niet voldoende te boeien en juist in film vind ik deze visuele stijl minder fijn, hier kan ik als kijker minder in meegaan. 2,5*.

Dit blijft toch wel een hele fijn film, die vooral visueel opvalt waarbij het een opsomming wordt van shots, soms ook waar de vorm de inhoud volgt. Bijvoorbeeld bij dat feestje aan het begin waar Benjamin zich benauwd voelt tussen al die mensen. De camera dicht op hem ondersteunt dat gevoel. Dan ontsnapt hij naar boven en blijft de camera achter waardoor de ruimte die hij dan krijgt en ervaart ook door de kijker wordt gevoeld. Of dat shot waar Mrs. Robinson ineens heel klein wordt als de camera uitzoomt. Of dat shot van Ben onder het seksuele been van Mrs. Robinson door (hoe klein hij zich voelt daar). Et cetera. De film zit vol met dat dat soort geweldige momenten en shots en stukjes montage (dat duiken op het luchtbed in het zwembad!), dat is als filmliefhebber echt genieten. En inhoudelijk weet de film ook een goed beeld neer te zetten van de onbevangen jeugd t.o.v. volwassenen die dat alles al achter zich hebben gelaten en volledig meegaan in de maatschappij en zichzelf verloochend hebben. Verder een mooi tijdsbeeld, heerlijke muziek, sterk spel, een fijn tempo en anderhalf uur simpelweg prima vermaak. 4,5*.

De laatste drie kwartier spelen zich af op de boot waarin aan de lokale bevolking een diner wordt aangeboden. Door een fout moet men nogal lang wachten op het eten en begint men op het horloge te kijken. Datzelfde gevoel kreeg ik ook bij de film. Bedoeld of niet, dat is nooit een goed teken.

De film begint wel sterk, met een mooi sfeerportret van een Frans kustplaatsje en een vrij uitgebreide immigrantenfamilie die daar woont én gewoon Frans spreekt, ook binnenshuis. Hoewel sommige scènes net wat te lang duren (die dinerscène) glijdt de film toch aanmerkelijk soepel door het eerste drie kwartier. Dat komt ook door het fijne naturelle acteerwerk over de hele breedte, met Herzi toch wel als hoogtepunt, en daarmee dus niet alleen vanwege haar prachtige gitzwarte haar prettig is om naar te kijken.

Maar uiteindelijk gaat de film te lang duren. Dat er nauwelijks muziek in zit, dat de film fragmentarisch is, dat het camerawerk niet heel mooi is (en soms zelfs wat storend met die snelle montage): dat allemaal werkt niet mee. Maar ook dat gedoe met die scooter, daar kreeg de regisseur mij niet mee. Dan is een buikdansscène wel even prettig, en ben ik daar even blij mee als de bootgasten, maar ook dat gaat weer te lang duur. Ongetwijfeld met een doel, maar het verveelt dus wel. 3,0*.

Ik heb me niet verveeld; de film keek vrij soepel weg en vermaakte. En enkele personages zijn vrij sympathiek. Qua filmbeleving was dit ding wel oké. Vandaar een voldoende. Maar eigenlijk is de film best een gedrocht. Enorm vol clichés, vooral hoe Eastwood zich eerst gedraagt en dan langzaamaan bijdraait. Dat ziet natuurlijk niemand aankomen en ergens is de film een komedie behalve dat Eastwood dit allemaal bloedserieus lijkt te benaderen. Af en toe stoorde ik me echt aan keuzes maar ook hoe karikaturaal veel van die personages waren (ja, ook Eastwood zelf). Uiteindelijk te sentimenteel met een behoorlijk einde. 3,0*.

Uitermate zwakke film die door de pacing nog wel soepel is weg te kijken. Gebaseerd op het waargebeurde verhaal rond Jann Mardenborough maar volgens mij wel in de huidige tijd gezet (in plaats van 2011), onder meer te zien aan de telefoons die men gebruikt. En ergens in het begin heeft men het over 25 jaar terug, wat overeenkomt met 1997 van de eerste game.

Het hele dramastuk is er maar bijgesleept met alle clichés. En vooral, zoals Rep Robert ook al zegt, wordt overal doorheen geracet (pun intended). Elke vorm van emotionele binding ontbreekt, deze film is een opeenvolging van scènes waar elk conflict al snel wordt weggedrukt met een verder wat kleurloze hoofdrolspeler (als je foto's ziet van de echte Jann Mardenborough dan straalt hij heel wat meer uit). Opvallend dat een Orlando Bloom heel wat meer uitstraling heeft en ook Harbour weet zijn platte personage nog wat mee te geven.

Maar ook de racescènes zijn matig. Er zitten er genoeg in maar Blomkamp komt niet verder dan wat montage van het indrukken van gaspedalen en droneshots. Geen moment opwinding. Er zitten ook heel veel inhaalmomenten in maar hoeveel zien we er effectief? Vaak begint het inhalen met een shot van Jann, en het volgende shot is hij ervoorbij. De inhaalmanouevres zien we eigenlijk nauwelijks. Sowieso zijn de races wat onoverzichtelijk gefilmd.

Verder worden ook de races niet heel getrouw verbeeld, alsof dat veld dicht op elkaar zit om wat spanning te creëren terwijl in het echt er rondes tussen zitten (in die echte race tijdens Le Mans had het team van Jann twee rondes voorsprong op de nummer 4).

Wat de film dan nog aardig doet is tonen hoezeer racen topsport is, fysiek en mentaal en hoeveel je moet kunnen om bij de top te kunnen horen. Mensen die pakweg beweren dat Max geen topsporter is zouden best eens deze film mogen gaan zien. 2,0*

Mooie ode aan het oude Europa van voor de Tweede Wereldoorlog. Mede gebaseerd op het schijnbare - ik heb hem hier liggen, enkel nog eens lezen- meesterwerk Die Welt von Gestern van Stefan Zweig, maar ook op het werk van Mann en andere schrijvers en kunstenaars uit die tijd.

Anderson kiest echt voor een volbloed komedie. Dat is te zien in het absurdistische karakter maar ook in de stukken met stop-motion (denk ik) die in een enigszins serieuze film niet gebruikt zouden worden. Vooral de vaart valt op en daarvoor is vooral de montage verantwoordelijk. Lekker snedig en vol gevoel voor timing wordt overgeschakeld naar een volgens shot en de hele film voelt ook aan als één lang nummer zonder afzonderlijk scènes. Daarnaast ziet alles er prachtig kleurrijk uit en lekker strak gekadreerd met uiteraard veel aandacht voor symmetrie en zijwaartse bewegingen van de camera.

Daarnaast is het spel van de acteurs heerlijk. Enkel Norton was iets minder maar de rest zet allemaal een lekker dik personage aan en vooral het centrale duo is super. Fiennes is nog het meest knap met zijn gekke buitenwereldse karikatuur maar toch met bijzonder veel gevoel erin waardoor je nog hem aanneemt als levend mens ook. Ze worden ook geholpen door de goede scherpe teksten en de constante muziek die lekker meegaat met het tempo van de film. Ja, dit is gewoon heel erg fijn om naar te kijken en om te lachen.

Inhoudelijk zegt dit nog wel iets over het oude Europa met toen nog een bepaalde grandeur - als een ode inderdaad-, maar die extra laag komt eigenlijk maar zijlings ter sprake. Het gaat vooral om de losse scènes, de slapstick en de grappige gebeurtenissen. Zijn vorige film was dus net iets beter doordat die meer ziel meebracht, maar ook deze nieuwste is bijzonder vermakelijk. 4,0*

Mooie film, een symfonie haast van Rome - cultuurhistorisch toch zeker veruit de meest interessante stad van Europa en wellicht ter wereld. Sorrentino is dan ook niet geïnteresseerd in kleine boetiekjes of romantische steegjes of de Spaanse trappen, maar wel in de musea, kunstschatten en historische gebouwen met zelfs een scène bij het Tempietto, het meest perfecte gebouw ter wereld, aldus de architect (en het kostte ooit moeite die te vinden, maar met resultaat).

De symfonie is overigens altijd moody tot midtempo (of eigenlijk moet je voor deze film zeggen: Adagio tot Allegretto). Het fijne camerawerk dat vaak soepeltjes glijdt, de sterke kadreringen, de schaduwen, het kleurgebruik: alles is even mooi. De manier van zoomen en montage deed me zelfs denken aan het magistrale Magnolia, al vind ik die laatste net iets beter nog daarin. Wel kent deze film dan weer een aantal prachtige stukken muziek, met ook klassiek gemengd met moderne dansmuziek. En dan loopt daar Servillo rond; één brok charisma met toch een soort tragiek over zich heen als metafoor voor heel Italië. Prachtige rol.

Goed, zo tegen het einde aan verliest de film iets aan kracht, alsof de spanningsboog is los gelaten en er zitten een aantal te lange praatscènes in die te statisch zijn gefilmd om echt boeiend te blijven. Maar verder is dit een schitterende film. 4,0*.

Erg sterke film van Renoir. Op het oppervlak allereerst gewoon een enorm vermakelijke film zo in dat kamp met alle gevangenen. Of dat kampleven echt zo was (ik kan me ergens indenken dat officieren het relatief goed hadden) weet ik niet, maar het was geloofwaardig genoeg om in mee te gaan. Dan speelt ook mee dat het de film in eerste instantie een komedie is en geen realistisch drama. En het laatste halfuur wordt dan zelf nog emotioneel.

Maar wat deze film doet uitstijgen boven de gewone komedie is hetgeen Renoir zegt over oorlog, hiervoor al goed verwoord door The One Ring, waar ik dan ook weinig aan toe te voegen heb. Maar ook de periode waarin deze film uitkomt geeft deze film net wat meer, zo vlak voor de Tweede Wereldoorlog. En Renoir laat dit vooral aan het eind terugkomen met mensen die geen behoefte hebben aan oorlog en elkaar gewoon te hulp schieten, Duitsers en Fransen. En nog cynischer, stoppen met vechten als ze over een door de mens gemaakte grens zijn geraakt. Waarvoor vechten we dan nog?

Dat alles gezegd hebbende. Zeker de eerste anderhalf uur zijn op het oppervlak ook wat te licht om echt onder de huid te kruipen. En film blijft voor mij een audiovisueel medium, en daar was deze film op z'n zachtst gezegd wel wat saai. Visueel niks bijzonders te zien en de muziek is aardig, maar ook weinig verheffend. Daarom slechts 4,0*

Matig. Soms is de humor best grappig, en zeker middels beelden het verhaal vertellen lukt de makers heel aardig. Maar ook al te vaak is de humor erg flauw en nogal opgezocht (struikelen over een voetenbankje, op een hark stappen, dat soort ongein). Lloyd is daarnaast ook niet zo droog als een Buster Keaton. Daarnaast merk je de leeftijd van de film. Het oogt allemaal wat kinderlijk, naïef en amateuristisch. 2,5*.

Rare film, en ik heb hier sowieso niks mee. De film begint nog wel aardig en is redelijk geacteerd, maar gaat een pad op waar ik niets mee kan. Dat wereldje wilde niet leven voor mij, en de personages beginnen allemaal vreemde dingen te doen. En dan is het een lange vervelende rit, onsmakelijk ook. Dan mag de make-up wel goed zijn, dan nog is het niet lekker naar van die gele tanden te kijken of mensen die smerig aan het eten zijn. Ik zie hier ook geen metafoor in voor buitenbeentjes of desnoods minderheden, daarvoor zit dit te ver af van de werkelijkheid om iets uit de werkelijkheid hierin weerspiegeld te zien. 1,0*.

Prachtige film met vooral een uitstekende cast en de excellerenden Fonda en Darwell. Enkele prachtige emotionele scènes en vooral een prachtige fotografie. Vooral vaak de volldeige zwarte voorgrond en bewegende schaduwen langs de horizon, met daarachter stralend witte lucht. Zo zwart/wit als dat is met kleur onmogelijk te krijgen (al zijn er dan weer andere mogelijkheden). Daarnaast nog een interessant verhaal (vooral de achterliggende maatschappijkritiek is goed uitgewerkt) en prima muziek.

Zet de Oscars voor Best Special Effects maar vast klaar, en wellicht ook Cinematography (al vond ik Stoker net iets mooier) en Original Score, want audiovisueel is de film bij tijd en wijlen verbluffend. Jammer dat het daarbij blijft.

Visueel is het dus wel verbluffend. Dat eerste lange shot alleen al is knap gedaan -al merk je af en toe dat het niet in éénmaal is gefilmd maar wel zodanig gemonteerd- en enkele grote actiestukken zijn indrukwekkend. Tevens is het geheel altijd bijzonder overzichtelijk gefilmd, ondanks dat men in de ruimte maar rondzweeft en de vele standpunten van waaruit Cuarón filmt; dat is dus knap gedaan. De afwezigheid van geluid werkt ook natuurlijk mee en wordt mooi opgevangen door een epische score die op de juiste momenten plots stopt (als de lucht verdwijnt uit de capsule) en soms angstaanjagend aanzwelt (vlak voor de hele herrie gaat beginnen). Ook ziet de fotografie, voor zover je er van kan spreken natuurlijk, mooi uit ondanks de weinige kleur in de ruimte. Verder is de film echt 3D en in zo een gewichtsloze ruimte werkt dat wel degelijk en zo nu en dan wordt er best wat moois meegedaan. Voor de beleving werkt het dus wel, maar ik had het wel mooi gevonden, dat eens Bullock op Aarde terug is, dan het 3D-effect was verdwenen. Dan maak je echt door middel daarvan een verschil tussen Gravity en gewichtsloosheid, zoals ooit The Wizard of Oz uit ‘39 toch geniaal gebruik maakte van kleur.

Clooney speelt vooral heel erg Clooney, een man die ik goed kan hebben maar voor deze film in deze situatie slaat hij een net iets te luchtige toon aan die niet helemaal past. Bullock is beter maar krijgt van de scenaristen weer een onnodig trauma mee. Dan hang je al moederziel alleen in de ruimte en krijg je een onverwerkt verleden nog mee ook. Dat zijn wat mij betreft cruciale fouten in het script, zoals ook een aantal actiescènes die nogal geforceerd aanvoelt. Alsof dat ruimtepuin nog niet genoeg is, ontstaat er ook nog eens brand in het ISS en blijft er een parachute hangen, om vervolgens een ontsnappingscapsule te hebben zonder brandstof. Was dit nu echt nodig? Mijns inziens niet, want sommige andere stukken zijn sterk genoeg. De eerste keer het ruimtepuin, de tweede maal het ruimtepuin en de afdaling naar Aarde ware genoeg geweest. Maar vooral maakt dit dat de losse scènes goed werken, maar dat het als geheel af en toe tegenvalt. Het wist mij nauwelijks te raken op een enkele scène na en ook urgentie lijkt af en toe te ontbreken. Deels door de rol van Clooney, deels doordat het Cuarón niet echt lukt het gevaar weer te geven van het vliegende puin, een goede 90 minuten later. Daar had hij vaker aan moeten refereren, een High Noon deed dat wel goed. Wellicht had Cuarón ook echt in real time moeten filmen, de onzin achterwege laten en zich puur richten op Bullock en Clooney.

Is het daarmee een slechte film? Nee, niet echt, maar wel één met gemiste kansen. Het is verder een film die 90 minuten weet te boeien en nauwelijks verveelt, maar weer niet 90 minuten weet te raken. Het idee van de film valt ook zeker te prijzen. Een tamelijk originele invalshoek (en neen, dit is geen science-fiction) en ondanks het waarschijnlijk hoge budget voelt het toch aan als een fijne kleine film, met slechts twee eigenlijke acteurs (en af en toe wat stemmen via de radio). 3,5*.

Film die echt nergens verrast. Gosling kan ik goed heben en hij doet zijn ding, Evans heeft vooral een goede snor en Ana de Armas laat zelfs met dit materiaal zien bij de betere hedendaagse actrices te horen. Maar verder zit er weinig fut in dit ding. De actie is oké maar ook niet meer dan dat, de locaties zijn prima maar al met al duurt de film wel te lang, vooral dus omdat er echt niets bijzonders in zit. Een stukje pretentieloos popcornvermaak is prima, maar iets meer leven in zo'n film is dan wel fijn. En de special effects zijn erg matig. 2,5*.

Matig. Die twee liedjes kent iedereen wel en ik ook, maar dan is de vraag hoe de rest van de film is. Nu ja, sommige andere liedjes zijn nog wel aardig en de choreografie is oké, maar verder is het een vrij vervelende film met nog vervelendere personages. Geen met wie ik enig gevoel had. Ook lelijk gefilmd, inhoudelijk niks bijzonders en al snel ook saai. 2,0*.