Meningen

Fijne warm ontroerende film, een kinderfilm die volwassenen ook serieus neemt en daardoor genietbaar is. Daarbij speelt mee dat Sinterklaas een fenomeen is waar je als volwassenen anders naar kijkt dan als kind, waardoor de film niet zo veel moeite hoeft te doen er grapjes in te stoppen die ook bij oudere kijkers werkt. Vooral tegen het eind als iedereen de verklede stalhouder (dat weet de oudere kijker) met Sinterklaas aanspreekt, dat is bijna absurdistisch, als hij zijn kopje koffie drinkt of als hij heel serieus wordt genomen.

Anderzijds is Sinterklaas vooral een gimmick om een film over integratie te maken, over het nieuw zijn in een ander land; op heel licht niveau overigens, maar voldoende om er toch wat inhoud aan te geven. Prima gespeeld, vooral de naturelle en ontwapenende Ebbie Tam is erg fijn. De pacing had af en toe sterker gekund en ik was niet altijd even geboeid, daarom 3,5*.

Vroeger als klein jongetje hield ik van drie series: The A-Team, Transformers en Power Rangers. Van die eerste wil ik eigenlijk de film niet zien, die tweede verkrachtte Michael Bay vakkundig, en die derde doet me vooral denken aan deze Pacific Rim, grote monsters die vechten tegen grote robotten. Dat maakt het echter geen goede film.

Om verhaal lijkt Del Toro niets te geven. Niet enkel vanwege alle clichés die de film kent (en dat is echt niet allemaal een ode aan de B-film), maar de hele geschiedenis van de monsters wordt snel weergeven (nochtans jammer aangezien ik dat vaak het meest interessante vind) om direct bij de laatste slag te belanden en en dus enkel monsters en robots te zien. De personages zijn dan ook vlak en zijn het benoemen niet waard, op een aardige chemie tussen Hunnam en Kikuchi na, en een prima bijrol van Ron Perlman, die precies lijkt te weten in wat voor film hij speelt. De rest lijkt het allemaal iets te serieus te nemen.

Maar uiteindelijk draait het om de gevechten, daar wacht je op tijdens de rustige scènes, en die actie? Ja, die valt gewoon tegen, Ik vind het mooi om grote wezens te zien vechten, om gebouwen in puin te zien veranderen en om schepen door de lucht geworpen zien te worden. En dat zit er allemaal wel in, maar daar blijft het bij. Alsof Del Toro dacht dat dat beetje puin genoeg was, en verder vergat ook maar iets toe te voegen met zijn regie. De actie is daarnaast niet altijd even overzichtelijk gefilmd en gaat op den duur zelfs vervelen (de film duurt echt een halfuur te lang), en waarom regent het toch de godganse tijd? Enkel de muziek kan ik goed hebben die nu eens pompt, en dan weer angstaanjagend toetert. Goed dus. Ook Hong Kong ziet er fraai uit, zoals eigenlijk het hele production design. Maar dat zijn randvoorwaarden, de basis, waar het om draait, is gewoon slecht.

De 2,5* die ik geef is eigenlijk veel te hoog, maar het is een soort nostalgie. En dat doet een mens af en toe goed. Maar voortaan een betere film zou leuk zijn.

Lange tijd best een plezierige film. Vol clichés, maar net wat anders. Vooral de relatie tussen Eastwood en Boyega is een mooi voorbeeld. Je verwacht dat ze elkaar steeds in de haren vliegen (in elke andere film gebeurt dat) maar hier respecteren ze elkaar op een zeker niveau en blijven professional. Actie is mooi gespreid en ziet er best fraai uit. Sowieso fraai camerawerk waar ook met 3D de regisseur af en toe wat probeert.

Verder is het verhaal van a tot z uit te tekenen en de filmmakers lijken te doen alsof je dat als kijker niet kan. De humor is vaak infantiel, simpel en gekend (het alarm op de auto, serieus?) en zeker het laatste deel maakt veel kapot. De actie is weinig bijzonder meer, de cgi laat het vaak in de steek en wordt het wel een heroïsche kleffe ongeloofwaardige boel allemaal. Ineens kan iedereen zo'n ding besturen, die leuke Chinees komt dan ineens in de kleine robot langs (van die robot wist je dat die nog zou komen) en binnen enkele uren zijn allerlei Jaegers opgeknapt en wel klaar voor de strijd. 2,5*.

Mwoh. Duidelijk gericht op kinderen, met een zekere charme en schattigheid maar ook naïviteit. Maar ook met decors die meer op poppenkasten lijken dan echte interieurs. Het plezier spat er wel vanaf maar de film an sich wist me niet echt te boeien. Wel leuk hoe er een bepaald sfeertje hangt dat aan de jaren 50 (toen het beertje werd bedacht) doet denken maar toch in het moderne Londen speelt. Eigenlijk kijk je naar een fantasiewereld. 2,5*.

Net iets leuker dan het eerste deel. Grant is geinig maar vooral de scènes in de gevangenis zijn erg vermakelijk. Wat enorm opvalt is hoe enorm ingetogen het stemmenwerk van Whishaw is, zonder enige vorm van emotie haast. Op zich wel knap gedaan, anderzijds ook wat ergerlijk irriterend soms. Leuke bijrollen, redeljk tempo en een finale dan weer er net te veel over gaat. 3,0*.

Eigenlijk gewoon een heerlijk naïeve en optimistische film. Men heeft zojuist gidsen en boot verloren midden in de Amazone en gaat vol goede moed achter een beer aan. Laten we eerlijk zijn: deze hele film slaat helemaal nergens op. Maar hij is wel charmant, je merkt dat de acteurs ook met plezier spelen (al sneeuwen zoonlief en vooral de dochter wel onder in dit verhaal). Wel heeft de film af en toe wat peper nodig want het is wel erg mak allemaal maar gelukkig zorgt Banderas daar nog een beetje voor. 3,0*.

Wel een bijzondere ervaring, maar geen goede. De ondertiteling (ik keek in de bios!) is gedaan door iemand die de Nederlandse taal in ieder geval niet machtig is, vol grammaticale fouten, kromme zinnen en zelfs dt-fouten. De film zelf was niet veel beter. Enorm langdradig vol acteurs die beter kunnen dansen en zingen dan acteren - soms had ik het idee naar een hele slechte soap te kijken en dat deed de film echt te lang duren. Ook cgi, zeker van enkele dieren, laat enorm te wensen over. Wel zijn de kostuums mooi, stukjes met zang en dans stukken beter dan de rest en enkele massale scènes best aardig, ook geholpen door het enorm opgepompte geluid dat in de bios goed tot zijn recht kwam. Nog steeds wel leuk dat dit ineens in een Vue draait, hoewel het kleine zaaltje best vol zat met vooral afkomst India zo te zien. Dus ja, het trekt wel bezoekers dus zo bijzonder misschien ook niet. 1,5* overigens.

Best bijzonder met een hele fijne animatiestijl met ietwat cartooneske personen en mooie detailrijke achtergronden. Ook sommige ideeën en beelden die gemixt worden zijn bijzonder te noemen, helemaal voor anime, en in alles is dit vrij origineel. Het verhaaltje is aardig, al is het niet helemaal mijn ding, toch kan ik het waarderen dat ze hier een soort thriller van maken die vrij diep gaat. Maar de film liet me ook volledig koud en duurde daardoor voor mijn gevoel nog wel lang, ondanks de relatief korte lengte. 3,0* al had ik eigenlijk wel hoger willen geven.

Michael Bay, waarschijnlijk de slechtste regisseur die er is. Dat zijn films af en toe nog aan te gluren zijn, komt niet door hem, maar doordat het een cool concept heeft (Transformers), kometen altijd leuk zijn (Armageddon), doordat ontploffingen altijd wel iets plezants in zich dragen (zo ongeveer elke film van hem) of doordat de acteurs er nog iets van maken (deze Pain & Gain).

Ditmaal dus een waargebeurd verhaal (dat wordt net iets te vaak gezegd overigens) met een stel dommeriken; ook dat ligt er weer net iets te veel op. Sowieso, als je mensen hebt die dom zijn, breng dit subtiel of grappig, maar niet zo nadrukkelijk dat het niet meer grappig is maar eerder een gebrek aan schrijftalent toont. Ik denk even aan Fargo of O Brother where are Thou, ook met een stel imbecielen, maar dat kom je langzaamaan als kijker rustig te weten. En een Clooney die dan intelligente teksten loopt te roepen is humor. En als dan alles misgaat, dat is pijnlijk grappig. Bij Bay is het vooral pijnlijk.

Maar dodelijk vooral: het hele tweede gedeelte kon mijn interesse al niet meer hebben. Bay probeert diepgang aan te brengen in zijn personages (daar is hij niet de regisseur voor) en hij probeert iets van kritiek op de Amerikaanse samenleving te hebben(diezelfde Bay die meestal al opgewonden raakt als hij dertien strepen of vijftig sterren ziet, maar dat terzijde) maar je wordt zo half murw gebeukt dat die kritiek eerder als excuus klinkt voor de extravagante filmstijl dan dat het echt oprecht klinkt. Erger haast, de film is precies datgene waar Bay juist tegen lijkt te ageren. En dat is dus nog allemaal waargebeurd ook. Ergens diep verstopt zie je de satire wel, maar Bay toont gewoon aan dat hij niet weet in welke doseringen hij iets moet aanbrengen. Dit is te veel om serieus te zijn, maar te weinig om echt grappig te worden (of wellicht ook al te veel om echt grappig te worden, maar dan had je weer een andere soort prent gehad).

Het is echter vooral de manier waarop Bay dit waargebeurde verhaal vertelt. En stuk of zes voice-overs (waarom?) die en niks toevoegen en bijzonder vermoeiend zijn, veel freeze frames die slecht zijn getimed, vertragingen die nergens op slaan, een lelijk kitscherig kleurenpalet, weinig ritmische montage, schreeuwerige smakeloze muziek (enkel Coolio klinkt wel, al had ik dan Amish Paradise verwacht met Jesus Johnson, dat was humor geweest), die vreselijke shots van onderaf als een soort adoratie maar te vaak gebruikt, smakeloze grappen (of beter, geen grappen, gelachen heb ik nauwelijks) en dezelfde plastieke popjes als in alle films van Bay die voor mooie vrouwen moeten doorgaan.

Nee, enkel de acteurs redden de film net van de absolute ondergang. De beste keus die ze konden maken was door niet te tekenen, maar eens ze dat wel deden – ach, ze weten in elk geval in wat voor film ze spelen. Vooral The Rock is sterk met zijn stalen gezicht en hij vertoont trekjes van enig acteertalent. Verder lekker links laten liggen. 1,0*, en had ik al gezegd dat dit waargebeurd is?

Kleurloos. De film is niet eens vervelend, maar mist elke vorm van bezieling of ook maar enige persoonlijkheid. Of het nu gaat om het doodsaaie camerawerk, de soundtrack, de typische plot, de acteurs, de locaties. Het is niet eens per se slecht maar vooral doodsaai en volstrekt oninteressant. Acteurs doen hun ding maar meer ook niet en waar de één dan beter is dan de ander. Bruijning weet me dan nog wel altijd te irriteren, maar Janzen en Van Huêt doen het prima - die laatste is denk ik sowieso één van de beste acteurs van Nederland- en zij redden de film nog net van complete vergetelheid. 1,5*.

Typisch Hollywood uit de jaren 40. Ergens wel charmant en met een zeker plezier gespeeld, maar ook gedateerd. Alles wat gebeurt is typisch cinema, hoe men met elkaar omgaat en wat er gebeurt et cetera. Verre van realistisch (en geloofwaardig). Alleen al dat gedoe op de trein, maar eigenlijk alles. Diepgang is er ook nergens om echt te beklijven. Het vermaakt best redelijk en is snel voorbij door de korte lengte, maar echt leuk wil het nooit worden en sommige grappen zijn pijnlijk ongrappig. Irriteren doet deze gelukkig echter niet en de spelers zitten wel allemaal uitstekend in hun rol. 3,0*.

Wel geinig. Ik ging zonder voorkennis de film in maar vond het ding totaal niet verwarrend. De eerste lange scène is wat gek af en toe maar dat is het dan ook. Als Nyles wakker wordt denk je eerst nog dat het een droom is, als hij 1 a 2 dingen opnieuw meemaakt weet je: dit is Groundhog Day. En die bevestiging komt als Sarah hem al schreeuwend komt opzoeken bij het zwembad. Dus het verbaast me dat mensen hier zeggen dat ze de film in het begin verwarrend vinden.

Enfin, aardig ding verder wel. In de basis gewoon een doodnormale romcom, inclusief dramatisch hoogtepunt zo richting het einde waar alles uit elkaar lijkt te vallen. Behalve wat geinige momenten met het steeds opnieuw beleven van die dag (er wordt luchtig mee omgegaan wat verfrissend is, maar verder zit er weinig nieuws bij) zit er niet veel bijzonders in de film. Leuk gespeeld, prima chemie tussen Samberg en Milioti en een sterk rolletje van Simmons. Luchtig vermaak vanaf de bank maar ook niet meer dan dat en voor mijn gevoel duurde de film ook net wat te lang. 3,0*

Joe Wright vind ik een fijne regisseur. Een degelijk maar goed verhalenverteller die vooral veel leuks uithaalt met zijn camera en soms ook montage. Nu zat ik niet echt op deze Pan te wachten, maar je hoopt dan toch iets terug te zien van zijn leuke ideeën. Maar niets van dat alles, en daarmee wordt dit een vervelende kinderfilm.

Een kinderfilm, en dat is het. Maar wel op de vervelende manier. Spannend wordt het nergens, spectaculair ook niet en de film kabbelt maar voort. En nergens zit er maar een shot in dat ik denk, ja, wauw. Het is allemaal wel bombastisch, maar vrij zielloos gefilmd en Wright lijkt vooral onder de indruk te zijn van alle cgi dat hij de rest maar vergeet.

Dan blijven de decors over die heel aardig zijn en een prima Mara die de film nog enigszins redden, maar laat Wright weer snel volwassen literatuur verfilmen of zoiets als Hanna. 1,5*.

Te veel klucht om echt leuk te worden. Het sfeertje is wel aardig, personages zijn wel geinig, de locatie wordt fijn in beeld gezet maar al met al wist de film me onvoldoende te boeien. Maar slecht is dit ding niet, eerder niet echt mijn smaak. 2,5*.

Aardig vervolg. De pionnen staan na het eerste deel dus daar kan de film mooi op voortbouwen. Ergens gewoon een leuk filmpje met prima personages en een aardig sfeertje maar ook zo'n film die nergens echt ontbrandt of excelleert. 3,0*.

Om onverklaarbare redenen heb ik deze film als enige van Fincher nog niet gezien - ik ging er niet vanuit direct zijn beste gemist te hebben maar hoe vaak ik deze wel niet zag liggen in de aanbiedingsbakken zonder die mee te nemen zijn niet op twee handen te tellen. Maar onder het mom van de nieuwe prent Gone Girl over twee maand leek het me nu maar eens tijd, en het is me niet meegevallen.

Op zich heeft de film best wat te bieden. De film is goed gemonteerd zonder dat er een moment te veel in zit, de personages krijgen allemaal geen moeilijke achtergronden mee waar uiteindelijk niets mee wordt gedaan- enkel een plaatsing van de situatie, maar altijd nodig in het verhaal- en de film begint al snel met de eigenlijke plot. Ook het camerawerk is best fijn met een aantal knappe shots en veel spielerei en fijn belichte ruimten in het huis. De boeven van dien hangen van clichés aan elkaar, maar de acteurs zijn goed genoeg er wat van te maken; ze zijn soms oprecht grappig.

Maar goed, het is een thriller en probeert spanning aan te brengen. Soms lukt dat goed met de muziek en het camerawerk (dat shot dat van bed wegglijdt, je weet dat er wat gaat gebeuren) maar ook al te vaak lukt het niet. Sterker, ik liep me al te vaak te irriteren. Nu eens zijn boeven en moeder en dochter slim en lukt van alles, dan weer doen ze sullige dingen net naar gelang het nodig is in de film. Beste voorbeeld is die eindscène waarin eerst iemand de hersens wordt ingeslagen, wonderbaarlijk snel geneest en vervolgens vier maal niet neergeschoten wordt en zelfs de vrouw met de hamer weet te overmeesteren. Serieus? En zo gaat het maar door. Agenten die worden afgewimpeld, terwijl er geen geluid is of een camera op de lippen, dus is er toch ergens wel een teken te geven (vaak genoeg was mevrouw wel slim en scherp genoeg), boeven die even van de deur weglopen (hoe dom kan je zijn?), een lamp die net valt (waarom vallen dingen altijd op momenten dat het niet echt bruikbaar is?), et cetera et cetera. Daarom 2,5* en op naar Gone Girl.

Deed mij ergens dan wel weer aan Brick denken, al is dit laatste een pak origineler in uitwerking. Maar beide hebben wel gemeen dat er werkelijk geen tempo in zit. Deze Paper Towns duurt nog geen twee uur, maar voor m'n gevoel was het een stuk langer. Daarbij komt dat het verhaal me nergens echt kon interesseren en nergens weet de film ook maar te verrassen. Het eerste halfuur is nog wel aardig, maar eens Margo is verdwenen verzandt de film in nikserigheid. De acteurs hebben ook weinig uitstraling en de hoofdpersoon irriteert gewoon.

Wel mooi gefilmd met veel sfeervolle en sprekende locaties en een heel behoorlijke soundtrack. 1,5*.

Ik kon hier niet echt inkomen. De film duurt lang maar weet wel steeds van situatie te veranderen waardoor je eigenlijk een soort van 3 a 4 kortfilms hebt en in het begin daardoor wel blijft boeien. Een stukje introductie in de gevangenis, de periode van de isoleercel (het beste deel wat mij betreft) en de vlucht en het slot. Maar zeker meer en meer richting het einde begint te film te slepen en is een herhaling van zetten. Ook dat stuk in de jungle vond ik maar matig boeiend ook al was dat wel een verandering van omgeving. Acteerwerk is ook wat stijfjes. Allemaal niet slecht maar simpelweg niet echt mijn smaak. 2,5*.

Duidelijk minder dan Perfect Blue. De animatie vond ik minder krachtig met minder mooie beelden, maar het verhaal vond ik ook minder. Perfect Blue vond ik richting het einde ook minder worden omdat er nogal veel werd bijgehaald, het geheel chaotisch wordt en droom en werkelijkheid door elkaar lopen, maar dat is bij deze film eigenlijk de hele film door en dat is niet mijn smaak. Ondanks enkele losse goede momenten vind ik de film als geheel dan tegenvallen. 2,5*.

Een uur lang een goede film. De toekomstwereld wordt geloofwaardig (en daarmee indringend) gebracht door niet te ver af te zitten van onze wereld en behoudens het hoofdconcept dat je je jaren kan verkopen zit de film qua thematiek op privacy, kapitalisme en bepaalde levensvragen. Goed en boeiend. Visueel ook prima met decors die ook lichtjes kil zijn maar daardoor wel een gevoel van toekomst geven (ook al bestaan zulke interieurs nu ook veelvuldig). Maar daarna zakt de film wel in, wordt meer een thriller en uiteindelijk een volbloed actiefilm. Niet heel slecht, maar beduidend minder dan het begin en veel minder boeiend waardoor de film uiteindelijk wat gaat slepen. 3,0*.

De muziek is wel prima en ondersteunt de beelden qua sfeer enorm, wat dat betreft is de muziek in de film beter dan enkel als je de score luistert. De beelden zijn ook mooi, vooral dat kleurgebruik erin. Maar als film slaat dit verder nergens op, werkelijk bar- en barslecht geacteerd (het mag die nam niet eens hebben). En eigenlijk weet de film ook simpelweg niet te boeien. Maar de muziek soms houdt de aandacht er wel bij, vooral die Cowgirl Jam is lichtjes goddelijk. 2,0*.

Matig. Echt spannend wordt het nergens, al duurt dat een tijdje voor je dat doorhebt, maar dat komt door het etiketje 'horror' waarbij je dat wel verwacht. Nauwelijks schrikeffecten wat ik wel waardeer, maar het is ook wel een duf geheel met matig acteerwerk en nu en dan wel een goed bedacht moment (die draaiende camera). Ook stoor ik me eraan dat alles als een soort found footage is opgenomen terwijl dat in de helft van de tijd onnodig is, maar ook ongeloofwaardig. 1,5*.

Aardige animatie's, zeker rond de eindscène mooie beelden en een prima stemmencast. Alleen had wat meer aandacht aan het verhaal geschonken mogen worden. Het begint vrij plots en is dan ook weer tamelijk snel afgelopen. Vergelijk dat met de korter durende Lion King waar toch iets als een goed verteld episch verhaal komt. Maar al met al wel meestentijds vermaakt, dat is echter niet genoeg voor een voldoende: 2*.

Te lang. De meeste losse verhalen gingen eigenlijk nooit echt werken en ondanks dat er veel verhalen en personen in zitten was dit alles toch te weinig voor 130 minuten film. Gek eigenlijk want het is veelal zwaarder drama maar misschien is dat het euvel wel. Voor zwaar drama wordt juist steeds net te weinig tijd genomen (en simpelweg boeit me dat minder). Af en toe aardige beelden van Parijs maar ook visueel wat saai. Niet slecht allemaal en een uurtje lang aangenaam kijkvoer maar langzaamaan minder interessant. 2,5*.

Ja, het ziet er allemaal wel mooi uit hoor. Fijn dromerig in pastel en een zwevende camera, mooie kleuren in de nacht (in en vanuit dat vliegtuig!) en vooral een zalig sounddesign waarin de stadsgeluiden alom aanwezig zijn maar toch wat weggedrukt. Maar inhoudelijk boeide de film me minder en minder. Die voice-over zei weinig wat me interesseerde en vond ik ook wat irritant, het gedoe met die vliegtuigramp hangt er maar wat bij en hoewel je het idee krijgt dat er een goed hedendaags beeld van Parijs wordt neergezet met alle protesten en angst voor terrorisme, voelde het allemaal wat als los zand aan elkaar, alsof de regisseur zelf ook niet echt wist welke richting de film uit moest. En dan af en toe dat vage gedoe met die blonde vrouw? Daar miste ik echt wat. En tot op zeker niveau wil ik een film wel behoorlijk begrijpen om ervan te genieten. 3,0*.

De film duurt veel te lang en te veel geneuzel komt langs dat lang niet altijd boeit. Soms wel sfeervol en Parijs komt af en toe mooi naar voren (maar ook duister, eens wat anders) maar inhoudelijk wist de film me vaak niet te interesseren. Betty Schneider kan ik wel uren naar kijken, zij had echt een bepaalde uitstraling die boeiend blijft. 2,0*.

De dvd lag al een tijd hier maar toen kwam hij in de bios in 4K restauratie: dan zijn keuzes ineens makkelijk en snel gemaakt. De film doet een aantal dingen goed. Visueel soms geweldig met echt een sfeerschets van het Amerika van de jaren 80 en zowel de grootstad als de lege binnenlanden. En vooral steeds de nadruk op transport. Of dat nu de beelden van veraf van een vliegveld zijn of dat men stilstaat ergens op een kruispunt van allerlei snelwegen of dat men loopt over een rails. Muziek, tempo (de hand van Claire Denis?), sfeer: allemaal uitstekend.

Niettemin duurde het even voor de film me greep. Het begin was ook wat te absurdistisch als Travis niet praat en bij mij begon ook wel een beetje de irritatie te komen. Later begrijp je hem meer maar dat werkt voor mij niet zo aan het begin van de film. En de eindscène duurt te lang. Eerst het verhaal van Travis, heel mooi. En daarna dat van Jane maar dat is net even te veel. Wat zij zegt vond ik ook minder boeiend en dat het statisch geschoten is werkt ook niet mee. 4,0*.

Aardige film. Statham is als altijd met zijn blik zonder enige emotie maar wel met een bepaalde natuurlijke charme. Dat vooral is waarom hij best te pruimen valt, en samen met zijn indrukwekkende fysiek (uiteraard loopt hij weer in een hemd om zijn schouderpartij te tonen) is hij prima gecast. Zelfs als hij maar auto's van burgers blijft jatten is dat eerder grappig dan ergerniswekkend. Dat hij verder weinig hoeft te doen is Staham zelf niet eens aan te rekenen. Lopez is overduidelijk de eye-candy met een toch wat brede bips tegenwoordig, maar verder voegt ze bijzonder weinig toe. Ja irritatie, maar dat zal niet de bedoeling zijn geweest. Verder is Statham natuurlijk God zelf (wat allemaal wel niet lukt, pffft) en zitten er ook weer momenten in dat je je altijd afvraagt: waarom alleen in films. Waarom wordt een Statham niet gewoon door zijn kop geknald als hij weerloos op de weg ligt.
De actie zelf viel dan weer tegen. Deze was dan wel goed in beeld gezet en gelukkig niet over the top -zeker die eerste scène op de kermis was goed- maar de rest was erg flauwtjes en zwak. Iets meer pit had wel gemogen. De complete hoeveelheid actie viel tegen maar ook de kracht en adrenaline in die scènes zelf.
Visueel wat het maar erg pover. Het lag niet aan de locatie's die allemaal in orde waren, maar er werd bijzonder weinig meegedaan. Je kreeg niet het idee dat men veel moeite deed om uit te zoeken waar de camera het beste kon worden geplaatst.

Ondanks alle ergernis toch krap aan een voldoende, 2,5*.

Degelijk, maar ook nergens bijzonder. Ook omdat de film niet echt een keuze maakt tussen puur sfeerschets of toch wat filmisch drama waardoor de film op momentjes wel te genieten is maar als geheel een beetje flauw is en een zekere spankracht en zeggingskracht mist. Visueel wel oké, zeker in de sfeervolle schemerscènes. Maar ik kreeg nooit echt een 80s gevoel hierbij ondanks de (fijne) muziek en aankleding. De film toont wel maar laat niet voelen. Ook het acteerwerk is niet meer dan degelijk. Gainsbourg bijvoorbeeld blijft steeds redelijk aan de oppervlakte hangen. 3,0*.

Wat een draak van een film. Stuk voor stuk redelijk onsympathieke personages maar dusdanig plat geacteerd dat er echt nul emotie, diepgang of betrokkenheid bij de acteurs zit. Ik keek naar volstrekte saaiheid. Het hele plotje is niet heel bijzonder en draait echt om de onderlinge relaties maar ja, die gaan dus nergens leven. Visueel ook niet heel bijzonder, zelfs die lange fietsritten die best mooi kunnen zijn voelen enorm aan als kopieergedrag zonder eigen smaak. Kudo's voor die ouders van Agathe die direct doorhebben wat voor vlees ze in de kuip hebben met die gozer. Leukste detail vond ik dat Adèle Exarchopoulos weer juf is als beroep. 1,0*.