Grandma's Boy (1922)

Harold Lloyd is een komiek die mij gewoon niet ligt. Zijn films moeten het vooral hebben van de komische situaties hebben dan van hem. Waar Keaton, en in mindere mate Chaplin, een film konden dragen met hun aanwezigheid, kan de onpersoonlijke en oncharismatische Lloyd dat totaal niet. Een komische scène naar een hoger niveau dragen is te moeilijk voor hem. Hij is meer het type van ik stond erbij en keek ernaar.

Daar ben ik het niet mee eens, Lloyd heeft wel duidelijk een eigen persoonlijkheid en zijn films zijn daaromheen gebouwd. Wel vind ik Lloyd tot nu toe wel minder interessant dan Keaton of Chaplin, maar dat heeft wellicht ermee te maken dat ik nog niet zijn bekendste en waarschijnlijke betere werk heb bekeken. Tot nu toe missen zijn films het hart en de sterke verhaallijnen van Chaplin en de energie en inventiviteit van Keaton.

Evenwel blijft het wel aangename slapstick. De eerste helft stelt werkelijk geen zak voor, maar de tweede helft heeft wel wat leuke momenten, al springt er niks echt uit. Het kijkt gewoon lekker weg. Zoals bijna alles wat ik van Lloyd tot nu toe zag.

Wel opvallend zijn de tussentitels. Wellicht is het toeval, maar bij Lloyd valt het me op dat de tussentitels, naast dat ze de benodigde informatie geven, ook altijd eindigen met een klein grapje, zoals een ironische opmerking. Wel geinig.

3*

Ook wel weer leuk hoor. Begint leuk met baby en negenjarige met Lloyd-bril op. Daarna is het een half uur wel aardig. Vond het iets minder dan de andere Lloyds die ik zag. Dat wordt goedgemaakt de laatste 25 minuten. De flashback en alles daarna. Lloyd die zich met talisman onoverwinnelijk voelt was heerlijk. Het blijven toch wel erg consistent leuke films. 3,5 sterren.

Matig. Soms is de humor best grappig, en zeker middels beelden het verhaal vertellen lukt de makers heel aardig. Maar ook al te vaak is de humor erg flauw en nogal opgezocht (struikelen over een voetenbankje, op een hark stappen, dat soort ongein). Lloyd is daarnaast ook niet zo droog als een Buster Keaton. Daarnaast merk je de leeftijd van de film. Het oogt allemaal wat kinderlijk, naïef en amateuristisch. 2,5*.

Eerste kennismaking met Harold Lloyd in een silent film

Een tijd geleden de Harold Lloyd collectie aangeschaft en met veel goesting aan begonnen. De eerste twee films bleken echter niet hetgeen te zijn wat ik er van had verwacht aangezien The Cat's-Paw en Welcome Danger allebei een geluidsfilm zijn. Die eerste was nog erg vermakelijk, de tweede was wat minder en de verwachtingen stonden hoog gespannen voor DVD 3. Daar staat namelijk Safety Last op, wat zowat de bekendste film van Lloyd is.

Wat ik echter niet wist, is dat op dat schijfje nog twee volwaardige Lloyd films staan. Grandma's Boy is daar dus de eerste van en ik probeer de films toch wat in volgorde te kijken zoals ze zijn gebundeld in de collectie. De film wordt gecrediteerd als één van de eerste silent langspeelfilms van Lloyd (A Sailor-Made Man was net een paar maanden eerder, maar volgens sommige telt dat niet als langspeelfilm omdat die maar nipt boven de 45 minuten uitkomt. Blijkbaar zou het in Amerika een regel zijn dat je toch eerder tegen de 60 minuten moeten aanschurken om een langspeelfilm te zijn) en het is al één van de leukste die ik al in het genre heb gezien. Oorspronkelijk bedoeld als short besloot Lloyd om meer en meer gags toe te voegen en dat zorgt voor een film met een lekker tempo. Halverwege zit er nog een fijne flashback die het plot een serieuze duw in de rug geeft en de korte speelduur zorgt er ook voor dat dit nergens al te slepend wordt, een gevoel welke ik bij silent films wel eens vaker heb.

Het helpt wel dat er naar het einde toe nog eens een ouderwetse knokpartij zit, dat zie ik altijd wel graag in dit soort films. Het oogt vaak wat knullig, maar toch.. Harold Lloyd speelt verder weer eenzelfde rolletje zoals in de voorgaande films en mag zich hier weer zijn bebrilde timide zelf zijn. Althans toch voor even aangezien hij meer en meer zelfvertrouwen begint te krijgen. Dat zelfvertrouwen gebruikt hij om een voor de rest weinig toevoegende Mildred Davis te versieren en om het op te nemen tegen twee slechteriken. Charles Stevenson is een goede keuze als liefdesrivaal en Dick Sutherland heeft zo'n geweldige kop voor een slechterik dat hij eigenlijk weinig verkeerd kan doen.

Sowieso ook wel een film die misschien het meest haalt uit het concept van een silent film. Geen gigantische lappen tekst op de tussentitels, zelfs hier en daar nog een kleine mop en bovenal ook visueel wat interessanter (in de mate van het mogelijke) met bijvoorbeeld het liefdesliedje dat Mildred speelt. De combinatie van Lloyd en Anna Townsend, die zijn grootmoeder speelt, is trouwens ook nog wel goud waard. De manier waarop hij haar in het rond zwaait!

3.5*