Kar ve Ayi (2022)

Vanaf 15 februari 2023 in de bioscoop (Periscoop Film)

EDIT: vanaf 26 januari 2023 in de bioscoop.

Een trage en langdradige film. En wat nog het meest frustreert: tot en met het einde gebeurt er helemaal niets. Achterklap, wantrouwen en een zwart schaap, daar draait het om in deze primitieve nederzetting in de besneeuwde steppen in oost-Turkije. Maar zijn deze aspecten niet eigen aan alle gemeenschappen, dus waarom zo ver van huis gezocht en worden ze ook nog eens verpakt in teksten die niet boven AVI-niveau E4 uitkomen? Ik las ergens (https://filmkrant.nl/recensies/snow-and-the-bear/) dat het een bescheiden studie schijnt te zijn naar schuld en boete. Dan prefereer ik toch de studie met iets meer diepgang over dit fenomeen:
Misdaad en straf - Wikipedia - nl.wikipedia.org.
Mocht iemand mij ( in een spoiler) uit kunnen leggen waarom die twee op het eind zich schuldig zouden moeten voelen over 'de gebeurtenis', dan houd ik mij van harte aanbevolen. Mogelijk heb ik een cruciale scène gemist.

Rustig gefilmd verhaal waarin weinig wordt getoond, maar veel gesuggereerd totdat het einde volgt.

Ik vond het een genot om de hoofdpersoon vrijwel altijd onverstoorbaar door het dorp te zien lopen en er geen dreigende muziek werd gebruikt om enige spanning of dreiging te suggereren. De beelden voldoen.

Overigens is het verhaal wel wat simpel.

Mijn dank!

Prachtig in beeld gebracht, het leven in de winterse bergen in Turkije. Graag (nog) meer van dit soort films.

Erg fijne film. Ik houd sowieso wel van zulke sfeerportretten en meestentijds is de film dat ook. Zeker de momenten dat gewoon de verpleegster (uitstekend naturel gespeeld, je blijft geboeid naar haar kijken) wordt gevolgd en haar interactie met de dorpsgenoten. Dan vind ik het thrillerelement net wat minder qua interesse maar ook dat deel is goed opgevuld. Vaak mooie shots waar er goed gespeeld wordt met het weer, nu eens grijs, dan weer met een ondergaande zon. Op psychologisch vlak is de film net wat zwakker, dat wel, zeker richting het einde. Het hangt er ook te veel bij (een soort Misdaad en Straf van Dostojevski) maar echt storen doet dat het niet omdat het algehele gevoel van dorpsportret altijd blijft staan. 4,0*.

Pijnlijk middelmatige film waarin een aardig maar weinig origineel beeld wordt geschetst van een verpleegster in een afgelegen Turks dorpje. Daarbij komt een thrillerverhaal over verantwoordelijkheid en verdenkingen wat nergens echt interessant of overtuigend wordt. De film begint trouwens met lelijke dronebeelden. Bring back crane- of helikoptershots. Echt slecht is het niet, maar wel een film die ik snel zal vergeten.

SPOILER ALERT

De twee hoofdrolspelers in deze film zijn vervat in de titel ervan: de sneeuw en een beer. De eerste is het witte kleed dat de angst die de tweede wekt toedekt. Maar er zijn andere beren: eigenlijk zijn alle mannen in het dorp beren, van de laffe vreemdgaande alcoholist tot de dorpsoudste, en van de chef van de gendarmerie tot aan de vader van de dorpsverpleegkundige Asli, die op afstand aan haar trekt. En dan is er nog de zonderling Samet, een echte 'idioot' van Dostojevski - hij lijkt ook op hem. Hij is de enige die vertrouwd is met het bos en ook de enige die Asli helpt zonder een tegenprestatie te verwachten. Natuurlijk wordt hij door het dorp gezien als de grootste beer.

En misschien is hij dat ook wel: wanneer Asli en Samet in het bos op een enorme beer stuiten is Samet nergens te bekennen - pas als de beer weg is, verschijnt hij weer. Was het een hallucinatie, een die een diepe waarheid aan het licht bracht, ondanks alle sneeuw?

Aan het begin wordt de film opgedragen aan iedereen die genoeg heeft van de winter... Hoe toepasselijk in februari! We willen niet meer leven in dat trage glaciale tijdperk, waarin de dingen ons lastig blijven vallen, alleen maar door te vertikken plaats te maken voor iets nieuws. Asli maant een vrouw met zwangerschapsperikelen om het bed te houden, maar die kan zich dat met haar slagerij niet veroorloven - en zo wordt de geboorte van het nieuwe bedreigd door maar bezig te blijven en het oude te herhalen. Wat doet een jonge vrouw als Asli in zo'n omgeving? Kan zij de boel vlot trekken? Het lijkt er niet op. Ze strandt er. Is zij, de verpleegkundige die alle wonden heelt, dan de sneeuw? Nee, zegt Samet, Dostojevski's schuld-en-boetethematiek opvattend, je bent net als alle anderen: je wijst naar iedereen behalve naar jezelf. Ongewild, maar niet buiten haar schuld, blijkt zij de beer die door iedereen wordt gezocht en gevreesd, de beer die ze in zichzelf verborg. Ten slotte is Samet de enige die het dier in zich onderkent.

Afkomstig van Rear Window, weblog voor filmkritiek en -analyse.

Rustig verteld verhaal over de verpleegkundige Asli die verzeild raakt in een ingesneeuwd bergdorp en daar om moet zien te gaan met de vooroordelen en achterklap van de bevolking. Mooie (drone) beelden van het besneeuwde landschap. De kou en de armoede worden mede door het goede geluid bijna tastbaar. Je zou kunnen zeggen dat er niet zoveel gebeurt, maar toch heb ik me geen seconde verveeld met dit ietwat grimmige regiedebuut van Selcen Ergun.

Sfeervolle film van een jonge verpleegster die in een onherbergzaam dorp wat bewoners medisch bijstaat met hun besognes. Vrij mystiek toch wel met de sneeuw die het dorp in zijn wurggreep houdt. Dit wordt nog extra aangezwengeld door opgeblazen mythe van ronddolende beren die loeren op onvoorzichtige bewoners. Niet dat er geen beren zijn, maar het zijn zeker ook geen demonen.

De film kabbelt rustig voort aan een matig tempo, maar blijft onderhoudend. Door de gebeurtenissen komt er een vleugje extra mysterie bij. Geen echte whodunnit, maar veeleer wat als de waarheid aan het licht komt of hoe ga je om met dit geheim(pje)?

De kracht van de omgeving en sneeuw wordt maximaal gebruikt waardoor deze film me uitermate beviel. Prima arthouse!

Een wat knullige film. Doet bij momenten veel te veel aan als een afstudeerproject. Als kijker word je constant eraan herinnerd dat je naar een film zit te gluren, dat het niet echt is, dat je dus bedrogen wordt. Heel magertjes geproduceerd.

Maar erg storen doet dat vreemd genoeg niet. Het heeft ook wel iets schattigs, al zal dat vermoedelijk geen compliment zijn. En voor Samet de zondebok krijg je al snel een zwak.

Het isolement van een bergdorpje in het noordoosten van Turkije wordt prachtig weergegeven: weidse sneeuwtapijten, kale bomen, een naaldwoud... Geluiden van de gierende wind en vogels verhogen dit effect.

De verpleegster Aslı rijdt als nieuwkomer het dorp binnen. In afwezigheid van een dokter vervult zij feitelijk die functie. De dorpelingen bekijken haar wantrouwig. Samet helpt haar, maar hij heeft iets excentrieks. Het is geen verhaaltje waarbij je gemakkelijk het onderscheid tussen goed en kwaad kunt maken.

Bovenop die desolate, winterse sfeer komen twee spanningselementen die het verhaal vooruitstuwen. De slager Hasan is een brutale vlerk die z'n zwangere vrouw slecht behandelt en Aslı lastigvalt. Bovendien is minstens één bruine beer uit z'n winterslaap ontwaakt. Die gevaarlijke roofdieren komen veel voor in de provincie Artvin.

De stijl is sober en realistisch, met vloeiende camerabewegingen en veel aandacht voor de natuur. Er is een contrast tussen het felle wit van de sneeuw overdag en de duisternis van de nacht. Merve Dizdar, die al meer dan tien jaar ervaring heeft, speelt een integere hoofdrol. Met Selcen Ergun heeft Turkije er een interessante vrouwelijke regisseur bij.

Als ge van actie houdt, is deze film niks voor u! Als u van sfeer houdt: zeker wel. Mij bleef hij boeiend tot het einde