Kar ve Ayi (2022)

Erg fijne film. Ik houd sowieso wel van zulke sfeerportretten en meestentijds is de film dat ook. Zeker de momenten dat gewoon de verpleegster (uitstekend naturel gespeeld, je blijft geboeid naar haar kijken) wordt gevolgd en haar interactie met de dorpsgenoten. Dan vind ik het thrillerelement net wat minder qua interesse maar ook dat deel is goed opgevuld. Vaak mooie shots waar er goed gespeeld wordt met het weer, nu eens grijs, dan weer met een ondergaande zon. Op psychologisch vlak is de film net wat zwakker, dat wel, zeker richting het einde. Het hangt er ook te veel bij (een soort Misdaad en Straf van Dostojevski) maar echt storen doet dat het niet omdat het algehele gevoel van dorpsportret altijd blijft staan. 4,0*.

Pijnlijk middelmatige film waarin een aardig maar weinig origineel beeld wordt geschetst van een verpleegster in een afgelegen Turks dorpje. Daarbij komt een thrillerverhaal over verantwoordelijkheid en verdenkingen wat nergens echt interessant of overtuigend wordt. De film begint trouwens met lelijke dronebeelden. Bring back crane- of helikoptershots. Echt slecht is het niet, maar wel een film die ik snel zal vergeten.

Rustig verteld verhaal over de verpleegkundige Asli die verzeild raakt in een ingesneeuwd bergdorp en daar om moet zien te gaan met de vooroordelen en achterklap van de bevolking. Mooie (drone) beelden van het besneeuwde landschap. De kou en de armoede worden mede door het goede geluid bijna tastbaar. Je zou kunnen zeggen dat er niet zoveel gebeurt, maar toch heb ik me geen seconde verveeld met dit ietwat grimmige regiedebuut van Selcen Ergun.

Sfeervolle film van een jonge verpleegster die in een onherbergzaam dorp wat bewoners medisch bijstaat met hun besognes. Vrij mystiek toch wel met de sneeuw die het dorp in zijn wurggreep houdt. Dit wordt nog extra aangezwengeld door opgeblazen mythe van ronddolende beren die loeren op onvoorzichtige bewoners. Niet dat er geen beren zijn, maar het zijn zeker ook geen demonen.

De film kabbelt rustig voort aan een matig tempo, maar blijft onderhoudend. Door de gebeurtenissen komt er een vleugje extra mysterie bij. Geen echte whodunnit, maar veeleer wat als de waarheid aan het licht komt of hoe ga je om met dit geheim(pje)?

De kracht van de omgeving en sneeuw wordt maximaal gebruikt waardoor deze film me uitermate beviel. Prima arthouse!

Het isolement van een bergdorpje in het noordoosten van Turkije wordt prachtig weergegeven: weidse sneeuwtapijten, kale bomen, een naaldwoud... Geluiden van de gierende wind en vogels verhogen dit effect.

De verpleegster Aslı rijdt als nieuwkomer het dorp binnen. In afwezigheid van een dokter vervult zij feitelijk die functie. De dorpelingen bekijken haar wantrouwig. Samet helpt haar, maar hij heeft iets excentrieks. Het is geen verhaaltje waarbij je gemakkelijk het onderscheid tussen goed en kwaad kunt maken.

Bovenop die desolate, winterse sfeer komen twee spanningselementen die het verhaal vooruitstuwen. De slager Hasan is een brutale vlerk die z'n zwangere vrouw slecht behandelt en Aslı lastigvalt. Bovendien is minstens één bruine beer uit z'n winterslaap ontwaakt. Die gevaarlijke roofdieren komen veel voor in de provincie Artvin.

De stijl is sober en realistisch, met vloeiende camerabewegingen en veel aandacht voor de natuur. Er is een contrast tussen het felle wit van de sneeuw overdag en de duisternis van de nacht. Merve Dizdar, die al meer dan tien jaar ervaring heeft, speelt een integere hoofdrol. Met Selcen Ergun heeft Turkije er een interessante vrouwelijke regisseur bij.

Als ge van actie houdt, is deze film niks voor u! Als u van sfeer houdt: zeker wel. Mij bleef hij boeiend tot het einde