Meningen

Heerlijk absurd filmpje. Alleen al die cynische en droogkomische dialogen die door de acteurs worden uitgespuwd bezorgen mij vele lachbuien. Niet alleen mooie mystieke Juno Temple die altijd goed is, maar ook de heerlijke (ook uiterlijk) Bennett als Stella - beide doen dit uitstekend. Verder fijn gemonteerd (die cut naar dat vruchtentaartje), mooie kitscherige kleuren en goede kadrering waardoor ook visueel de film het bekijken waard is. De sterke soundtrack maakt het geheel af. Dat het verhaal verder volstrekt geflipt is doet daar niets aan af al zijn het wel de losse scènes die het 'm doen, niet de film als geheel.

Wel is het hele mysterie wat minder interessant, voelt het geheel wat onevenwichtig aan en in tegenstelling tot velen kon ik weinig met het einde, maar verder uitstekend vermaakt. 4,0*.

Visueel soms erg mooi, maar ik vond het gewoonweg niks aan om te kijken. Acteerwerk wat afstandelijk, de plot kon me niet boeien en echt spannend werd het ook nooit, dus bleef er weinig over. De sfeer, muziek en beeld zijn veel beter en daar moet de film het van hebben, maar dat is niet voldoende helaas. 2,0*.

Bij vlagen een bloedmooie film, maar ik vind het geen goede film. Als geheel is dit nogal rommelig verteld en dit is meer een samenvatting van die periode dan dat er echt een verhaal wordt neergezet. Denk aan het laatste kwartier als de hoofdplot al verteld is en er nog een stukje geschiedenis langskomt. Er is ook niet echt een hoofdpersoon waardoor de film als geheel wat afstandelijk blijft. Eigenlijk zijn alle personages marionetten (de Kagemusha is dit sowieso ook zin zijn rol) in het spel van Kurosawa.

Niettemin, de film duurt lang maar verveelt eigenlijk niet. En dat is bijzonder gezien de film nergens meeslepend wordt door de redenen hiervoor al benoemd. Een enkele scène wordt weleens te lang gerekt maar eigenlijk gaat de film opmerkelijk soepel voorbij. Het tempo is eigenlijk vaak perfect en vooral de beeldvulling is fantastisch. Over elk shot lijkt uitstekend nagedacht en het ziet er allemaal geweldig uit. Hoe de camera soms weleens beweegt maar vooral de kadreringen, het spel met licht en schaduw, het kleurgebruik dat uitbundig is maar niet kitscherig. Dit is 2,5 uur (ik zag die versie) een genot voor het oog.

Twee momenten schieten er uit. Als de Kagemusha voor het eerst tegenover zijn bewakers zit en de oude vorst nadoet en je de blik bij de bewakers ziet en er heel subtiel muziek speelt. Ontroerend. En de laatste scène ziet er schitterend uit. 3,5*.

Tegenvaller voor mij gezien het gemiddelde, hoewel ook niet helemaal een tegenvaller want ik had al een beetje het gevoel dat dit niet mijn film is. De animatiestijl bijvoorbeeld is erg mooi, maar vind ik vooral passend bij kortfilms en prentenboeken, niet bij een avondvullende tekenfilm. Ook het hele verhaal an sich boeide me niet heel erg, en dan duurt de film ook nog eens dik twee uur. Slecht is de film zeker niet en de film houdt steeds een zeker niveau, maar ik vond dit gewoon een saai ding. 2,5*.

Ik lees in allerlei commentaren de vergelijking met Rashomon. Maar die klopt m.i. niet. Zowel de thematiek van die film is net wat anders als de hele insteek. Rashomon kent viermaal een verteld verhaal maar steeds met andere details en een andere invulling. Wat de waarheid is, is aan de kijker. Deze Kaibutsu vind ik veel rechtlijniger. Hier is niet de vraag wat de waarheid is. Er is één verhaal en één waarheid en door vanuit verscheidene personages dat verhaal te vertellen komt steeds meer naar voren. Het zegt wel iets over perspectief en hele en halve waarheden die daaruit komen, maar deze film is zeker geen Rashomon. Ik vond Kaibutsu meer weg hebben van zo'n stukje uit Jackie Brown.

Enfin, Koreeda is het ook al een tijdje een beetje kwijt. Visueel is het allemaal weer zeer verzorgd en het tempo, de sfeer, de montage, de geluidsband: dat is allemaal weer dik in orde. Ook de vele kleine momenten (zeker in het laatste halfuur) zijn af en toe prachtig. Maar van pakweg 2005-2015 had hij echt mooie verhalen te vertellen en vooral boeiende personages en dat heeft hij al een tijdje niet meer. Dit script kent natuurlijk die gimmick en er worden best interessante dingen gezegd over pesten, maar de personages zelf zijn redelijk inwisselbaar. Deze film draait meer om die plot dan om de personen. Bovendien vond ik de eerste drie kwartier af en toe erg vreemd. Dat valt later meer op zijn plek maar dat werkte op dat moment niet en dan heb je het toch over 1/3 van de film. Met moeite 3,0*.

Fijne film wel, wat mij betreft Miike's beste. Langzaam en traag maar het tempo is toch prima waardoor deze film, ondanks de gruwel en het verhaal, wel lekker wegkijkt. Acteren is redelijk, visueel ook aardig (niet super bijzonder) maar het verhaal en de zoektocht zijn boeiend genoeg en de sfeer is ook vaak goed getroffen. Ook veel zijplotjes die ook niet altijd even goed werken op zichzelf (die rol van die vriend van de advocaat vond ik wat gek) maar wel meehelpen aan de aankleding. Een typische detective eigenlijk die onderhoudend is en vakkundig gemaakt (en daardoor boeit en vermaakt) maar nergens bijzonder is en nergens echt buiten de lijntjes kleurt (en daardoor me ook niet omver blaast of echt raakt). 3,5*.

Vooral een briljant vermakelijke film. Dit ding duurt 140 minuten en verveelt geen moment vol met allerlei losse momenten die stuk voor stuk sterk zijn en tezamen een heerlijke avonturenfilm vormen. Het acteerwerk is niet heel geweldig over de breedte maar dat maakt in deze film minder uit. Die twee boeren vind ik nog best oké trouwens. De prinses moet niet haar mond opentrekken (dan is het enkel irritant geschreeuw) maar ze heeft verder wel een enorm krachtige uitstraling, zo'n een dat ik gefascineerd blijf kijken. De hele film ook in een kort broekje, alleen wordt ze daar overtroffen door Mifune die in een nog korter broekje rondhuppelt. Prachtig gebruik van het brede beeld, boeiende omgevingen. Omgevingen die echt doen denken aan westerns, en vooral de spaghettiwetserns waarmee eerder Leone en co schatplachtig zijn aan Kurosawa dan dat Kurosawa dat is aan John Ford en kornuiten. Je moet hier verder niet al te veel in zien, maar dat moet je bij pakweg Indiana Jones ook niet (die ik nog hoger waardeer). Maar als een film zo goed wordt uitgevoerd heb je alsnog een sterke film, zeker als de beleving top is. 4,0*.

De film begint heel aardig maar richting het einde verzandt (of eerder ontspoort) de film in een oninteressant geheel. Uiteindelijk blijken de personages me toch onvoldoende te boeien. Visueel niet slecht maar ook net iets te donker vaak waardoor er niet heel veel echt te genieten valt. 2,0*.

Film met potentie, alleen veel te kort voor het verhaal dat men wil vertellen en gewoonweg lachwekkend geacteerd. Zoals al eerder gezegd hier, alsof men het allemaal voorleest. Emotieloos maar ook gewoon niet echt overkomend. Jammer, want de aankleding, het sfeertje en de ideeën zijn prima. 1,5*.

Op zich wel een aardige geschiedenis, de oorlog in Noorwegen is meestal niet het onderwerp in films. Dus leerzaam, die gevechten in de bergen/fjorden zijn voor de verandering ook eens anders en dat dit een Noorse overwinning is maar waar men uiteindelijk niets aan had (uiteindelijk werd Noorwegen gewoon veroverd door de Duitsers) maakt dit ook wel bijzonder. Op momenten is het allemaal ook wel aardig geschoten. En fijn dat dit een Europese productie is waar men Noors, Duits, Frans of Engels praten naargelang nodig, en dus niet alleen Engels met een vaag accentje.

Maar toch valt de film wat tegen. Veel scènes ogen wat kleinschalig (budget?), die plot met Ingrid werkt niet in deze film, leidt af en stoort ook wel en zeker in het begin moet er wat tempo in komen. Uiteindelijk een film die op momentjes wel oké is maar soms wat te veel zoekt naar drama en niet altijd overtuigt. 2,5*.

De film Greenland van het duo Waugh/Butler vond ik een verrassend sterke film. Vooral vanwege de focus, originele invalspunten en toonzetting. Hoewel deze Kandahar me niet per se aansprak wilde ik deze dan toch wel zien. En waar Greenland een vrij eigen touch heeft is Kandahar echt dertien-in-dozijn. Goed en sfeervol gemaakt (je waant je echt in die contreien, mede door het taalgebruik), dat zeker, maar op geen enkel punt verrassend. Actie is redelijk in elkaar gezet maar behoudens een scène in de nacht ook niet heel speciaal. Al met al duurt de film dan ook net iets te lang al gaat het tweede uur wel vlotjes voorbij nog. Her en der nog wat politieke statements maar veel naam mag dat niet hebben. Ook redelijk geacteerd met als warm middelpunt Negahban die ergens qua uiterlijk lijkt op Sean Connery. Prima film voor een middagje bios, maar dat is het dan ook. 3,0*.

Nee, dit werd 'm niet. Strontvervelende acteurs die totaal niet kunnen acteren. Dan kan je nog zoveel willen maar als een film draait om deze personages, het drama en hun personen dan is iets van sympathie wel handig. Echter irriteren de jonge acteurs allen stuk voor stuk. En dan blijft er echt niets over, ondanks het onderwerp dat zeker verteld mag worden en de setting volledig in het ziekenhuis best boeiend is. 1,0*.

Te lang. Deels komt dat ook doordat de film wat afstandelijk is en de relatie tussen de twee vrouwen nooit echt gaat leven. Zeker het laatste uur echter draait de film vooral om die relatie en weet dan echt nauwelijks te boeien. Maar het eerste uur is wel erg fijn, mooie kleuren, fijn camerawerk, veel sfeer en lekker bloederig en opvallend veel naakt. Dan kijkt de film heerlijk weg omdat de goede punten uit de film dan op de voorgrond staan. Daarna echter verandert dat, dan is een uur best lang nog en bloedt de film doodt en blijf ik met een slechte nasmaak achter. 2,5*.

Matig. In de basis kan dit een heel leuke film worden, maar het is allemaal zo vlakjes gebracht en de mogelijke humor uit situaties en conflicten wordt nooit echt doorgevoerd. Zo richting het einde het stuk als al die mensen in huis komen, naar de wc moeten etc, is best voor even grappig, maar uiteindelijk wordt er weinig mee gedaan. En zo is deze hele film, lekker voortkabbelend maar daardoor nogal saai. Acteerwerk is redelijk en visueel valt er weinig te bewonderen. 2,0*.

Zeker niet de slechtste Slee, maar het blijven knullige films: het betere schooltoneel maar met camera's en budget om het nog een beetje professioneel te laten lijken. Alleen zijn het veelal ideeënloze films die niks bijzonders te bieden hebben audiovisueel. Deze film is wel iets anders dan de andere van Slee. De beide hoofdpersonen hebben geen problemen thuis en een vrij normale gezinssituatie, daarnaast heeft de jongen van dienst eens geen creatieve hobby. Verfrissend. Beide spelers doen het ook best leuk met vooral de piepjonge Fokkens die nog best geloofwaardig blijft. Maar dat valt niet te zeggen van de rest van de film die steeds meer het belachelijke ingaat, met allerlei acteurs die er gewoon niets van kunnen. Die twee vrienden bijvoorbeeld, de kleurloze krullenbol en de lookalike van Kasper Dolberg, hebben al moeite om zinnen uit hun mond te krijgen alsof ze het menen en die knul die de bad boy van dienst is weet ook nergens de indruk te geven dat hij ook zo is. Altijd kijk je naar acteurs die hun best doen maar het niet lukt. 1,5*.

Nou heel subtiel is dit allemaal niet. Sowieso jammer hoe oma en kleinkind in het begin met elkaar omgingen, dat voelde veel te gemaakt en is onnodig. De momenten daarna zijn fijner en mooier. De film lijkt op kinderen gericht en geen idee hoe snel zij doorhebben dat er sprake is van dementie. Ik had dat al vrij snel door (ik had me niet ingelezen verder waar de film over zou gaan) in ieder geval, ook omdat het net iets te duidelijk langskomt. De film bedoelt het goed en is op momenten best charmant en wil ook veel dingen vertellen (wat de subtiliteit ook niet bepaald ten gunste komt) maar slaagt daar overal net niet in. 2,5*.

Erg fijne film. Ik houd sowieso wel van zulke sfeerportretten en meestentijds is de film dat ook. Zeker de momenten dat gewoon de verpleegster (uitstekend naturel gespeeld, je blijft geboeid naar haar kijken) wordt gevolgd en haar interactie met de dorpsgenoten. Dan vind ik het thrillerelement net wat minder qua interesse maar ook dat deel is goed opgevuld. Vaak mooie shots waar er goed gespeeld wordt met het weer, nu eens grijs, dan weer met een ondergaande zon. Op psychologisch vlak is de film net wat zwakker, dat wel, zeker richting het einde. Het hangt er ook te veel bij (een soort Misdaad en Straf van Dostojevski) maar echt storen doet dat het niet omdat het algehele gevoel van dorpsportret altijd blijft staan. 4,0*.

Ik ken geen andere films uit deze reeks dus ik zal wat verwijzingen hebben gemist (al vermoed ik wel zo ongeveer welke personen al eerder meededen - dit is niet de moeilijkste film en tamelijk voorspelbaar) en ik heb er weinig nostalgie bij. Toch heb ik me prima vermaakt. Sowieso de beperkte speelduur is wel lekker waardoor het tempo prima is. De film brengt echt niets nieuws, de tegenstander (uiteraard wordt dat de finale) is behoorlijk kleurloos en eigenlijk weet dit ding nergens te verrassen. Maar wat de film goed doet, doet het wel direct meer dan prima. Fijne sfeer van New York (het wat smallere beeld zorgt dat de hoogbouw beter tot haar recht komt en sowieso wel enkele toffe shots, vaak ook met een wat ingezoomde camera dat voor een leuk effect zorgt) en personages zijn best leuk. Buiten de bios was ik de film al weer vergeten maar dat is prima. 3,0*.

Fijn filmpje, wat mij betreft behorend tot het betere werk van Ghibli. Ik kon sowieso al meer meegaan in deze wereld dan in een Howl's Moving Castle. Verhaal wordt heel klein gehouden, maar is wel eerlijk en puur. Arrietty is een leuk hoofdpersoon, de geschapen wereld is geinig en het tempo is uitstekend. Zoals altijd ziet de film er schitterend uit. Ergens in de film wordt over een poppenhuis gezegd dat het zo vol details zit, en dat kan je ook prima over het tekenwerk zeggen. Juist dat zo realistisch en gedetailleerd mogelijk tekenen geeft een bepaalde magie die je bij normale film nooit krijgt. Opvallend weer, zoals baspls ook aangeeft, is de westerse look. Nu komt het verhaal ook van buiten Japan, maar het is wel prima overal toe te passen. Maar de film ziet er ook gewoon daarnaast heel mooi uit. Jammer wel van die rare huishoudster waarvan ik me afvroeg waarom ze nu zo tegen de Leners was. Maar ik was wel lichtjes geroerd. 4,0*.

Erg fijn filmpje tot zo'n halfuur voor het einde. Het zomerse sfeertje wordt uitstekend weergegeven en wat ik vaak zo fijn vind aan dit soort films is dat er nauwelijks plot is maar vooral sfeerbeelden. Dat maakt ook dat sommige scène weleens minder boeiend zijn en gaan slepen, maar het geheel overtuigt dan toch altijd wel. Mooie beelden, fijne soundtrack en twee uitstekende jonge acteurs die weinig praten maar toch heel veel zeggen. Dat was alweer een behoorlijk aantal films terug dat ik met zo'n fijn gevoel keek. Maar goed, dan komt ineens dat slot bij dat feest en wordt het allemaal zo absurd (of absurditisch?) ineens. Wat het ook zij, daar kon ik echt helemaal niks mee en doet wel afbreuk aan de film. Daarom slechts 3,5*.

Mowh. Een ietwat luie film. De setting is prima maar inmiddels wat vaak gebruikt en deze film voegt niet heel veel toe, al blijft neon-Tokyo altijd wel tof en die scène aan het eind met die groene laserstralen is ook best mooi. De actie is verder wel oké maar niet heel bijzonder. Echter tussen de actie door zakt de film steeds in. Het voelt echt aan dat men wat diepte wil aanbrengen maar komt niet verder dan oppervlakkigheden. Mary Elizabeth Winstead mist ook de emotionele diepgang om je als kijker daarin mee te nemen. Woody Harrelson doet het met zijn korte screentime een heel pak beter en laat wel iets van indruk achter. 2,5*.

Nee, dit werd 't 'm niet voor mij. Ik had het idee deze thema's al vaker te hebben gezien en ook in deze combinatie. Wel zijn de kleine scènes soms erg mooi. Dat komt ook door het spel. Al zijn de rollen nogal stereotiep en is Lens af en toe irritant, zeker tussen Peters (een van de betere acteurs vind ik in Nederland) en Lens is wel chemie en zie je wel degelijk affectie. Alleen lange tijd vraag je je af wat er nu precies is gebeurd. Dat moeder niet zomaar op reis is begrijp je wel, maar dood? Had wel sneller duidelijker mogen zijn. Vond het zo in het geheel nogal vervelend naar te kijken.

Maar de film is zo stil en langdradig. Nou heb ik dat idee sowieso, dat in Nederland filmers denken melancholie en gevoel door stilte te krijgen. Zie je vaker. Dat kan werken, maar ook zeker niet. Maar het maakte het voor mij een klus om dit uit te zitten. De beelden zijn wel erg mooi met veel kleuren groen. De soundtrack is verder niet bijzonder. Wat gejengel en getokkel op een gitaar, mwoh.

Dan duurt de film slechts 80 minuten, maar dat voelde aan als tweeënhalf uur. 2* en maar weer eens Anche Libero va Bene zien. Zelfde soort film maar beduidend beter.

Ghibli is vaak hit or miss bij mij en die miss zit vooral in de films die niet meer in onze eigen wereld spelen (of althans, werelden die er een beetje op lijken) maar meer in een fantasiewereld. En dat speelt dus ook in deze film. Visueel niet heel bijzonder getekend, production design saai en die hele wereld boeit me niet. Daarbij speelt dat de hoofdpersoon hier een en al goedheid is en daardoor ook enorm saai als hoofdpersoon. De zaken dus waar de film allemaal om draait weten geen een moment te boeien en zo wordt dit een lange zit waar verder ook niets voor mij bij zat. 1,5*.

Toch een lichte tegenvaller. Zeker, de beelden zijn prachtig en zeer rijk, vol detail en soms knap geanimeerd. Zowel de techniek is dus goed, als de esthetiek, als het beeld dat geschetst wordt van een vooroorlogs Japan. Zeker doordat het animatie is, brengt dat een bepaalde magie mee. Maar eerlijk moet ik dan ook zijn; na een uur is het allemaal niet zo bijzonder meer. De kwaliteit blijft, maar er treedt vaak gewenning op.

Daarnaast is het inhoudelijk allemaal wat minder. Het is helder dat dit een karakterschets is, een portret, maar niet altijd evenwichtig. Nu eens gaat het over een jongen die zijn dromen volgt, dan weer is het niets meer dan een liefdesverhaal. Wel een mooie liefde overigens, maar toch, samen met dat andere deel, voelt dit niet echt als een film. Daarnaast is het verteltempo niet altijd even sterk, en het stemmenwerk irriteert mij. Zonder nu direct alle Aziatische cinema over één hoop te gooien - ik heb daar veel te weinig van gezien, maar van wat ik héb gezien- vind ik vaak de personen zo heftig emotioneel reageren. Bij een Noord-Koreaans Staatsjournaal is dat grappig, in een film irritant. En bovenal doet de hele prent zo koud aan. Niettemin wel een voldoende, door de beelden en enkele zeer fraaie scènes. 3,0*.

De shots tijdens de aftiteling vielen nog het meest op. Daar ging veel kracht vanuit, waren mooi maar ik vroeg me echt af: waarom krijgen we deze beelden? Wat wil de regisseur er nu nog mee zeggen en waar heb ik dan zonet naar gekeken? Ja, een portret van een jonge bokster, maar wat hebben die beelden van de grootstad ermee te maken? Want in de rest van de film kwam dat (het leven in de grootstad) nergens als thema naar boven. Raar.

Vooral een enorm trage zit. Een film mag best traag zijn met verstilde beelden (graag zelfs denk ik weleens) maar die beelden moeten wel een zekere zeggingskracht hebben. En in deze film ontbrak het daaraan, De hoofdrolspeelster weet ook niet heel veel diepgang mee te geven en het hele feit dat ze doof is vond ik niet per goed verwerkt in de film. An sich zou dat niet moeten uitmaken wat een personage allemaal onder de leden heeft maar ik vroeg me soms wel af waarom men hiervoor gekozen had. Al is de invalshoek best boeiend. Al met al enkele aardige momenten maar te veel los zand. 2,5*.

Totaal niet mijn film. Hoofdrolspelers weten mij niet te raken en je krijgt dan zo'n camera dicht op de huid en veel beelden waarin mensen niks zeggen waarmee ze heel veel zeggen. Maar die combinatie (camera en stiltes) daar krijg ik echt jeuk van. Af en toe wel mooie plaatjes of muziek en de sfeer is ook wel redelijk, maar ik vond er uiteindelijk weinig aan. 1,5*.

In de seksscènes zit voor mij de metafoor over deze film - alles in beeld behalve pure penetratie, kortom: geen nuance en bovenal geen enkele diepgang.

Nu begint de film wel aardig en dit roept allerlei vragen op. Vragen waarop we - zo deed het mij overkomen- pas in de laatste scène een antwoord op krijgen. De rest had dus net zo goed eruit geknipt kunnen worden. Des te meer zie je dat Clark geen verhaal te vertellen had maar vooral de zelfkant van de samenleving wil tonen met veel tienerseks, en dat alles maar verpakt als zijnde een verhaal. En hier wordt bewust gekozen voor de karikaturen en de stereotypen. Tevens wordt alle seks zeer bewust in beeld gebracht (de camera gaat daar soms expres heen) waardoor er voor mij niet over een genuanceerd beeld kan worden gesproken. Je ziet overal dat Clark het ergens wel wil, die nuance, maar in de hele uitvoering is daar weinig van te merken. Vergelijk dit dan even met American Beauty die dezelfde problemen en thema's aansnijdt. Ook nooit was er één shot dat bijzonder was, geen fatsoenlijke soundtrack, geen alleraardigste montage, niets. En buiten dit al (of wellicht daardoor): het was ook gewoon dodelijk saai.

Maar goed, is er dan iets goed? Ja, de fotografie is best aardig en zeker de buitenscènes tonen het warme klimaat van Californië optimaal en dat vond ik zeer zeker mooi om te zien. Dus nog wel 1,0*.

Ik kan van alles gaan roepen over deze film: van de vreselijke dialogen die haast gedeclameerd worden, van het verhaal dat ten eerste niet juist is en ten tweede ook onnodig (dat hele gedoe met die dochters), van de matige acteurs (altijd weer Atsma), van de goedkope look of dat nu is in kostuums, ontploffingen of het beeld van Haarlem dat eigenlijk nooit groots in beeld wordt gebracht (want geen geld voor zulke decors of cgi) tot soms echt belachelijke scènes (die naakte vrouwen op de muur, echt?). Maar toch, ik heb me soms best vermaakt. Het sfeertje dat werd gewekt was heel aardig, een enkel panoramashot van Haarlem of Utrecht was fraai en de film is gewoon prima zondagavondvermaak. Niets meer, niets minder. Want door de vele historische onjuistheden is dit ook niet als lesmateriaal te gebruiken. 2,5*.

The Lion King duurt 4 minuten langer, kent veel liedjes en voelt toch aan als een veel epischer verhaal dan deze Khumba. Dat ligt deels aan de kwaliteit die Disney had op dat moment, maar ook aan deze Khumba die gewoon te veel middle of the road is. Het verhaaltje kennen we nu wel met een verstoten persoon en wat vrolijke bijfiguren, maar deze film weet daar niets aan toe te voegen en blijft een emotieloos ding. Het stemmenwerk is ook niet denderend en de meeste figuren zijn maar matig uitgewerkt. Visueel lijkt het soms wel wat, zeker het water en de achtergronden zijn oké, maar als je te veel let op de details oogt het allemaal erg nep. De wat karikaturale beesten maken het er niet beter op. 1,5*.

Een film die me vaak deed denken aan Watchmen. Ook een wat andere superheldenfilm, ook met een poppy soundtrack en waar geweld en bloed niet worden geschuwd. Watchmen had zijn tekortkomingen, maar is in veel beter dan dit werkje.

We krijgen een hoofdpersoon, niet best gespeeld door Johnson, die de gebruikelijke tienerhormonen heeft. Laat ik zo zeggen, het basisgegeven is leuk, dat iemand superheld wil worden. Maar waarom moeten er dan echt sterke helden bijkomen? Had je geconcentreerd op enkel die suffe tiener, en je had een interessantere film. Wel het eerste halfuur heb je dat, met zijn problemen, het meisje, maar uiteindelijk wordt het niets anders dan een normale knokfilm. Karakteruitdieping maakt plaats voor wat andere grotere set pieces, en nog meer geweld. Gelukkig zien sommige scènes er prima uit, met aardige muziek, maar vaak was die muziek in een Watchmen gewoon beter. Hoogtepunt vond ik de scène met het knipperende licht. Maar ook al te vaak was de actie gewoon niet opwindend, tot soms ongeloofwaardig. je pistolen al vliegend herladen in de lucht, mwoh

De acteurs zijn verder aardig in hun bijrollen. Cage is prima, Moretz is lief maar laat haar geen one-liners spuien, en ook bij het boevengilde zitten prima mensen. Verder ziet de film er soms heel kleurrijk en fel uit, prima als stripverfilming, net als de tekstbalkjes een aantal maal in beeld. Meestal was de film ook wel vermakelijk, maar soms werd het gewoontjes en saai. Dodelijk in een film.

1.5*